Name F

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 10

คำค้น : 9SE2 10

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 7

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 10
แบบอักษร

"เอ็กซ์เทอเรท!" จากนั้นดาบก็ถูกเสกออกมาจากมือฟลาคัส 

"ชิ้งงงงง!!!" อสูรง้างขวานลงมาใส่ฟลาคัสอย่างจังแต่ฟลาคัสก็ใช้ดาบกันแล้วปัดออก 

"อะไรกัน..ความสามารถในการเสกดาบเหรอ?!" เนดัสตาโตพูดในใจ 

"ฮึบบ!!" ฟลาคัสควงดาบไปด้านหลังและหมุนตัวใช้ดาบฟันไปที่อสูร "เพล้งงง!!!!"  

"ดาบแตกไปอีกแล้ว?!" เนดัสพูดในใจ 

"ขนาดความแกร่งระดับ 2 ยังแตกอยู่อีกเหรอ.." ฟลาคัสโยนด้ามดาบทิ้งแล้วมองไปที่อสูร "อ๊ะ!" ปรากฎว่าอสูรก็เริ่มมีบาดแผลเล็กๆถึงแม้ดาบจะแตกไปตอนที่ฟัน "หึ..งั้นก็ลองระดับ 3 ไปเลยสิ!" ฟลาคัสกางมือและเสกดาบออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดาบมีสีเทาที่เข้มและเงามากขึ้นกว่าเดิม 

"ก๊าซซซซซซซ!!!!" อสูรเห็นเลยเหวี่ยงขวานมาใส่ฟลาคัส แต่ฟลาคัสใช้ดาบปัดออกและหมุนตัวใช้ดาบข้างซ้ายแทงเข้าที่ท้องอสูรอย่างจังจนเลือดสาด "อ้ากกกกกกกก!!!" เลือดสาดเต็มตัวฟลาคัสก่อนที่จะถูกอสูรจับตัวเหวี่ยงไปด้านบนหมายจะฆ่า 

"แย่แล้ว! ต้องช่วย!!" เนดัสปาดาบเขี้ยวมังกรใส่หัวอสูรจนเซก่อนที่จะวาปไปที่ดาบและเตะเข้าที่หัวอสูร 

"ปั้กกกกก!!!" จนทำให้อสูรเซไปทางอื่นและเนดัสก็กระเด็นหลบออกมาพร้อมกับผ้าพันคอที่หลุดออก 

"เจ๋งมากเนดัส!" ฟลาคัสได้โอกาสจึงทำการพุ่งใช้ดาบสองข้างเข้าไปแทงที่ท้องซํ้าอีกรอบ 

"อ้ากกกกกก!!!!" อสูรล้มลงหน้าหงายที่พื้นและขวานก็หลุดมือออกไป 

"ไม่จบแค่นี้หรอกนะ..ฟลาคัสยืนบนท้องก่อนที่จะยื่นแขนไปด้านหน้า "เอ็กซ์เทอเรชั่น(Exteration)" จากนั้นดาบปลายยาวก็โผล่มาจากพื้นขึ้นมาแทงตัวอสูรนับ 10 เล่ม 

"อั้กกก!!" แต่ทว่าอสูรตัวนั้นค่อยๆสลายกลายเป็นฝุ่นสีดำ 

"..." ฟลาคัสมองเงียบๆก่อนดาบจะค่อยๆสลายไปเช่นกัน 

"สุดยอดเลยนะนาย ความสามารถในการเสกอาวุธเหรอ?" เนดัสที่กำลังใส่ผ้าพันคอเดินเข้ามาถาม 

"จะเรียกแบบนั้นก็ไม่เชิงหรอกนะ" ฟลาคัสพูด 

"หมายความว่าไง?" เนดัสงง 

"หึ.." ฟลาคัสยิ้ม "อยากเรียนมั้ยล่ะ?" ฟลาคัสถาม 

"ห้ะ?!" เนดัสงงเข้าไปใหญ่  

"ไอวิธีการเสกดาบน่ะเหรอ?" จู่ๆริวก็เดินเข้ามาในวงพร้อมเอคเกอร์และคาเอล 

"สามารถทำได้งั้นเหรอ?" คาเอลถาม 

"ใช่ ความสามารถของหมอนี่คือการเสกอาวุธไม่ใชเพียงแค่ดาบแต่หมายถึงอาวุธอื่นๆด้วยเช่น หอก มีดสั้น ดาบใหญ่ ธนูหรือแม้กระทั่งปืน" เอคเกอร์อธิบาย 

"โห ค่อนข้างละเอียดเลยนะนั่น" ริวพูด "แต่ถึงจะบอกว่าเสกธนูหรือปืนมาได้แต่พวกเรามีพลังเวทไว้ต่อสู้ระยะไกลอยู่แล้ว โดยรวมๆมันก็เป็นแค่การเสกอาวุธระยะประชิดหมดเลยนี่" ริวพูดต่อ 

"อืม..งั้นชั้นขอเรียนละกัน" เนดัสพูดหน้านิ่ง 

"เห๋!!???" ริวและคาเอลตาเหลือกพร้อมกัน 

"ตัดสินใจอะไรเร็วขนาดนั้น?" ริวเหงื่อตกถามเนดัส 

"ก็นะ ส่วนตัวแล้วชั้นชอบการที่ใช้อาวุธหลายๆอย่างรวมกันน่ะ" เนดัสพูด 

"เป็นรสนิยมที่..แปลก..มั้ย?" ริวพูด 

"ก็ใช้แค่ดาบอย่างเดียวมันก็น่าเบื่อน่ะสิ" เนดัสพูดต่อ "และที่สำคัญน่ะ.." เนดัสพูดในใจพร้อมมองไปที่ฟลาคัสด้วยสีหน้าจริงจัง "ชั้นอยากรู้ด้วย..ว่านายเป็นคนที่ทรยศดินแดนหรือเปล่า.." เนดัสพูดในใจ 

"แต่ก็จริงอย่างที่ริวว่านะเนดัส อย่างน้อยก็ควรไปปรึกษาคนรอบข้างก่อนก็ดี" เอคเกอร์พูด 

"อืม.." เนดัสทำหน้ามุ่ย 

"เอ่อ..ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก จะเรียนต่อไหนก็ได้ไม่ใช่ว่าจะต้องเดี๋ยวนี้เลยหรอกนะ" ฟลาคัสพูด 

"งั้นเหรอ งั้นชั้นขอเวลาไปคิดหน่อยละกัน" เนดัสพูดและทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกัน 

ด้านฟลาคัสและเอคเกอร์ ณ ด้านในของปราสาทหลวง 

"นายจะสอนคนนั้นจริงๆเหรอ" เอคเกอร์ถาม 

"ก็นะ..ถ้าไม่ติดใจที่ดาบของเจ้านั่นหรอกนะ" ฟลาคัสพูด 

"หมายถึงดาบเขี้ยวมังกรน่ะเหรอ?" เอคเกอร์ถามอีก "รู้สึกเหมือนนายจะตามหาดาบนั้นอยู่สินะ" เอคเกอร์พูดต่อ 

"อ่า รวมถึงตอนที่ชั้นได้เห็นผ้าพันคอของเจ้านั่น..ชั้นรู้สึกถึงหลังเวทย์มากชั้นว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างแน่เลย" ฟลาคัสพูด 

"งั้นเหรอ..อาจจะเป็นที่เก็บพลังเวทย์สำรองก็ได้นะ ใครจะไปรู้" เอคเกอร์พูด "แต่นายจะยอมให้พลังการเสกดาบให้คนอื่นจริงๆเรอะ?" เอคเกอร์ถามอีกครั้ง 

"..." ฟลาคัสเงียบ 

"พลังนั่นนายฝึกมันมาเกือบทั้งชีวิตเลยนะ นายแน่ใจแล้วเหรอ?" เอคเกอร์ถาม 

"ไม่รู้สิ ชั้นรู้สึกว่าอยากให้พลังเสกดาบเจ้านั่นมันก็พูดไม่ถูกหรอกนะ.." ฟลาคัสนั่งเท้าคาง 

"เริ่มหาทายาทสืบต่อแล้วเรอะ..หึหึ..ก็นะ ชั้นก็ว่าดีเหมือนกันแหละ" เอคเกอร์ยิ้มพูด "เจ้าเด็กคนนั้นน่ะมีความตั้งใจมากเลยนะ มีความมุ่งมั่นสูง ถึงแม้ว่าการต่อสู้จะไม่ได้อยู่ในระดับดีก็เถอะ แต่เจ้านั่นน่ะมีสุดยอดพลังรออยู่มากมายเลยนะ" เอคเกอร์พูด 

"ฮ่าๆ นายนี่ก็ใจดีไม่เปลี่ยนเลยนะ เอคเกอร์!!" ฟลาคัสลุกขึ้นไปตบไหล่เอคเกอร์ 

"มันเจ็บนะเว้ย.." เอคเกอร์พูด 

"ก็นะ ถ้านายพูดอย่างงั้นสงสัยชั้นคงต้องสอนจริงๆแล้วสินะ.." ฟลาคัสพูด 

"อืม ก็ดีเลยสิเป็นอัศวินหลวงมา 8 ปียังไม่เคยมีลูกศิษย์เลยไม่ใช่เรอะ?" เอคเกอร์ถาม 

"อ่า..ก็นะ..นายก็ช่วยๆชั้นหน่อยละกัน!" ฟลาคัสพูดเสร็จก็เดินไป 

"จู่ๆก็เข้ามาเอี่ยวโดยไร้เหตุผล.." เอคเกอร์ถอนหายใจ 

ด้านเนดัส 

"อืม.." เนดัสเดินเข้าประตูบ้าน 

"อ๊ะ! สวัสดีค่ะพี่เนดัส!" มาเอลเรียวิ่งมาหา 

"อืม.." เนดัสที่กำลังถอดเสื้อผ้า 

"อืม.." เนดัสที่กำลังอาบนํ้า 

"อืม.." เนดัสที่กำลังกินข้าว 

"อืมมมมมมมมมมมมมม....." เนดัส..ที่กำลังจะนอน 

"เดี๋ยวสิพี่เนดัส..วันนี้เป็นอะไรไปคะเนี่ย??" มาเอลเรียเหงื่อออกหัวเดินมาถาม 

"อ๋อ ก็กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่น่ะ" (เนดัสพึ่งได้สติ) 

"คิดอะไรเพลินๆเป็นชั่วโมงเลยเหรอคะ?!" มาเอลเรียตกใจ "วันนี้ก็ไม่สนใจหนูเลย..บู้!!" มาเอลเรียทำหน้าโกรธ 

"เอ๋?! แล้วสถานการณ์ง้อน้องสา-เด็กผู้หญิงนี่มันอะไรกัน.." เนดัสตาเหลือก "จ้าๆขอโทษจ้ะ..แต่น้องพึ่งมาอยู่บ้านพี่ไม่ใช่รึ?" เนดัสพูด 

"ค่ะ..หรือว่าหนูมาอยู่..แล้วทำให้พี่ไม่พอใจ.." มาเอลเรียนํ้าตาคลอ 

"เดี๋ยวๆมันก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แค่จะถามคิดดีแล้วเหรอ? อย่าลืมสิพี่กับน้องพึ่งรู้จักกันแค่ 3 วัน แถมไม่ใช่ญาติกันอีกและน้องก็ยังบาดเจ็บอีก" เนดัสพูด 

"..." มาเอลเรียก้มหน้า 

"เฮ้ออ..จะทำยังไงได้ถึงจะช่วยมาตอนนั้นแค่ชั่วคราวเผื่อว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร แต่กลับกลายมาเป็นฮาเร็มน้องสาวซะงั้น.." เนดัสพูดในใจ "อืม พี่เข้าใจแล้วจะอยู่ที่นี่ก็อยู่ได้นะ" เนดัสพูดทำให้มาเอลเรียตาโต "แต่แน่นอนว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยนและกฎด้วย เพื่อการอยู่ส่วนรวมอย่างสันติสุข" เนดัสกอดอกพูด 

"ว่ามาได้เลยค่ะ!" มาเอลเรียตั้งใจฟัง 

"ไม่ต้องขนาดนั้นพับเพียบหรอก..แค่จะบอกว่าให้ช่วยดูแลบ้านตอนพี่ไปเรียนน่ะนะ" เนดัสพูด 

"เช่นพวกงานบ้านอะไรพวกนี้เหรอค่ะ? ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ! เรื่องงานบ้านไว้ใจหนูได้เลยค่ะ!!" มาเอลเรียพูดอย่างมั่นใจ 

"อ่า..ก็ขอบคุณในส่วนนั้นด้วยนะ" เนดัสยิ้มพูด 

มาเอลเรียยิ้ม "จากนี้ไปขอฝากตัวด้วยนะคะ..พี่เนดัส.." มาเอลเรียน้อมตัวลงและยิ้มแสนหวานให้เนดัส 

"อึกกกกกกก....!" เนดัสหน้ามืด  

"เดี๋ยวเนดัส! ใจเย็นไว้ก่อน!!" เมิร์คออกมาห้ามจิตเนดัส 

"โฮ่..." เนดัสที่หน้าลอยเพราะโดนดาเมจความน่ารัก 

"พะ..พี่เนดัส..ไหวมั้ยคะเนี่ย.." มาเอลเรียงง "ถ้างั้น ราตรีสวัสดิ์นะคะ" มาเอลเรียพูด 

"อ่า ราตรีสวัสดิ์นะ" เนดัสพูดเสร็จก็ปิดประตูห้อง "เฮ้ออออ..." เนดัสล้มลงบนที่นอน "แต่ถ้าให้ว่าตามจริงเรื่องนี้ก็ซีเรียสจริงๆนะ มาเอลเรีย เป็นเด็กผู้หญิงจากไหนชั้นยังไม่รู้เลยอยู่ๆก็มาสลบข้างบ้านชั้นด้วยอาการที่สาหัสมากๆ แถมยังบอกว่าโดนอสูรไล่ตามมาอีกถ้าปล่อยไว้แบบนี้ มันก็มีโอกาสที่เราก็จะซวยไปด้วยก็ได้ อืม..คงต้องดูสถานการณ์ไปสักพักล่ะนะ เราเองก็จะประมาทไม่ได้ ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นแค่เด็กผู้หญิงก็เถอะ" เนดัสพูดในใจ 

"เป็นการเตรียมจิตใจที่ดีมาก เนดัส" เมิร์คพูด 

"ครับ พูดตามตรงผมก็ยังคงไม่เชื่อใจมาเอลเรียอยู่ดีนั่นแหละครับ" เนดัสพูด ถัดไปห้องข้างเนดัส มาเอลเรียกำลังนั่งฟังความคิดของเนดัสอยู่ มาเอลเรียก้มหน้าลงก่อนค่อยๆนอนลง 

"..ข้าก็พูดไม่ได้เต็มปากหรอกนะ ว่าสิ่งที่เจ้าคิดอยู่ตอนนี้จะมีผลหรือผลเสียในอนาคต" เมิร์คพูด "แต่ตราบใดที่เจ้าเลือกทางปกป้อง แน่นอนว่ามันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน" เมิร์คพูดต่อ 

"..ครัับ แต่ก็ที่สำคัญเลยนะ.." เนดัสพูดในใจ 

ผมจะไม่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์ใช่มั้ยครับเนี่ย.. 

 

 

ในช่วงนี้ผมอาจจะลงเนื้อเรื่องน้อยลงนะครับเพราะเห็นว่า มันเริ่มทำให้ไม่ค่อยมีใครเข้าใจสักเท่าไร(รวมถึงผมเองด้วย) จากตอนที่ 10 หรือตอนนี้ไป ผมจะเขียนให้น้อยลงแล้วนะครับ แล้วช่วงนี้ที่ลงช้าก็บอกเลยครับว่า ผมติดในช่วงสอบอยู่นะครับเลยทำให้ผมลงช้า(ถึงปกติก็ลงช้าอยู่แล้วก็เถอะ) แต่ถ้าช่วงปิดเทอมมาถึงผมก็จะกลับมาลงเร็วเหมือนเดิมครับ 

-ขออภัยที่ลงช้าด้วยนะครับ- 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น