เลดี้พาฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Lion's secret 43 แดดดี้ขี้หึง

ชื่อตอน : Lion's secret 43 แดดดี้ขี้หึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 818

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 01:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lion's secret 43 แดดดี้ขี้หึง
แบบอักษร

@7.13 P.M. 

 

คำพูดพี่คุณตอนที่ฉันตื่นมายังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาหายหน้าหายตาไปเลยตั้งแต่หมอเข้ามาตรวจ โทรศัพท์ก็เงียบไม่มีการแจ้งเตือนใดๆจากเขาเลย หายไปไหนกันนะ? 

ก๊อกๆ 

“เชิญค่า” ฉันผุดตัวลุกขึ้นคิดว่าเป็นพี่คุณ แต่กลับเป็นลิซ่าแม้จะแอบผิดหวังที่ไม่ใช่เขาฉันก็ยังดีใจ ดีกว่านอนเหงาๆอยู่คนเดียว 

“เป็นไงบ้างคะลูกสาว หล่อนเข้าโรงพยาบาลบ่อยนะปีนี้” 

“ใครจะอยากเข้าบ่อยกันล่ะ ไม่มีบินเหรอทำไมมาหาฉันได้” ลิซ่าเพิ่งได้งานเป็นสจ๊วตเมื่อเดือนก่อน หล่อนยุ่งตลอดเวลาพักหลังๆเราก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน 

“ลงเครื่องปั๊บฉันก็ซิ่งรถมาหาแกทันที ตกใจแทบแย่ตอนรู้ข่าวว่าแกถูกรถชน” ลิซ่าวางตะกร้าผลไม้ลงข้างๆ ท่าทางโอเว่อร์ของหล่อนทำให้ฉันหัวเราะออกมา 

“หู้ว กลายเป็นคนดังแล้วสิ^^” 

“ย่ะแม่คนดัง...เออแก พี่คุณไม่อยู่ใช่ป่ะ” 

“ไม่อ่ะ แล้วแกรู้ได้ไง” ฉันหรี่ตามองจับผิดลิซ่า หล่อนเดินสำรวจไปทั่วห้องก่อนจะถอนหายใจออกมาเหมือนโล่งอก “แกดูมีพิรุธนะ-_-+” 

“คืองี้...มีคนอยากมาเยี่ยมแก เขารออยู่ข้างล่าง” 

“อ้าว ทำไมไม่ขึ้นมาพร้อมกันล่ะ” 

“ถ้าผัวแกอยู่ฉันจะไม่โดนกระทืบหรอยะชะนี!” 

“ทำไมต้องโดนกระทืบ...หรือว่าพี่เยลมา?” 

“ก็ใช่น่ะสิ เดี๋ยวฉันโทรบอกพี่เขาก่อน” 

ลิซ่าคุยโทรศัพท์สักพักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง...พี่เยลเดินเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้สีขาว รอยยิ้มจริงใจที่เห็นทีไรก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยของเขา ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้เจอคนในครอบครัว 

“พี่เยล^^” 

“ไงครับตัวแสบ” พี่เยลยื่นดอกไม้มาให้แล้วทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ข้างๆเตียง ดอกไม้ช่อโตส่งกลิ่นหอมสดชื่นทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย  

“เดี๊ยงอย่างที่เห็นเลยล่ะค่ะ แฮร่ๆ:p” 

“ยังจะมาแฮร่ๆใส่อีกนะ-.-^”  

ดวงตาเรียวรีมีแววดุขึ้นมา วันนี้เขาใส่เสื้อยืดสีขาวธรรมดาๆทำให้ฉันเพิ่งได้เห็นรอยสักที่ต้นแขนทั้งสองข้าง ทรงผมดูแปลกตาไปกว่าเดิมกับต่างหูเล็กๆดูเข้ากันได้ดี...ลุคของเขาวันนี้ดูเหมือนพระเอกแบดๆในนิยายที่เคยอ่าน แล้วแอบเอามาเพ้อฝันสมัยมัธยมเลย♥_♥ 

“จ้องขนาดนี้ เทคพี่ไปอยู่ในใจเลยมั้ยหืม?”  

“อ๊ะ! เปล่าสักหน่อย” 

ถ้าคิดแบบผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง ฉันคงตกหลุมพรางเขาไปแล้วแน่ๆ คนอะไรมีเสน่ห์ชะมัด...ไม่ดีต่อหัวใจเลยT^T 

“กำลังคิดเสียดายพี่อยู่ล่ะสิ” 

“ชิส์! หลงตัวเองจริงๆสินะคนอะไรเนี่ย” ฉันแกล้งทำเป็นไม่สนใจเขา กรอกสายตาไปมาถึงได้รู้ว่าลิซ่าไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้ว “ยัยลิซ่าไปไหนแล้วคะ จะไปก็ไม่บอกไม่กล่าว” 

“ออกไปตั้งนานแล้ว รันจ้องหน้าพี่จนไม่สังเกตเห็นเองน่ะสิ” ฉันยิ้มแห้งๆให้พี่เยล เพราะไม่รู้จะปฏิเสธทำไมในเมื่อเป็นเรื่องจริง 

“แหม~ ก็ไม่ได้เจอหน้าพี่ชายคนนี้ตั้งนานนี่คะ ขอมองหน่อยไม่ได้เหรอ*O*” 

“ตัดคำว่าพี่ชายออกจะดีกว่านี้นะ...” 

“......” ฉันนิ่งค้างไปสบสายตาเปล่งประกายที่แอบซ่อนความเศร้าหมองเอาไว้ นานเกือบนาทีที่เราสองคนต่างไม่พูดอะไรออกมา ความเงียบครอบงำเอาไว้ฉันรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอ ทำให้พูดอะไรไม่ออก 

“ล้อเล่นน่า ทำหน้าเครียดไปได้^^” 

“แหะๆ...แล้วนี่พี่เป็นยังไงบ้างคะ สบายดีหรือเปล่า” 

“คำถามนี้พี่ควรถามเรามากกว่านะ...เหนื่อยมั้ย เจ็บมากหรือเปล่า?” ความเป็นห่วงถูกแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ฉันส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ 

“แล้วพี่ล่ะคะตอนมองหน้ารัน...ยังเจ็บอยู่มั้ย?”   

“.......” พี่เยลก้มหน้าลงพลางกดหน้าขาตัวเองไว้...เขานิ่งจนฉันรู้สึกไม่ดี 

“รันขอโทษนะคะ”  

“ไม่...ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น เวลามันทำให้พี่เจ็บน้อยลงแล้ว...แค่หัวใจบ้าๆนี่มันยังเต้นผิดจังหวะเวลาเห็นหน้าเราอยู่” เขาพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ ทว่าคนฟังกลับไม่คิดอย่างนั้น 

“หน้ารันเหมือนผีหรอคะ ถึงได้เห็นแล้วหัวใจเต้นผิดจังหวะ” 

“เดี๋ยวเหอะ!!!” 

“ฮ่าๆ^O^” 

เราสองคนผลัดกันเล่าเรื่องตลกๆ โดยส่วนใหญ่จะเป็นเขาที่เล่าเหมือนเคย ฉันรู้สึกหายเกร็งขึ้นมาจากตอนแรก เลยสามารถหัวเราะออกมาได้อย่างเต็มที่ 

“ฮ่าๆ น้องหมาตัวนั้นก็วิ่งกัดพี่ไปทั่วชายหาดเลยหรอคะ” 

“ช่ายยยย ลูกค้าพี่หัวเราะกันยกใหญ่เลยล่ะ” 

“ฮ่าๆ สมควร ใครใช้ให้ไปแกล้งมันล่ะ” 

ปัง!  

เสียงเปิดประตูดังสนั่นกลบเสียงหัวเราะของฉันกับพี่เยลจนหมดสิ้น ร่างสูงเดินปรี่เข้ามาด้วยใบหน้าตึงเครียด ตามมาด้วยสีหน้าเจื่อนๆของยัยลิซ่า นางหลบอยู่ข้างหลังพี่คุณพร้อมกับพูดให้ฉันอ่านปาก 

“ฉัน-ห้าม-ไม่-อยู่ YOY” 

“( + - -)(- -^ )” สงครามประสาทสายตาระหว่าพ่อสิงโตจอมดุกับพี่เยลผู้สดใสดั่งดวงอาทิตย์ ทำเอาฉันแทบลมจับ 

โฮกกกกกก จะฆ่ากันทางสายตาหรอคะT_T 

“เอ่อ...พี่คุณคะ...นี่” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยกะว่าจะแนะนำพี่คุณให้รู้จักกับพี่เยล ทว่าก็โดนเขาขัดขึ้นซะก่อน 

“สวัสดีครับคุณเยล ผมคุณคณิณ...ยินดีที่ได้รู้จัก” 

“เช่นกันครับคุณคุณคณิณ...” 

น้ำเสียงเยือกเย็นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นมาเลยสักนิด คนทักทายกันเขาจ้องเหมือนพร้อมชักดาบออกมาแทงฝั่งตรงข้ามแบบนี้ก็ได้เหรอ ทั้งฉันและลิซ่าต่างก็อึดอัดพูดอะไรไม่ออก 

“ดีจังเลยนะ...มีเพื่อนคุยเยอะแยะ พี่ก็เป็นห่วงคิดว่าจะเหงา” ทำไมเขาพูดยาวผิดปกติล่ะ สัญญาณไม่ดีเลยนะเนี่ยU_U 

“เอ่อค่ะ...พอดีลิซ่ากับพี่เยลเขารู้ข่าวเลยมาเยี่ยมน่ะค่ะ^^;” พี่คุณเดินอ้อมมาอีกฝั่งทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากพี่เยล เขานั่งย่อตัวลงข้างเตียง แล้วยกมือหนาขึ้นมาวางทับเบาๆบนหน้าท้องฉัน จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาพูดกับลูกในท้อง 

“คิดถึงแดดดี้มั้ยครับ”  

“O_O!” พี่เยลกับลิซ่ามีสีหน้าตกใจไม่ต่างกัน ส่วนฉันได้แต่ยิ้มแหยๆให้ เอาล่ะ...ฉันรู้แล้วว่าพี่คุณมีวิธีจัดการกับเรื่องนี้ยังไง 

“อ่า...ที่รักบอก ‘เพื่อน’ หรือยังครับว่าเรากำลังจะมีตัวเล็ก” 

“อะ...เอ่อ ยังค่ะ” 

“แกท้องหรอลูกสาว!!!” ยัยลิซ่าพุ่งตัวเข้ามาหาฉันทันที 

“ใช่...ขอโทษนะที่ยังไม่ได้บอก” 

“โอ้ยยยย ช่างมันเถอะ กรี้ดๆๆ ฉันตื่นเต้น” ท่าทางสะดีดสะดิ้งทำให้บรรยากาศคุกกรุ่นภายในห้องเริ่มเย็นลง 

“พี่ดีใจด้วยนะ...ยินดีด้วยครับคุณคุณคณิณ” รอยยิ้มจากหัวใจแสดงความยินดีที่ดูไม่ได้ประดิษฐ์ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก 

“ขอบคุณครับ:)”  

ท่าทางเหนือกว่าแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกันนะคุณแดดดี้ พี่เยลเห็นดังนั้นแล้วก็ดูท่าจะไม่ยอมเหมือนกัน ก่อนจะไปถึงได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ฉัน... 

“งั้นผมไม่รบกวนแล้วดีกว่า หายไวๆนะยัยตัวแสบ:)” ฝ่ามือหนายื่นมายีหัวฉันเหมือนอย่างที่เคยทำ หัวใจฉันเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น  

กลัวเหลือเกิน... 

กลัวว่าพ่อสิงโตข้างๆจะกระโดดตะครุบเหยื่อซะเดี๋ยวนี้YOY 

ฟึ่บ!  

พี่คุณปัดมือพี่เยลออกอย่างแรง ฉันแอบเห็นยัยลิซ่ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ (ไม่ต่างกันค่ะซิส) 

“ผมจะดูแล‘แม่ของลูกผม’อย่างดีครับไม่ต้องห่วง” 

“ก็ดีครับ...” ขอร้องล่ะพี่เยล อย่ายั่วโมโหเขาไปมากกว่านี้เลย “ส่วนเรา...ถ้าอยากกินเค้กร้านเดิมเมื่อไหร่ก็บอกนะ พี่ว่างเสมอ>_O” 

กรอดดดดดดด~ 

เสียงขบกรามแน่นขนาดนี้ เตรียมยืนไว้อาลัยให้ว่าที่คุณแม่ได้เลยค่ะซิส TTOTT 

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.... 

“อ่า...ส้มนี่หวานกำลังดีเลยนะคะ ชิมมั้ยคะพี่คุณ” 

“ไม่” 

พรึ่บ! >>>เสียงเปิดหนังสือ 

“เหมือนฝนกำลังจะตกเลยนะคะ อากาศเย็นเชียว~” 

ตี๊ด!>>>เสียงปิดแอร์ 

โครกกกกก~ 

“หิวอีกแล้วหรอคะ แม่เคี้ยวจนเหนื่อยแล้วนะU_U” คราวนี้ฉันพูดกับตัวเองไม่ได้หวังจะให้เขาสนใจอีกแล้ว ฉันง้อเขามาเป็นชั่วโมงแล้วนะตั้งแต่พี่เยลกับลิซ่าออกไป เขาเอาแต่นั่งอ่านหนังสืออะไรก็ไม่รู้อยู่บนโซฟา 

พรึ่บ>>>เสียงปิดหนังสือ 

ฉันไม่มีอารมณ์จะสนใจเขาอีกต่อไปแล้ว ความหิวเข้าครอบงำขนาดนี้คงต้องพึ่งFOOD Kingkong ซะแล้วสิ 

“ข้าวผัดปูเจ้ผัดไทที่เยาวราช...อืม น่าสนแฮะ” ติ้กใส่ตะกร้าไว้ “กุ้งเผาน้ำจิ้มยายเดือน บะหมี่มังกรขาว ข้าวขาหมูเจ้นิ่ม ติ่มซำตาบุญ องุ่นสักพวง...” 

“......” 

“โอ้ย อะไรเนี่ยแค่ฝนตกต้องรอสามชั่วโมงเลยหรอ!!!” ฉันร้องออกมาอย่างอารมณ์เสีย อุตส่าห์เลือกของที่อยากกินทั้งหมดแล้ว พอเห็นเวลาที่ต้องรอฉันถึงกับท้อ ให้รอนานขนาดนั้นเลิกหิวไปแล้วพอดี ลงไปร้านสะดวกซื้อข้างล่างก็ได้! 

ฟึ่บ!  

ฉันค่อยๆลุกขึ้น เพราะยังรู้สึกเจ็บบริเวณขากับช่วงสะโพกอยู่ จังหวะที่กำลังจะก้าวขาลงเตียงเพื่อนั่งวิลแชร์ออกไปหาของกิน พี่คุณก็เดินมาหาพร้อมกับค่อยๆพยุงตัวให้ฉันนอนเหมือนเดิม 

“ชั่วโมงนึง...รอได้มั้ย”  

“คะ?” เงียบไปตั้งนาน อยู่ๆนึกอยากจะพูดก็พูด  

“เดี๋ยวไปซื้อมาให้”  

“ออกไปได้หรอคะ?” คิดว่าตัวเองเป็นตาแปะขายถั่วหรือไง อยากจะไปไหนมาไหนก็ได้ตามใจชอบ 

“อืม ได้ดิ...เมียหิวหนิ”  

ฉันยิ้มกว้างจนตาหยี พร้อมกับยกมือเนียนกว่าผู้หญิงของเขาขึ้นมาจูบ พี่คุณตกใจเล็กน้อย ฉันแอบเห็นหรอกนะว่าเขาอมยิ้มแถมหน้ายังแดงขึ้นมาด้วย 

“หายโกรธแล้วใช่มั้ยเนี่ย” 

“ใครโกรธ ไม่มี” แกล้งทำเสียงเข้มทั้งที่หน้ายังแดงอยู่ แบบนี้ไม่เนียนเลยนะ 

“เงียบไปเป็นชั่วโมง ยังจะมาทำไขสืออีกนะคะ” ฉันบีบมือเขาเล่นเพราะรู้สึกหมั่นไส้คนปากแข็ง 

“อารมณ์เสียเฉยๆหรอก...” 

“หืม...เรื่องอะไรคะ” 

“เฮ้อ...พี่ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นมาทำตัวสนิทกับเธอแบบนั้น ไม่ชอบที่มันมาลูบหัว ไม่ชอบเรื่องร้านเค้กบ้าๆนั่นด้วย” 

“ก็พี่ไปทำใส่พี่เยลก่อนหนิคะ...ไต้องห่วงหรอกน่า เขาไม่ได้คิดอะไรกับรันแล้ว แค่ยั่วให้พี่โมโหเฉยๆหรอกค่ะ” 

“พี่เป็นผู้ชาย ทำไมจะดูไม่ออกว่ามันคิดไม่ซื่อกับเมียตัวเอง” 

“พูดไปเรื่อย เขาจะมาคิดอะไรกับคนมีลูกแล้วคะ-.-^”  

“ไม่รู้ล่ะ ถ้ามีอีกครั้ง พี่ไม่เฉยแบบนี้แน่” 

“หื้มมมมม ราชสีห์จอมเย็นชากลายเป็นคนหัวร้อนไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ฉันดึงนิ้วเขาเล่นไปมา หวังจะแหย่ให้คนตัวสูงยิ้ม “อย่าเครียดสิค้า เดี๋ยวแก่ไวน้า” 

“-_-*” โอเค วิธินี้ไม่น่าจะได้ผล 

จุ๊บๆๆๆๆ>3< 

“ทะ...ทำอะไรเนี่ย-///-“ พี่คุณหน้าแดงก่ำกว่าเดิม ตอนฉันพรมจูบไปทั่วสองมือเขา 

“คิกๆ เขินก็บอก หน้าแดงหมดแล้วววว” 

“ใครเขิน”  

จ้า...พ่อคนไม่เขินยกมือเกาท้ายทอยแก้เขินอยู่นั่นแหละ ถ้ามัวแต่เขินไปเขินมาอยู่แบบนี้ฉันได้หิวไส้กิ่วแน่ๆ 

“เลิกเขินแล้วไปทำตามที่บอกได้แล้วค่า รับผิดชอบด้วยนะค้า~” 

“ครับๆ ไปแล้วครับ” 

............................................................................. 

@8.20 A.M. 

“รันรัน...รันรันครับ” คุณคณิณกระซิบเรียกว่าที่คุณแม่คนสวยที่ยังนอนหลับอยู่ “ขี้เซาจังนะ” เมื่อคืนเขาเกือบจะโดนพิษโมโหหิวของเมียตัวเองซะให้แล้ว เนื่องจากฝนตกแล้วรถติดมากเขาเลยเลทเกือบสองชั่วโมง ภาพรันรันนั่งหน้ามุ่ยทำให้เขายิ้มออกมาคนเดียวอย่างมีความสุข  

“ZZzz” 

“รักนะครับ” 

จุ๊บ!  

จากนั้นก็ประทับจูบลงบนหน้าผากมน และสุดท้ายก็ไม่ลืมคุยกับเด็กน้อยที่อยู่ในท้อง เขาลูบหน้าท้องที่เริ่มจะนูนออกมากว่าเดิม แล้วกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 

“แดดดี้ไปทำงานก่อนนะครับ...ต่อไปเราจะได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆแล้วนะเด็กดี” 

 

 

"แต่งค่ะ" 

โทษๆ อินกับพี่เยลมากไปหน่อยค่ะ แหะๆ^^; 

 

 

 

ขอกำลังใจขอคนละเม้นท์นะค้า เปิดทางให้พี่คุณเข้าสู่สมาคมพ่อบ้านใจกล้าด้วยค่า 

-ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่อยู่ข้างๆเลดี้นะค้า- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น