marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 19:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

Chapter 15 : คำทักทวงจากหญิงแปลกหน้า

 

 

 

“ไอ้ซาฉันทำได้แค่นั้นจริงๆที่เหลือคือแกต้องกลับไปเคลียร์เอง” ฉันนั่งมองหน้าไอ้ตัวน่ารำคาญอย่างเซ็งๆมันบอกให้ผมช่วยผมก็พยายามช่วยแล้วแต่มันยังหน้าหน้าบูดมองผมอย่างไม่พอใจ อันที่จริงผมก็ไม่ได้บอกมันทั้งหมดหรอกว่ายัยมินพูดอะไรบ้างเพราะอยากเอาคืนนิดหน่อย

“ยัยมินพูดว่าถ้าแกไม่รีบกลับไปคุยตอนนี้แกไม่ได้เข้าบ้านอีกนานแน่!!! ยัยนั้นกำลังเป็นห่วงแกไงรีบกลับไปได้แล้วโว้ย!!!”

“จริงๆเหรอ!!” ทีกับเรื่องเมียตัวเองทำไมมันโง่แบบนี้ว่ะเนี่ยยยย!!!!

“เออ!! รีบไปได้แล้ว!!! ฉันนั่งพูดจนปากเปียกปากแฉะกว่าเมียแกจะยอมฟังได้แกรีบกลับไปเลยตอนที่ยัยนั้นอยากคุยด้วย”

“รู้แล้วน่าาา!!! จะรีบไล่ไปไหนว่ะจะรีบหิ้วยัยเด็กนั้นขึ้นมาหรือไงให้ตายเถอะ....แกไม่เคยไล่ฉันสักครั้งแต่ดูตอนนี้สิโอ้พระเจ้า!!! แกกำลังมีความรัก!!!” ผมเงยหน้ามองมันอย่างเซ็งๆ

“ฉันว่าฉันโทรไปบอกยัยมินดีกว่าว่าแกมันไม่เคยสำนึก” ทันทีที่ผมพูดจบมันรีบตรงเข้ามาหาผมด้วยความเร็วแบบไม่ทันตั้งตัวนั้นทำให้ผมไม่สามารถหลบได้

“อย่าๆ ฉันพูดเล่นแกจะอะไรหนักหนาว่ะ...” มันเกาะแขนผมข้างที่จับโทรศัพท์ไว้แน่น

“เออ!! รีบปล่อยได้ละจะเกาะทำไมไม่ทำหรอกรำคาญที่แกมาวุ่นวายฉันเนี่ย!!!”

“เออ!! ฉันลืมบอกแกไปเลยว่าอาทิตย์หน้าที่บ้านใหญ่มีงานเลี้ยงวันครอบครัวนะหวังว่าจะเห็นหน้าแกที่นู้น...ทุกคนนะคอนเฟิร์มหมดแล้วทั้ง ยัยเรดาร์ ยัยโซรา ไอ้แม็ก ไอ้โฮ แล้วก็ฉันเหลือแค่แก” ฉันขมวดคิ้วมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจทันที...งานเลี้ยงวันครอบครัวงั้นเหรอ ผมลืมไปได้ไงว่ะเนี่ย!!! เมื่อกี้พ่อโทรมาก็ไม่เห็นบอกสักคำ!!

“เออรู้แล้ว...ฉันก็จะกลับไป” ทันทีที่ผมพูดจบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของไอ้คนตรงหน้าก็ผุดขึ้นนั่นทำให้ผมไม่สบายใจนิดหน่อยเพราะว่าทุกครั้งที่ไอ้ซาคิดจะเล่นอะไรพิเรนทร์มัรเล่นหนักมาก!!!!

“โอเค...ไว้เจอกันนะไอ้น้องชาย ฉันจะกลับเลยละกันจะได้ไม่อยู่กวนใจแกนานเดี๋ยวแกใจขาดตายเพราะคิดถึงยัยเด็กนั่น” พูดจบมันก็ลุกขึ้นทันทีไม่ยอมให้ผมเถียงอะไรมันก็เร่งฝีเท้ารีบเดินออกไปผมมองตามหลังอย่างไม่ชอบใจให้ตายเถอะ!!!

“มันต้องวางแผนทำอะไรแน่ๆไอ้ตัวแสบ ช่างเถอะคิดไปก็เสียเวลาลงไปหายัยแมวน้อยดีกว่า” พอคิดดั่งนั่นผมก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแต่ไม่ทันจะได้ไปไหนจู่ๆเสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นเหมือนเป็นเสียงข้อความเข้ามากกว่าผมจึงหยิบขึ้นมาดู....

‘คุณแอลค่ะวันนี้ฉันคงไม่อยู่ห้องละนะพอดีพ่อฉันป่วยฉันเลยต้องรีบไปหาท่านที่โรงพยาบาลไว้จะโทรหานะ’

ผมยืนนิ่งกำลังจะกดตอบข้อความของเธอแต่จู่ๆโทรศัพท์ก็เด้งเบอร์ของไอ้พี่ชายโทรเข้ามา...ไอ้พวกนี้วุ่นวายจริงๆ

“ว่าไง...มีอะไร” ผมกดรับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

‘หูยยยย!!! ไอ้แอลถ้าฉันไม่มีธุระด่วนละก็ฉันไม่โทรหาแกหลอกโว้ย!!’

“มีอะไรรีบพูดมา”

‘ตอนนี้คนของฉันรู้ที่อยู่ไอ้สารเลวที่เป็นหนอนในกลุ่มเราได้ละมันอยู่ประเทศไทยแกไปจัดการให้หน่อยไม่อยากห่างเมียช่วงนี้เธอกำลังท้องอยู่’

“นี่พวกแกจงใจแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ยตั้งแต่ไอ้ซาละ”

‘แกล้งอะไรว่ะ!! รีบไปจัดการเลยเมียฉันเรียกแล้วเนี่ยช่วงนี้ต้องดูแลเป็นพิเศษด้วย!! รีบไปเลยนะเดี๋ยวบอกคนของฉันติดต่อหา’

“เออ!!! วุ่นวายจริงๆรู้งี้แย่งมาเองก็สิ้นเรื่อง” พูดจบผมก็รีบกดวางสายทันทีเพราะมั่นใจว่ามันจะต้องตะโกนด่าผมอยู่แน่ๆที่พูดแบบนั่นก็มันหวงเมียจะตายก็นะลิสทั้งเก่ง ทั้งสวย ทั้งฉลาด ครบเครื่องสุดๆ และ ผมก็เคยชอบเธอด้วย...

“เฮ้อออ!!! ต้องไปจัดการอะไรแบบนี้อีกแล้วสินะ”

 

 

เจสชี่

 

 

“คะแม่เดี๋ยวหนูถึงแล้วค่ะ ตอนนี้พ่อเป็นไงบ้าง” ฉันถามขึ้นในขณะที่กำลังขับรถออกไปหาแม่ที่โรงพยาบาลด้วยความเร็วทันทีที่รู้ข่าวว่าพ่อของฉันป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลแต่ก่อนออกมาก็ส่งข้อความบอกคุณแอลแล้วหวังว่าเขาคงจะได้อ่านนั้นแหละนะ

‘ก็ยังไม่ฟื้นเลย’ เสียงแม่พูดขึ้นอย่างอ่อนแรงนั้นยิ่งทำให้ฉันไม่สบายใจ

“เดี๋ยวหนูถึงแล้วค่ะแม่ แค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวจะขึ้นไปหา” พูดจบฉันก็กดวางสายก่อนจะเร่งรถเร็วขึ้นเรื่อยๆรีบขับไปพร้อมกับความระมัดระวังเช่นกัน....

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

 

“ถึงสักทีรถก็ติดจังเลยยยย...” ฉันพึมพำคนเดียวอย่างไม่ชอบใจในขณะที่กำลังรีบมานั้นรถก็ติดยาวเหยียด!!!! นี่แม่รอฉันมาเป็นชั่วโมงละจนพ่อฉันฟื้นละมั้งเนี่ยจะติดอะไรหนักหนาก็ไม่รู้เซ็ง!!!

ปึง!

ฉันปิดประตูรถเสียงดังก่อนจะรีบวิ่งเ้าไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบจนไม่ทันระวังทางนั้นทำให้ฉันดันไปชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งอย่างจัง

ปึก!

“โอ๊ย/โอ๊ย!!” เราสองคนกระเด็นไปคนละทาง ฉันรีบทรงตัวเองก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเธอแล้วพยุงเธอขึ้นมาอย่างรู้สึกผิด

“ขอโทษนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองฉันเธออายุประมาณฉันเนี่ยแหละเธอคนนี้สวยมากกกกก!!!! แต่เจ้าตัวดันมองฉันอย่างตกใจก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“คะ...คุณ...ไปพัวพันกับอะไรมาทำไมถึง..ถึง...น่ากลัวแบบนี้...” คำพูดของเธอทำให้ฉันมองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ

“อะไรค่ะ??”

“ฉะ....ฉันขอเตือนคุณไว้อย่างหนึ่งนะคะ บางอย่างไม่ได้สวยงามอย่างที่เราเห็น บางสิ่งใช้สองตาตัดสินไม่ได้ ต่อให้เป็นคู่แท้แต่อุปสรรคยังคงมีมากมาย สิ่งที่คุณเคยทำในอดีตกำลังย้อนกลับมาทำร้ายคุณ...เขาคนนั้นมีบางอย่างที่น่ากลัวอยู่รอบตัวระวังให้ดี....เรื่องเลวร้ายจะเริ่มต้นขึ้นหากวันใดที่คุณยอมเข้าไปอยู่ข้างกายเขา คุณจะเลือกการอยู่แบบไหนระหว่างชีวิตที่ต้องสาป กับ ชีวิตที่เต็มไปด้วยวิญญาณ” ฉันยืนนิ่งมองหน้าเธออย่างอึ้งๆผู้หญิงคนนี้เป็นหมอดูหรือไงนะ

“ฉันไม่ได้เป็นหมอดูค่ะ” เธอพูดขึ้นราวกับอ่านใจฉันได้ให้ตายสิ

“ใช่แล้วฉันอ่านใจคุณได้...”

“เอ๊ะ...นี่คุณ..”

“ได้โปรดฟังสิ่งที่ฉันเตือนไปด้วยค่ะ...อีกไม่นานคุณจะถึงทางเลือกจงเลือกให้ดีเพราะคุณจะไม่สามารถกลับมาแก้ไขอะไรได้อีก...เลือกให้ดีนะคะ” พูดจบเธอก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วเดินจากฉันไปทิ้งฉันไว้กับคำพูดปริศนาของเธอ...

“หมายความว่าไงนะ...ผู้หญิงคนนั่นเป็นใครกันแน่นะ....” ฉันพึมพำออกมาคนเดียวแต่จู่ๆก็มีคนพูดขึ้นข้างๆฉัน

“อย่าไปฟังเธอเลยเธอสติไม่ค่อยดีนะชอบพูดเพ้อเจ้ออะไรไม่รู้” ฉันหันหน้าไปมองคนที่อยู่ข้างๆ้ขาคงจะเป็นหมอที่นี่ละมั้งฉันไม่ตอบอะไรทำเพียงหันหลังเดินจากมาส่วนเขายังคงมองตามผู้หญิงคนนั้นไปจนสุดสายตา...ถึงเขาจะบอกว่าเธอชอบพูดเพ้อเจ้อก็เถอะ

“แต่เธอรู้เรื่องคำสาปของเรานิ...หมายความว่าไงกันแน่นะ...โอ๊ย!!! ช่างเถอะรีบไปหาพ่อดีกว่า” พูดจบฉันก็รีบเดินขึ้นลิฟต์ไปหาพ่อที่ชั้น 9 ระหว่างรอลิฟต์ก็ทีคนเข้ามาขอถ่ายรูปบ้างอย่างน้อยฉันก็เป็นดารานะถึงจะยังไม่ดังเท่าไหร่แต่ก็พอมีคนรู้จักแหละนะ ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงฉันจึงเดินขึ้นไป

ติ๋ง!

ประตูลิฟต์ค่อยๆเคลื่อนปิดลงช้าๆฉันยืนรออยู่ข้างในคนเดียวในระหว่างที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวอยู่นั้นจู่ๆไฟข้างในก็ติดๆดับๆ

พรึบๆ พรึบๆ

“อะไรนะ” ฉันหันซ้ายหันขวาอย่างตกใจในจังหวะนั้นเองจู่ๆสายตาฉันก็เหลือบเห็นเงาบางอย่างอยู่กระจกด้านหลังตัวเอง...ฉันเบิกตาโพรงอย่างตื่นกลัวมีผู้หญิงยืนข้างๆฉันเธอคนนั้นสูงโปร่ง ใส่ชุดสีขาวยาวถึงพื้นมือของเธอซีดมากกกกก!!!!! ไม่นานเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองไปยังข้างบนช้าๆแล้วจู่ๆเธอก็หักคอหันมามองหน้าฉันที่แอบมองเธอผ่านกระจก!!! ฉันเห็นหน้าเธอเต็มๆตาเธอมีบาดแผรตรงกลางหน้าผาก เธอฉีกยิ้มมองฉันอย่างน่ากลัวก่อนจะชี้หน้าฉันแล้วพูดขึ้น...

‘ต่อจากนี้มึงจะไม่มีความสุข!!!!!’

“กรี๊ดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

มาแล้ววววววหลัวจากที่หายไปนานเฮ้อ!!!ยังไม่หายป่วยเลยแต่รู้สึกว่านานเกินไปแล้วที่ไม่ได้มาอัพเลยมาปั่นให้วันนี้ขอมาแค่นี้ก่อนนะไว้จะมาต่ออีกทีอิอิ

ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจนะคะอาจไม่ได้ตอบแต่ขอบคุณจริงๆค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น