Joeudong

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 148

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

ทางด้าน3สาว

 

"นี่พี่ลิลิธ เราจะเคลียร์ดันเจี้ยนที่ว่าได้หรอคะ"ฮิเมะถามขึ้นหลังจากที่พวกเธอพากันเดินออกมาจากคฤหาสน์เพราะตั้งแต่ที่พวกเธอฝึกกับชิโระนั้นพวกเธอไม่ค่อยทำให้เขาขยับจากที่เดิมเลยแม้แต่น้อย

 

"นั้สสินะคะ"เซลีน่ากล่าวเสริม

"เธอไม่ต้องกังวล ชิโระไม่ได้บอกให้เคลียร์ภายในวันนี้ซะหน่อย"ลิลิธกล่าว เนื่องจากชิโระได้บอกกับลิลิธแล้วว่าถ้าเร่งรีบเกินไปมันจะเป็นการกดดันทำให้พวกเธอเครียดและทำให้ควาวก้าวหน้าของพวกเธอช้า ลิลิธจึงวางแผนให้พวกเธเคลียร์แค่สองถึงสามชั้นเท่านั้น

 

"แต่ก่อนอื่นพวกเธอควรเป็นนักผจญภัย ถึงจะได้รับอนุญาติให้เข้าดันเจี้ยน"ลิลิธกล่าว จากนั้นก็พาฮิเมะและเซลีน่าไปที่กิลด์นักผจญภัย

 

ด้วยความสวยของพวกเธอหลังจากเดิมเข้ามาในกิลด์ก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนที่อยู่ภายในกิลด์ ลิลิธทำเป็นไม่สนใจสายตาที่มองมาทางพวกเธอและพาฮิเมะกับเซลีน่าไปเคาเตอร์

 

"ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยคะ"พนักงานสาวกล่าวขึ้นเมื่อพวกเธอเดินมาถึง

 

"ชั้นพาสองคนนี่มาสมัครเป็นนักผจญภัย"ลิลิธกล่าว

 

"ทราบแล้วค่ะ กรุณารอสักครู่" พนักงานสาวกล่าว จากนั้นพนักงานสาวก็นำเอกสารออกมาเพื่อให้ฮิเมะกับเซลีน่าเขียนใบสมัคร หลังจากที่พวกเธอเขียนใบสมัครเสร็จแล้วก็ส่งคืนให้กับพนักงานสาว

เธอหายไปสักพักก่อนกลับออกมาพร้อมกับตราอะไรสักอย่าง

 

"นี่ตรานักผจญภัยค่ะ"พนักงานสาวกล่าวพร้อมกับยื่นตราให้กับฮิเมะและเซลีน่า

 

"ตรานักผจญภัยนี้จะทำการบันทึกข้อมูลภารกิจที่พวกคุณทำสำเร็จ และเมื่อพวกคุณทำภารกิจหรือผลงานได้ระดับนึงตราจะเลื่อนระดับขึ้นเองโดยตัวอักษรบนตราจะเปลี่ยนไปจากFเป็นE,D,C,B,A,S,Xส่วนภารกิจรับได้ที่บอร์ดภารกิจเลยค่ะ"พนักงานสาวกล่าว

 

ฮิเมะและเซลีน่าไม่คิดจะรับภารกิจในตอนนี้เพราะสิ่งที่พวกเธอต้องทำในตอนนี้คือเคลียร์ดันเจี้ยนให้ได้ ทั้งสามคนเตรียมตัวจะเดินออกจากกิลด์แต่กลับโดนขว้างเอาไว้โดยชายหนุ่ม

 

"กรุณาหลีกไปด้วยค่ะ"ลิลิธกล่าวกับคนตรงหน้า

 

"ใจเย็นสิ ชั้นแค่จะมาชานเข้าปาร์ตี้ของชั้นเท่านั้นเอง"ชายหนุ่มกล่าว

 

"ขอบคุณนะ แต่พวกเราไม่ต้องการ"ลิลิธกล่าวพร้อกับเดินอ้อมเพื่อออกจากกิลด์แต่กลับโดนชายหนุ่มจับแขนเอาไว้

 

"กรุณาปล่อยแขนของชั้นเดี๋ยวนี้"ลิลิธกล่าวโดยตอนนี้เธอเริ่มโกรธชายหนุ่มตรงหน้าของเธอแล้วถ้าเธอพูดอีกครั้งแล้วยังไม่ยอมเลิกยุ่งกับพวกเธอคงต้องทำให้อายกันบ้างล่ะ

 

"เห็นแบบนี้ชั้นก็เป็นผู้กล้าเลยนะ เธอกล้าปฎิเสธงั้นหรอ"ชายหนุ่มตรงหน้ากล่าว

 

"นี่คงไม่ได้คิดว่าพอเป็นผู้กล้าแล้วทุกคนต้องทำตามที่นายบอกหรอกนะ"ลิลิธกล่าว

 

"ผมเป็นคนปราบจอมมารเพื่อช่วยมนุษย์ทั้งโลกเลยนะ"ชายหนุ่มกล่าว

 

ลิลิธที่เริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ก็ระเบิดจิตสังหารจำนวนมากออกมาจนทำให้คนในกิลด์ทั้งหมดเกิดอาการหวาดกลัวโดยเฉพาะผู้กล้าต้องหน้าที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกลับทรุดลงกับพื้นและสั่นกลัวจนฉี่ราดกางเกง พวกฮิเมะที่เห็นแบบนั้นเผลอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจ

 

"คิดว่าปราบจอมมารได้แล้วทุกอย่างจะเป็นของนายงั้นหรองี่เง่า ชั้นจะบอกอะไรดีๆให้นายฟังนะ จอมมารไม่ได้มีคนเดียวและคนที่นายปราบได้คงเป็นปีศาจที่พวกจอมมารใช้เพื่อหลอกนายเท่านั้น จอมมารฝีมือพอๆกับพวกเทพเด็กอมมือที่เอาแต่หลี่หญิงอย่างพวกนายเนี้ยนะปราบจอมมารได้ งั้นพวกราชาของเมืองอื่นคงไม่อัญเชิญผู้กล้ามาหรอก"ลิลิธกล่าวอย่างเหลืออดก่อนจะพาพวกฮิเมะออกจากกิลด์ไป

 

"ชั้นล่ะสงสารประเทศที่ได้นายเป็นผู้กล้าจริงๆ"ลิลิธหันมาพูดก่อนที่ร่างทั้งสามจะหายไปจากกิลด์

 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคงทำให้คนที่อยู่ในกิลด์ตอนนั้นไม่กล้าหาเรื่องพวกฮิเมะไปอีกนาน

 

.

.

.

 

จากนั้นไม่นานลิลิธก็พาทั้งสองคนมาถึงทางเข้าดันเจี้ยนก่อนที่พวกเธอจะเข้าไปนั้นลิลิธได้พูดบางอย่างกับพวกเธอ

 

"ฟังชั้นนะอย่ากดดันตัวเองมันจะทำให้พวกเธอเคลื่อนไหวได้ไม่เต็มที่พยายามผ่อนคลายเอาไว้สังเกตรอบข้างให้ดีและไม่ต้องห่วงถ้ามีอันตรายถึงชีวิตชั้นจะช่วยเอง"ลิลิธกล่าวแนะนำก่อนที่จะเดินพาทั้งสองเข้าไปในดันเจี้ยนจากนั้นมหกรรมถล่มดันเจี้ยนก็เริ่มขึ้น

 

.

.

.

 

 

ทางด้านชิโระ

 

หลังจากที่ชิโระได้ทำการถล่มถ้ำที่เป็นหนึ่งในฐานของกลุ่มอสรพิษทมิฬทำให้เขาเกิดอาการเหนื่อยจากการใช้เวทมนตร์ระเบิดจำนวนมากและได้ซากิช่วยพาเขามาที่คฤหาสน์ของชิโระ

 

"ขอบคุณที่ช่วยผม"ชิโระกล่าวขอบคุณซากิที่พยุงเขามาจนถึงคฤหาสน์ซึ่งเส้นทางไกลพอสมควร

 

"ไม่เป็นไร นายช่วยชีวิตชั้นไว้ด้วยแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ"ซากิกล่าว

 

ชิโระเดินไปนั่งสมาธิใต้ต้นซากุระจากนั้นไม่นานพลังเวทย์ของชิโระก็ค่อยๆฟื้นกลับมาเรื่อยๆจนอาการเหนื่อยของเขาหายไปจนหมด

 

 

"เป็นต้นไม้ที่สวยดีนะแถมยังให้บรรยากาศอบอุ่นอีก"ซากิที่เห็นต้นซากุระกล่าว

 

"ผมเป็นคนปลูกเองล่ะ ว่าแต่จากนี้เธอจะเอายังไงต่องั้นหรอ"ชิโระกล่าว ซากิที่ได้ยินคำถามของชิโระก็ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจได้

 

"คงต้องขอรบกวนนายแล้วล่ะ"ซากิกล่าว

 

"ผมไม่มีเป็นหาอยู่แล้ว แต่คงต้องมีค่าตอบแทนกันหน่อยนะครับ"ชิโระกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างๆซากิ

 

ชิโระทำการตบที่ตักของเขาเพื่อเป็นสัญญาณให้ซากิเอาหัวมาหนุนตักของเขาซากิที่เห็นแบบนั้นก็เกิดอาการเขิลอายเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหนุนตักชิโระช้าๆ ชิโระเมื่อเห็นว่าซากิหนุนตักของเขาแล้วก็ค่อยๆยื่นมือไปลูบหูของซากิช้าๆ

 

อ่าห์!!

 

เนื่องจากหูเป็นจุดอ่อนไหวของเธอจึงทำให้เผลอครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

"นายจะทำอะไรของนายเนี้ย"ซากิกล่าวด้วยความเขิลอายเพราะเมื่อกี้เธอพึ่งส่งเสียงแปลกออกมา

 

"ค่าตอบแทนไง หรืออยากให้ทำมากกว่านี้งั้นหรอ ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ"ชิโระกล่าวขณะที่ยังรูบหูของซากิต่อ

 

อ่าห์!!

 

ซากิเริ่มกังวลว่าการที่เธอตัดสินใจอยู่ที่นี่เป็นความคิดที่ถูกหรือไม่แม้ว่าเธอจะขอร้องยังไงชิโระก็ไม่ยอมหยุดเลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น