Yumiga

ผมอ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ขอไม่ตอบละกันนะ ไม่ใช่เพราะหยิ่งหรือไม่อยากตอบ ผมแค่อยากปิดเรื่องIPคอมของตัวเองเป็นความลับนะ เลยจะไม่ตอบนะครับ สามารถรีเควสอะไรได้เลย เดียวผมจะเอาไปพิจารณาและใส่ในเนื้อเรื่อง

fate 03-นอนพัก (รีเนื้อหาบางส่วน)

ชื่อตอน : fate 03-นอนพัก (รีเนื้อหาบางส่วน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 120

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2562 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
fate 03-นอนพัก (รีเนื้อหาบางส่วน)
แบบอักษร

"งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทดของข้าท่านนะสนใจจะมานอนหนุนตักข้าสักหน่อยไหมละเจ้าคะ?" 

หลังจากที่คิโยฮิเมะพูดไปแบบนั้น ก็ทำให้คิโอะรู้สึกอำอึ่งไปอยู่สักพักหนึ่ง แต่ว่าเขาก็ไม่ได้แสดง อาการอะไรออกมาจาก ทางสีหน้ามากนัก ก่อนที่สติของเขา จะกลับมาและเข้าใจในสิ่งที่คิโยฮิเมะกำลังพูดอยู่ 'หนุนตักเหรอ? ไอโมเม้นแบบพระเอกในการ์ตูน นี้มันอะไรกัน...ถ้าตอบรับไปแบบดื้อๆก็แปลกๆ เพราะพวกเราพึ่งจะพบกัน แต่ถ้าไม่ตอบรับความต้องการของอีกฝ่ายอยู่มันก็เสียมารยาท ในฐานะผู้ชายอีก' 

ตอนนี้ในหัวของคิโอะนั้นตีกันมั่วไปหมด เขาทั้งรู้สึกดีใจที่ได้มีโมเม้นแบบนี้กับตัวละครที่ตัวเองหลงรัก แต่อีกใจนึ่งก็รู้สึกผิด เพราะว่าคนที่ชอบคิโยฮิเมะก็มีอยู่ไม่ใช่น้อย ถ้าทำแบบนี้ไปจะเรียกว่าเป็นการฉวยโอกาศหรือป่าวนะ เขาคิดแบบนั้น แต่ก็เลิกสนใจเรื่องนั้นไป เขาจะไม่สนใจความคิดของคนอื่น และเป็นตัวของตัวเอง ให้ได้มากที่สุด ถ้าคนอื่นมองว่านี้เป็นการฉวยโอกาศก็ชังมันป่ะไร เพราะเขาเองก็ชอบคิโยฮิเมะมากๆเหมือนกัน และความชอบนี้ก็จะะไม่มีวันเปลี่ยน 

ถ้าเขาได้ มีโอกาศที่ได้มีโมเม้นแบบนี้กับเธอ เขาเองก็ไม่คิดที่จะลังเลใจเหมือนกัน เพราะถ้าคนอื่นนอกจากเขา มีโอกาศได้มากเกิดใหม่ ในโลกแห่งนี้ คนพวกนั้นบางส่วน ก็คงเรียกที่จะสานสัมพันธ์ุ กับตัวละครที่ตัวเองชอบ และมีโมเม้นหวานๆกับพวกเธอ เพราะฉะนั้นผู้ชายที่เข้าหาผู้หญิงด้วยความบริิสุทธิ์ใจก่อนนั้น คือผู้ชนะ 'ความเห็นแกตัวของมนุษย์ ก็เป็นจุดที่น่าสนใจของคนเราเหมือนกันนะ'  

"อืม ฝากด้วยละคิโยฮิเมะ" 

หลังจากที่คิโอะพูดเสร็จ เขาก็เดินไปหาคิโยฮิเมะและทิ้งตัวลงไปที่เตียง และเอาหัวหนุนตักไปที่คิโยฮิเมะเบาๆ ก่อนที่เขาจะหลับตาลงไปและปล่อยให้สตินั้นค่อยๆหายไปอย่างช้า 'การที่ผมได้มาที่โลกแห่งนี้และได้พบเจอกับเธอนั้นมันวิเศษสุดๆไปเลยละ ถึงแม้ความสุขนี้อาจสั้นก็ตามแต่ผมก็ขออยู่แบบนี้ต่ออีกสักพักละกัน...;ว่าแต่ตักของผู้หญิงนี้หองจังแฮะ'  

ในระหว่างที่เขานอนลงไป คิโยฮิเมะก็ลูบหัวของคิโอะด้วยความอ่อนโยน สำผัสที่แสนจะอบอุ่นและอ่อนโยนนั้น มันทำให้ความรู้สึกของคิโอะที่มีต่อเธอนั้น เหมือนกับได้ถูกเติมเต็มแบบบอกไม่ถูกเลยละ จนทำให้จะงอยผมของเขานั้น สายไปมาด้วยความดีใจ ถึงแม้มันจะดูเห็นแกตัวก็ตามที แต่ว่าเขาเองก็อยากที่จะมีโอกาศสักครั้งหนึ่ง ที่ได้อยู่ใกล้ๆกับเธอแบบนี้ 

ในระหว่างที่คิโอะกำลังผ่อนคลายอยู่นั้น เขาก็เกิดสงสัยบางอย่างขึ้นมา 'ทำไมตอนนั้นผมรู้สึกง่วงๆแบบแปลกกันละ.. แล้วก็เรื่องแรงค์นั้นอีก' เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็รีบลุกออกจากตักของคิโยฮิเมะทันที คิโยฮิเมะที่เห็นดังนั้นจึงทำสีหน้าสงสัยนิดหน่อยและถามออกไป 

"เป็นอะไรไปเหรอเจ้าคะ?มาสเตอร์ ไม่นอนต่อเหรอเจ้าคะ" 

"อา ขอบคุณมากเลยนะแต่ว่าตอนนี้ผมโอเครดีแล้วละ..นี้คิโยฮิเมะทำไมตอนนั้นผมถึงสลบไปละ?" 

คิโอะที่พึ่งนึกได้ ถึงเหตุการณ์ที่ตัวเขานั้นสลบไป จึงถามคิโยฮิเมะที่อยู่เหตุการณ์นั้นออกไป ด้วยนำ้เสียงที่ดูสงสัย คิโยฮิเมะที่ได้ยินคำถามนั้นไปจึงทำสีหน้าครุนคิดอยู่สักพัก พลางทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนที่จะบอกบางอย่างที่ทำให้คิโอะแปลกใจขึ้นไปอีก 

"ดูเหมือนข้าจะใช้มานาของมาสเตอร์เกินไปนะเจ้าค่ะ" 

"มานางั้นเหรอ?" 

เธอพูดคราวๆแบบรวมรัดประมาณว่า ที่คิโอะสลบไปเพราะคิโยฮิเมะนั้นดูดมานาที่เชื่อมต่อกับตัวคิโอะนั้นมากจนเกินไป จากการอัญเชิญเมื่อตอนนั้น จึงทำให้เขาสลบไปเพราะสูญเสียมานาไปจำนวนมาก คิโยฮิเมะและอิโยริจึงแบกเข้ามาที่ห้องนอนของเขาเอง ตัวคิโอะที่ได้ยินดังนั้นจึงรู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อย ก็จริงอยู่ที่มาสเตอร์นั้นเป็นแหล่งพลังงานให้แกเซอร์แวน แต่ไม่คิดเลยว่าเซอร์แวนจะสามารถดูดมานา เกือบทั้งหมดไปจากมาสเตอร์ได้ด้วย และเข้าก็ไม่คิดเลยว่าตัวเอง จะอ่อนแอขนาดนี้ 'รู้สึกหงุดหงิดตัวเองแปลกๆเลยแฮะ โชว์ด้านเท่ๆบางสิเห้ย' 

หลังจากที่คิโยฮิเมะพูดเรื่องที่คิโอะสลบไปเสร็จ เธอก็รีบขอโทดเขาซะยกใหญ่เลยละ คิโอะที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรเธออยู่แล้ว แต่ว่าเขาก็กำชับอยู่นิดหน่อยว่า อย่าทำเรื่องแบบนี้อีก เพราะตอนนี้ตัวเขานั้น ยังไร้ซึ่งความสามารถและประสบการณ์ในการ เป็นมาสเตอร์ที่ดี ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้มาก แต่เขาเองก็ต้องยอมรับตัวเองที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน 'เอาน่าเดียวค่อยเรียนรู้ก็ได้นะตัวผม' 

และอีกเรื่องที่เขาสงสัยก็คือ..'ทำไมคิโยฮิเมะถึงไปอยู่คลาสอัลเตอร์ อีโก้ได้แต่ถ้านี้ไม่ใช่เรื่องผิดพลาดอะไร แสดงว่าคิโยฮิเมะคนนี้คือคิโยฮิเมะอีกตัวตนหนึ่งที่ถูกแยกออกมาจากคลาสเบอร์เซริกเกอร์งั้นเหรอ?' ตอนนี้ในหัวของคิโอะนั้นเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่เขาก็ต้องเก็บมันเอาไว้ก่อน ในระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่ เขาก็เปลี่ยนหัวข้อในหัวสมองของเขา..ก่อน และเก็บเรื่องนี้เอาไว้ที่หลัง เพราะถ้าเขาถามคิโยฮิเมะไปตอนนี้ เธอเองก็คงอาจจะไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน 'เดียวค่อยถามหรือคิดเรื่องนี้ที่หลัง... 

'เรื่องแรงค์นี้มันคืออะไรกันแน่นะ อะ..เดียวไปถามอิโยริดีกว่า..เดียวๆไม่ได้สิ ไม่ได้ ถ้าเธอรู้จักตัวเราจริงๆละก็ ถ้าไปถามเรื่องแรงค์ก็เท่ากับ เป็นการที่เหมือนบอกกับเธอไปประมาณว่า ผมไม่ใช่คิโอะคราบบ..แต่เป็นคนแปลกหน้าที่เข้ามาอยู่ในตัวคิโอะแทน (ถึงนี้จะเป็นตัวละครในเกมของเราก็เถอะ) แบบนี้งั้นเหรอ ถ้าตัวเราในตอนนี้เป็นนักเรียนจริงๆและไม่รู้กฏพื้นฐานของที่นี้มันจะดูน่าสงสัยและแปลกเกินไป อะ..ใช่ยังมีเจ้านั้นอยู่นิ' 

เมื่อคิดได้แบบนั้นเจ้านั้นที่ว่าของคิโอะก็คือมือถือนั้นเอง เพราะเขาคิดว่าขนาดข้อมูลการส่งสิทธิการประลองยังมีก็แสดงว่ากฏของโรงเรียนก็ต้องมีบ้างเหมือนกัน ถ้าไม่มีจริงๆก็ซวยไปเพราะเขาก็ไม่รู้ชื่อโรงเรียนอีก ถามอากู๋ก็ไม่ได้ด้วย แต่ถ้ามือถือที่นี้มันเหมือนที่โลกของคิโอะอยู่ละก็ เมื่อเขาเปิดมือถือขึ้นมาในนั้นก็ไม่มีอะไรนอกจากสามสี่ห้าแอฟเท่านั้น ในนั้นมีแอฟหน้าตาประหลาดที่เขียนกับกับเอาไว้ว่า Rankking ที่มีไอคอนเป็นรูปถ้วยรางวัล 

ส่วนอีกอันก็เป็น Information เป็นรูปไอค่อนคล้ายๆเงาคน แล้วอีกอันก็คือ Servant เป็นรูปไอคอนวงแหวนเวทย์ ส่วนถัดมาก็เป็น Enchant รูปไอคอนเป็นวงจรเวทย์ อันสุดท้ายคือ Formation คิโอะที่เห็นดังนั้นจึงรู้สนใจขึ้นมาเพราะแอฟทั้งห้านี้มันคล้ายๆกับ ระบบตัวเกมของเกม FGO ไม่มีผิด คิโอะเลยลองกดไปที่แอฟที่เขียนว่า servant หลังที่กดไปในนั้นก็มีไอคอนรูปของคิโยฮิเมะขึ้นมาและเขียนจำนวนของเซอร์แวนไปที่ 1 (เซอร์แวนไม่สามารถซำ้กันได้)  

'งั้นก็หมายความว่าอัญเชิญได้หลายตน แต่จะไม่มีมาสเตอร์คนไหนได้เหมือนกันสินะ' แต่ว่าที่แปลกก็คือหลังจากที่กดไปที่ไอคอนของคิโยฮิเมะเสร็จไม่มีข้อมูล ของสกิวหรือของโฮกุเลยสักนิด มีเพียงแต่เขียนว่าเป็นคลาสอัลเตอร์อีโก้เท่านั้น คิโอะที่เห็นดังนั้นจึงสงสัยเล็กน้อยแต่ก็เลิกสนใจมันไปก่อน และก็ลองกดไปที่ Enchant แน่นอนว่ามันเป็นการเพิ่ม lvและความสามารถของเซอร์แวน รวมไปถึงของที่ต้องอัพแต่ว่า มันกับไม่มีให้อัพเลเวลแต่มีแค่อัพด้วยของอย่างเดียวเพียงเท่านั้น  

'กดไปก็ไม่เห็นมีดาวินชี่จังมาต้อนรับเลยแฮะ' แต่ว่าตัวของคิโยฮิเมะนั้นใช่แค่ตัวหมากสามตัวในการอัพเท่านั้น ได้แก่ เบอร์เซริก แอสซาซิน แคสเตอร์ เมื่อรู้ว่าระบบมันคล้ายๆกับเกม คิโอะเลยทำการเช็คไปที่ Formation แน่นอนว่าเป็นการเอาเซอร์แวนออกไปสู้ 'แต่ว่าจะสู้กับอะไรกันละ' คิโอะได้แต่สงสัยและโพกัสไปที่ระบบของมันเหมือนเดิม มันเขียนเอาไว้ว่าสามารถนำเซอร์แวนสูงสุดไปได้แค่4ตนเท่านั้น และดูเหมือนว่ามันจะไม่มีช่องซัพพอร์ตที่สามารถยืมเพื่อนเอาไปได้ด้วย formation ก็คือการตั้งทีมนั้นเอง คิโอะเลยออกจากแอฟทั้งสามไปและลองไปดูข้อมูลของตัวเองดีกว่า Information 'ดูเหมือนจะเป็นข้อมูลของผมจริงๆด้วยแฮะ' 

ชื่อ [คิโยทามิ] [คิโอะ]-RanK-D  

Servant-[คิโยฮิเมะ] Money-[54000] สถานะ-[มาสเตอร์]  

'น่าสนใจแฮะ ต่อไปก็อันสุดท้ายสินะแรงค์กิ้ง..หวังว่าจะมีข้อมูลดีๆเกี่ยวกับแรงค์' เมื่อเช็คข้อมูลของตัวเองเสร็จคิโอะก็กดไปที่ แอฟRankkingจากนั้นมันก็มีระดับและจำนวนของแรงค์นั้นๆขึ้นมาและจำนวนหลายชื่อผู้คนที่อยู่ตำแหน่งแรงค์ แต่คิโอะนั้นก็ไม่สนใจ สิ่งที่เขาสนใจก็คือข้อมูลของมันต่างหากและจากมองดูดีๆเขาก็หามันพบข้อมูลเกี่ยวกับแรงค์แบ่งระดับได้ตามนี้ 

RanK-[S] Duke[ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆได้รับสิทะิพิเศษนอกเหนือจากนี้] 

RanK-[A] Marquess[ได้รับสิทธิพิเศษไม่เสียค่าอาหาร95เปอร์ไม่เสียค่าใช้จ่ายการเรียนได้รับเงิน100000] 

RanK-[B] Earl-[ได้รับสิทธิพิเศษลดค่าอาหาร85เปอร์เซ็นเสียค่าใช้จ่าย20เปอร์เซ็นการเรียนได้รับเงินจากการทำภารกิจ50000] 

RanK-[C] Viscount-[ได้รับสิทธิพิเศษลดค่าอาหาร80เปอร์เซ็นจ่ายค่าเรียน30เปอร์เซ็นได้รับเงินจากการทำภารกิจ10000บาทขุนนางชั้นกลาง] 

RanK-[D] Baron-[ได้รับสิทธิพิเศษลดค่าอาหาร60เปอร์เซ็นจ่ายค่าเรียน50เปอร์เซ็นได้รับเงินจากการทำภารกิจ1000บาทเทียบเท่ากับขุนนาง] 

RanK-[E]Baroness-[ได้รับสิทธิพิเศษลดค่าอาหารลง40เปอร์เซ็นจ่ายค่าเราเรียน60เปอร์เซ็นได้รับเงินจากการทำภารกิจ-300บาท-เทียบเท่ากับขุนนางชั้นล่าง] 

RanK-[F]สามัญ-[ไม่มีสิทธิอะไรพิเศษต้องจ่ายค่าอาหารค่าเรียนแต่ละเทอมทำภารกิจไม่ได้รับเงินเทียบเท่ากับสามัญชนธรรมดาทั่วไปถ้าไม่จ่ายค่าเทอมต้องออกนอกจากการเป็นนักเรียน สามัญชนจะไม่มีเวทย์พิเศษ] 

[ป.ล ข้อมูลพวกนี้ผมไม่ได้อิงตามทั้งหมดเพราะฉะนั้นอย่าดราม่านะครับ] 

'เหมือนกับข้อมูลการแบ่งชั้นแบบขุนนางเลยแฮะ ไม่แปลกละนะที่พวกนั้นจะรังเกียจตัวเราเนี้ย ชักอยากรู้ประวัติตัวเองหน่อยๆแฮะ เอะ..เดียว นะสามัญชนจะไม่มีเวทย์พิเศษเหรอ นี้มันแบ่งชนชั้นโครตๆเลยนี่หว่า' เมื่อได้ข้อมูลมาบางส่วนแล้วก็ทำให้คิโอะเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เพราะอย่างน้อยเขาก็พอรู้อะไรมาบ้างแล้ว แต่สิ่งที่เขายังสงสัยก็คือ 'ที่นี้คือที่ไหนกัน..ถึงจะบอกว่าเป็นโรงเรียน แต่มันคือโรงเรียนของเหล่าจอมเวทย์งั้นเหรอ แล้วก็ตัวละครต่างๆ ทั้งมาชู ดาวินชี่จัง ด.ร โรมัน หายไปไหนกันหมด แต่ว่า...' 

'ชักสนุกขึ้นมาซะแล้วสิ เนื้อเรื่องที่ถูกเปลี่ยนไปงั้นเหรอน่าสนใจแฮะเกมนะมันจะไปสนุกตรงไหนละถ้าเล่นแล้วเนื้อเรื่องมันเหมือนเดิมนะแต่ว่าเรื่องสำรวจหรือหาเรื่องเกี่ยวกับข้อมูลของตัวละครคงต้องเป็นพรุ่งนี้แล้วละนะ' สาเหตุที่เขาคิดแบบนั้นก็เพราะว่าตอนนี้เวลาในมือถือนั้นเขียนไว้ที่ 22:40 แล้ว ถึงมันจะไม่ค่อยดึกเท่าไรมากนัก แต่ว่าสำหรับคิโอะแล้วเข้ารู้สึกง่วงแบบสุดๆ แต่ก่อนที่เขาจะเตรียมตัวหลับไปเขาก็คิดขึ้นมาได้ 'อะ เดียวนะ ละ แล้ว คิโยฮิเมะต้องอยู่ห้องเดียวกับผมเหรอ' 

"เออ คือว่า..คิโยฮิเมะ" 

"มีอะไรเหรอเจ้าคะ?" 

"อย่าบอกนะว่าเธอนอนที่นี้น่ะ" 

"ใช่แล้วละเจ้าค่ะ" 

เธอตอบกลับคิโอะไป ด้วยสีหน้าที่ดูปกติไม่ต่างอะไรจากเดิม แต่เมื่อลองมองดูดีๆที่ ใบหน้าของเธอแล้ว ก็พบว่าทั้วบริเวณแก้มของเธอนั้น กำลังแดงอยู่ เหมือนกับเป็นการบอกนัยๆว่าเธอเองก็ประมาทเหมือนกัน ทางด้านของคิโอะที่เห็นแบบนั้น ก็ทำให้เขานั้นกลืนนำ้ลายเข้าไป ดัง อึก! และรู้สึกประมาทเล็กน้อย 'ใจเย็นๆไว้ไอชายเอ๋ย คิโยฮิเมะเป็นเซอร์แวนของเรา การที่เซอร์แวนนอนกับมาสเตอร์ก็เป็นปกติอยู่แล้วละ'  

คิโอะพูดขึ้นในใจ ขณะที่จะง้อยผมของเขานั้น ส่ายไปมาเพื่อแสดงถึงความดีใจ ถึงเขาจะไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาจากทางสีหน้า แต่จะง้อยผมของเขานั้นก็เป็นตัวบ่งบอกความรู้สึกเป็นนัยๆ ของเขาเหมือนกัน ทั่วทั้งบริเวณห้องนั้น ถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศของความเงียบ เล็กน้อย จนกระทั้งคิโยฮิเมะพูดขึ้นมา เพื่อขัดบรรยากาศนั้นเอาไว้ 

"ถึงจะไร้ซึ่งประสบการณ์ แต่ก็ของฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ มาสเตอร์" 

"ทางนี้เองก็เช่นกันครับ ถึงจะเป็นมาสเตอร์ที่ไม่เอาไหนสักเท่าไร แต่ก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ" 

"เดียวสิเจ้าค่ะมาสเตอร์ อย่าพูดว่าตัวเองไม่เอาไหนแบบนั้นอีก..นะเจ้าค่ะ" 

"เอะ แต่ว่า..." 

"ท่านเป็นถึงคนที่อัญเชิญข้าออกมาได้เลยนะเจ้าค่ะ ถ้าพูดอีกรอบละก็ข้าจะ-" 

ในระหว่างที่คิโยฮิเมะ กำลังพูดอยู่ก็ได้มีฝ่ามืออันหนึ่งจับไปที่บริเวณหัวของเธอ คิโอะที่ได้ยินดังนั้น จึงเอามือของตัวเอง ขึ้นมาลูบหัวของคิโยฮิเมะ โดยที่เขานั้นไม่รู้สึกตัว สัมผัสที่ได้รับจากมือของคิโอะ และความร้อนที่่ผ่านออกมาจากบริเวณฝ่ามือของเขานั้น มันทำให้คิโยฮิเมะรู้สึกผ่อนคลาย สัมผัสของคิโอะนั้นคล้ายคลึงกับใครบางคนที่เธอนั้น เคยรู้จัก  

'เป็นผู้หญิงที่ระเอียดอ่อนจังนะเธอเนี้ย คิดไม่ผิดจริงๆที่ตกหลุกรักเธอนะ' ถึงเขาอยากจะพูดคำนี้ออกไปแค่ไหน แต่ตอนนี้ตัวเขาก็ต้องเก็บมันเอาไว้ก่อน เขาจะทำให้คิโยฮิเมะนั้น ชอบเขาจากใจจริงให้ได้ เพราะฉะนั้น ความรู้สึกทั้งหมดนี้คงต้องปิดเงียบเอาไว้ก่อน 

"มือของมาสเตอร์อบอุ่นจังเลยเจ้าค่ะ" 

เธอจับไปที่บริเวณมีของคิโอะ และเอาหน้าไซร์ไปบริเวณมือของเขา ด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุขแบบแปลกๆ คิโอะที่เห็นแบบนั้นก็ พึ่งรู้สึกตัวขึ้นมานิดหน่อย 'อา เผลอติดนิสัยที่ชอบใช้กับน้องสาวมาได้ซะแล้วเรา' 

"ขอโทดที่ลูบหัวไปแบบไม่ได้ขออนุญาตินะ แล้วก็ขอบคุณที่เหนื่อยสำหรับวันนี้นะคิโยฮิเมะ" 

"ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกเจ้าค่ะมาสเตอร์ ยังไงซะนี้ก็เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วด้วย เพราะฉะนั้นแค่ท่านมีเวลาให้กับข้านิดหน่อยข้าก็พึงพอใจ แล้วละเจ้าค่ะ" 

คิโยฮิเมะพูดกับคิโอะ ด้วยนำ้เสียงที่แฝงนัยยะนิสัยแปลกๆของเธอเอาไว้ เล็กน้อย ถึงคิโอะจะรู้อยู่แล้วว่า ความหมายที่ให้มีเวลา นั้นคืออะไรแต่เขาก็ ไม่ได้ว่าอะไรเธอ และแอบดีใจนิดหน่อย ที่เธอเองก็สนใจในตัวเขาอยู่เหมือนกัน แต่ว่าเวลานี้ก็ค่อนข้างดึกแล้วด้วย เลยทำให้คิโอะง่วงนอนเล็กน้อย ถึงเขาจะสลบไปและหลับยาวมาถึงเวลานี้ แต่ยังไงร่างกายของเขานั้น ก็ต้องการได้รับการพักผ่อนอยู่ดี 

คิโยฮิเมะที่เห็น คิโอะทำท่าทางงัวเงียเล็กน้อย เธอเลยทำขยับเข้าไปหาเขา และจับไปที่บริเวณ ใบหน้าของคิโอะจากด้านหลังของเด็กหนุ่ม และทำการดึงตัวของเขา ให้นอนเอนลงไปกับเตียง โดยที่เอาหัวของเขานั้นเอาไว้ที่บริเวณตักของเธอ คิโอะที่รู้สึกตกใจกับการกระทำของคิโยฮิเมะ ก็พยายามที่จะเอ๋ยปากถามออกไป แต่ก็ถูกนิ้วที่เรียวยาวของเธอนั้น ปิดไปที่บริเวณริมฝีปากของเขาเอาไว้ 

"นอนพักเถอะนะเจ้าคะมาสเตอร์ ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี้หน่า ให้ข้าช่วยทำให้ท่านรู้สึกผ่อนคลายเองนะเจ้าคะ" 

คิโยฮิเมะพูดขึ้นพลางลูบหัวของเด็กหนุ่ม ที่กำลังนอนหนุนตักอยู่ด้วยความอ่อนโยน และเอ็นดูเขาเล็กน้อย ทำให้คิโอะนั้นเลิกที่จะขัดขืนเธอไป และยอมนอนไปแบบง่ายๆ 'ขอบคุณนะคิโยฮิเมะ รู้สึกดีจังแฮะไม่แปลกเลยที่ทำไมเด็กคนนั้นชอบให้เราลูบหัว' จะง้อยผมของเขานั้นส่ายไปมาด้วยความรู้สึกมีความสุข การที่เขาได้มีโมเม้นแบบนี้กับเธอนี้มัน วิเศษแบบสุดๆ เขาทิ้งตัวนอนลงไปที่เตียงโดยถอดแค่ชุดคลุมของโรงเรียนออกเท่านั้น  

และเขาก็ค่อยๆปิดตาลง และปล่อยให้สตินั้นลอยหายไป พรุ่งนี้เขามีภารกิจที่ต้องทำอีกเยอะทั้งเก็บข้อมูลเอ๋ยทั้งเรื่องโรงเรียนเอ๋ย แถมตายปุ๊ปตื่นมาก็เจอแต่เรื่องแบบนี้อีก 'ขอพักสักหน่อยละกัน' คิโอะได้แต่ถอนหายใจออกมา เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาเกิดใหม่ในเกมที่ตัวเองนั้นชอบขนาดนี้ หรือว่านี้มันแค่ความฝันกันนะ จริงๆตัวเขาอาจแค่นอนโรงพยาบาลอยู่ก็ได้ นี้อาจเป็นแค่ความฝันก็ได้ แต่ถึงมันจะเป็นอย่างงั้นเขาก็ดีใจละนะ เพราะอย่างน้อยเขาก็เจอกับคิโยฮิเมะ ในระหว่างที่คิโอะหลับไป ก็มีเสียงของคิโยฮิมะดังขึ้นมาแบบเบาๆ 

[ข้าจะอยู่กับท่านตลอดไปเจ้าคะ มาสเตอร์ของข้า] 

เธอมองที่คิโอะ ที่กำลังหลับอยู่ด้วยสายตาที่ดูมีความสุข และความรู้สึกบางอย่างซ้อนเอาไว้อยู่ในคำพูด เธอค่อยๆจับไปที่บริเวณผมของเขาและทำลูบมันไป 

---------------------------------------------------------------------------------------------- 

ดีครับ เรากลับมาแต่งต่อแล้วนะ เย้ หลายๆคนอาจสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมตอนที่เหลือหายไป คือผมทำการรีนิยายเรื่องนี้นะและครับ ตอนนี้ยังรีไม่มากเท่าที่ควร แต่ตอนที่ 4 จะเป็นเนื้อหาใหม่แล้วครับ แต่ถึงจะบอกว่าเนื้อหาใหม่ แต่เนื้อเรื่องก็ยังเป็นโครงเดิมอยู่นะครับ ผมอยากดำเนินเนื้อหาของการฝึกในโรงเรียน ก่อนนะเลยทำการรีไปก่อน และก็อยากจะเสริมเรื่องเวทย์ให้มากขึ้นด้วย บวกกับปรับคาแรคเตอร์คิโอะนิดหน่อย ให้ภายนอกดูรับ แต่จริงๆรุกนะ อะไรประมาณนี้ ต้องขอโทดทุกท่านด้วยนะครับ ที่หายไปนานมากๆและอยู่ๆก็รี คือผมก็อยากรีเนื้อหาใหม่อยู่แล้วด้วย เลยเริ่มทำไปเลยจะดีกว่า ต้องขอโทดด้วยนะครับ แต่จะกลับมาแต่งต่อพร้อมกับเนื้อหาใหม่เหมือนเดิมแล้วครับ ท่านไหนที่ยังรอก็ขอบคุณกันมากๆเลยนะครับ หลังจากไปเสพงานคนอื่นผมก็มีไอเดีย เพิ่มขึ้นมาแล้ว ขอขอบคุณที่อ่านกันจนถึงนี้นะครับ เจอกันตอนหน้าครับ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น