ปกฉัตร..
email-icon facebook-icon

นักเขียนตัวน้อยๆ ตาดำๆ อยากได้คอมเม้นต์จุงเบย อิอิ

ปีศาจกับความรักขมขื่น

ชื่อตอน : ปีศาจกับความรักขมขื่น

คำค้น : อิ๋นหลิง,เทพ,มังกร,เย่าชิงคง,รักโรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 63

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 01:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปีศาจกับความรักขมขื่น
แบบอักษร

กล่าวย้อนกลับไปเมื่อหลายพันปีก่อน 

ตอนนั้นโม่วโฉวเป็นปีศาจเถาวัลย์ มีชีวิตด้วยการเลื้อยเกาะทุกอย่างที่ขวางหน้า พอเลื้อยเกาะไปเรื่อยจนพบเมืองซึ่งมีผู้คนอาศัยอยู่จำนวนมาก พลันนึกสนใจชีวิตความเป็นอันแปลกหูแปลกตา และพบกับหญิงสาวนางหนึ่งโม่วโฉวพลันตกหลุมรักนางจนมิอาจละสายตา จึงเลื้อยไปเกาะตามบ้านเรือนของนาง 

หญิงสาวก็มิได้รังเกียจเถาวัลย์เช่นเขา กลับใส่ใจรดน้ำให้เป็นประจำ โม่วโฉวได้รับความใส่ใจจากคนที่เขารัก พลันแตกยอดแผ่ขยายร่างครอบคลุมรั้วบ้านจนเขียวชะอุ่ม โดยหารู้ไม่ว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้แก่นาง 

ในคืนนั้น สัตว์ร้ายที่หลบซ่อนในพุ่มเถาวัลย์ของตนออกไปทำร้ายนางจนถึงห้องนอน โชคดีที่หมอช่วยรักษาได้ทันท่วงที นางนั้นจึงไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต 

แต่ชะตากลับเล่นตลก หมอที่ช่วยชีวิตนางบอกให้พ่อแม่นางตัดเถาวัลย์ออกจากรั้วบ้านให้หมด มิหนำซ้ำนางยังมีความรักกับหมอคนนั้นอย่างลึกซึ้ง ถึงขั้นสู่ขอกันและแต่งงาน 

ในใจเคียดแค้นชิงชังชายที่แย่งชิงหญิงสาวที่เขาเฝ้ามองมาตลอดจนเลือดขึ้นหน้า จึงแตกยอดขยายร่างไปรัดคอในยามหลับ ทั่วทั้งบ้านพากันแตกตื่นเมื่อเสียงหญิงที่โม่วโฉวรักส่งเสียงแผดร้องด้วยความตกใจ 

คนในบ้านช่วยกันเกาะเถาวัลย์บนลำคอหมอหนุ่ม แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ผล หมอหนุ่มเหลือกตากว้าง ลมหายใจใกล้ขาดเต็มทน 

โม่วโฉวยิ้มเหี้ยม ออกแรงรัดคอหมอหนุ่มแน่นยิ่งกว่าเก่า ทว่าช่วงที่ใกล้จะสำเร็จความปรารถนานั้น เสียงนุ่มนวลพลันดังจากรั้วพร้อมปลายนิ้วแข็งๆ วางบนลำตัวโม่วโฉวเบาๆ 

“ทำเช่นนี้แล้วเจ้าได้อันใดหรือ” 

แค่คำไม่กี่คำคล้ายปลุกเถาวัลย์ปีศาจให้ตื่นจากการหลับใหลในห้วงเคียดแค้น แรงรัดบนลำคอผู้เคราะห์ร้ายค่อยคลายลง โม่วโฉวหันมาโจมตีชายชุดดำที่ตั้งคำถามแทน 

“ได้หญิงที่ข้ารักกลับคืนมาเหมือนเดิมอย่างไรเล่า! ถ้าฆ่าสามีนางเสียนางก็จะหันกลับมารดน้ำให้ข้าเหมือนแต่ก่อน อย่ามายุ่งกับข้า!” โม่วโฉวตวาดชายชุดดำ ปลายเถาวัลย์แปรสภาพเป็นแหลมคมพุ่งไปฉับไว 

เจตนาโจมตีครั้งนี้โม่วโฉวไม่คิดแค่จะขับไล่ แต่จะสังหารชายชุดดำให้ตายในอารมณ์เดือดพล่าน 

พลันมือเคลือบเกล็ดสีดำหนึ่งข้างหยุดการจู่โจมโม่วโฉวได้ผลชะงัด ทั้งยังเค้นปราณส่วนหนึ่งออกมาสะกดการเคลื่อนไหว และกระชากโม่วโฉวออกมาจากหน้าต่างเรือนหลังนั้นด้วยความว่องไว 

“เจ้ารักนาง?” เขาถามเสียงเรียบเรื่อย 

“เป็นเช่นนั้น” โม่วโฉวตอบเสียงแข็งกร้าว “ฉะนั้น อย่ามาขัดขวางข้า!” 

โม่วโฉวพยายามดึงเถาวัลย์ตนเองกลับ แต่แรงจับของเย่าชิงคงยังเหนือชั้นกว่านัก “มิใช่ เจ้ามิได้รักนาง แต่เจ้ารักตัวเอง” 

“ว่าอย่างไรนะ!” คำพูดของชายชุดดำช่างไม่รื่นหูยิ่งนัก โม่วโฉวเฝ้ามองนางทุกเช้าค่ำไหนเลยจะเห็นเป็นความรู้สึกอื่น “เจ้ามันจะเข้าใจความรู้สึกอันใดของข้า อย่ามาดูถูกรักของข้าเชียว” 

เย่าชิงคงหัวเราะ “หึ” หนึ่งคำ “เจ้าดูถูกความตัวเองมิใช่ข้า เจ้ารักตัวเองเพราะในใจอยากยึดครองนางไว้ ทั้งที่ให้ความสุขนางก็ยังไม่ได้ เป็นคนไม่ได้ พูดกับนางมิได้ กระทั่งจะกอดนางในยามเหน็บหนาวยังทำมิได้ แต่เจ้าทำให้นางร้องไห้ได้นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าเรียกว่ารักนาง” 

ร้องไห้… โม่วโฉวมองนางค้างไปนาน 

หยาดน้ำตาแปดเปื้อนใบหน้างดงาม สีหน้าตื่นตระหนก ปลายนิ้วสั่นระริกที่แสดงถึงความหวาดกลัว หัวใจของโม่วโฉวพลันโหวงเหวง 

นับตั้งแต่ที่พบนาง โม่วโฉวไม่เคยเห็นนางร้องไห้ ทุกวันได้เห็นแต่รอยยิ้มราวกับแสงตะวันช่วงคิมหันต์อบอุ่นถึงก้นบึ้งหัวใจ ไหนเลยจะรู้ว่าที่กระทำไป เขากลับทำให้นางหลั่งน้ำตาร้องไห้ 

“หากเจ้าสังหารสามีของนาง ต่อไปในยามที่นางเจ็บป่วยใครจะดูแล” เย่าชิงคงกล่าว “พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดหรือ… มนุษย์ล้วนแก่ลงทุกวัน จะอุ้มชูบุตรหลานไปตลอดได้อย่างไร นางก็มิต่างกัน มีชีวิตอันแสนสั้นไม่ช้าก็ลมหายใจก็ดับ เวียนว่ายตายเกิดตามกฎสวรรค์ สิ่งที่เจ้าให้ได้คือความสุขที่นางเลือกเอง จะให้หรือไม่ตามแต่เจ้าจะพินิจเถิด” เย่าชิงคงหันหลังตั้งท่าจะจากไป แต่มิวายยังทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้ “เจ้ายังมีชีวิตอีกยาวไกล ยังบำเพ็ญเพียรได้ มีโอกาสได้ร่างมนุษย์ ถึงวันนั้นอาจจะพบนางที่หวนคืนมาตามวัฏสงสารในสภาพดีกว่านี้ก็เป็นได้” 

ถูกชายชุดดำชี้แนะความหวังโม่วโฉวที่เคยเลือนรางก็เหมือนถูกดึงฉุดดึงให้สว่างขึ้นอีกครั้ง 

โม่วโฉวสามารถเริ่มต้นกับคนอันเป็นที่รักได้ทุกเมื่อ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าเมื่อไรก็ตามที่นางกลับมาเกิด 

หลังจากเหตุการณ์ทุกอย่างในบ้านหญิงสาวนางนั้นสงบลง สามีที่เป็นหมอผู้นั้นดวงยังไม่ถึงฆาต แม้มีอาการผวาเป็นบางครั้งพอจะข่มตาหลับได้ในช่วงเวลาเล็กน้อย โดยมีภรรยาเฝ้าดูแลไม่ห่างกาย โม่วโฉวโผล่ยอดของตนเองแอบมองนางอยู่ริมหน้าต่าง 

นางเองก็อ่อนเพลีย จึงฟุบหลับข้างเตียงของสามี โม่วโฉวลอบใช้โอกาสนี้เลื้อยกิ่งก้านเข้าไปลูบแก้มของนาง พูดรำพึงเบาๆ ว่า “สามีของเจ้าปลอดภัยดี ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้ข้าไม่มีหน้าจะอยู่เฝ้ามองเจ้าได้อีก จำต้องไปเพื่อรอครั้งหน้าที่เจ้าจะเวียนว่ายกลับมา ถึงครานั้นข้าจะทำให้เจ้ารักข้าทุกครั้ง…” 

แม้จะเป็นปีศาจต้นไม้ แต่ก็มีหัวใจ มิรู้ว่าหัวใจโม่วโฉวอยู่ส่วนไหนของตัวตนถึงได้เจ็บปวดนัก เหมือนกับเขาหมดสิ้นเรี่ยวแรงพร้อมจะเหี่ยวเฉาเสียตรงนั้น 

โม่วโฉวย้อนกลับเข้าป่า ตั้งใจว่าจะไม่กลับออกมาอีก จนกว่าเขาจะมีร่างกายเฉกเช่นคนทั่วไป 

ทว่าความโศกเศร้าของเขาท่วมท้นเกินจะเยียวยานักร่างต้นไม้จึงไม่ตอบสนองใดๆ กับน้ำสักหยด ยอดอ่อนเริ่มเหี่ยวเฉาลงไปเรื่อยๆ 

ชั่วขณะที่ชีพจรใกล้ขาดห้วงเต็มที พลันน้ำสายหนึ่งรินรดลงมาหลายครา ที่โม่วโฉวมองเห็นเป็นชายชุดดำคนเดิมในครั้งก่อนนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า 

“ตั้งใจจะไปบำเพ็ญเพียรในปรโลกหรือไร” ชายชุดดำเปิดผ้าคลุมหน้ายิ้มแก่โม่วโฉวน้อยๆ 

ปีศาจเถาวัลย์ตกตะลึง ชายผู้นี้เองก็กลายเป็นมนุษย์ไม่สมบูรณ์ ใบหน้าลำคอ หรืออาจจะทั่วทั้งตัวที่มีแต่เกล็ดดำแข็งๆ ห่อหุ้มจนน่าสะพรึง มีเพียงแววตาที่ส่อถึงเจตนาดีถ่ายทอด 

“ทะ… ท่าน…” โม่วโฉวอยากจะพูด แต่กลับพูดไม่ออก 

“ชื่อของข้าคือเย่าชิงคง” เขาว่าพลางยื่นฝ่ามือทาบบนลำต้นโม่วโฉว ปากบริกรรมคาถาในท่วงท่าสงบ 

พลันแสงเจิดจ้าสีขาวค่อยสว่างจากมือลามไปทั่วทั้งลำต้น กินพื้นที่ทั้งบริเวณจนมิอาจลืมตาขึ้นมอง ตอนนั้นโม่วโฉวรู้สึกถึงความแปลกประหลาดกับตนเอง เมื่อแสงเลือนหายไปก็พบว่าตนเองมีมือมีเท้าทุกส่วนครบถ้วนประการไม่ต่างจากมนุษย์คนหนึ่ง 

เย่าชิงคงยิ้มอย่างพึงพอใจ กล่าวกับโม่วโฉวว่า “อืม เป็นปีศาจเถาวัลย์หล่อเหลาอยู่มากทีเดียว” 

โม่วโฉวคลำร่างตัวเองด้วยความดีใจ “ข้าเป็นคนแล้ว สามารถพบนางได้แล้ว!” ปีศาจเถาวัลย์หันไปหาเย่าชิงคง รีบก้มคำนับจากใจ “ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณ. ขอบคุณ ข้าโม่วโฉวจะตอบแทนท่านแน่นอน” 

เย่าชิงคงกล่าวโดยไม่หันไปมอง “ข้ามิได้ปรารถนาอันใด เพียงทำให้เจ้ามีจิตใจบำเพ็ญเพียร ไม่ทำตัวจะตายอย่างนี้ และดูท่าแล้วเจ้าคงจะไปพบนางอันเป็นที่รักตอนนี้เป็นแน่” 

โม่วโฉวพยักหน้ารัวๆ 

เขากล่าวกับโม่วโฉวอีก “นางเพิ่งแต่งงาน มีครอบครัวแล้วจะให้ข้ากลายเป็นคนผิดทำเรื่องผิดศีลธรรมส่งเจ้าไปเป็นชู้ชาวบ้านหรือ” เย่าชิงคงหรี่ตามอง โม่วโฉวอ้ำอึ้งมิอาจตอบคำใดได้ ที่ท่านเย่าชิงคงกล่าวถูกต้องทุกอย่าง 

ช่วงปีศาจเถาวัลย์คิด ปลายนิ้วมือแข็งกระด้างของเย่าชิงคงพลันจิ้มยังหน้าผาก 

“เมื่อใดที่เจ้าบำเพ็ญสำเร็จด้วยตัวเองแล้ว เจ้าจะกลับสู่วัยเดิม” 

พลังสายหนึ่งจากปลายนิ้วของเย่าชิงคงดีดออก โม่วโฉวถึงกับหงายท้อง ความรู้สึกเหนื่อยแล่นไปทั่วร่าง หัวใจเต้นช้าและแผ่วเบา ต่างจากลมหายใจหอบถี่กว่าเมื่อครู่มาก ไม่รู้ว่าเย่าชิงคงทำอันใดกับเขาอีกในใจเกิดหวาดหวั่นยิ่งนัก พลันรีบลุกนั่งสำรวจมือเท้าให้แน่ใจ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น