Savahale (ปีศาจสวา)
facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตาม รอยเลือดแห่งรัตติกาลนคร กันด้วยนะคะ อัปตอนใหม่ทุกวันค่ะ : )

บทที่ 34 : คดีที่ 3 เจมส์ ริชิกิ (2) ❤ // NC 20+

ชื่อตอน : บทที่ 34 : คดีที่ 3 เจมส์ ริชิกิ (2) ❤ // NC 20+

คำค้น : สืบสวน , สอบสวน , คนร้าย , คดี , ลึกลับ , 20+

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 25

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 00:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 34 : คดีที่ 3 เจมส์ ริชิกิ (2) ❤ // NC 20+
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

บทที่ 34 : คดีที่ 3 เจมส์ ริชิกิ (2) ❤ 

 

Alert : Incest scene 25+ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณที่มาพบพวกเรานะครับ”  

 

 

ธีภพและพลลภัตม์ที่รอคอยเวลานี้มานานแสนนาน ในที่สุด คนนำทางเข้าป่าของเสี่ยบุญนำในวันที่ธมลวรรณถูกสังหารก็กลับออกมาจากป่า เขาเดินทางมายังร้านอาหารใกล้กรมตำรวจตามเวลานัดพอดิบพอดี เจ้าตัวมีสีหน้าเกรงกลัวสองนักสืบอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังยิ้มสู้และให้ความร่วมมือในทุกๆ ด้าน

 

 

สองนักสืบเดินทางมาพร้อมกับนักวาดภาพมือดีของกรมตำรวจ ไม่ว่าจะกี่รายต่อกี่ราย ภาพคนร้ายก็จะถูกวาดออกมาให้มองเห็นได้ชัดเจนที่สุด ช่างฝีมือไม่ได้มีเพียงการวาดภาพที่ดีเท่านั้น เขายังมีทักษะการคาดเดาถึงความน่าจะเป็นของลักษณะคนร้ายได้ด้วย ในกรณีที่ข้อมูลไม่สมบูรณ์มากนัก

 

 

 

 

“ยิ้มอีกแล้วนะกร”  

 

 

“โทษที…ระหว่างที่รอภาพสเก็ตซ์ พวกเราก็มาดูเรื่องของเจมส์กันต่อเถอะ”

 

 

 

ธีภพพกแฟ้มคดีต่างๆ ติดมือมาด้วย และเมื่อภาพของเจมส์ ริชิกิ ถูกนำขึ้นมาวาง ธีภพก็เผยรอยยิ้มออกมาให้เห็นอีกดังเช่นทุกครั้ง ทั้งคู่พูดคุยถกกันไปเรื่อยๆ จนธีภพเริ่มได้สติกลับมาครบถ้วน และจับสังเกตบางสิ่งที่แปลกออกไปตรงหน้าได้

 

 

พลลภัตม์นั่งมองภาพของเจมส์ ริชิกิ ด้วยสีหน้าเหม่อลอยและน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย ดังเช่นว่ากำลังเจ็บปวดหรืออาวรณ์อะไรบางอย่างอยู่ สีหน้าที่ธีภพอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกไป

 

 

 

 

 

“ถ้าไม่คิดว่านายหวงฉัน…ฉันคงคิดว่านายหวงเจมส์แทนแล้วนะ”  

 

 

“…”

 

 

“เป็นอย่างที่นายว่านั่นแหละกร เจมส์เป็นคนที่น่าหลงใหลมากจริงๆ ไม่ใช่แค่นายหรอก…ที่ชอบเขา 

 

 

“นายเคยเจอเขาเหรอ…?”  

 

 

"..." 

 

 

คำถามที่ไม่มีคำตอบ พลลภัตม์ไม่ตอบคำถามนั้น เขาเช็ดน้ำตาแล้วเก็บภาพชายหนุ่มน่ารักใส่เข้าแฟ้มไว้อย่างดีดังเดิม แล้วเริ่มวิเคราะห์เหตุการณ์และความเกี่ยวโยงของเหยื่อในคดีที่ 3 ต่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------------- 

 

 

 

 

 

เซลล์มือทองเดินออกจากร้านอาหารแห่งหนึ่งมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม วันนี้ก็เป็นเช่นทุกวันที่เขาสามารถเพิ่มยอดขายจำนวนมากให้แก่บริษัทได้ แม้ว่าจะต้องแลกด้วยของสมนาคุณบางอย่างที่มอบให้ลูกค้าไป แต่ก็นับว่าคุ้มค่าอยู่ดี

 

 

ชายหนุ่มเดินเลียบไปตามขอบถนนและพบว่าบัดนี้ใกล้ค่ำลงทุกทีที เจมส์เรียกรถจักรยานยนต์รับจ้างไปส่งเขายังร้านขายของใต้ดินร้านหนึ่ง เดินเลือกอยู่เพียงครู่ก็ได้สินค้าที่ถูกไหว้วานให้ซื้อ มาไว้ในมือเรียบร้อย

 

 

ถุงกระดาษสีน้ำตาล ถูกหิ้วขึ้นรถจักรยานยนต์รับจ้างอีกครั้ง เพื่อกลับเข้าบ้านของเขาที่ใครๆ ก็เรียกกันว่าคฤหาสน์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“กลับมาแล้วเหรอลูก”  

 

 

“สวัสดีครับทุกคน”

 

 

ชายหนุ่มเดินหน้าตาน่ารักเข้ามาด้านใน ก็พบกับสมาชิกในบ้านแสนอบอุ่นนั่งล้อมวงพร้อมหน้ากันอยู่ที่โต๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อย เจมส์เดินไปนั่งลงข้างภรรยาคนญี่ปุ่นที่แสนน่ารักของเขา โดยถัดไปอีกฝั่งคือ โจชัว ริชิกิ น้องชายแท้ๆ เพียงคนเดียวของเขา ที่มีแฟนสาวสุดเซ็กซี่นั่งอยู่ข้างๆ

 

 

 

 

“รอกันทั้งบ้าน กว่าจะได้กินข้าว”  

 

 

 

“โจชัว…!”  

 

 

 

เสียงเอ่ยประโยคเสียดแทงส่งมาจากน้องชายของเจมส์ ที่ดูท่าทางไม่ชอบพี่ชายของตนเท่าใดนัก น้องชายที่อายุห่างจากเจมส์เพียง 2 ปี น้องชายที่เรียกได้ว่าแทบจะเป็นคนละขั้วกับเขาเลยก็ว่าได้ เจมส์นั้นทั้งรูปร่างหน้าตาและนิสัยสุดแสนน่ารักและเป็นมิตร ต่างกับโจชัวโดยสิ้นเชิง น้องชายเขาคือมนุษย์เจ้าโทสะ เอาแต่ใจ ด้วยพ่อแม่ตามใจมาแต่เด็ก ทั้งยังชอบเอาชนะแม้แต่กับพี่ชายแท้ๆ ของตนเอง

 

 

 

 

“ขอโทษด้วยนะครับ ที่ปล่อยให้ทุกคนรอ…พอดีผมแวะซื้อของมา”

 

 

“ไม่เป็นไรลูก ทานข้าวเถอะ”

 

 

“ครับ”

 

 

เจมส์กล่าวขอโทษอย่างสุภาพและได้บอกเล่าเหตุผลอย่างตรงไปตรงมา ชายผู้ที่น่ารักแม้กระทั่งเสียงพูด ไม่มีผู้ใดเลยที่จะสามารถต้านทานเขาได้ รวมไปถึงน้องชายของเขา ที่แอบลอบยิ้มอยู่เพียงลำพังในขณะนี้ด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

แสงไฟในคฤหาสน์หลังใหญ่ดับลงหมดแล้ว เหลือไว้เพียงดวงไฟบริเวณทางเดินรวมไปถึงในสวน หากแต่บัดนี้ลูกชายคนโตของบ้านยังคงไม่หลับใหลเช่นภรรยาของเขา ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่แม้จะอายุปาเข้าไป 36 ปีแล้ว แต่ใบหน้าและผิวกายนั้น ไม่ต่างอะไรกับหนุ่มน้อยวัยใสเลยสักนิด

 

 

 

เขาลุกจากเตียงนอนอย่างแผ่วเบา แล้วเดินไปหยิบเอาถุงกระดาษใบเดิมที่หอบหิ้วมาจากร้านค้าเมื่อตอนเย็นไว้ในมือ จากนั้นก็ก้าวออกจากห้องไป เจมส์และถุงกระดาษ 1 ใบ เดินออกจากห้องมาและหยุดลงที่หน้าประตูห้องถัดไปไม่ไกลนัก

 

 

 

โดยที่เจ้าตัวไม่จำเป็นต้องเคาะประตูเป็นมารยาทแต่อย่างใด ชายหนุ่มเปิดเข้าไปได้ทันที เนื่องด้วยประตูห้องนี้ไม่ได้ล็อก และเปิดรอต้อนรับเขาเสมอในทุกคืน

 

 

 

 

“ได้มาใช่ไหม?”

 

 

“อืม…”  

 

 

เจ้าของห้องเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ร่างหนาเดินลงจากเตียงนอนที่ไร้แสงสว่าง เงาตะคุ่มค่อยๆ โผล่ออกมาเรื่อยๆ และปรากฏเป็นร่างของ โจชัว ริชิกิ น้องชายของเขาที่ดูไม่ชอบหน้ากันเท่าไรนัก

 

 

 

ถุงกระดาษที่ยื่นให้ไม่ได้ถูกเจ้าของห้องนี้คว้าเอาไว้ หากแต่เป็นร่างบางของเจมส์ที่ถูกจับรวบแล้วโอบเข้าอ้อมแขน รัดแน่นจนเจ้าตัวแทบหายใจไม่ออก

 

 

 

 

 

ฟืดดดดด 

 

 

 

“หอมจัง…”  

 

 

 

จมูกหนาของโจชัว ซุกไซ้ไปตามเส้นผมแล้วกดลากไปตามใบหน้าและลำคอ สูดดมแป้งเด็กกลิ่นลาเวนเดอร์จากร่างของเจมส์เข้าไปเต็มปอด

 

 

 

 

 

“อืออ…ใจเย็นๆ ก็ได้นะ ฉันไม่ได้จะหายไปไหนสักหน่อย”

 

 

 

“…จ๊วบบบ”  

 

 

 

แม้เจ้าของร่างงามจะพยายามดันและเอ่ยท้วงอย่างไร ก็ดูเหมือนว่าชายผู้กำลังหลงใหลกลิ่นแป้งเด็กนี้จะไม่ได้คิดสนใจไยดีคำพูดของพี่ชายเลยแม้แต่น้อย เขาคลายมือที่รัดพี่ชายตนเองไว้แน่นออก จากนั้นจึงเริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนลายหมีสีน้ำตาลครีมของเจมส์

 

 

 

“อืออ…”  

 

 

 

“ฮ่า…ฮ่า”  

 

 

 

เสื้อนอนลายน่ารักถูกถอดออกเพียงครึ่งตัว ชายเสื้อยังคงค้างเติ่งอยู่กับแขนบางของเจมส์ โดยที่ไม่รอช้า มือหนาของโจชัวก็คว้าเอาถุงกระดาษน่ารำคาญในมือเจมส์มาถือไว้เอง แล้วโอบเอวบางไปยังเตียงนอน

 

 

 

“ฮึ่มมม…”  

 

 

 

โจชัวที่พยายามข่มใจให้ทุกอย่างช้าลงกัดฟันแน่น ไม่ว่าจะทำอะไรตอนนี้ก็ดูจะไม่ทันใจเขาไปเสียหมด ยิ่งเป็นกางเกงนอนลายเดียวกับเสื้อนอนของเจมส์ตัวนี้ด้วยแล้ว มันช่างขัดหูขัดตาเสียนี่กระไร

 

 

 

“ไว้ฉันจะซื้อให้ใหม่นะเจมส์!”

 

 

 

!!!  

 

 

 

คนกัดฟันแน่นไม่อาจรีรอใดๆ ได้อีก กางเกงนอนที่ขัดตาเขาถูกมือหนากระชากออกจนขาดออกจากกันเป็นสองซีก เรียกใบหน้าตกใจของเจ้าของกางเกงได้เป็นอย่างมาก โดยปกติแล้วโจชัวก็ไม่ได้มีท่าทางกระหายใคร่อยากมากถึงเพียงนี้ หรือนี่อาจเป็นเพราะของที่อยู่ในถุงกระดาษกัน

 

 

 

ไม่ทันที่เจมส์จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น มือหนาก็คว้าเอาอุปกรณ์บางอย่างออกจากถุงกระดาษ มาถือเอาไว้ด้วยมือข้างซ้าย ส่วนมือข้างขวานั้นได้ดึงเศษกางเกงนอนของเจมส์ให้หลุดออก แล้วโยนลงบนพื้น จากนั้นมือข้างเดิม ก็ยกสะโพกของเจมส์ให้ลอยขึ้นเหนืออากาศ โดยที่โจชัวใช้หน้าท้องของตนเองดันสะโพกของเจมส์ไว้ไม่ให้ร่วงลงมา

 

 

 

ทางด้านชายที่นอนในท่าไม่สบายตัว พยายามเอื้อมมือไปปิดปกส่วนลับของร่างกายที่บัดนี้ ฉายชัดอยู่ตรงหน้าของโจชัว

 

 

 

“ฮึ่มม…ปิดไม น่ารักขนาดนี้!?!”  

 

 

 

“อ๊า!”  

 

 

 

ชายเจ้าของห้องปัดมือพี่ชายทิ้งแล้วจัดการครอบปากลงบนช่องทางลับสีชมพูอ่อน

 

 

 

“ฮ..อ๊าาาา..!”  

 

 

 

ซูบบบ จ๊วบบบบ…!  

 

 

 

ปากทางสีสวยของคนน่ารักที่โจชัวไล่เลียและดูดกลืนทุกวี่วันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อ ด้วยใบหน้า ลำคอ และมือทั้งสองข้างที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างกำลังแสดงอารมณ์พุ่งทะยานสูงของเจ้าตัวอยู่

 

 

 

เขาไม่อาจรีรอใดๆ ได้อีกต่อไป เขาต้องการเห็น สิ่งที่อยู่ในมโนภาพของเขามาหลายวัน และเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ขนาดเพียงแค่นึกในหัวเท่านั้น ภาพก็ชัดเจนจนเขาเกิดอารมณ์จนไม่อาจหยุดยั้งได้เนิ่นนานแล้ว หากว่าได้มาเห็นด้วยสองตาจริงๆ มันจะสุดยอดเพียงใดกัน

 

 

 

แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้สึกเพียงพอกับการไล่เลียส่วนสีชมพูอ่อนนี้ แต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะเริ่มขั้นตอนถัดไปแล้ว มือหนาคว้าเจลหล่อลื่นที่ถูกโยนไว้ข้างเตียงขึ้น แล้วบีบมันลงไปบนช่องทางที่เขาแสนรักใคร่ จากนั้นก็ค่อยๆ ส่งนิ้วร้อนแทรกเข้าไปในช่องทางนั้นอย่างช้าๆ

 

 

 

“อื้อออ..! อ๊า…!”  

 

 

 

เจมส์ที่นอนในท่ายกสะโพกนั้นเริ่มร้องออกมาด้วยอาการเจ็บปวดบริเวณที่กำลังถูกล่วงเกิน โจชัวจึงก้มหน้าลงแล้วไล่เลียบริเวณก้นเนียนตรงหน้าอย่างนุ่มนวล เมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้นเท้าทั้งสองที่จิกเกร็งก็หายไป เป็นสัญญาณให้โจชัวไปต่อในขั้นถัดไปได้

 

 

 

“แฮก แฮก…ช้าๆ หน่อยเถอะ ฉันแก่แล้วนะ”

 

 

 

“ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า”  

 

 

 

เสียงหอบหายใจรุนแรงไม่ได้เป็นเครื่องยืนยันว่าคนถูกร้องขอจะทำตามนั้น โจชัวเริ่มส่งนิ้วเพิ่มเข้าไปในช่องทางสวรรค์จากหนึ่งเป็นสอง และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสบริเวณนิ้วมือที่ครูดอยู่กับช่องทางที่เขาแสนรักเริ่มคลายออกจนขยับนิ้วได้สะดวก

 

 

 

เมื่อทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้จนเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว อุปกรณ์แท่งสีเนื้อที่มีระบบสั่นไหวในตัว ก็ถูกถูไถไปยังบริเวณทางเข้าสีชมพูอ่อนนั้น ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ กดอุปกรณ์นั้นแทรกเข้าไปข้างในตัวของพี่ชายอย่างช้าๆ พร้อมลมหายใจหอบหนักและเหงื่อที่ไหลซึมอาบเต็มใบหน้า

 

 

 

“อื้ออออ”  

 

 

 

“ฮ่า..ฮ่า…ฮ่า…”  

 

 

 

“อ๊า..!!”  

 

 

 

ยิ่งเจมส์ดิ้นทุรนทุรายคล้ายกับซ่านในอารมณ์มากเท่าไร ความเร็วในการเข้าและออกของอุปกรณ์ในมือก็ยิ่งขยับเร็วมากขึ้นเท่านั้น ชายหนุ่มผู้น่ารักจับเรียวขาที่ถูกยกขึ้นของตนไว้แน่น อย่างพยายามระบายความรู้สึกที่มากล้นนี้ออกไป

 

 

 

โจชัวจ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ ปากหนาอ้าออกอย่างลืมตัว และไม่นานน้ำลายก็ค่อยๆ ไหลหยดลงกับผ้าปูที่นอน ภาพที่คมชัดยิ่งกว่าในมโนภาพ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาเตะจมูกตลอดเวลา ทั้งยังใบหน้าเคลิบเคลิ้มของเจมส์นั่นอีก ทุกอย่างตรงหน้า เร่งอุปกรณ์ที่กำลังถูกดันเข้าและดึงออก ที่ฉายห่างจากใบหน้าเขาเพียงคืบเดียว ให้แรงและเร็วขึ้น

 

 

 

อึก 

 

 

 

ช่องทางสีชมพูอ่อนกับก้นกลมสุดนวลเนียน กำลังรับเอาแท่งบางอย่างที่กำลังสั่นไหวเข้าไปภายใน โจชัวสังเกตแม้กระทั่งช่วงที่มันเต้นตุบๆ และสั่นระริกอย่างกำลังสุขสันต์ อกหนากระเพื่อมรุนแรงอย่างไม่อาจหยุดความกระหายในใจลงได้ เขากอดพี่ชายตัวเองมา 18 ปี แต่ไม่เคยได้ลองใช้วิธีนี้มาก่อน โดยปกติเวลามีสัมพันธ์ทางกาย เขาก็ไม่เคยได้มองเห็นช่วงเวลาที่แท่งร้อนของเขาขยับเข้าออกในช่องทางนั้นชัดเจนถึงเพียงนี้มาก่อน

 

 

 

โจชัวไล่เลียไปรอบบริเวณใกล้ๆ กับปากทางสีสวยที่กำลังดูดกลืนอุปกรณ์ที่เขาสั่งให้เจมส์ซื้อมา ทั้งเหงื่อทั้งน้ำลายที่แข่งกันไหลออกมา ช่างเป็นภาพของชายผู้กำลังกลัดมันอย่างแรงกล้าโดยแท้จริง

 

 

 

“ซืดดด…ฮ่า…โคตร X เลย…!!!!”  

 

 

 

“อือออ”  

 

 

 

“แม่ง!!!! น่า…ย็…ชิ..หาย!!!!!”  

 

 

 

“จ..โจชัว ทำไมหยาบคายแบบนั้นล่ะ อือออ”  

 

 

 

แม้ว่าเจมส์นั้น กำลังอารมณ์พุ่งทะยานไม่แพ้กัน แต่เขาก็ไม่อาจทนรับฟังคำพูดสุดบาดใจนั้นได้ แต่ถึงจะเตือนไปอย่างไร โจชัวก็ยังคงสบถถ้อยคำร้ายกาจออกมาไม่หยุด โดยเนื้อความส่วนใหญ่นั้น แสดงออกอย่างชัดเจนว่าคลั่งไคล้พี่ชายสุดขีด

 

 

 

ชายหนุ่มร่างยักษ์ไม่สามารถหยุดตนเองลงได้เพียงไม่กี่นาที เขาใช้เวลาร่วมชั่วโมงกับการมองภาพนั้นพร้อมกับมือหนาที่จัดการกับตนเองไปหลายต่อหลายรอบ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าภาพตรงหน้าจะลบล้างความกระหายในใจเขาได้เลย

 

 

 

เจมส์ได้แต่นึกในใจไปว่า เขาไม่น่าตามใจน้องชายมากขนาดนี้ หากว่าวันนี้ไม่ไปซื้ออุปกรณ์ชิ้นนี้มา โจชัวคงไม่อาการหนักเพียงนี้ และเขาเองคงไม่ต้องมารู้สึกดี กับแค่การที่ถูกน้องชายตัวเองจ้องมองไม่วางตาให้ละอายใจอยู่เช่นตอนนี้

 

 

 

ความสัมพันธ์ผิดรูปแบบ มันเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วทำไมเขาถึงไม่อาจห้ามใจตัวเองได้เลย ทั้งๆ ที่มันไม่ควรลากยาวมาถึง 18 ปีด้วยซ้ำ เจมส์ไม่อาจหาคำตอบให้กับคำถามที่มักวนเวียนเข้ามาในใจนี้ได้ และเขาก็ไม่อาจหยุดคลั่งไคล้น้องชายตัวเองได้ด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น