pa1721

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

part—สเตฟาน(ชายผู้โง่เขลา)

ชื่อตอน : part—สเตฟาน(ชายผู้โง่เขลา)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
part—สเตฟาน(ชายผู้โง่เขลา)
แบบอักษร

 

 

“องค์กษัตริย์ข้องข้า”ร่างชุดดำมอบกราบถวายสิ่งที่อยู่ในมือแก่หน้าเขา

สเตฟานรับมาก็เปิดอ่านอย่างแช่มช้า ภายในเป็นข้อความยาวเหยียดที่ทหารคนสนิทเขียนมายังเขา ที่เล่าเรื่องกิจวัตรประจำวันนางฟ้าที่มักจะออกจากเมืองมัวร์ตอนไหน ไปทำอะไรมาบ้าง รวมถึงเหตุการณ์ร้ายที่อาจจะเกิดขึ้น

เขาได้ส่งทหารไปประจำการรอบๆอย่างเปิดเผยเมืองมัวร์ด้วยเหตุผลว่าจะทำสงครามเพื่อยึดเมือง

บุกยึดเมืองมัวร์

แต่แท้จริงใครจะรู้ เขาแค่อยากรู้ว่านางฟ้าของเขาเป็นยังไงบ้างก็เท่านั้น

ความกระหายอำนาจส่วนแบ่งผลประโยชน์ของขุนนางจะทำให้ความลับของเขาไม่เปิดเผยไปซักพัก เวลานี้ยังไม่เหมาะแก่การเปิดศึกเหล่าอำนาจลับ แม้เขาจะกวาดล้างพวกเนื้อร้ายออกไปได้แต่ก็ได้พักเพียงชั่วคราวเท่านั้น

มันจะไม่หยุด ถ้าเขายังไม่เจอตัวการใหญ่

ตอนนี้สเตฟานก็ได้แต่รอต่อไปเพียงเท่านั้น

“ฝากบอกเขาว่าทำตามเป้าหมายเดิม”ร่างสูงปัดมือไล่ข้ารับใช้ออกไปก่อนพิงพนักด้วยความเหนื่อยล้า

ช่วงชีวิตของเขา ความฝันนี้จะเป็นจริงเมื่อใดกัน

 

 

 

“เช่นนั้นหรือ”

“ขอรับ”

ชุดคลุมแวววาวยาวถึงกรอบเท้าถูกสะบัดไปด้านหลังด้วยแรงบัลดาลโทสะ เธอรับฟังข่าวจากข้ารับใช้คนสนิทที่เสกมาจากอีกาหนุ่มที่เกือบตายเพราะมนุษย์ ด้วยเหตุจากการรอดชีวิตในครั้งนั้น อีกฝ่ายก็ถวายชีวิตกับการเป็นปีกให้นางตลอดมา

ปีกที่จะกางขึ้นเพื่ออิสระแทนนาง

น่าอดสูนักชีวิตข้า...

“แล้วมีเรื่องอื่นอีกมั้ย..”นอกจากเรื่องที่ชายโสมมนามว่าสเตฟานคิดจะยึดเมืองมัวร์

“เขาคนนั้นร่างวันพระประสูติการขององค์หญิงตัวน้อยไว้ขอรับ เนื่องจากเหตุการณ์ก่อจราจลก่อนหน้านี้ทำให้เขาเลื่อนการให้นามองค์หญิงไป“

“งั้นก็น่าสนุกขึ้นมาหน่อย”

มือบางจับไม้เท้าร่างมนต์ อนุภาพพลังเวทย์มหาสารแผ่กระจายไปทั่วในหุบเขาใจกลางเมืองมัวร์ เหล่าสัตว์ที่เคยอยู่แถวนั้นต่างวิ่งหนีกลัวกับพลังของนางฟ้าที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิม มนต์แห่งแสงแปรเปลี่ยนเป็นความมืดเพียงเพราะจิตใจนั้นแตกสลายจากความเชื่อใจ

”เราจะไป’อวยพร’ให้ลูกของเขาเสียหน่อย”

เสียงหัวเราะก้องกังวานไปทั่วสร้างความเหน็บหนาวแก่สัตว์แถวนั้นนัก

 

 

 

“นามของนาง เจ้าหญิงออโรร่า!”

“เฮ้! เฮ้!”

สเตฟานเท้าคางมองความสุขสันต์อันจอมปลอมด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

มือซ้ายเขาถูกจับด้วยมือเรียวของราชินีองค์ใหม่ที่ถูกยัดเยียด แม้อยากจะสะบัดทิ้งเท่าไหร่แต่ก็ต้องห้ามตัวเองไว้เพราะตรงนี้มีสายตาพวกราชนิกูลเยอะเกินไป

เมื่อมองไปยังเด็กทารกที่นอนบนเก้าอี้สาน พลางทำให้นึกถึงนางในดวงใจ ที่จะรู้หรือไม่ ออโรร่าที่แปลว่าแสงสว่างนั้น เขาเอามาจากภาพนางที่เปรียบดังแสงในใจเขา แสงแห่งเดียวของความมืดมนที่เขาเจอมา

นางคงจะไม่รู้...

“หึ หึ หึ สนุกกันเสียจริง ฉันต้องบอกว่า ฉันรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่ไม่ได้รับบัตรเชิญ”เสียงนุ่มติดเหยียดหยามดังไปทั่วงาน กษัตริย์หนุ่มเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือหญิงสาวในชุดเปิดไหล่มน ดวงหน้าคมกับริมฝีปากแดงที่ยิ้มเหยียดไปไม่ถึงด้วยตา และเขาโค้งบนใบหน้ากับผ้าคลุมที่ปิดบังเส้นผมสีนํ้าตาลสวย ไม้เท้าของหญิงสาวตรงหน้าสั่นระรัวคล้ายอดกลั้นหรือไม่ก็พยายามทรงตัวให้มากที่สุดเรื่องจากขาดปีกเรียวงามที่ตลอดมาเคยพยุง

“มาเลฟิเซนต์..”

“ยังจำข้าได้อยู่อีกหรือหนุ่มบ้านนาผู้โง่เขลา ไม่สิต้องเปลี่ยนสถานะเป็นกษัตริย์ผู้โง่เขลาแล้ว”

“กล้าดูถูกองค์ราชา ตาย!”

“หลบไป!”หญิงสาวปัดมือทหารส่วนนอกใช้อำนาจที่มีตรึงพวกนั้นไปติดกำแพง เหล่าขุนนางต่างหดหัวเกาะเป็นกลุ่มอยู่ด้านหลังโดยแยกทางไว้ให้นางไปถึงตัวกษัตริย์ได้อย่างง่ายดาย

“นี่หรือพวกที่เจ้าฝากชีวิตไว้ เห็นแก่ตัวกันเสียจริง”หญิงสาวปรายตามองอย่างเหยียดหยาม

“ได้โปรดฟังข้าพูด เมย์”

“ข้าไม่ได้ชื่อนั้น!!”

สเตฟานชะงักเสียงเพราะเสียงตวาดนั่น เขากลั้นนํ้าตาอยากจะอธิบายทุกอย่างแต่ก็ทำไม่ได้

ความผิดที่เขาทำมันมากเกินไป

“ลูกสาวเจ้าหน้าตางดงามยิ่งนัก เหมือนแม่มันไม่มีผิด”

“ได้โปรด...”

“บางทีเจ้าอาจจะอยากได้พรจากข้า นางชื่ออะไรกันสเตฟาน”

“ออ...โรร่า”

“แม้กระทั่งชื่อนั้น เจ้ายังตั้งให้นาง”เสียงหัวเราะของนางบาดลึกแทงจิตใจเขา สเตฟานถูกอำนาจที่ไม่อาจจับต้องได้ตรึงตัวเขาไว้บนเก้าอี้ แม้ใจอยากจะก้าวเท้าเข้าไปหาคนตรงหน้า ก้มลงขอโทษอ้อนวอนสารภาพผิดขอให้นางยกโทษให้แค่ไหนก็ตาม แต่รู้ดีว่าทำไม่ได้

“แสงสว่าง แสง-สว่าง! ชื่อนี้ดียิ่ง!”

“ท่านไม่โกรธเราใช่หรือไม่”หญิงสาวข้างกายองค์ราชาพูดขัดออกมา นางถูกแต่งตั้งเป็นราชินีเคียงข้างบัลลังก์เขาเพียงเพราะว่าประเทศจะขาดตำแหน่งนี้ไม่ได้”ไม่โกรธที่เรา...ไม่ได้เชิญชวนท่าน”

“ไม่..โกรธเลย”รอยยิ้มอาบยาพิษแย้มขึ้นมาสูงกว่าเดิมคล้ายแสดงความจริงใจทั้งที่รู้ดีว่าเป็นเรื่องหลอกลวง”เพื่อแสดงว่าข้าไม่ได้มีความคิดร้ายเลย ข้าก็มีของขวัญจะมอบให้แก่พระธิดา”

“จงฟังให้ดีพวกเจ้าทุกคน”นิ้วเรียวตวัดร่ายมนต์”เจ้าหญิงน้อยจะได้เติบใหญ่อย่าวสง่างาม เป็นที่รักต่อทุกสายตาของผู้ที่เห็น”

“ปะ..เป็นของขวัญที่น่ารักมาก”ราชินีลุกขึ้นยืนมองด้วยสายตาปนโล่งใจ แม้นางจะไม่ได้คลอดองค์หญิงน้อยนางนั้นด้วยตัวเอง แต่ด้วยความเป็นอยู่ที่มักจะเจอเด็กคนนั้นบ่อยๆก็ทำให้อดเอ็นดูไม่ได้

“ได้โปรดอย่า...”สเตฟานแม้เขาจะไม่ได้รักเด็กคนนั้นเพราะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่เขาก็ตั้งใจจะรับเด็กคนนั้นมาเป็นลูกเขา

เพราะเขารู้ดีว่าหากเขากับนางฟ้าเป็นไปอย่างที่เขาหวัง ยังไงด้วยสรีระที่แตกต่างยังไงก็ไม่อาจมีบุตรด้วยกันได้

ลูกนังแพศยานั่นเป็นทางเดียว..

“ก่อนดวงอาทิตย์จะอัสดง ในวันเกิดปีที่16ของนาง นิ้วของนางจะถูกทิ่มแทงด้วยเข็มปั่นด้ายและเข้าสู่ห้วงนิทราดุจคนตายเป็นการหลับไหลที่นางจะไม่ตื่นขึ้นมาชั่วกาลนาล”

“มาเลฟิเซนท์ฟังข้า ได้โปรดให้ข้าได้—“

“ข้าชอบเจ้าขอร้อง”

“...”

“หึหึหึเห็นแก่ความพยายามอันโง่เขลาของเจ้า เจ้าหญิงจะตื่นจากการหลับไหลได้นั้นก็ด้วยเพียง จุมพิตจากรักแท้”

สเตฟานมองใบหน้าบิดเบี้ยวของหญิงสาวที่เขารักและรักตลอดมา แต่มันกับแพ้เพราะความโลภในใจเขา

เหตุผลอยากเคียงข้างนางด้วยฐานะที่เท่าเทียมคงเป็นเหตุผลโง่เง่าที่พยายามลบล้างความผิดตัวเองที่ได้ก่อขึ้น

“คำสาปนี่จะอยู่ชั่วกาลนาล ไม่มีอำนาจใดในโลกลบล้างได้”แผ่นหลังองอาจแสดงอำนาจมนต์แผ่กระจายไปทั่วปราสาท

สเตฟานหลับตาไปเพียงชั่วครู่ก่อนลืมตา

นางก็ไม่อยู่เสียแล้ว

นางจะรู้รึไม่ว่าจุมพิตรักแท้ของเขานั้นเป็นเรื่องจริง

เป็นเพียงเรื่องเดียวมี่เขายึดถือมาตลอด

 

 

——————

หลังม่าน

มาเลฟิเซนท์: เดียวัล ถ้าหากข้าไม่อาจหาสามีได้ข้าจะแต่งกับเจ้า เรื่องลูกข้าเสกได้ไม่จำเป็นต้องมานั่งไร้สาระคิดนู่นนี้จนทำผิดพลาดหรอกนะ(มองจิกสเตฟาน)

สเตฟาน:ไม่ได้นะภรรยา!!!

เดียวัล: เอ่อ...ข้ายังไม่บอกเลยว่าจะแต่ง..

ออโรร่า: อ้อ แอ๊!(เมื่อไหร่ข้าจะพูดได้!)

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น