โซซอล
facebook-icon

อยู่ๆ 'แจฮยอก' ก็ได้รับข้อเสนอเป็นงานพี่เลี้ยงเด็กง่ายๆ แถมเงินเดือนตั้งสี่ล้านวอน แต่ปัญหาก็คือ... เด็กที่เขาต้องเลี้ยงน่ะ ดันอายุยี่สิบสี่แล้วนี่สิ!

ตอนที่ 4-1 ชายผู้พ่ายแพ้ในตอนกลางวัน แต่เอาชนะในตอนกลางคืน

ชื่อตอน : ตอนที่ 4-1 ชายผู้พ่ายแพ้ในตอนกลางวัน แต่เอาชนะในตอนกลางคืน

คำค้น : เบบี้ซิตเตอร์ หลอกนายมาเป็นพี่เลี้ยง นิยายเกาหลี นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4-1 ชายผู้พ่ายแพ้ในตอนกลางวัน แต่เอาชนะในตอนกลางคืน
แบบอักษร

ตอนที่ 4 ชายผู้พ่ายแพ้ในตอนกลางวัน แต่เอาชนะในตอนกลางคืน 

 

ทันทีที่ยอดอกของโซโฮได้รับอิสระ มันก็มีเสียงเฉอะแฉะดังตามมา หลังจากนั้นแจฮยอกก็ยืดตัวขึ้นประสานสายตากับคนใต้ร่าง 

ดวงตาของแจฮยอกแสดงความปรารถนาออกมาเช่นเดียวกัน โซโฮหายใจถี่รัวและพยายามเอ่ยถาม 

“แฮ่กก ทะ ทำเป็น ใช่ไหม” 

“ก็น่าจะ” 

“...เคยทำหรือเปล่า” 

น้ำเสียงขาดห้วงเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นบาดใจเขาในทันที 

แจฮยอกยิ้มออกมาขณะบีบคลึงแกนกลางลำตัวของอีกฝ่ายในมือตัวเองต่อ จนโซโฮต้องเชิดหน้าขึ้นส่งเสียงคราง 

เขาเลยก้มหน้าลงแล้วโอบใบหน้าสวยเข้ามาประทับริมฝีปากลงไปบนมุมปาก 

ทว่าโซโฮกลับเหลือบมองด้วยแววตาดุดันพร้อมกับถามออกมาอีกครั้ง 

“ฉันถามว่าเคยทำหรือเปล่า” 

“จะเคยได้ยังไง ขนาดจูบยังครั้งแรกเลย” 

“ถ้างั้นรู้ได้ยังไง” 

“อินเตอร์เน็ตไง” 

“นายไปหาอะไรแบบนั้นดูเหรอ เมื่อไหร่ ทำไมอะ” 

“ไว้ค่อยคุยทีหลัง” 

คราวนี้แจฮยอกพูดตัดบท จากนั้นก็ยันตัวขึ้นถอดกางเกงและชั้นในของโซโฮออก รวมถึงเสื้อของตัวเองด้วยเช่นกัน 

โซโฮจ้องมองร่างกายที่ประกอบด้วยไหล่กว้างและกล้ามเนื้อแน่นๆ ก่อนจะพรูลมหายใจออกมา 

ถึงเขาจะเคยเห็นมันใต้เนื้อผ้า เคยพิง เคยลูบคลำอยู่บ้างบางครั้ง แต่พอมาเห็นจังๆ แบบนี้ ในบรรยากาศแบบนี้ มันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะเป็นบ้า ความปรารถนาลุกโชนจนได้แต่ภาวนาขออย่าให้อาการทางประสาทของตัวเองกำเริบจนเป็นลมชักตอนนี้เลย 

บรรยากาศดีๆ แบบนี้ห้ามมีอะไรมาทำให้มันพังลงเด็ดขาด 

คิดแบบนั้นพร้อมยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว 

แจฮยอกโค้งตัวลงนิดๆ แล้วจับมือที่ยื่นออกมาของโซโฮมาทาบบนหน้าอกของตน ร่างกายชายหนุ่มมันเซ็กซี่มากจนอยากจะลองสัมผัสดู ทว่าร่างบางก็สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของแจฮยอกด้วยเหมือนกัน 

แต่นั่นยิ่งทำให้รู้สึกว่ามันยอดเยี่ยมขึ้นไปอีก หัวใจเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกมาแสนเซ็กซี่ หน้าอกแกร่งที่มือของเขาวางอยู่ก็สุดยอด สายตาเปี่ยมความปรารถนาที่มองกันก็ยิ่งเร้าใจ 

ราวกับเวลาหยุดลงอยู่อย่างนั้นชั่วขณะ จากนั้นโซโฮก็ค่อยๆ ลูบไล้บนหน้าอกแจฮยอกช้าๆ ปลายนิ้วเรียวไล่วนไปบดคลึงตุ่มเล็กๆ บนอกของอีกคน ใช้นิ้วคีบดึงมันเอาไว้ 

“อ่า!” 

เสียงครางทุ้มต่ำหลุดจากปากแจฮยอก ร่างบางแสร้งทำท่าทางสบายๆ แล้วยิ้มออกมาอย่างยั่วยวนพลางลูบไล้แผ่นอกแกร่งอย่างต่อเนื่อง ระหว่างนั้นแจฮยอกเองก็เริ่มขยับมือของตัวเองบ้าง เขาจับแกนกายของโซโฮที่แข็งขืนชูชัน 

ทันใดนั้นสีหน้าสบายๆ ก็หายวับไปในทันที แทนที่ด้วยความยั่วยวนที่เพิ่มมากขึ้น 

“อ๊ะ! อ๊ะ อ๊า!” 

ทุกครั้งที่ขยับมือสะโพกของโซโฮก็จะเด้งสวนรับตลอด เรียวขายิ่งอ้าออกกว้าง ปัดป่ายมือไปบนผ้าปูที่นอนโดยไม่รู้ตัว อันที่จริงการใช้มือของแจฮยอกดูไม่ชำนาญนัก 

เขากอบกุมแกนกายของคนตัวเล็กแล้วขยับอย่างรวดเร็ว ใช้นิ้วหัวแม่มือขยี้ลงไปที่ส่วนปลาย โดยไร้ซึ่งการปรับความหนักเบาหรือความแรง 

แต่จะเรียกว่าโชคดี ก็คงโชคดีจริงๆ 

เพราะโซโฮเทียบไม่ได้เลย หากจะให้หาอะไรมาเปรียบเทียบแล้วล่ะก็ มันคงอยู่ในจินตนาการของแจฮยอก ทว่าประสบการณ์ในความฝันก็ทำให้สามารถลงรายละเอียดได้ดี ทว่าจินตนาการกับความเป็นจริงมันไม่สามารถเทียบกันได้เลย 

“ฮึก! อะ อ๊ะ! อ๊าา!” 

เมื่อแจฮยอกเพิ่มความเร็วขึ้น สะโพกของโซโฮก็เกร็งเครียดและสั่นระริกเพราะไม่สามรถขยับได้อย่างใจคิด ในที่สุดน้ำรักเหนียวข้นก็พุ่งออกมาจากส่วนอ่อนไหวจนเปื้อนทั้งมือของแจฮยอกและหน้าท้องของตัวเอง 

โซโฮคลายมือที่กำผ้าปูที่นอนแน่นออกคล้ายหมดแรงพร้อมหายใจหอบถี่ 

ทว่ามือใหญ่ยังคงกอบกุมส่วนนั้นของโซโฮอยู่ ไม่ยอมรามือง่ายๆ 

มันเลื่อนไปยังส่วนโคนแล้วค่อยๆ นวดคลึงลูกกลมๆ ทั้งสองลูกอย่างอ่อนโยน ทำเอาร่างบางกระตุกเป็นระยะๆ แจฮยอกค่อยๆ กดมือลงไปช้าๆ แล้วบีบคลึงไปทั่วบนผิวขาวแสนเบาะบางจนสะโพกของโซโฮชาหนึบไปหมด 

โซโฮหอบหายใจถี่และพยายมเงยหน้าขึ้นมองแจฮยอกอย่างยากลำบาก ในจังหวะที่สบสายตากัน นิ้วของแจฮยอกก็ลูบวนอยู่ตรงหน้าช่องทางที่ปิดสนิท 

สายตาที่มองมาทำเอาโซโฮร้อนรุ่มมากขึ้นไปอีก ราวกับเลือดจากทั้งร่างกายมารวมกันอยู่บนหน้าจนเหมือนเลือดกำเดาจะไหลออกมา 

โซโฮกัดปากตัวเอง ก่อนจะเปิดปากถามแจฮยอกออกมาในที่สุด 

“อื้อ... ทำไมถึง จ้องแบบนั้น อย่า มอง” 

“ไม่ได้หรอก” 

แจฮยอกตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำและกระด้างกว่าปกติ พร้อมกับกดนิ้วลูบวนย้ำลงบนช่องทางที่ดูเหมือนจะไม่เปิดออกง่ายๆ ราวกับกำลังนับรอยพับจีบด้วยนิ้วมือของตัวเอง 

โซโฮสะดุ้งเฮือกกับความรู้สึกที่ไม่เคยเจอมาก่อน จากนั้นก็ถามออกมาอีกครั้ง 

“ทำไม ไม่ได้” 

“...ก็แค่” 

แจฮยอกหยุดนิ่งไม่ยอมพูดต่อและไม่บอกเหตุผลด้วย ทว่าโซโฮก็ไม่สามารถซักไซ้ให้อีกคนรีบตอบได้แล้ว เนื่องจากแจฮยอกละนิ้วจากการลูบคลึงช่องทางลับ เปลี่ยนเป็นใส่เข้ามาในปากของเขาแทน 

 นิ้วนั้นมันไม่ใช่นิ้วปกติไม่ใช่เหรอ แน่นอนว่าเมื่อครู่มันเพิ่งจะลูบวนอยู่ที่ช่องทางด้านหลัง แถมยังเปรอะเปื้อนด้วยน้ำรักของเขาอีกต่างหาก 

โซโฮขมวดคิ้ววุ่นพร้อมถามเสียงแข็ง แม้จะรู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำแบบนั้น แต่มันก็อดขมวดคิ้วไม่ได้อยู่ดี 

“ทำอะไรของนาย!” 

“ถ้ามันชุ่มๆ สักหน่อย ก็คงจะเข้าไปง่ายขึ้นไง” 

“ลืมไปแล้วเหรอ ว่านิ้วของนายมันไปทำอะไรมาบ้าง” 

“ไม่ลืม” 

“บ้าไปแล้วเหรอ” 

“ไม่นะ มันโอเคกว่าที่คิดเยอะเลย” 

แม้อีกคนจะไม่พูดออกมาชัดๆ ว่าอะไรดีกว่าที่คิด ทว่าตัวเขาก็รู้ดี เพราะฉะนั้นหน้าโซโฮเลยขึ้นสีแดงก่ำ จริงๆ ตอนนี้มันก็แดงอยู่แล้ว แต่มันก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีกราวกับผลสตรอเบอรี่ไร้เมล็ด 

แจฮยอกยิ้มกว้างพร้อมเลียนิ้วตัวเองอย่างภาคภูมิใจ 

มันคือความรู้สึกที่ต่างจากตอนปกติ ถึงจะไม่สามารถพูดเจาะจงออกมาได้ แต่รู้สึกเหมือนได้เปิดสวิชต์ของตัวเองขึ้นมา 

โซโฮขมวดคิ้วเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่ได้โกรธ แต่มันเป็นเพราะอายจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้วต่างหาก 

“มะ ไม่ต้องมาจูบฉันเลยนะ แล้วก็ในลิ้นชักมีน้ำมันมะพร้าวอยู่ มัน เอ่อ น่าจะดีกว่า”  

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเจ้าของบ้าน แจฮยอกก็ขยับตัวไปหยิบน้ำมันมะพร้าวแล้วเปิดฝาออก เขาค่อยๆ เทของเหลวที่ส่งกลิ่นหอมหวานลงบนนิ้ว แล้ววางขวดน้ำมันเอาไว้ที่พื้นข้างเตียง หลังจากนั้นเขาก็แตะนิ้วลื่นๆ บนช่องทางของโซโฮ 

“อ๊ะ อื้อ...” 

อาศัยความลื่นจากน้ำมันมะพร้าวซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้ จึงสามารถผ่านปากทางพับจีบของอีกคนได้อย่างนุ่มนวลมากขึ้น โดยมีเสียงครางต่ำตามมา แจฮยอกบดเบียดนิ้วตัวเองเข้าไปกับช่องทางรักอีกหลายครั้ง ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนขึ้นมาที่วางบนขาอ่อนด้านในของโซโฮแล้วบีบเค้นมัน 

เมื่อเห็นคนข้างล่างมองมาด้วยใบหน้าขัดเขิน แจฮยอกก็ยิ้มอย่างประหม่าแล้วพูดขึ้น 

“มันมองไม่เห็นอะ” 

“ต้องดูด้วยหรือไง” 

“อืม” 

พอได้ยินคำตอบจริงจัง โซโฮก็พูดอะไรไม่ออก แต่ก็ยอมอ้าขากว้างขึ้นเพื่อให้แจฮยอกเห็นช่องทางรักพร้อมกับหลับตาปี๋ ราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว เพราะจากนั้นนิ้วของแจฮยอกก็สัมผัสช่องทางพับจีบนั้นอย่างช้าๆ โดยอาศัยความลื่นจากน้ำมัน 

ทว่ามันไม่ได้สอดใส่เข้าไปแตะต้องภายในช่องทาง กลับเอาแต่ขยับอยู่บริเวณรอบๆ โซโฮจึงได้แต่ขยับตัวไปมาและอดทนกับความทรมานนี้ แจฮยอกยังคงกดคลึงช่องทางจีบบดขยี้ ขยับนิ้วไปมาอย่างละเอียดลออระมัดระวังเหมือนไม่รู้จักเบื่อ 

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ 

ในที่สุดลมหายใจติดขัดพรั่งพรูออกมาจากปากของโซโฮ เมื่อแจฮยอกส่งนิ้วสอดเข้าไปด้านในแล้ว ปากทางเข้าที่ดูเหมือนจะไม่มีช่องว่างให้เข้าไปได้กระตุกตอดไม่หยุด 

เขาบดคลึงปากทางแล้วส่งแรงให้นิ้วเข้าไปทีละนิด จนช่องทางเริ่มขยายเปิดรับสิ่งแปลกปลอม เนื่องจากมีทั้งตัวช่วยเป็นความลื่นจากน้ำมัน ทั้งทำให้กล้ามเนื้อบริเวณรอบๆ ผ่อนคลายมาเป็นเวลาเกือบชั่วโมง 

“ฮะ อื้อ ตอนนี้ อ๊ะ” 

“เข้าไปจริงๆ แล้วนะ” 

“...มันแปลกๆ ฮ่า อะอื้อ แปลก...” 

“ก็คงต้องแปลกอยู่แล้ว แต่ฉันหยุดไม่ได้แล้วนะ” 

“อะ อื้อ อึก หยุด ไม่ ได้นะ” 

แจฮยอกหายใจหอบถี่พลางยิ้มมองอีกคนเอ่ยคำขู่ทีละคำๆ อย่างเอ็นดู 

ถึงโซโฮจะพูดตะกุกตะกักตั้งแต่เมื่อครู่นี้ แต่เขาก็ไม่นึกรำคาญเลย ซ้ำยังคิดว่า ‘เราคงจะมีใจให้หมอนี่ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วสินะ’ จากนั้นแจฮยอกก็มองช่องทางที่กำลังกลืนกินนิ้วตัวเองเข้าไปด้วยสายตาประหลาด 

ช่วงที่เกิดอาการไม่สามารถละสายตาจากโซโฮได้บ่อยๆ เขาไปหาคลิปวีดิโอการร่วมรักของเพศเดียวกันมาดูเพื่อยืนยันว่าตัวไม่ได้แตกต่างกับคนทั่วไป เนื่องจากเขาต้องการหลักฐานว่าตัวเองยังเป็นเหมือนคนอื่น เพราะผู้ชายส่วนใหญ่ถ้าหากดูคลิปวีดิโอร่วมรักของเพศเดียวกันมักจะรู้สึกอึดอัดและอารมณ์เสีย ด้วยเหตุนั้นแจฮยอกจึงดูมันด้วยหัวใจที่คาดหวังว่าตัวเองก็จะเป็นเช่นนั้น 

เขาทำอะไรแบบนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกแย่หรืออึดอัดอะไรแบบนั้น แต่ก็ถึงขั้นต้องขมวดคิ้วอยู่เหมือนกัน 

ทว่ามนุษย์เราก็ไม่มีใครหยั่งรู้อนาคต คำว่าย้อนแย้งคงจะเหมาะกับการใช้อธิบายเรื่องนี้ กลายเป็นว่าคลิปวีดิโอที่เขาเคยดูเพื่อทำให้จิตใจที่เอนเอียงไปหาโซโฮกลับมานั้น มันดันกลายเป็นตัวช่วยสำหรับเซ็กซ์ระหว่างพวกเขาสองคนซะงั้น 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น