Saradsawan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 35

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 01:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

“อ๋อ...เป็นเช่นนั้นเองรึงั้นข้าคงต้องกลับออกไปเสียแล้วหละ.....กลับออกไปบอกท่านพ่อว่ามีคนแอบเข้ามายังโรงเก็บของ” 

“อะไรน๊ะ??......ท่านพ่องั้นรึ? ”เมื่อได้ยินคำว่าท่านพ่อฮานึลถึงกับตกใจ ท่านโชวอนไม่มีลูกชายนี่นา แต่เหตุใดชายผู้นี้จึงอ้างตนว่าเป็นลูกชายกันเล่า? 

“ข้า..... ‘เซบี’  ไงหละ”

 “ห๊ะ?...เซบีไหนกัน” เท่าที่จำได้ในความทรงจำนี้ไม่เคยมีคนที่ชื่อ ‘เซบี’ อยู่เลย ฮานึล จึงคิดว่าคงเป็นคนนอกที่แค่แอบอ้างเพียงเท่านั้น

“ข้าไม่เชื่อท่านหรอก ท่านโซวอนไม่มีลูกชาย และข้าก็ทำงานอยู่ที่นี่ข้ามิได้แอบเข้ายังโรงเก็บของแห่งนี้เสียหน่อยข้าเพียงแค่...มาทำความสะอาด”แต่เซบีก็ยังคงยืนนิ่งพิงอยู่ตรงบานประตู

“และถ้าท่านยังจะยืนพิงประตูอยู่เช่นนี้ งั้นข้าก็จะเป็นคนไปบอกท่านโซวอนเองละกัน”

“....”เซบีเงียบไม่ได้ตอบกลับไปแต่อย่างใด ฮานึลเห็นเช่นนั้นจึงเดินที่จะออกไปบอกท่านโซวอน แต่พอถึงหน้าประตูเซบีก็กลับยื่นขาออกมาจึงทำให้ฮานึลที่เดินไม่ระวังสะดุดเข้ากับขาของเซบี..

“วะ...ว๊ายยยย!!!” เซบีเห็นเช่นนั้นจึงยื่นมือออกไปคว้าเอวของฮานึลไว้แล้วดึงฮานึลเข้าสู่อ้อมอกของตัวเอง

“.......”ทั้งสองนิ่งเงียบได้เพียงแต่สบตากันเพียงเท่านั้น ผิวที่เรียบเนียนโครงหน้าที่คมเข้มสายตาอ่อนหวานที่เบิกตาโพลงเหมือนกับว่าตกใจกับอะไรบางอย่างแต่ก็เห็นเพียงชั่ววูปเท่านั้นต่อมาริมฝีปากที่บางสวยกับสะแยะยิ้มขึ้นมา....

“หึ...เป็นเช่นนี้เองงั้นรึ”เซบีพูดออกมาทำให้ฮานึลออกจากภวังค์นั้นได้ ฮานึลจึงรีบผลักตัวออกจากเซบีในทันที

 ‘วันนี้มันเป็นวันที่โชคร้ายของข้ารึไงกันเหตุใดข้าต้องมาสะดุดล้มอยู่เรื่อย’

“ข้าไม่คิดว่า ‘ผู้ชาย’อย่างเจ้าจะหลบกลอุบายแค่นี้มิได้”เซบีเน้นย้ำคำว่าผู้ชายกับฮานึล..

“ก็.....ขะ..ข้าแค่ไม้ทันได้ตั้งตัวเพียงเท่านั้นแหละ”ฮานึลตอบอย่างตะกุกตะกักเมื่อเซบีเน้นคำว่าผู้ชาย

 ‘เพียงแค่ถูกเนื้อต้องตัวกันเองเค้าคงไม่รู้หรอกมั้งว่าข้านั้นเป็นหญิงถ้าจะรู้ก็คงเป็นเทพเจ้าแล้วแหละ’ฮานึลคิดในใจ

“งั้นรึ....เจ้าจะไปฟ้องเอ้ย!ไปบอกท่านโซวอนว่ามีคนบุกรุกใช่ไหม?”เซบีพูดแต่สายตากลับมองฮานึลอย่างสงสัย

“ใช่! แล้วถ้าท่านยังไม่ออกไปข้าจะไปบอกท่านโซวอนจริงๆนะ”ฮานึลพูดพร้อมกับทำท่าทีว่าจะเดินไปบอกจริงๆ

“ข้าจะไปแล้ว....เจ้าอย่าไปฟ้องท่านพ่อเอ้ย!ท่านโซวอนซะหละ......”เซบีพูดพร้อมกลับเดินจากไป

“หึ! ต้องให้ขู่ถึงจะไปได้นะ”ฮานึลพูดออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้เซบีที่กำลังจะเดินจากไปกลับหยุดนิ่งและหันกลับมาถามฮานึล

“เจ้าว่าอะไรข้านะ?”

“ปะ...เปล๊า ข้าไม่ได้ว่าอะไรท่านซักหน่อย...”

“งั้นรึ.....แล้วเจอกัน”เซบีพูดแล้วเดินจากไปเลย

พอตกเย็น ฮานึงก็ต้องเข้าครัวไปยกสำรับอาหารที่แม่ครัวเตรียมไว้

“ฮานึลเจ้าหายหน้าหายตาไปนานนักนะ เจ้าดูผอมลงนัก..”ป้าที่เป็นแม่ครัวเอ่ยถาม

“สงสัยคงเป็นเพราะข้าป่วยมานานนักจึงทำให้ร่างกายข้าดูผอมลง..แต่เดี๋ยวข้าก็กลับมาเป็นคนที่แข็งแรงให้ป้าใช้แล้วหละ ฮ่าๆ”

“ฮ่าๆเป็นเช่นนั้นเองรึ เอ่อนี่วันนี้ที่เรือนหลวงมีแขกพิเศษนะ อาหารเลยมีเยอะหน่อย เจ้าคงจะยกไปไหวนะ?”

“สบายมาก...เรื่องแค่นี้เอง”พอพูดจบฮานึลก็ยกถาดอาหารขึ้นมาพร้อมกับเดินออกจากห้องครัวไป

[เรือนหลวง]

ถาดอาหารเหล่านี้สำหรับฮานึลมันหนักเอาการ จึงทำให้แขนของฮานึลนั้นล้าเล็กน้อย

“ข้ายกสำรับอาหารมาส่ง ช่วยเปิดประตูให้ข้าที”ฮานึลเอ่ยกับคนเฝ้าประตู พอประตูเปิดออกฮานึลก็ต้องละลึงกับภาพที่เห็นข้างหน้านี้!!

 

 

 

 “ ‘เซบี’ เหตุใดเจ้าจึงหายหน้าหายตาไปนานนัก จวนก็ไม่กลับเสียบ้างเลยนะ”ท่านโซวอนเอ่ยถามผู้เป็นหลานชาย

“ท่านพ่อ ข้าก็กลับมานี่แล้วไง ท่านพ่อมิต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้าก็โตปานนี้แล้วปีนี้อายุข้าก็จะ23ปี ข้าก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วแล้วหละขอรับ”

“ขออนุญาตขอรับ....”เสียงของฮานึลเข้ามาขัดจังหวะ

“เข้ามา...”ข้าหลวงโซวอนพูดตอบฮานึลแล้วก็หันมาคุยกับเซบีต่อ

“ท่านพ่อนั่นคนรับใช้คนใหม่งั้นรึขอรับ?”เซบีเอ่ยถามท่านโซอวนพร้อมกับมองฮานึลที่กำลังวางสัมรับอาหารลงตรงหน้าส่วนฮานึลก็ได้แต่หลบสายตาของเซบีที่มองมา

“เปล่าหรอกก็คนเก่าๆนั่นแหละแต่ เจ้าฮานึลมันป่วยหนักพ่อเลยให้ฮานึลกลับไปพักหนะ”

“อ๋อ..เป็นเช่นนั้นเองงั้นรึ?”เซบีก็ยังไม่ละสายตาไปจากฮานึล พอเสริฟอาหารเสร็จฮานึลก็แอบมองเซบี

‘นี่เรื่องที่เจ้านั่นบอกข้าเนี่ยเป็นเรื่องจริงั้นรึ.....ปัดโธ่เอ้ยข้าจะถูกไล่ออกไหมเนี่ย’ ในระหว่างที่ฮานึลกำลังคิดอยู่นั้นเซบีก็ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับฮานึลแล้วสะแยะยิ้มให้อย่างร้ายกาจ ฮานึลเห็นสายตานั้นถึงกับขนลุกซู่และรีบเดินออกมาจากที่นั่นในทันที.....

ฮานึลเดินไปยังห้องครัวเพื่อที่จะช่วยงานแต่พอไปถึงก็กลับไม่มีใครอยู่แล้ว ฮานึลจึงกลับไปยังโรงเก็บของที่ทำความสะอาดไว้ในตอนเช้าเพื่อที่จะพักผ่อน...พอเข้ามายังโรงเก็บของฮานึลก็ได้ทำการล๊อคประตูแล้วเดินตรงไปยังอ่างน้ำทางด้านหลังของโรงเก็บของ

‘เห้ออ ทำงานมาตั่งแต่เช้าเนื้อตัวช่างเหนียวเหนอะหนะนักผ้าที่รัดอกก็แน่นมากเกิน..นี่คงถึงเวลาพักของข้าแล้วหละ’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น