Naekin
Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท1
แบบอักษร

@ท่าเรือ 00:00

หลังจากจับตัวลูกสาวของตระกูลเบได้คุณชายใหญ่ตระกูลต้วนก็จัดการนำร่างบอบบางขึ้นรถแล้วตรงดิ่งมาที่ท่าเรือเพื่อออกเดินทางไปเกาะส่วนตัวของตระกูลซึ่งชายหนุ่มเองได้จัดเตรียมแผนไว้เนิ่นนานแล้ว เมื่อมาถึงท่าเรือคุณชายใหญ่ก็จัดการอุ้มร่างของหญิงสาวแล้วตรงไปที่เรือที่ถูกคนงานเตรียมพร้อมไว้แล้ว

"พร้อมทุกอย่างแล้วใช่ไหม?"เสียงทุ้มเอ่ยกับคนงานที่เตรียมเรือไว้ให้

"ครับคุณชาย"คนงานพยักหน้าพร้อมกับเอ่ยรับคำถามของชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยถามกลับ"คุณชายจะให้ผมขับไปด้วยไหมครับ?"

"ไม่ต้องหรอก ฉันจะขับไปเอง"คุณชายตระกูลต้วนบอก"อย่าบอกใครว่าฉันมาที่นี่แม้กระทั่งยูคยอม แล้วก็ไปพักผ่อนได้แล้วไป"

"ครับคุณชาย"คนงานค้อมหัวรับคำสั่งของผู้เป็นนายก่อนจะเดินออกไปพักผ่อนตามที่ผู้เป็นนายบอก

คุณชายใหญ่แห่งตระกูลต้วนจัดการอุ้มร่างของคุณหนูตระกูลเบขึ้นเรือวางร่างบางนั่นที่ห้องพักเล็กๆในเรือก่อนตัวเองจะเดินออกไปจัดการสตาร์ทเรือแล้วขับเคลื่อนไปตามจุดหมายของที่ตัวเองคิดไว้ซึ่งใช้เวลามากโขอยู่

 

3 ชั่วโมงผ่านไป..

 

@เกาะส่วนตัวของตระกูลต้วน 03:21

ใช้เวลา3ชั่วโมงกว่าๆเรือของคุณชายตระกูลต้วนก็มาถึงจุดหมายปลายทางจนได้ชายหนุ่มจอดเรือที่ท่าเรือของเกาะนี้ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักเรือแล้วอุ้มเอาร่างของหญิงสาวที่เขานำมาเป็นเชลยในสงครามประสาทครั้งนี้แล้วเดินออกไปก่อนจะลงจากเรือซึ่งมีคนงานของที่นี่ยืนรออยู่เพื่อที่จะนำเรือไปเก็บ

"ยินดีต้อนรับครับคุณชาย"เมื่อชายหนุ่มลงมาจากเรือคนงานก็ทักทายขึ้นซึ่งชายหนุ่มเองก็พยักหน้ารับ"เอ่อ..ให้กระผมช่วยไหมครับคุณชาย?"

"ไม่ต้อง"คุณชายเอ่ยขึ้นทันควันก่อนจะพูดต่อ"ไปเก็บเรือไปส่วนกุญแจเสียบอยู่ที่นั่น"

"ครับคุณชาย"คนงานค้อมหัวแล้วรีบทำตามคำสั่งของนายทันที

ร่างสูงอุ้มร่างบางเดินเข้าไปในป่าลึกของเกาะซึ่งเมื่อเดินตามสัญลักษณ์ลับที่คนของตระกูลทำไว้ซึ่งถ้าไม่ใช่คนที่นี่ถ้าเข้ามาก็ไม่พ้นต้องหลงและเป็นซากศพอยู่ในป่าแห่งนี้เป็นแน่ชายหนุ่มเดินทางมาเรื่อยๆเป็นเวลาเกือบ1ชั่วโมงก็พ้นออกจากป่าแล้วเจอเข้ากับบ้านพักคนงานเล็กๆเพียงสิบกว่าหลังและมีคฤหาสน์ขนาดกลางตั้งอยู่เดี่ยวออกไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ชายหนุ่มเดินตรงไปที่คฤหาสน์ซึ่งต้องผ่านบ้านของคนงานไปก่อนแต่ดูแล้วการจะไปถึงคฤหาสน์นั่นคงต้องมีอุปสรรคขึ้นเมื่อร่างบางในอ้อมกอดปรือตาขึ้นมาก่อนเจ้าตัวจะเบิกตาโพลงแล้วดีดดิ้นเมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ที่ใดก็ไม่รู้แถมยังอยู่ในอ้อมกอดของไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้อีก

"ปล่อยนะ!"ร่างบางแผดเสียงดังขึ้นมาร่างกายบางก็ดิ้นแล้วดิ้นอีก"ที่นี่ที่ไหนนายคือใคร ปล่อยฉันนะ!!!"

"นิ!หูแตกรึไงบอกให้ปล่อยจะพาฉันไปไหน!!"

"อยู่นิ่งๆได้ปะวะ!!"เสียงทุ้มตะคอกออกมาเสียงดังเมื่อร่างในอ้อมแขนดีดดิ้นไม่หยุดเสียทีแต่เสียงนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้ร่างในอ้อมแขนหยุดดิ้นเลย

"ก็ปล่อยสิ!นี่นายเป็นใครกันแน่!"ร่างบางแผดเสียงใส่หน้าชายหนุ่มพร้อมกับที่ร่างกายก็ดิ้นมือบางก็ทุบตีที่อกแกร่ง"ฉันไม่รู้จักนายสักนิด!นายจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!!"

"หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆไปก่อนฉันจะหมดความอดทน!"

"ไม่!!จะพาฉันไปไหนฉันบอกให้ปล่อยไอ้บ้า!"เสียงหวานที่แผดแวดๆออกมาส่งผลให้คนงานเริ่เปิดประตูออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นและแน่นอนว่าความอดทนของคุณชายใหญ่เองก็หมดลงแล้วเช่นกัน

ตุบ!!

"โอ๊ย!!ไอ้บ้า!"ร่างบอบบางของหญิงสาวกระแทกพื้นทรายด้วยแรงโยนของร่างสูงด้วยความแรงทำให้ใบหน้าสวยหวานต้องบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปากสวยร้องด่าอีกคนเสียงดังมือบางกุมท้องที่ยังเจ็บจี๊ดขึ้นมาจากการถูกต่อยมาเมื่อตอนอยู่ที่ผับแถมยังต้องมาเจอแรงกระแทกจากการถูกอีกฝ่ายโยนลงพื้นทรายนี่อีก"ทำบ้าอะไรของนายห๊ะ!!"

ชายหนุ่มยกมุมปากสะใจกับภาพตรงหน้าเล็กน้อยแล้วจึงกระชากแขนบอบบางขึ้นมาแล้วยกคนตัวเล็กขึ้นพาดบ่าแกร่งแล้วเดินต่อเพื่อให้ถึงคฤหาสน์ทันทีซึ่งตลอดทางร่างบางก็ยังคงดีดดิ้นแม้จะรู้สึกเจ็บจนร่างร้าวแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

พลั่ก!

"โอ๊ยเจ็บ!"เสียงหวานโอดครวญเมื่อถูกปล่อยลงกับพื้นในตัวคฤหาสน์อย่างรุนแรงใบหน้าสวยหวานเง้างออย่างเจ็บปวดน้ำสีใสเอ่อคลอบริเวณขอบตาของดวงตาคู่สวยหญิงสาวงอตัวมือก็กุมบริเวณที่เจ็บปวดไว้แน่นร่างสูงมองภาพตรงหน้าอย่างสมเพชปนสะใจก่อนแม่บ้านที่นี่จะวิ่งเข้ามาหาทั้งสองทันที

"ว๊าย!คุณชายคะ"

"จัดการพาผู้หญิงคนนี้ไปที่ห้องพักคนใช้แล้วให้เธอจัดการตัวเองแล้วเข้านอนซะ พรุ่งนี้ฉันมีงานให้เธอทำ"

 

เสียงทุ้มสั่งด้วยความเรียบนิ่งสีหน้าของร่างสูงเองก็ไม่ต่างกันกับน้ำเสียงคนใช้จำต้องพยักหน้ารับคำสั่งเมื่อเรียบร้อยชายหนุ่มก็ขึ้นไปยังห้องชั้นบนเพื่อพักผ่อนทันทีไม่หันกลับมาสนใจใยดีหญิงสาวที่พามาด้วยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากเจ้านายขึ้นห้องไปคนรับใช้สาวก็ช่วยพยุงร่างบางที่นอนเจ็บอยู่ที่พื้นกลางคฤหาสน์ขึ้นแล้วพาไปที่ห้องพักคนใช้จัดการดูแลนำยามาให้ทานซึ่งพอทานเสร็จหญิงสาวก็หลับไปทันทีเนื่องจากความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ร่างกายได้รับเลยทำให้เธออ่อนเพลีย

 

👉TWM👈

ต่อให้แล้วนะคือนี่หายไปนานเลยเพราะติดหลายๆอย่างแต่อะมาต่อให้แล้วหนอขอบคุณกำลังใจจากคอมเมนต์แม้จะมีคนเดียวแต่ก็คือกำลังใจที่ดีเลยเลือกที่จะต่อเรื่องให้เป็นการขอบคุณครับแต่ถ้ามีคนคอมเมนต์เยอะกว่านี้ก็จะดีแต่ไม่เป็นไรแค่มีสักคนก็ถือว่าแมสแล้วน่า5555ไว้จะมาต่อให้อีกนะ บะบายย

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น