เที่ยงคืนสิบสองนาที

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ/ครับ

ชื่อตอน : 16

คำค้น : ท่านแม่ทัพ

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16
แบบอักษร

เหนือศีรษะบนต้นไม้ใหญ่ ภายใต้เงามืดใกล้รุ่งสาง สายตาเลือดเย็นประดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยัง จุดพักของเหล่าหมอหลวง งานที่เขาได้รับมอบหมายมาในครั้งนี้ดูเหมือนมันจะง่ายดายกว่าที่เขาคิด เพียงแค่กำจัดหมอหลวงไม่กี่คน 

“จัดการฆ่าพวกมันให้หมด” ชายชุดดำห้านายพยักหน้ารับคำ ก่อนที่จะง้างธนูขึ้นและปล่อยออกไป 

ฉึก ฉึก 

“มีคนซุมโจมตี มีคน….อึก” เหล่าทหารยามและหมอหลวงถูกเก็บเรียบด้วยลูกธนูอาบยาพิษ ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มที่กำลังยื่นตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ 

“หนีไปอาเค๋อ” ทหารนายหนึ่งรีบตะโกนบอก ก่อนที่สองเท้าจะรีบวิ่งตกไปยังร่างของเด็กชายอายุสิบขวบ 

ฉึก 

“ท่านพี่” เด็กชายร้องไห้ตะโกนเรียกชื่อพี่ชายตนสุดเสียง 

“รีบหนีไป” เด็กชายสบตากับพี่ชายเป็นครั้งสุดท้าย สองเท้าเปล่ารีบวิ่งตรงไปยังม้า แล้วควบทะยานออกไป 

“นายท่าน จะปล่อยไปหรือขอรับ” ชายชุดดำนายหนึ่งเอ่ย 

“ปล่อยมันไป มันจะเป็นตัวล่อ ให้ไอ้แม่ทัพหน้าโง่นั้นออกมา และเมื่อมันมา ข้าจะเป็นคนปลิดชีวิตมันทิ้งด้วยมือของข้าเอง” 

 

“โอ้ย! นี่ท่านไม่มีที่ไปหรือเจ้าคะ” ผิงเอ๋อหันไปตะโกนใส่ร่างหนาที่เอาแต่เดินตามเธอต้อยๆ ตั้งแต่ตื่น เฮ้อ~ จะตามอะไรนักหนา แม่ทัพหยางซื่อหลางที่เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเดินตาม ในหัวมัวแต่คิดคำพูดที่จะเอ่ยบอกความในใจ จึงไม่ทันได้ระวังตัว เผลอเดินชนร่างบางอย่างจัง  

“วันนี้ท่านดูแปลกไปนะเจ้าคะ” ผิงเอ๋อยังคงพยายามคาดขั้นเอาคำตอบกับบุรุษหน้ามึนตรงหน้า 

“เอ่อ~ เพราะ...เจ้า...เป็นตัวอันตรายอย่างไรเล่า ข้าในฐานะแม่ทัพก็ ต้องคอยเฝ้าระวังความปลอดภัย” เขาอยากตบปากตัวเองเสียเหลือเกินที่เอ่ยออกไปเช่นนั้น แต่จะให้ทำอย่างไรได้ เพียงสบตานางสมองของเขากลับขาวโพลนไปหมด หน่อย! ตาบ้าเห็นฉันเป็นตัวอันตรายเหรอ เดี๋ยวแม่ก็วางยาพิษเสียเลยนิ 

“นั่นเจ้าจะไปที่ใด” นางเลี่ยงที่จะตอบ ก่อนจะเดินตรงไปยังริมแม่น้ำ แม่ทัพหยางกำลังจะเดินตามนางไปแต่ก็ถูกทหารเรียกเอาไว้เสียก่อน 

“ท่านแม่ทัพ ข้ามีข่าวมารายงาน คณะหมอหลวงที่เดินทางมาสมบทกับเรา ถูกรอบโจมตีที่หุบเขานกพิราบ มีเด็กชายรอดชีวิตหนึ่งคนขอรับ”  

“เด็กคนนั้น อยู่ที่ใด พาข้าไปพบเขา”  แม่ทัพหยางออกคำสั่งสีหน้าร้อนใจ เจ้าพวกนั้นเริ่มบุกแล้วสินะ 

“ข้าไปด้วย” อันที่จริงเธอเดินไปจนถึงแม่น้ำแล้ว หากแต่พอหันไปมองกลับไม่เห็นร่างใหญ่เดินตามมา เธอจึงรีบวิ่งกลับมาดู 

“ข้าจะไปกับท่านด้วย ข้ารักษาเขาได้”  

“ตามข้ามา” ผิงเอ๋อเดินตามหลังแม่ทัพหยางมาจนถึงกระโจมทหารม้า เธอรีบเข้าไปจัดแจงทำแผล โดยมีหลันหลินช่วยอีกแรง  

“พี่หลันหลินน้องรบกวนพี่ไปเตรียมอาหารให้ น้องชายผู้นี้ด้วยนะคะ” หลันหลินรับคำสั่งร่างบางซีดรีบลุกขึ้น เดินออกจากกระโจมไป เมื่อทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผิงเอ๋อจึงเดินออกมาจากกระโจม เพื่อให้แม่ทัพหยางสามารถสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ นานพอสมควรกว่าเขาจะออกมา  

“ซิ่วหมิ่นเตรียมม้า เราจะไปตรวจดูที่หุบเขานกพิราบ” ซิ่วหมินรีบไปจัดเตรียมม้า  

“ส่วน เจ้าไปแจ้งทหารทุกนายให้เตรียมตัว พรุ่งนี้เราจะย้ายชาวบ้านและคนเจ็บออกนอกพื้นที่ชายแดน”  

“ครับท่านแม่ทัพ” 

“ข้าไปด้วย” เธอเห็นเขากำลังจะเดินไป ร่างบางจึงรีบวิ่งไปขวาง  

“เจ้าไปไม่ได้” เขาเลี่ยงที่จะสบตา สองเท้าหนายังคงเดินต่อไป 

พรึบ 

“ให้ข้าไปด้วยเถอะนะ ข้าช่วยดูคนเจ็บให้ได้นะ ข้าสัญญาจะไม่ทำให้ท่านเดือดร้อน ข้าจะเป็นเด็กดี นะเจ้าคะท่านแม่ทัพ” เมื่อสิ้นไร้หนทางผิงเอ๋อจึงใช้ลูกไม้ออดอ้อน ร่างบางวิ่งเข้าไปกอดเหนี่ยวรั้งเอวร่างหนาเอาไว้ อย่างน่าไม่อาย ทำเอาแม่ทัพใหญ่ถึงกับทำตัวไม่ถูก ดีที่ว่าตอนนี้มีเพียงนางและเขาอยู่ที่หน้ากระโจมเพียงสองคน 

“ข้าให้เจ้าไปด้วยก็ได้ แต่มีข้อแม้ เจ้าห้ามอยู่ห่างจากข้า เจ้าตกลงหรือไม่” เขาก้มหน้าสบดวงตาสุขสกาวสดใส 

“ข้าตกลงเจ้าคะ” เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ ผิงเอ๋อรีบผละออกจากเอวชายหนุ่มทันที รีบวิ่งตรงไปยังม้าที่ซิ่วหมินกำลังจูงมา แม่ทัพหยางได้แต่ยืนสายหน้ากับพฤติกรรมของนาง ข้าพึ่งบอกไปเมื่อครู่ว่าห้ามอยู่ห่างจากข้า 

 

 

            

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น