รัตติธาดา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ รักกันน้อยๆแต่ขอให้รักกันนานๆนะคะ

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : พระเอกหล่อ นางเอกเปิ่นๆ พี่เลี้ยงเด็ก เด็กแสบซน คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ตลกคอมเมดี้ รักโรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

ฉันชื่อณัฐนภา หรือที่เพื่อนๆเรียกว่า นัทตี้ เป็นนักเรียนทุนปี 4 สาขาแฟชั่น อยู่ที่นิวยอร์ก ซึ่งฉันบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากเมืองไทยเพื่อมาจามล่าความฝันของฉันนั่นเอง เกือบ 4 ปีแล้วที่ฉันได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ดันสอบชิงทุนได้ ต้องขอบคุณคุณอังเดรที่ให้ทุนนี้กับเด็กอย่างฉัน และถึงแม้ฉันจะไม่เคยเจอเขาแต่เชื่อว่าต้องหล่อมากแน่นอน ส่วนอีกหนึ่งฝันที่ฉันตามหาคือชายในฝันที่ฉันพร่ำเพ้อมาจากนิยายที่ชอบอ่านสมัยม.ปลาย หนุ่มตาน้ำข้าวที่ทั้งหล่อและแสนโรแมนติก นึกแล้วอยากจะกรี๊ดจริงๆ

"นัทตี้ นัทตี้ นัทตี้ แกต้องกรี๊ดจนเป็นลมแน่ๆถ้าแกได้ฟังข่าวนี้" ขณะที่ฉันนั่งฝันหวานหาหนุ่มตาน้ำข้าว เสียงแหลมจนแสบแก้วหูของยัยรีน่าก็ดังขึ้นทันที

"อะไรของแกรีน่า ถ้าไม่สำคัญจริงฉันฆ่าแกแน่ๆ" ฉันขู่คาดโทษ

"ฉันได้งานพิเศษช่วงปิดภาคเรียนแล้ว แล้วงานนั้นก็คือการถไปเป็นพี่เลี้ยงชั่วคราวให้กับลูกๆของคุณอังเดร" ยัยรีน่าอวด

"อังเดร อังเดรเจ้าของมหาวิทยาลัยเราอะนะ" ฉันถาม

"ใช่แล้วจ้า คนนั้นเลย ฉันล่ะดีใจจนแทบบ้าเลย" ยัยรีน่าพูด

"Damn!!! แค่พี่เลี้ยงลูกคุณอังเดรจำเป็นต้องบ้าขนาดนี้มั้ย" อยู่ๆนนท์เพื่อนผู้ชายคนเดียวในกลุ่มเราก็ขัดขึ้น

"จำเป็นสิคะ เพราะถ้าเป็นลูกแกฉันคงปฏิเสธงานนี้ไปแล้วแหละ" ยัยรีน่าสวนกลับ

"ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน จะลูกใครเธอก็ต้องทำงานนี้อยู่ดี" นนท์ตอบกลับพร้อมกับไหวไหล่เป็นเชิงว่าเขาไม่สนใจ

"พอเถอะๆ ว่าแต่แกจะต้องเริ่มงานเมื่อไหร่ล่ะ" ฉันห้ามทัพก่อนจะถามรีน่าเรื่องงานต่อ

"วันจันทร์ที่จะถึงนี้แหละ ทำจนกว่าจะเปิดเทอมก็น่าจะราวๆ 3 เดือน" รีน่าตอบ

"ยินดีด้วยนะ ฉันเองก็คงต้องหางานทำเหมือนกัน แต่จะให้ไปเสริมที่บาร์แบบเทอมก่อนคงไม่ไหวแล้วล่ะ เบื่อพวกขี้เมาอ่ะนะ" ฉันพูดต่อ

"เก่งๆแบยเธอแค่หางานพาร์ทไทม์เดี๋ยวก็หาได้เชื่อฉันสิ" รีน่าให้กำลังใจ

ใช่แล้วล่ะ กลุ่มของพวกเรานอกจากนนท์ที่ที่บ้านทำธุรกิจโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าแล้ว ทั้งฉันและรีน่าก็เป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่ ซึ่งแม้จะต่างที่มาแต่ก็ต้องทำงานพาร์ทไทม์หาเลี้ยงตัวเองทั้งคู่ แต่ฉันโชคดีกว่าหน่อยที่เรียนเก่งเลยได้ทุนเรียนฟรีไม่ต้องหาเงินจ่ายค่าเทอมแบบรีน่า

"วันนี้วันศุกร์ ตอนบ่ายหลังเรียนเสร็จพวกเราไปฉลองงานใหม่ของฉันกันนะ ฉันเป็นเจ้ามือเอง" รีน่าเอ่ยชวน

"ไม่เอาเหล้าแบบคราวก่อนนะ ฉันนึกแล้วยังเข็ดไม่หาย" ฉันรีบบอก

"งั้นเอาเป็นไอศครีมแล้วกันดีมั้ย ไปด้วยกันนะนนท์" รีน่าเสนอ

"โอเคฉันตกลง นายว่าไงนนท์" ฉันถามนนท์ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่

"อืมตกลง" นนท์ตอบ

หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งอ่านหนังสือต่ออีกซักพัก ก่อนจะเข้าสอบในวิชาสุดท้ายของภาคเรียนนี้กัน แม้จะเป็นการสอบในวิชาที่พวกเราถนัดแต่การรักษาคุณภาพของตัวเองก็ถือว่าไม่ง่ายเลย ฉันและเพื่อนๆจึงค่อนข้างจริงจังกับการสอบครั้งนี้เป็นอย่างมาก เหลืออีกหนึ่งเทอมก็จะเรียนจบกันแล้วสินะ ไวชะมัดเลย

 

ตอนนี้พวกเราสามคนก็มานั่งแหมะอยู่ในร้านไอศครีมเจ้าเก่าข้างมหาวิทยาลัยที่พวกเราต่างติดใจและกินมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ก็ยังต้องแวะเวียนมาอยู่บ่อยๆเช่นเคย

"เอาไอศครีมสตรอเบอรี่ 1 ค่ะแกล่ะรีน่า" ฉันสั่งไอศครีมแล้วหันไปถามรีน่าบ้าง

"เอาไอศครีมวนิลาค่ะ ส่วนของนายช็อกโกแลตเหมือนเดิมใช่มั้ยนนท์" รีน่าสั่งต่อและไม่ลืมที่จะสั่งเผื่อนนท์ ส่วนนนท์เองก็ทำเพียงพยักหน้ารับ

หลังจากนั้นพวกเราก็คุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาเพื่อนก่อนจะตัดสินใจแยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง ซึ่งฉันเป็นคนเดียวที่พักอยู่หอในมหาวิทยาลัยส่วนรีน่าและนนท์ต่างพักอยู่ข้างนอกทั้งคู่

"โอ้ย! อิ่มจนจุก รู้สึกดีจังเลย" รีน่าว่าพลางเดินนำหน้าพวกเราไป

"แหงสิ ก็เธอมันอ้วนเป็นหมูอยู่แล้วนี่" นนท์ไม่วายทีาจะแขวะรีน่า

"ไอ้นนท์บ้า ฉันสวยขนาดนี้พูดได้ไงว่าอ้วนฮะ" รีน่าตะโกน

"รีน่าระวัง!!!!/กรี๊ดดดดดดดด" เสียงฉันที่ร้องห้ามกับเสียงรีน่าก็ดังประสานขึ้นมาพร้อมกันทันที เพราะขณะที่พวกเราเดินข้ามถนน จู่ๆก็มีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งสวนมา และเฉี่ยวรีน่าจนล้มลง

"เป็นอะไรมากมั้ยรีน่า" นนท์ถามขึ้น

"ขาฉัน ทำไมขาฉันถึงไม่รู้สึกอะไรเลย" รีน่าตอบ

"ใจเย็นๆนะรีน่า พวกเราจะพาเธอไปหาหมอเอง" ฉันบอก

"รีบพาเพื่อนหนูขึ้นรถเถอะ ฉันจะรับผิดชอบค่าเสียหายและค่ารักษาพยาบาลเอง" คุณลุงคนขับที่ลงมาจากรถพูดขึ้น นนท์จึงอุ้มรีน่าขึ้นรถแล้วพวกเราก็รีบนำตัวรีน่าส่งโรงพยาบาลทันที

นับว่าเป็นโชคดีของรีน่าที่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นเสียชีวิต แต่เธอก็ต้องรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอีก 2-3 วันแถมยังต้องเข้าเฝือกดามขาที่หักและทำกายภาพบำบัดอีกราวๆ 2 อาทิตย์ ส่วนคุณลุงคนขับก็ให้ความช่วยเหลือพวกเราเป็นอย่างดี เขารู้สึกผิดมากๆที่ไม่ทันระวังและยินดีจะรับผิดชอบค่าเสียหายรวมถึงค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดอีกด้วย

 

..................................... 

มาอัพบทนำให้ได้ลองอ่านกันแล้วนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเข้ามาคอมเม้นท์ติชมหรือจะคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยก็ได้นะคะ โดยนิยายเรื่องนี้จะแตกต่างจากเรื่องอื่นๆของไรท์ เพราะส่วนหนึ่งของเรื่องไรท์ได้รับแรงบันดาลใจมาจากคนใกล้ชิดของไรท์เอง ชื่อสถานที่ และชื่อตัวละครบางส่วนจึงอาจจะมีอยู่จริงๆ แต่ในบางส่วนไรท์ก็ได้เพิ่มเติมเข้าไปเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านมากขึ้นค่ะ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับการสนับสนุนจากรีดทุกคนเช่นเคย  

ปล. นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้เขียนประกอบกับเนื้อหาบางส่วนจากชีวิตจริง ห้ามมิให้มีการลอกเลียนแบบ ดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเป็นอันขาด 

รักและขอบคุณจากใจ 

รัตติธาดา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น