มายด์ปัง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.2 ตอน พิสูจน์

ชื่อตอน : Ep.2 ตอน พิสูจน์

คำค้น : ร่างเด็ก โซ่พรีม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 161

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.2 ตอน พิสูจน์
แบบอักษร

 

 

 

 

~หลายนาทีต่อมา~ 

 

พรีม: "โซ่!..โซ่เชื่อพรีมเถอะ ที่พรีมเล่าไปอ่ะ พรีมไม่ได้โกหกเลยนะ แล้วพรีมก็ไม่ได้บ้าด้วย" 

//.พรีมเขย่าไล่อีกคน 

//.ก่อนหน้านี้พรีมเล่าทุกอย่างให้โซ่ฟัง 

//.โซ่มึนงง .หาวิธีพิสูจน์ 

 

โซ่: "งั้น...ถ้าหนูตอบคำถามพี่ได้ พี่จะยอมเชื่อแล้วกัน เราคบกันวันที่เท่าไหร่?" 

//.เดินไปเดินมา .เดินมาจ้องพรีมเพื่อเอาคำตอบ 

 

พรีม: "วันที่ 14 กุมพาพันธ์ พ.ศ. 2558 เราคบกันได้สี่ปีแล้ว วันที่เราคบกัน..เป็นวันวาเลนไทน์พอดี โซ่ซื้อดอกกุหลาบสีขาวจำนวน 114 ดอกมาขอพรีมเป็นแฟน เพราะพรีมชอบดอกกุหลาบสีขาวมาก" 

 

//.พรีมพูดยาวเหยียด //.โซ่อ้าปากเหว๋อด้วยความตกใจแล้วก็เหลือเชื่อมาก //.โซ่สับสนว่าจะเชื่อดีมั้ย //.แต่ที่เด็กนั่นพูดมามันถูกหมดเลย 

 

โซ่: " พรีม..จริงหรอเนี่ย !?" 

//.ลูบแก้มพรีมม //.มองในตาพรีม  

 

พรีม: "ก็จริงน่ะสิ..! ถ้าโซ่ไม่เชื่อนะ! พรีมเล่าต่อก็ได้... " 

//.เบะ .มองหน้างอใส่อีกคน 

 

"โซ่เป็นคนที่เอาใจใส่พรีมตลอด เวลานอนโซ่ไม่คอยชอบอาบน้ำ แถมยังใส่กางเกงชั้นในนอนแค่ตัวเดียว ชอบวางของเรี่ยราดเกลื่อนกราดเต็มพื้นไปหมด เสื้อผ้าก็ไม่ยอมซัก ที่อยู่ในตระกร้านี่ก็ดองมาเป็นอาทิตย์จนมดขึ้นหมดแล้ว แล้วก็ยังมีอีกน่ะ...อุ้บบ!" 

 

//.พรีมยังพูดไม่จบโซ่ก็เอามือหน้ามาปิดปากพรีมไว้ก่อน  

 

'รู้ได้ไงว้ะ ว่าเราไม่ได้ซักผ้ามาเป็นอาทิตย์ แถมยังรู้ว่าเราใส่ชั้นในนอนอีก ปกติเราก็ไม่เคยบอกใครหนิ! ใช่พรีมจริงๆด้วย!!!!' .คิดในใจ 

 

โซ่: "พอๆ โซ่เชื่อแล้ว...คิดไม่ถึงเลยเนอะ ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้" 

//.ทำหน้าเหลือเชื่อ .สำรวจร่างกายพรีมทุกส่วน 

 

พรีม: "โซ่! ทำไรเนี่ย" 

//.เอียงคอมองอีกคน 

 

โซ่: "พรีม.. ทุกส่วนในร่างกายพรีม ม..มันเล็กลงหมดเลย ระ..รวมถึงไอ้นั่นด้วย! ถ้าเกิดโซ่มีอารมณ์แล้วโซ่จะทำไงล่ะทีนี้" 

 

//.ก้มหน้ามองอีกคน .มือจับไหล่สองข้าง  

 

พรีม: "บ้าา! มาพูดอะไรตอนนี้เล่า!"//.เขินแก้มแดงเป็นลูกตำลึง 

"ถ้าโซ่มีอารมณ์ โซ่ก็ไปช่วยตัวเองในนู้นสิ!" 

//.นิ้วน้อยชี้ไปที่ห้องน้ำ 

 

โซ่: "โถ่ววว.. พรีมอ่ะ ไม่สงสารโซ่บ้างหรอ ตั้งสามเดือนเลยนะ โซ่น้อยมันได้เฉาตายพอดี" 

 

//.ทำหน้าหงอย .ซุกแก้มนุ่มพรีม 

 

พรีม: "ทำไม? แค่นี้ทนไม่ได้??" 

//.ดึงหูโซ่ //.ดันหน้าโซ่ออกไปให้ห่างตัว //.ดันแรงไปหน่อย จนตัวเองเซล้มลงเตียงนุ่ม  

(ลืมไปว่าตัวเองเป็นเด็ก) 

 

โซ่: //.มองพรีม .ขำ .ยิ้มให้พรีม 

 

พรีม: "โซ่อ่ะ!! ขำพรีมอีกแล้วนะ" 

//.เบะ .กอดอกสะบัดหน้าหนี 

 

โซ่: "โอ๋ๆๆ ไม่งอนโซ่นะครับ โซ่ขอโทษ ดีกันนะ ฟอดดดด//.หอมแก้มนุ่มนิ่มของพรีม.ยื่นนิ้วก้อย  

 

พรีม: "โซ่อ่ะ! ดีก็ได้" 

//.ยิ้มเขินนบิดตัวไปมา .ตีแขนโซ่แรงจนมือตัวเองแดง(?) .ยื่นนิ้วก้อยน้อยๆไปเกี่ยวก้อยกับอีกคน  

 

~หนึ่งนาทีผ่านไป~ 

 

พรีม: "โซ่... พรีมหิวข้าว!!!" 

//.ตบพุง .เขย่าแขนโซ่ 

 

โซ่: "พรีมอยากกินอะไรบอกมาเลย.. เดี๋ยวโซ่ออกไปซื้อให้" 

//.ลูบหัวพรีมอย่างเอ็นดู .ยิ้มหวานให้คนตรงหน้า 

 

พรีม: "พรีมอยากกินข้าวกระเพราหมูสับ" 

//.กอดซุกแขนอีกคน .เงยหน้าขึ้นมองโซ่ 

'ทำไมโซ่สูงจังว้ะ ปวดคอชะมัด!" 

.คิดในใจ (เป็นเพราะหนูตัวเล็กรึป่าวลูก) 

 

โซ่: "โอเค เดี๋ยวโซ่ออกไปซื้อให้ค้าบบ รอแป้บนะ" 

//.หยิกแก้มพรีมด้วยความหมั่นเขี้ยว .ไปซื้อข้าว 

 

~หลายนาทีผ่านไป~ 

 

โซ่: "พรีมค้าบบ โซ่มาแล้วววว" 

//.วิ่งมาหาพรีมที่เตียง .ถือข้าวกล่องมาสองกล่อง 

 

พรีม: "โซ่ไปนานจัง พรีมหิวข้าวจะแย่แล้วนะ" 

//.เบะ .ดิ้นงอแง  

 

โซ่: "โซ่ก็รีบมาแล้วนี่ไงครับ ป่ะ..ไปกินข้าวที่โต๊ะอาหารกัน" 

//.จับไหล่คนตัวเล็ก .ทำท่าเหมือนจะเดินออกไป 

 

พรีม: "โซ่!! เดี๋ยวสิ!! " 

//.เสียงตะโกนตามหลังโซ่  

 

โซ่: "ว่าไงพรีม?" 

//.หันกลับไปมองพรีม 

 

พรีม: "อุ้มหน่อย!" 

//.อ้าแขนเล็กๆรอให้โซ่มาอุ้ม 

 

โซ่: //.ยิ้ม .ขำ .ส่ายหัวกับเด็กน้อยตรงหน้า  

'ลงจากเตียงไม่ได้สิน้ะ' .คิดในใจ 

//.อุ้มพรีมไปโต๊ะอาหาร .วางพรีมลงเก้าอี้ .แกะข้าวใส่จานให้พรีม 

 

พรีม: "น่ากินจัง!"  

//.มองข้าวกระเพราหมูสับที่เต็มไปด้วยพริก 

.ตักอาหารเข้าปาก //สตั้นไปสามวิแล้วหน้าแดงทันที 

 

โซ่: "พรีมม เผ็ดหรอ!???" 

//.มองพรีมด้วยอาการตกใจ ปกติพรีมกินเผ็ดได้หนิ .คิดในใจ 

 

พรีม: "ฮะ..ฮรึก...ฮื้อออออ...เผ็ด..เผ็ดดดดๆๆๆ" 

//.คายข้าวออกมา .ปากเลอะไปด้วยน้ำลาย 

//.หน้าแดงแล้วร้องไห้ .โดดลงเกาอี้แล้ววิ่งไปมารอบบ้าน 

 

โซ่: "พรีมม เผ็ดจริงๆหรอ?" 

//.วิ่งไปเอาน้ำมาให้พรีมกิน  

 

พรีม: "อึกกก..อึ้กกกก..อึกก" 

//.หยุดวิ่งแล้วกินน้ำ //.น้ำลายและข้าวเลอะปากไปหมด 

 

โซ่: "ดูสิ้...เลอะหมดเลย" 

//.หยิบผ้า .ก้มเช็ดปากให้พรีมอย่างอ่อนโยน 

 

พรีม: "โซ่..ฮรึกก พ..พรีมอยากกินนม พรีมยังไม่หายเผ็ด ฮึกกก..ไปซื้อให้หน่อย เอาแบบใส่ขวดนมมานะ" 

 

//.ปาดน้ำตา .ถูปากแดงเจ่อออ .อ้อนให้โซ่ไปซื้อนมมาให้ 

 

โซ่: "งั้นพรีมรอก่อนนะ โซ่จะไปซื้อให้ตอนนี้เลย" 

//.กอดพรีมม .ลูบหลังปลอบให้หายร้อง 

.ไปซื้อนม 

 

//~สักพักโซ่ก็กลับมา 

 

โซ่: "โซ่มาแล้วค้าบบ เดี๋ยวไปเทใส่ขวดให้นะ" 

//.เดินมายีผมพรีม .เดินเขาห้องครัว .เทนมใส่ขวด .ทำนมหก 'เหี้ยล่ะ' .ในใจ 

'ดีนะซื้อมาเป็นแพ็ก' 

 

"เฮ้ออ ทำไมชีวิตกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ นี่กูมีเมียหรือมีลูกว้ะ" 

//.ถอนหายใจ .บ่นๆ .เทนมใส่ขวด .เขย่า 

 

พรีม: "โซ่!บ่นอะไร!! พรีมได้ยินนะ! รีบทำเร็วๆ พรีมหิวแล้ว" 

//.กอดอกพิงประตู .มองค้อนใส่อีกคน  

 

โซ่: "อุ้ย! ค้าบๆๆ" 

//.ตกใจ 'มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย' .คิดในใจ 

 

 

 

 

 

ไม่รู้จะสงสารพรีมหรือฮาโซ่ดี แล้วแบบนี้ทั้งคู่จะรอดมั้ยวันนี้ 

 

ฝากเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 

 

Writer : มายด์ปัง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น