แว่น777

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ชดใช้หนี้ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 802

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชดใช้หนี้ 18
แบบอักษร

 

 

แค่แม่ของลูกเองงั้นเหรอตอนนี้พวกเราออกมาจากงานประมูลเพชรเรียบร้อยเป็นอย่างที่นายท่านบอกกับคุณนักรบจริงๆเขามาแค่แป๊บเดียวแล้วก็กลับรถยังแล่นไปตามสายฝนทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์ช่วงนั้นที่ตัวผมเองยื่นลูกอมกับร่มให้เด็กนานาชาติคนหนึ่งป่านนี้คงโตเป็นหนุ่มหล่อแล้วมั้ง อ๊ะ แต่จะว่าไป

 

ผมหันปรายคนข้างกาย อืม มีส่วนคล้ายอยู่เหมือนกันแต่เหตุการณ์มันก็หลายปีแล้วผมดันจำเค้าโครงหน้าของเด็กคนนั้นไม่ชัดสักเท่าไรไม่ใช่หรอกมั้งเลิกคิดๆ

 

"คาส"

 

"ครับคุณกรด"

 

"ผมหิวหมูปิ้งแวะบ้านแม่น้อมให้ได้ไหม"

 

"เอ่อ "

 

"นายท่านครับผม.."

 

"ไม่"

 

"ผมหิว"

 

"สั่งแม่บ้านทำให้กินที่บ้าน ฉันจะไม่พูดซ้ำ"

 

กลัวจะไม่อร่อยเท่าฝีมือแม่น้อมนะสิ!นายท่านไม่เข้าใจปกติผมกินหมูปิ้งเจ้าอื่นที่ไหนท้องผมเริ่มออกอาการประท้วงร้องเสียงดังผมเม้มปากอยู่ๆก็เกิดอาการน้อยใจขั้นหนักถึงกับน้ำตาร่วงไหลเป็นเขื่อน

 

"ร้องไห้ทำไม"

 

"ฮือ ผะ ผมเปล่า"

 

"โกหก มานี่มา"

 

"ไม่ ฮึก"

 

"ทรงกรด!"

 

"ไม่ ฮือ อย่ามาบังคับ อ๊ะ"

 

นายท่านกระชากแขนจนผมมานั่งอยู่บนตักเขาพร้อมทำคิ้วขมวดใช้นิ้วยาวเกลี่ยน้ำตาก่อนจะถอนหายใจพลางหันหน้าหนีผมเจ็บใจตีแผงอกเขาไปหนึ่งทีแรงๆ

 

"สองครั้งแล้วนะทรงกรดที่นายตีฉัน"

 

"ฮือ นายท่านใจร้าย"

 

"อย่าร้องไห้"

 

"นายท่านก็ดีแต่สั่ง คนเผด็กการ!"

 

"ทรงกรด!"

 

นายท่านขึ้นเสียงบีบข้อแขนผมด้วยความโมโหทำเอาร้องไห้หนักกว่าเก่าผมพยายามผลักตัวเองออกจากตักกระทั่งรถจอดถึงคฤหาสน์ที่มีนายท่านเป็นเจ้าของผมรีบปลดล็อคประตูหวังว่าจะหนีหน้าคนใจร้าย

 

"คาส สั่งคนแม่บ้านทำหมูปิ้งเดี๋ยวนี้ซะ"

 

"ครับนายท่าน"

 

"ทรงกรดนายหยุดพยศสิ"

 

"ไม่ ฮือ ปล่อย ผมจะลง"

 

ผมและนายท่านทะเลาะกันอยู่บนรถนานพอควรและในที่สุดผมก็หลุดจากพ้นธนาการเขาสำเร็จผมก้าวขาลงจากรถทรงตัวรีบวิ่งหนีแต่ไม่ทันขายาวๆของเขาผมโดยนายท่านจับแขนไว้เสียก่อน..ก่อนจะถูกดึงกระตุกเชือกที่ล็อคอยู่กับคอจนตัวผมเข้าไปจมในแขนเขา

 

พรึ่บ!

 

"นายเป็นอะไร"

 

"คนเย็นชา ฮึก ผมเจ็บนะ ฮือ "

 

"ฉันทำอะไรผิด"

 

นายท่านไม่เคยรู้ตัวหรือรู้ตัวแต่ทำนิ่งไปแบบนั้นแม้แต่ตัวผมก็ยังไม่รู้เลยว่าผมน้อยใจเรื่องไหนกันแน่อยู่ๆอารมณ์มันก็เกิดขึ้นเองซะงั้น

 

ผมร้องไห้อยู่ในอ้อมอกนายท่าน

 

อารมณ์ผมกำลังอ่อนไหว

 

หรือเพราะฮอร์โมนคนท้องน่ะ

 

"อย่าร้องอย่าเดินหนีฉันอีก"

 

"ปล่อยครับ ฮึก "

 

"ทรงกรดอย่าเป็นแบบนี้"

 

"ผมอยากอยู่คนเดียว"

 

หรือเพราะผมอาจจะเก็บกดอารมณ์น้อยใจเสียใจทุกอย่างไว้มากเกินไปผมขยับผละออกห่างเผลอมองนายท่านที่ทำสีหน้าหงอยก่อนจะปรับเป็นเรียบเฉยเหมือนเดิม

 

"หรือนายงอนฉันเรื่องน้องแป้ง?"

 

"ไม่ครับ"

 

"เรื่องหมูปิ้ง?"

 

ผมเงียบหันหลังเดินหนีไปนั่งที่ขอบบ่อน้ำทะเลสาปสีสวยเพียงแค่นั่งได้ห้าวินาทีฉับพลันรู้สึกเย็นที่ฝ่าเท้าข้างขวาเจ็บแปลบจนยกขาไม่ขึ้นเจ็บจนเกร็งไปทั้งตัว

 

"ธนู โอ๊ย ขาผม "

 

"ทรงกรด..ทรงกรด!"

 

ขายาวรีบวิ่งเข้ามาดูเอื้อมมือมาแตะขาผม

 

"โอ๊ย เจ็บ ฮือ ธนูเบาๆ "

 

ยกขาผมพ้นจากน้ำเอาไปวางไว้บนตักไม่วายมองหน้าแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่ดูอาการภายนอกเขาลนลานมือสั่นเหมือนทำอะไรไม่ถูก

 

"ฉะ ฉันต้องทำยังไง"

 

"ยังจะมาถามอีก ฮือ โอ๊ย ธนูบีบสิ!"

 

ผมตะคอกสั่งนายท่านเสียงดังอย่างลืมตัวก็ตะคริวมันเริ่มร้าวลามปวดมากกว่าเดิมแล้วชักช้าลีลามาก นายท่านพยักหน้าใช้มือบีบเท้าไล้ขึ้นที่ขา..ผมเจ็บจนหน้าเบี้ยวแตะหลังมือนายท่าน

 

"เบาหน่อยสิครับ"

 

"เบาสุดแล้ว เป็นไง"

 

"อ๊ะ ก็ดีครับ"

 

"พยศจนได้เรื่อง"

 

นายท่านบีบนวดบรรเทาให้ผมอย่างเบามือไม่ลืมที่จะบ่นเหงื่อหอมไหลลงตามซอกคอทำเอาผมแทบไม่อยากจะละสายตากระทั่งอาการเจ็บค่อยๆทุเลาลง

 

นายท่านจึงหยุดนวด

 

เชื่อมตามองผมดุๆ

 

เกี่ยวดึงสายจูงพลันหน้าผมชนกับจมูกโด่งลูบปลอกคอปรับสายให้ยาวกว่าเดิมก่อนถามด้วยเสียงเย็น

 

"ตกลงนายงอนฉันเรื่องอะไรทรงกรดถึงทำตัวน่าตีแบบนี้"

 

ทำไมอยู่ๆนายท่านถึงไม่อ่อนโยน

 

นายท่านจับเชือก

 

"ผม อ๊ะ นะ นายท่าน"

 

เริ่มพันช่วงไหล่ของผมลากไหลลงลำตัว

 

"เมื่อกี้นายทำให้ฉันเป็นห่วง"

 

เสียงนายท่านแผ่วเบาพร้อมเสียงหัวใจที่เต้นเร็วแรง

 

"แทบบ้าจนฉันไม่มีสติ"

 

กระทั่งเชือกสีดำที่สลักด้วยชื่อธนูพันร่างของผมเหมือนมัมมี่

 

"ผะ ผมแค่น้อยใจ"

 

"พูดมาสิทรงกรดว่าน้อยใจฉันเรื่องอะไร"

 

นายท่านใช้เชือกมัดมือเป็นขั้นสุดท้ายก่อนจะหอมแก้ม

 

"ผมน้อยใจเรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นผมอึดอัดธนูถึงปาก ฮึก จะบอกว่าทำเพื่อปกป้องผม..ผมไม่เคยเข้าใจ ฮือ ผมเจ็บอย่างวันนี้ที่คุณใส่สายจูงให้ผม..ผมเป็นสัตว์ใช่ไหมผมสับสนถ้าเย็นชาก็เย็นชาให้สุดสิอย่ามาตบหัวแล้วลูบหลังใจผมมันพังเพราะธนูกี่ครั้งแล้ว ได้โปรดเมื่อไรที่ผมคลอดลูกช่วยปล่อยผมไปผมจะรีบหาเงินมาคืน อ๊ะ"

 

นายท่านจับผมอุ้มขึ้นสีหน้าไม่แสดงอาการใดๆทั้งสิ้นที่ผมพูดไปเขาเข้าใจบ้างไหมความรู้สึกของคนๆหนึ่ง...นายท่านพาผมมาห้องที่เคยเกิดเรื่องวันนั้นจัดการเปิดประตูแล้วใช้เท้าปิดมันอย่างรุนแรงก่อนจะโยนผมลงบนเตียงดีนะที่เขาทำเบาไม่งั้นผมคงได้แท้งเป็นแน่

 

"ธะ ธนู"

 

"ฉันไม่มีทางปล่อยนายไปทรงกรด"

 

"ทะ ทำไม ฮือ ยังทรมานผมไม่พอเหรอไง"

 

นายท่านถอดกางเกงผมจับผมให้นั่งคร่อมบนตัก ลากนิ้วตามสันกระดูกด้านหลังไล่มาขย้ำบีบตรงเนื้อก้น

 

"ไม่ใช่ นายอย่าคิดไปเอง"

 

"แล้วทำไมละ ฮือ ผมปวดใจนะธนู"

 

นายท่านบดเคล้าดูดเม้นที่ซอกคอจูบมันซ้ำๆก่อนจะถามคำถามที่ทำให้ผมสตั๊นไปหลายนาที

 

"รักธนูแล้วใช่ไหมทรงกรด"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น