-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4 [Rewrite 16/8/2018]

ชื่อตอน : ตอนที่4 [Rewrite 16/8/2018]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.6k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2561 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 [Rewrite 16/8/2018]
แบบอักษร

ตอนที่ 4

เป็นหนึ่งนั่งคุดคู้หน้าทีวีเหมือนทุกวันอย่างช่วยไม่ได้เพราะไม่รู้จะทำอะไร ตั้งแต่วันที่แม็คพามาอยู่ด้วยก็เป็นเวลาสามวันพอดีและตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้พบแม็คเหมือนกันร่างกายก็เริ่มที่จะหายเจ็บแต่ก็มีรอยเขียวช้ำบางส่วนจะเรียกว่าสบายใจมันก็จริงอยู่แต่มันไม่ใช่ทั้งหมดเหมือนถูกขังอยู่ในกรงที่ถูกเรียกว่าคอนโดมากกว่า

ประตูถูกล็อกจากด้านนอกไม่สามารถออกไปไหนได้ทุกวันจะมีแม่บ้านนำอาหารมาให้ทุกมื้อสามเวลา การที่ไม่มีอะไรทำนอกจากนอน ดูทีวีและทำความสะอาดบ้าน มันก็แสนที่จะน่าเบื่อเสียเหลือเกิน

เสียงถอนหายใจถูกพ่นอย่างหน่ายๆ แล้วล้มตัวนอนที่โซฟาขนาดใหญ่ ด้วยความเคลิ้มและความเบื่อทำให้ร่างบางเริ่มง่วง ไม่นานนักก็เคลิ้มหลับไป

ประตูที่ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับใครบางคนก้าวเข้ามา ร่างสูงเดินไปที่ห้องนั่งเล่นตรงที่ร่างบางกำลังหลับโดยที่ยังไม่รู้สึกตัวเสียงทีวีเงียบลงเมื่อถูกกดปิด ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองเป็นหนึ่งที่ยังหลับไม่รู้เรื่อง

ร่างสูงย่อตัวลง นั่งลงที่ข้างตัวเอื้อมมือปัดไรผมที่ปิดหน้านำมือใหญ่จับชายคางของร่างเล็กให้เงยขึ้นพร้อมประกบที่ริมฝีปากของคนหลับอย่างแผ่วเบาแล้วก็เริ่มรุกหนัก ลิ้นหนาเลียไปที่ริมฝีปากคนตรงหน้า บีบกรามให้ปากง้างขึ้นจนส่งลิ้นอุ่นเข้าไปได้ เขาเม้มและดูดอย่างหิวโหยกวาดลิ้นไปทั่วโพรงจนเป็นหนึ่งเริ่มรู้สึกตัว

เป็นหนึ่งเบิกตากว้างพร้อมใช้มือทั้งสองข้างทุบไปที่หน้าอกคนตรงหน้าพยายามขัดขืนจนร่างสูงต้องพละตัวออก เขาไม่ชอบใจที่โดนขัด

"พี่แม็คมาเมื่อไหร่ครับ" เป็นหนึ่งถามพร้อมยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง ขยับตัวหนีลุกออกอย่างไวจนแม็คเริ่มทำหน้าไม่พอใจ เขามองหน้าเป็นหนึ่งที่ก้มหน้างุดเหมือนกำลังหนีความผิด

"เพิ่งมา..รังเกียจกูมากเหรอถึงลุกหนี"

"เปล่าครับ" เป็นหนึ่งตอบเสียงเบา

แม็คมองหน้าอย่างไม่เชื่อ

เป็นหนึ่งเงียบ ก่อนพูดอีกครั้ง "พี่แม็ค...ผมอยากไปเรียน"

"กูไม่ให้ไป"

"แต่ว่า...พี่แม็คครับ"

"ไม่ให้ไป!" แม็คพูดเสียงเข้มจนเป็นหนึ่งหน้าเสีย ขอบตาเริ่มแดงอยากจะร้องไห้กับคำตอบที่ตอบออกมาแบบไม่คิดของอีกคน เม้มปากตัวเองด้วยความรู้สึกเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้

"ผมยอมทำทุกอย่างเลย พี่ให้ผมไปเรียนนะครับ" เป็นหนึ่งพยายามอ้อน หวังให้อีกคนเปลี่ยนใจ แม็คยังคงจ้องมองอย่างไม่วางตา

"มึงพูดเองนะ ว่าจะยอมทุกอย่าง" แม็คถามซ้ำ จนเป็นหนึ่งหันมายิ้มให้อย่างดีใจกับสิ่งที่ได้ยิน

"ครับ..ขอแค่ให้ผมได้ไปเรียน ผมยอมทุกอย่างเลย"

"ก็ได้...กูจะคิดดู ถ้ามึงทำให้กูพอใจ"

"พอใจ?" เป็นหนึ่งขมวดคิ้วทำหน้างง

"มึงก็รู้ เป็นหนึ่ง" พูดจบแม็คลุกเดินเข้าไปในห้อง

คนตัวเล็กเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้ยินสิ่งที่เคยเกิดขึ้นทำให้เป็นหนึ่งกลัวการที่จะต้องถูกร่างสูงสัมผัสแต่ถ้าไม่ทำก็ไม่ได้ไปเรียน เป็นหนึ่งเม้มปากแน่นจนเจ็บก่อนที่จะตัดสินใจเดินตามแม็คเข้าไป

แม็คมองคนตัวเล็กที่กำลังเดินเข้ามา เป็นหนึ่งสั่นเห็นได้ชัด ร่างบางหยุดเดินอยู่ที่ข้างเตียงไม่ทันเอื้อนเอ่ยใดๆ แม็คก็ดึงให้เป็นหนึ่งไปนอนที่ใต้ร่าง เป็นหนึ่งเริ่มสั่นสะท้านเพราะความกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

"หยุด! กูไม่อยากอารมณ์เสียถ้ายังร้องไห้พรุ่งนี้มึงไปเรียนไม่ได้แน่"

สิ้นเสียงคำสั่งเป็นหนึ่งได้แต่หันหน้าหนีหลับตาลงรอรับการกระทำที่โหดร้ายป่าเถื่อน แม็คยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นก็สอดมือเข้าไปในเสื้อของเป็นหนึ่ง ลูบคลำอย่างเบามือแล้วหยุดที่ตุ่มไตจนเป็นหนึ่งสะดุ้ง

แม็คเริ่มถอดเสื้อผ้าเป็นหนึ่งพร้อมบรรจงจูบไปทั่วปากและลำคอกลิ่นหอมหวานที่ออกมาจากร่างบาง แม็คยอมรับว่าทำเอาความเป็นชายเขาแทบคลั่ง ไม่นานคนตัวเล็กก็เหลือแต่ตัว

"อ๊า..." เป็นหนึ่งร้องเสียงเบา เมื่อแม็คบดขยี้ไปที่หัวนมทั้งสองข้าง ไล่ลิ้นละเลงไปทั่วจนร่างทั้งร่างสะเทือน มือของแม็คก็ค่อยๆ เลื่อนไปที่แก่นกายของร่างบาง จับเต็มมือก่อนที่จะรูดขึ้นรูดลงจนมันเริ่มขยายใหญ่

"อือ อ๊า.." เป็นหนึ่งร้องดังขึ้นเมื่อรู้สึกเสียวกระสันจนต้องเกร็งตัวแอ่นสะโพกตอบรับ

แม็คที่เห็นปฏิกิริยาคนตรงหน้าทำเอาแทบคลั่งอยากจะใส่เข้าไปเต็มทน ไม่รอให้เสียเวลาผละตัวออกจากร่างเล็กแล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างไวจนเหลือกางเกงในสีขาวสะอาด

เป็นหนึ่งเหลือบมองคนตรงหน้าเห็นความเป็นชายที่นูนออกก็ทำให้เขาเริ่มกลัวจับใจ เพราะสิ่งนั้นมันทำร้ายจนเขาเจ็บมาก่อน เป็นหนึ่งกระเทิบหนีไปที่หัวเตียงแต่แม็คก็รั้งไว้พร้อมปลดปล่อยแก่นกายมาสู่โลกภายนอก

ร่างสูงแยกขาร่างบางกว้างจนเห็นแก่นกายของและช่องทางรัก แม็คเลียริมฝีปากตัวเองอย่างกระหายจนเป็นหนึ่งรู้สึกกลัว ไม่รอให้ร่างบางทำใจสาวแก่นกายสองสามครั้งเพื่อเตรียมตัวสอดใส่

"พี่แม็ค! อย่า.." คนถูกกระทำร้องห้าม

แม็คตบที่หน้าอย่างแรงจนเป็นหนึ่งหน้าหัน ร่างบางน้ำตาคลอเบ้าจับไปที่แก้มตัวเองหันมองคนที่กระทำ

"อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นเจ็บตัว"

"ฮือ พี่แม็ค เจ็บ! อ๊า..."

ไม่ทันตั่งตัวเป็นหนึ่งก็ร้องลั่นเพราะแก่นกายของแม็คได้เข้ามาที่ช่องทางรักแค่ส่วนหัวก็ทำให้เขาเจ็บจนทนไม่ไหว ด้วยความกระหายและยิ่งร่างบางตอดรัดทำให้แม็คแทบปลดปล่อยเขากระแทกเข้าไปอย่างแรงจนมิดด้ามในคราวเดียว ช่องทางที่ยังไม่ได้รับการเบิกทางเริ่มฉีกขาดอีกครั้งจนมันทำให้เจ็บแสบ หลับตาลงรองรับการกดทับของอีกฝ่ายแต่ก็ต้องร้องด้วยความเจ็บปวดและความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น

แม็คร้องเสียงกระเส่าอย่าง การตอดรัดของร่างบางยิ่งทำให้อยากทำมากกว่าเดิม ร่างสูงกระแทกแก่นกายเข้าไปสุดแรงไม่รอให้เป็นหนึ่งคลายตัว ร่างบางเบิกตากว้างร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดกับการกระแทก ร่างสูงเอื้อมมือสาวแก่นกายของร่างบางที่หดลงเพราะความเจ็บให้ใหม่จนมันตั่งชันสู้มือ แม้ว่าอยากจะปฏิเสธแต่ร่างกายกลับร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความต้องการอย่างท่วมท้น จากนั้นก็ถูกจับให้นอนคว่ำลงชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นช่องทางรักที่เติมเต็มไปด้วยความเป็นชายถูกกระแทกลงมาจนจุก

แม็คยิ้มเยาะอย่างพอใจกับรสสวาทที่ได้รับ จับไปที่แก่นกายของร่างบางอีกครั้งก่อนที่จะเริ่มคลึงรูดสาวขึ้นลงตามแรงดันด้วยความชำนาญมือของร่างสูงไม่นานนักก็ทำให้เป็นหนึ่งเริ่มเกร็งตัวและปล่อยน้ำรักไปเต็มมือของแม็ค

"อ๊ะ...อ๊า..." เป็นหนึ่งหอบหายใจอย่างแรงด้วยความเหนื่อยหอบ

แม็คจับไปที่สะโพกมนก่อนที่จะเริ่มกระแทกอย่างสุดแรงอีกครั้งจนเป็นหนึ่งสะท้าน ร่างสูงกระแทกเข้าอีกไม่กี่ครั้งร่างก็เริ่มเกร็งตัวและปลดปล่อยน้ำรักออกจนเต็มช่องทางรักจนล้น

เป็นหนึ่งแน่นิ่งเมื่อร่างสูงหยุดรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยเกินไปจนไม่มีแรงขยับ ได้แต่นอนนิ่งอยู่อย่างนั้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินเพราะความเจ็บ

"เป็นหนึ่ง กูยังไม่พอใจ มึงต้องทำให้กูพอใจก่อน กูถึงจะให้มึงไปเรียน" แม็คยังคงไม่ถอดแก่นกายออกก่อนจะพูดในสิ่งที่เป็นหนึ่งแทบขาดใจ

ไร้เสียงตอบรับกับสิ่งที่เอ่ยออกมาจากร่างสูง เป็นหนึ่งเบือนหน้าหนีพร้อมรับชะตากรรมที่เกิดขึ้นอย่างจำใจ ไม่รู้ว่าต้องทนอย่างนี้ไปนานเท่าไหร่แต่การกระทำของอีกคนก็ยังคงไม่หยุดร่างกายถูกจับเปลี่ยนท่าสารพัดจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

“พี่แม็ค!” เป็นหนึ่งร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อร่างทั้งร่างถูกพาตรงมายังระเบียงห้องถูกจับให้หันหน้าออกไปข้างนอกทำเหมือนกำลังชมวิวจากคอนโด ร่างกายที่เปล่าเปลือยเด่นตระหง่านอยู่ที่ริมระเบียง ร่างสูงจับไปที่สะโพกมนคลึงอย่างมันมือก่อนที่จะจ่อแก่นกายเข้าไปที่ช่องทางรักอีกครั้ง

“อย่า! เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น”

ได้ยินเสียงเนื้อที่กระทบกันจนดังสนั่น เป็นหนึ่งปิดปากตัวเองแน่นไม่อยากให้มีเสียงเล็ดลอดออกไปกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน สีหน้าที่ทรมานกลับยิ่งทำให้แม็คอยากที่จะแกล้งมากขึ้น ร่างสูงกระแทกแก่นกายเข้าไปอย่างรัวจนเป็นหนึ่งแทบร้องเสียงหลง

ร่างบางจับราวรั้วไว้แน่น ขาทั้งสองข้างที่รับแรงกดทับจนแทบจะยืนไม่อยู่ด้วยกลัวคนอื่นจะมาเห็น รู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง

“ตื่นเต้นดีไหม หืม” แม็คกระซิบถามร่างบางตรงหน้าที่กำลังสั่นสะท้าน การออกมาร่วมรักกันที่ระเบียงในยามค่ำคืนมันกลับทำให้ร่างสูงกลับยิ่งรู้สึกมีความต้องการมากขึ้นกว่าเดิม

เสียงร้องกระเส่าที่ดังออกมาจากปากของร่างเล็ก จนแทบทนไม่ได้ที่จะมอบความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ริมฝีปากหน้าจูบไปที่ต้นคอก่อนที่จะดูดจนเป็นรอยแดงเลื่อนลงมาที่หัวไหล่ขบกัดจนห้อเลือดเป็นรอยฟันเพื่อลดความเสียวซ่านของตัวเองที่กำลังปลดปล่อยพร้อมกับร่างบางออกมาเช่นกัน

เป็นหนึ่งตัวลอยด้วยขึ้นสูงเมือถูกลำแขนแกร่งอุ้มในท่าเจ้าสาว ด้วยความที่กลัวตกทำให้กอดคอแม็คไว้แน่นสบตาร่างสูงที่ไม่มีอาการอะไรออกมานอกจากหายใจแรงเพียงนิดซึ่งผิดกับตัวเองที่กลับรู้สึกเหนื่อยเหมือนไปวิ่งมารอนธอนมาเสียอย่างนั้น

เขาถูกวางลงบนเตียงอีกครั้งก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเริ่มจูบไปที่ซอกคอกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ กับร่างกายที่หอมหวานมันกลับทำให้แม็คเกิดอารมณ์ขึ้นอย่างง่ายดายก่อนจะสอดแก่นกายเข้าไปทีเดียวจนสุดลำ

เป็นหนึ่งเบือนหน้าหนีด้วยความอดสูรู้สึกเจ็บไปที่ช่วงล่างจนเกินทนแต่ก็ยังคงถูกทรมานอยู่อย่างนั้น น้ำตาไหลอาบหน้าหมดเรี่ยวแรงที่จะคิดหนีจึงได้ปล่อยเลยตามเลยให้มันเป็นไปตามที่อีกคนชักนำ

“โดนขนาดนั้นยังจะเรียนอีกเหรอ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังลุกไปอาบน้ำ เป็นหนึ่งไม่หันมามองหน้าแต่อย่างใดได้แต่กำมือแน่น

“ครับ...ผมจะไปเรียน” เป็นหนึ่งตอบ เขาลุกยืนอย่างระมัดระวัง ช่วงล่างที่เจ็บแสนสาหัสเลือดที่ไหลออกมากับน้ำรักตามซอกขา ร่างเล็กกัดฟันทนความเจ็บ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจที่ตัวเองอ่อนแอ

เป็นหนึ่งเมื่อก้าวเข้ามาที่ห้องน้ำด้วยความยากลำบาก กว่าที่แม็คจะปล่อยตัวก็เกือบเช้า เดินมาที่กระจกจ้องมองดูตัวเองที่สะท้อนออกมา ร่องรอยแห่งกามอารมณ์ยังคงเด่นชัด รอยจูบและรอยฟันทั่วลำตัวกับรอยช้ำที่น่าจะดีขึ้นกลับเป็นหนักยิ่งกว่าเก่า

หยาดน้ำแห่งความเสียใจไหลออกมาจาดวงตาทั้งสองข้างด้วยความอดสูด้วยความทรมานอย่างที่สุด

หลังจากที่ได้ร้องไห้จนหนำใจเป็นหนึ่งก็อาบน้ำอย่างเร็ว ออกมาก็ยังเห็นร่างสูงที่นอนอยู่ แม็คหันหน้ามองร่างบางเล็กน้อยก่อนที่จะลุกเดินเข้าไปห้องน้ำต่อ เป็นหนึ่งเกร็งตัวเองจนไม่กล้าขยับเมื่อร่างสูงเดินผ่านจนได้แต่รอให้แม็คเดินไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นว่าร่างสูงเข้าไปแล้วเป็นหนึ่งก็รีบแต่งตัวให้เร็วที่สุดก่อนที่คนอารมณ์ร้อนจะออกมา

เมื่อทั้งคู่ได้ทำกิจวัตรประจำวันตอนเช้าเรียบร้อยแม็คก็พาเป็นหนึ่งไปส่งที่โรงเรียนเหมือนเดิม ระหว่างทางเป็นหนึ่งไม่พูดสักคำได้แต่หันหน้ามองทอดไปยังถนนด้านนอก ทิวทัศน์ไม่ได้น่าพิศมัยนักเต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องและรถที่ขับเคลื่อนอยู่เต็มถนนแต่สำหรับเป็นหนึ่งมันก็ดีกว่าที่จะหันหน้าไปมองคนด้านข้าง

“เป็นหนึ่ง วันนี้เลิกกี่โมง”

“บ่ายสามโมงครึ่งครับ”

“รอหน้าโรงเรียน เดี๋ยวมารับตอนเลิก”

“ผมจะกลับเอง”

“บอกว่าไง! เป็นหนึ่ง”

“พี่บอกว่าจะมารับ...ให้รอ” เป็นหนึ่งตอบเสียงเบาเมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มเสียงดัง ร่างสูงยังคงมองเป็นหนึ่งไม่วางตาจับไปที่ใบหน้าร่างบางก่อนที่จะประกบจูบ

เนิ่นนานทีเดียวที่ต้องรองรับสัมผัสดิบเถื่อน เป็นหนึ่งทุบไปที่ไหล่ของร่างสูงเพื่อเป็นการเตือนเมื่อแม็คจูบจนพอใจจึงพละตัวออก เป็นหนึ่งหน้าแดงเพราะความอาย

“เดี๋ยว...พี่...มารับหลังเลิกเรียน”

“ครับ”

คนตัวเล็กอดแปลกใจไม่ได้ที่การเรียกของแม็คเปลี่ยนไปแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ร่างบางลงมาจากรถแล้วก้มหน้าก้มตาเดินไปโดยไม่หันไปมองแม็คสักนิด

เสียงตัวรถที่ขับเคลื่อนทำให้รู้ทันทีว่าแม็คได้ขับรถออกไปแล้วแม้โรงเรียนจะอยู่คนละฝั่งแต่มันก็เป็นจุดเด่นพอสมควรที่คนอื่นๆ จะมองเพราะเป็นหนึ่งลงมาจากรถคันหรู สายตาที่มองมาทำให้เป็นหนึ่งอึดอัดอย่างมากจนต้องตัดสินใจเดินเร็วจนแทบวิ่งแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเรียกที่คุ้นเคย

“นึกว่าจะไม่มาซะอีก” ต้นกล้าถาม เขารู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนต้องมาเป็นแบบนี้

“หนึ่งไม่สบายนิดหน่อยน่ะ”

“ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องเจอเรื่องแบบนี้”

“หนึ่งสบายดี พี่เขาดีกลับหนึ่งมากเลย” เป็นหนึ่งยิ้ม ตอบด้วยน้ำเสียงที่สดใสเพราะไม่อยากให้กล้าเป็นห่วง

“เราไปเรียนกันเถอะกล้า ใกล้เข้าแถวแล้ว” เป็นหนึ่งเปลี่ยนเรื่องพร้อมดึงแขนเพื่อนรักให้เดินตามตน

ต้นกล้าได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเขาไม่คิดว่าคนอย่างแม็คจะดีกับหนึ่งแต่ถ้าเกิดทำอะไรขึ้นมาอีกเพื่อนรักของเขาจะถูกทำร้าย ความรู้สึกผิดประดังเข้ามาในจิตใจจนทำให้ต้นกล้าแสดงสีหน้าเศร้าหมองมองไปยังเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวแล้วเอ่ยคำขอโทษในใจอีกครั้งก็เท่านั้น

ทั้งวันเป็นหนึ่งเรียนแทบไม่รู้เรื่องเนื้อหาที่ไม่ได้เรียนตอนหยุดไปก็ต้องตามเพื่อนให้ทัน แถมยังรายงานอีกมากที่ต้องทำจนเริ่มปวดหัว

“โธ่! การบ้านเยอะ”

“ก็หยุดไปนานนี่นะ รายงานที่หนึ่งต้องทำจะทำยังไง”

“ไม่รู้สิ เครียดอยู่เลย”

“ไปเอาตัวอย่างที่บ้านกล้านะ”

“แต่...”

“ไปนะ” ต้นกล้าชวนอีกครั้ง

เป็นหนึ่งได้แต่ตอบรับ เป็นการตอบตกลง ร่างเล็กงุ่นง่านทำรายงานต่อก่อนจะนึกได้ว่าวันนี้แม็คบอกว่าจะมารับ เป็นหนึ่งคิดชั่งใจชั่วครู่นึกกลัวว่าแม็คจะมาทำร้ายอีกถ้าหากไม่เชื่อฟังแต่รายงานก็สำคัญเพราะกำลังจะสอบขึ้น ม.6 และคิดว่าแม็คน่าจะเข้าใจ เมื่อสมองสั่งการที่คิดว่าดีแล้วร่างบางจึงคิดได้ว่าน่าจะโทรไปบอกแต่ก็ต้องหยุดทุกอย่างลงเพราะคิดได้ว่าตนเองไม่มีโทรศัพท์และไม่รู้เบอร์ของแม็ค

‘คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น