XIX

ขอคำหวานๆๆได้ไม

ชื่อตอน : กลับคืน

คำค้น : กลับคืน

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 15

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2562 23:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับคืน
แบบอักษร

:กิต: 

 

สายลมในยามคํ่าคืน นี้มันชั่งหนาวเสียจริง ตัวผมนั้นได้เเต่เพียงนั่งยืนหนาวรอ อยู่ที่หลังประตู รอให้ อามนั้นออกมา ผมยืนอยู่ตรงนี้นานเป็นชั่วโมง นั่งยืนรออยู่เฉยๆ ซึ่งทำได้เเค่เพียง มองดูผู้คน น้อยใหญ่เดินผ่านไปมา ท่ามกลางความมืดที่มีเเสงส่องเเสวงโดยเสาร์ไฟ ผมยืนรอพร้อมกับความคิดที่ว่า ตัวผมนั้นจะเข้าไป หา อามดีไหม ที่ข้างในคลับ เเห่งนั้น เพราะเกรงอาจจะ เกิดเรื่องที่ไม่ดี เกิดขึ้นกับสหาย เเต่อย่างไรเสียสุดท้าย สมองของผมนั้น มันก็ไม่สามารถ บังคับให้เดินเข้าไปอยู่ดีเพราะความไม่กล้าที่จะไปหา ซึ่งในตอนนี้ก็คงทำได้เพียงภาวนา ให้สหายนั้นปลอดภัยซึ่ง เเละในทันใดนั้นเอง ก็ได้มีเสียงเรียกดัง ขึ้นออกมาว่า  

 

อาม : เฮ้ กิต มั่วทำอะไรอยู่ตรงนั้นนะ รีบมาได้เเล้วเพื่อน 

 

ซึ่งเสียงเรียกที่อามนั้นเรียกหาผม ได้ดังขึ้นในขณะที่กำลังรออยู่ที่ประตูทางออกของคลับ ซึ่งผมเเทบที่จะสังเกตุไม่ทันเลยว่า อาม นั้น ออกมาตอนไหน เเต่พอรู้ตัวอีกที สหายก็เรียกหาเเล้ว เเละซึ่งพอตัวผมได้ยินเสียงเรียกหาจากอาม ตัวผมนั้นก็เดินไปหาสหาย พร้อมกับพูดขึ้นว่า 

 

ผม : เป็นไงบ้าง ได้เจอหญิงสาวที่เราตามหาไม 

 

อาม : หญิงสาวคนนั้น ไม่ได้อยู่ที่ สถานที่เเห่งนี้ หรอกเพื่อนเเต่ ฉันได้ข้อมูลมาเเล้วว่าเธออยู่ที่ไหน ในตอนนี้ 

 

ผม : เยี่ยมเลย งั้นเราไปหาเธอกัน เถอะ 

 

เเละไม่รอช้าผมกับอาม พวกเราสองคนก็ได้รีบไปที่รถซึ่งเป็นรถของอาม เพื่อที่จะรีบไปหาหญิงสาวคนนั้น เเละซึ่งพอพวกผมได้มาถึงที่รถเเล้วนั้น อามก็ได้พูดขึ้นว่า  

 

อาม : นี่ กิต นายช่วยไปนั่งที่ข้างหลังเบาะรถ จะได้ไม 

  

ซึ่งด้วยความสงสัยที่ว่า ทำไม อาม ถึงบอกกับผมว่าให้ไปนั่งที่ข้างหลังของรถอย่างนั้น ด้วยความสงสัยนี้ ผมเลยพูดขึ้นถามออกไปว่า    

   

ผม : นี่ อาม ทำไมนายถึงไม่ให้ฉันนั่งหน้ารถ ล่ะเพื่อน 

 

อาม : เพราะว่าเราจะไปรับ เธอคนนั้นมาที่รถยังไง ล่ะ 

 

ผม : นาย พูดอย่างนี้ มันหมายความว่ายังไงกัน 

 

อาม : กิต ถ้า นายไปถึง ด้วยนายก็รู้เอง 

 

อามนั้นได้พูดออกมาเป็นนัยต์ โดยทิ้งความสงสัยไว้ให้กับตัวผม เเต่ถึงเเม้ว่าตัวของผมนั้นยังสงสัยในสิ่งที่ สหาย ได้พูดออกมาเเต่ถึงอย่างไงก็ตามเเต่ ตัวผมก็ได้ทำตามที่ อาม นั้นได้บอกกับผม ผมได้เข้าไปนั่งอยู่หลังเบาะตามที่อามนั้น ได้บอกกล่าวกับผมไว้ เเละพอผมกับอาม ได้เข้ามาที่รถเเล้ว อามก็ได้ทำการสตาร์ทรถเเละได้ขับเดินทางไปยังสถานที่บางเเห่ง ซึ่งในขณะขับรถเดินทาง อยู่นั้น ผมนั่งเหม่อมองเเละคิดพรรณนาไปว่า เส้นทางในการเดินทางนี้ ชั่งเงียบเหงามีเพียงเเสงส่องทางเเละรถบางคัน ที่สวนไปมาซึ่งตัวของผมในตอนนี้ ได้เพียงเเต่เหม่อมอง สิ่งรอบข้างที่ผ่านไปเรื่อยๆตามที่รถขับผ่าน มองไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ถึงจุดหมาย สิ่งที่ผมนั่งมองนั้นไร้ผู้คนมีเพียงสถานที่ ที่เคยมีผู้คนในยามสว่างของเเสงอาทิตย์ ซึ่งในบรรยากาศเเบบนี้ที่ได้เเต่พรรณนามานั้น เมื่อสักครู่ มันก็เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น เพราะ ทางเส้นทางได้ขับไปนั้น เริ่มมีกลุ่ม คนหญิงสาว ซึ่งอยู่กันเป็นกลุ่มๆ คอยยืนรอที่จะกระทำอะไรถึงอะไรบางอย่าง ซึ่งพอเห็นเป็นดังนั้นเเล้ว ตัวผมจึงได้พูดขึ้นถาม สหายออกไปว่า 

 

ผม : นี่ นายจะมาสถานมี่เเห่งนี้ทำไหม เนี่ย 

 

อาม : ก็ไปรับ หญิงสาวคนนั้น ไง ส่วนนายก็ควรที่จะ หลบไปข้างล่าง ได้เเล้ว อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด ล่ะ 

 

ผม : นี่ มันบ้าอะไรกันเนี่ย อาม  

 

อาม : นายอย่ามัวเเต่สงสัยเลยน่า เชื่อตามที่ฉันบอกเถอะ กิต  

 

ด้วยความจำใจผมก็ได้ทำตามที่ สหายนั้นบอกกล่าว ผมเเอบหลบอยู่ด้านล่าง หลังเบาะซึ่งมันทำให้ตัวผมนั้น ได้ยินเพียงเเค่เสียงเเละพอได้เห็นภาพลางๆ เพียงเท่านั้น ซึ่งในระหว่างขับรถอยู่ อามนั้นก็ได้ทำการชะลอรถเพื่อที่จอด เเละก็เพื่อที่จะ ถามราคา ของ โสเภนี คนหนึ่งเช่นกัน ซึ่ง โสเภณีคนนั้นก็คือหญิงสาวที่พวกผมกำลังตามหาอยู่ นั่นเอง ใช่เธอคือเเพรวหญิงสาวที่เราตามหา ซึ่งทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี้ เเละมาขายบริการล่ะ ด้วยเหตุนี้ ตัวผมนั้นเลยมีความสงสัย เพิ่มขึ้น มาอีก หนึ่งข้อ ซึ่งพออามนั้นได้คุยกันในเรื่อง  ราคาโดยที่ทั้งสองฝ่ายก็ได้ตกลงในราคาที่ลงตัว กันเรียบร้อยเเล้ว เเพรว เธอก็ได้ขึ้นมาที่รถของอามเเละซึ่งพออามเห็นเธอขึ้นมาที่รถเเล้วนั้น อามก็ได้ขับรถทางเดินออกไป เพื่อที่จะเดินทางไปยังโรมเเรมที่ใกล้ที่สุด เเละเเล้วอามนั้นก็ได้ขับรถเดินทางมาถึงที่โรมเเรม ทั้ง อาม เเละ เเพรวทั้งสองก็ต่า่ง เปิดประตูออกมาจากรถเเละทั้งสองคนก็เดินเข้าไปยังโรมเเรมเเห่งนั้นทันที่ พอทั้งสองคนได้ออกไปจากรถเเล้วนั้น เเต่ตัวผมนั้น ก็ยังคงรอให้ทั้งสองคนเข้าไปยังโรมเเรมก่อนเพื่อความชัวร์ ซึ่งพอผมรอไปได้ซักพักหนึ่ง จนคิดว่าตอนนี้ น่าจะออกมาได้เเล้ว ผมก็ได้ทำการยกร่างกายของตนขึ้นเพื่อทรงตัวเเละค่อยๆที่จะ ออกมาจากตัวของรถ ซึ่งพอผมออกมาจากรถได้เเล้วนั้น 

 

ผมก็ได้มีความรู้สึกที่ปลอดโปร่ง หลังจากที่ต้องหลบซ่อนอยู่ข้างใน รถคันนี้ อย่างเเออัด ผมก็เลยทำการยืดเส้นยืดสายซะหน่อย เพื่อทำให้ร่างกายนั้น รู้สึกมีเเรงขึ้นซะหน่อย  เเต่พอยังยืดเส้นยืดสาย ยังไม่เสร็จเลยเเต่ ทันใดนั้น เอง ก็ได้มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งหนีออกมาจากหน้าประตูโรมเเรมอย่างรีบเร่ง ซึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็คือเเพรว ซึ่ง อาม ก็ได้วิ่งไล่หลังตามมาอย่าง ติดๆ พร้อมกับตะโกนเรียก ผม ให้ไปจับตัวเธอด้วย พอเห็นเป็นอย่างนั้นผมจึงไม่รอช้า วิ่งตามไล่จับเธอเช่นเดียวกัน ผมกับอาม วิ่งไล่ตามจับเธออย่าง กะชั้นชิด จนใกล้จะจับตัวเธอได้เเล้วนั่นเอง ซึ่งในขณะนั้น  เหมือนกับว่า เเพรว ก็คงรู้ว่า พวกผม ใกล้ที่จะจับตัวเธอได้ เเพรวจึงหยุดวิ่ง เเล้ว จึงได้ควัก ปืนออกมา เเละชี้ปากกระบอก มาทาง พวกผม พอผมเเละอามได้เห็นปืนที่เเพรวถือเเละได้ชี้ปากกระบอกามทางที่พวกผม ผมเเละอาม จึงได้หยุดวิ่งเเละค่อยๆเข้าไปหา เเล้วค่อยพูดขึ้นว่า 

 

ผม : ใจเย็นก่อนนะ พวกเราไม่ตั้งใจมีเจตนา ที่จะมาทำร้ายเธอหรอก ค่อยๆพูดกันก่อน ดีกว่านะ 

 

เเพวร นั้นทางด้านของเธอไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา มีเพียงท่าทางที่สั่นกลัว เเละประมาทซึ่งท่าทางตื่นตกใจนี้อาจ จะทำให้ปืนลั่นไกลได้ผมจึงน่า ที่จะค่อยพูดๆปลอบกับเธอให้จิตใจของเธอนั้น หายตกใจเเละมีสติ มากขึ้นก่อน ผมจึงได้พูดต่อไปอีกว่า 

 

ผม : ค่อยๆพูดกันดีกว่านะ เธอไม่ต้องเอาปืน มาขู่อย่างนี้หรอก เรามาเจรจากันก่อนนะ 

 

ซึ่งทางด้านเเพรวนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ มา เเต่เหมือนว่าเธอในตอนนี้ เริ่ม มีสติขึ้นมาเเล้ว เเละใจเย็นลง ซึ่งในชั่วพริบตานั่น เอง พออามนั้นเห็น เเพรวเริ่ม เผยช่องว่างมาเเล้วนั้น อามก็ได้พุ่งตัวเองเข้าไปหาเเพรวด้วยความเร็ว โดยที่เเพรวนั้น ยังไม่ตั้งตัว จึงทำให้เกิดความตกใจเเละเพราะด้วยความตกใจนี้ เเพวรจึงลั่นไกปืนออกไปด้วยความตื่นตระหรก ซึ่งโชคดีที่อามนั้น หลบวิถีทางของกระสุนได้ทันร่วมถึงตัวผมที่ไม่โดนวิถีทางของกระสุนเช่นเดียวกัน เเละพอซึ่งอามนั้น หลบกระสุนได้เเล้ว อามก็ได้ทำการเอากำปั้น ซัดไปที่หน้าของเเพรวจน เธอสลบไปในหมัดเดียวพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาทางจมูกจากการโดนซัดเข้าไปที่หน้าอย่างเต็มๆ ตัวผมนั้นได้เดินเข้าไปหาอาม ในขณะที่ อามนั้น กำลังยืนมองดูเเพรว ที่สลบเพราะมัด   ซึ่งพอได้เห็นเป็นดังนั้นเเล้วผม จึงได้พูดขึ้นออกไปว่า  

 

: เเล้วเราจะเอาอย่างไงต่อกันดีล่ะ ทีนี่ :   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่อ่านครับ ...... 

 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น