SiSSweetTea
facebook-icon

ขอบคุณนะคะ ที่แวะเข้ามาอ่านอย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะ : )

ตอนที่ 6 ปริศนาลับกับดักลวง 50%

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ปริศนาลับกับดักลวง 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2562 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ปริศนาลับกับดักลวง 50%
แบบอักษร

Chapter 6 ปริศนาลับกับดักลวง

 

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้วทุกคนช่วยกันเก็บโต๊ะแบ่งหน้าที่กันอย่างเป็นสัดส่วนยกเว้นโฟร์และพีชชี่คนอื่นๆเห็นว่าสภาพเมื่อวานที่กลับสะบัดสะบอมคิดว่าอยากให้ทั้งสองคนพักผ่อนให้มาก แต่คนเจ็บบางคนไม่ยอมพักผ่อน

 

ณ ห้องเล่นเกม

 

“คุณไปพักผ่อนเถอะ พึ่งหายไข้อย่าบ่น” พีชชี่สะกิดไหล่เบาๆ

 

“เล่นอีกเกมหนึ่งเดียวก็ไปแล้ว” โฟร์ตามองที่จอเล่นเกมแข่งรถกับนัท

 

“เฮียอย่าชนผมดิ โกงว่ะ” นัทสบถออกมาด้วยความหัวร้อน

 

“อีกเกมเดียวมา 3 รอบแล้วนะ ไปพักผ่อนแล้วนี่ไม่ง่วงเลยหรือว่าไม่กินยา” ก็ยังไม่ได้กินจริงๆนั่นแหละ

 

“Yes! ชนะแล้ว”

 

“อะไรของเฮียเนี่ย โถ่! เล่นทีเผลอตลอด”

 

“เล่นไม่ดีอย่าพาลดิ ไอ้น้องชาย”โฟร์ยักคิ้วใส่นัท

 

“คุยด้วยไม่ตอบ ไข้ขึ้นมาช็อกจะไม่ช่วยเเล้ว”

 

     พีชชี่เดินออกมาจากห้องเล่นเกมแล้วเดินมานั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นเปิดเพลงฟังไปเรื่อยๆ

 

~ความทรงจำที่ตัวฉันได้บอก

 

ทุกบุคคลที่ตัวเธอได้บอก

 

มันโอบกอดดวงใจฉันเอาไว้

 

จับมือครั้งสุดท้ายแค่วินาทีที่ 8

 

แต่ใจก็ยังแอบขอมากกว่านี้อีกได้ไหม~

 

“นี่!” พีชชี่สะดุ้งตัวเมื่อจู่มีใครไม่รู้มาสะกิด

 

“.....” พีชชี่มองหน้าเฉยๆแล้วหันมาดูทีวีต่อ

 

“เลิกเล่นเกมแล้วไง ไหนบอกเป็นเพื่อนกัน”

 

~เป็นได้แค่เพื่อนรัก แต่เธอไม่เคยจะรัก

 

ก็ขอให้มีสักครั้งที่เธอนั้นคิดตรงกันกับฉัน~

 

Peachy Talk

 

      ใช่สิ เรามันแค่เพื่อนกันนิ จะให้เป็นอย่างอื่นได้ยังไงเลิกคิดสิไหนบอกกับตัวเองว่าจะตัดใจจากเขา ให้ขาดไงพอเขาเห็นเราอยู่ในสายตาหน่อย ดันมาทำเเบบนี้อีกแต่ทำไงได้ฉันกับเขาเรามันต่างกันแค่เจอกัน ได้อยู่ดูแลตอนเขาป่วย ขอบคุณที่ส่งของขวัญแสนพิเศษนี้...ให้ฉัน

 

End Peachy Talk

 

(Rap)

 

(aey yo) (aey yo) เพราะว่าความรักไม่เคยเข้าใครออกใคร​

 

 เธอเหมือนกับยาดี​ ที่มันคอยรักษาตอนป่วยไข้​

 

“งอนหรือไง ที่ฉันไม่ได้สนใจ” จู่ๆโฟร์มานั่งข้างๆพีชชี่

 

“เปล่าซะหน่อย แค่รู้สึกมึนๆเลยออกมา” พีชชี่มองไปที่ทีวีแต่หัวใจเต้นแรงใส่คนที่อยู่ข้างเธอ เธอพยายามเก็บอาการไม่ให้เขาเห็นพิรุธ

 

“เวลาคุย มองตาพี่สิ โรงเรียนก็สอนมารยาทให้นิ” โฟร์แอบเหน็บพีชชี่เบาๆตาเขาจ้องมองพีชชี่อย่างจับผิดเขาไม่ใช่ผู้ชายที่มองผู้หญิงไม่ออก

 

“อยากให้มองล่ะก็ อะนี่มองแล้ว” พีชชี่มองหน้าโฟร์แต่เธอดันลืมตัวไปว่าเขานั่งข้าง ๆ เธออยู่

 

ทำให้หน้าทั้งคู่ใกล้กัน

 

~ตึกตัก~ตึกตัก~ตึกตัก~

 

~ตึกตัก~ตึกตัก~ตึกตัก~ อันตรายเกินไป

 

“.....” โฟร์ได้นั่งมองจ้องไปที่ดวงตาของพีชชี่มันแปลก แปลกจนอธิบายไม่ถูก

 

“.....มอง..แล้วอยากถามอะไรก็ถามมา”

 

“โกรธหรือไง ?” โฟร์คงมองดวงตาพีชชี่

 

“เปล่า” สองคนยังคงนั่งจ้องหน้าจ้องตากัน

อยู่อย่างนั้นต่างคนต่างมอง

 

Four Talk

 

ตอนที่เธอตอบมันรู้สึกเจ็บใจแปลกๆครั้งแรกที่ผมนั่งอ่านความรู้สึกจากดวงตาของเธอเป็นครั้งแรกดวงตาเธอบอกว่า รู้สึกตัดพ้อ เสียใจ น้อยใจ ดีใจและ...แอบชอบงั้นหรอ ! เธอชอบใครอยู่งั้นสิ

 

End Four Talk

 

“งั้นไปพักผ่อนที่ห้องเถอะ เหนี่อยมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

 

“พูดแบบนี้ไม่กลัวคนอื่นได้ยินแล้วเข้าใจผิดหรือไง”

 

“ก็ปล่อยไปสิ ใครจะคิดยังไงไม่รู้ แต่ว่า…” โฟร์หยุดพูดไปช่วงหนึ่ง

 

Four Talk 

 

   ความรู้สึกแอบชอบ? มันเด่นจนผมคิดว่า...

 

End Four Talk

 

“แต่ว่า...มันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย” โฟร์พูดออกไปพีชชี่ยิ้มแบบฝืนให้โฟร์

 

“ :) ”

 

Four Talk

 

   ดีใจ+เสียใจ+ว่างเปล่า คืออะไรหมายว่าอะไร? เธอกำลังจะบอกอะไรกับผมงั้นหรอกหรอ

 

End Four Talk

 

“งั้นไปนอนก่อนนะ” พีชชี่เดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

 

“ที่เธอบอกฉันมันคืออะไร บอกฉันได้ไหม?” โฟร์พูดอยู่คนเดียวสายตาเขามองไปทางที่พีชชี่เดินออกไป

 

“ความรักนั้นช่างรัญจวนดวงใจ แต่บอกใจนั้นยากไซร้ยิ่งกว่าจักรวาล”

 

“อะไร ไอ้เด็กเวร” โฟร์มองตาขว้าง

 

“โถ่เฮีย เรียกผมดีๆผมชื่อนัทนะ ไม่ได้ชื่อเวร”

 

“มาท่องกลอนอะไรแถวนี้”

 

“เปล่า ผมแค่มีเกมมาให้เฮียเล่นแค่นั้นเอง”

 

“ไม่เล่น ไม่ว่าง” โฟร์เดินออกจากห้องผ่านนัทไป

 

“ผมไม่รู้ คำตอบอยู่รอบๆตัวเฮียนั่นแหละ” โฟร์หยุดชะงักแล้วกรุ่นคิด

 

~ลองถามสิ มองฉันสิ เธอคิดดิ Just thinking 

 

แล้วเรื่องระหว่างเราสองคน

 

สรุปแล้วเราเป็นเพื่อนกันจริงดิ…~

 

“สถานะคลุมเครือขนาดนี้ยังไม่รู้อีก” นัทส่ายหัวไปมา

 

ห้องนอนของชิชา

 

“ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับมาหาเธอ เธอต้องรอฉันนะ”

 

“อือ ฉันสัญญา รักนะคะ สุดหล่อ”

 

   ชิชานอนพิงหัวเตียงนอนเนื่องจากว่ายังปวดหัวอยู่เป็นพักๆแล้วมักมีภาพแปลกๆปรากฎขึ้นมาในหัวของ เธอตลอด ตอนแรกเธอคิดว่าที่ผ่านมาเป็นภาพหลอนวันนี้ตอนที่ไปซื้อของเธอจึงซื้อสมุดบันทึก จดเรื่องราวที่เธอเห็นแล้วเอามาปะติปะต่อกันให้มันเป็นเรื่องราว

 

“นี่ฉันมีแฟนแล้วหรอ เขาเป็นใครนะ?”

 

ก็อก ก็อก ก็อก 

 

“น้ำอ้อย”

 

“we go to have dinner,Let'go” พวกเราไปทานอาหารเย็นกันเถอะ

 

“ค่ะ”

 

   ทั้งสองเดินออกมาจากห้องลงบันไดมาชั้นล่างสุดของบ้าน ซึ่งบ้านหลังมีทั้งหมด ชั้น 3 (4) ใต้ถุนโล่ง ชั้นล่างสุดตอนเเรกเป็นที่จอดรถแต่บัตินี้ถูกเนรมิตขึ้นเป็นงานเลี้ยงเล็กๆบวกกับมีลมจากทะเลเป็นพักๆทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในห้อง

 

“มานั่งก่อนเดี๋ยวฉันไปย่างกุ้งมาให้” ชิชาพยักหน้า

 

  ชิชากวาดสายตามองไปรอบๆมีเตาถ่านอยู่ห่างจากโต๊ะอาหารไม่ไกลนั้นส่วนด้านบนมีสายไฟกระพริบห้อยลงมาและมีผ้าสีขาวทำเป็นม่านเปิดบรรยากาศเหมือนมาทานข้าวกับหนุ่มหล่อเลย แต่ถือว่าดีเลยที่เดียว ถ้าให้เดาคนออกแบบคงไม่พ้นน้ำอ้อยแน่รายนั้นชอบทำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว

 

“ไง หายปวดหัวหรือยัง” เสียงเรียบเย็นชากวนประสาทแบบนี้มีคนเดียวเท่านั้น

 

“ยัง มีปวดบ้างเป็นพักๆ” ชิชาจองตาคู่สนทนาที่ยืนตรงข้ามที่เธอนั่งอยู่

 

“หายไวแล้วกัน” ไอซ์เอามือใส่กระเป๋ากางเกงเดินไปที่โฟร์กับพีชชี่ยืนอยู่

 

“เดี๋ยวสิ” พอชิชาเอ่ยปากพูดเขาหยุดอยู่อย่างนั้น ไม่ได้หันกลับมามองหน้าคนเรียกสักหน่อย

 

“อยากไปขัดสองคนนั้นเลย ปล่อยอยู่แบบนั้น” ไอซ์ยังคงยืนแบบเดิม

 

    โฟร์และพีชชี่ยืนหน้าเตาย่างอาหารทะเลคุยอะไรกันสักอย่างแล้วหลุดขำกันออกมาแล้ว พีชชี่เอาที่คีบกุ้งตีแขนโฟร์

 

“ไปเดินเล่นก่อน” ชิชามองไอซ์ตาไม่กระพริบ

 

“ไม่กินด้วยกันหรือไง”

 

"ยังไม่หิว" ไอซ์ออกไปจากที่ตรงนั้นมุ่งหาเดินไปที่ริมทะเลแล้วเดินไปฝั่งขวามือชิชาคงมองตามเขาจนพีชชี่เดินเอาจานกุ้งย่างมาวางบนโต๊ะอาหาร

 

“กุ้งสดๆจากทะเลมาแล้ว กินเยอะๆจะได้หายไวๆ” นัทนั่งแกะกุ้งใส่จานของน้ำอ้อยเรื่อยๆ

 

   ทุกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะมองไปที่ทั้งสองคนนี้แต่เจ้าตัวยังไม่ได้สนใจคนที่มองเลยสักนิด

 

สายตาพีชชี่:อะไรของสองคนนี้

 

สายตาชิชา:แปลกจัง

 

สายตาโฟร์:ไอ้เสือออกล่าอีกแล้ว ไม่ดูเวลาเลย

 

สายตาน้ำอ้อย:นี่ไงคู่หมั้นฉัน ที่พ่อจับคู่ให้

 

สายตาชิชา/พีชชี่:อะไรไม่เข้าใจ

 

สายตาน้ำอ้อย:ยัยบ้าสองคนนี้ ไม่ได้เรื่องเลย

 

   คนทั้งโต๊ะนั่งมองจนน้ำอ้อยและนัทกินข้าวอิ่มคนอื่นข้าวกินได้ไปแค่ครึ่งจน

 

“มองเเรงเชียวนะเฮีย ไปเลือดร้อนมาตั้งแต่เมื่อไหร่” นัทวางช้อนส้อม พูดจบก็ดื่มน้ำตาม

 

“จิตฟั่นเฟือง หาหมอจิตเวชไหม หมอเฌอเป็นไง?” นัทได้ยินถึงกับสำลักน้ำเลยทีเดียว

 

แค๊ก แค๊ก แค๊ก

 

“อย่าให้มาเชียวนะ ไม่งั้นความลับเฮียแตกแน่”

 

“ไก่เห็นตีนงู งูเห็นแหนมไก่ งั้นสิ” ไอซ์พูดออกมาทุกคนก็ขำกันยกใหญ่

 

“เรื่องขายหน้านี่ถนัดจัง” นัทแสดงท่าทีหงุดหงิดกลบเกลื่อนความลับของตัวเอง

 

-

 

“ทำไมหรอนัท หมอเฌอน่ารักจะตาย”

 

“หน้าตาเนี่ยจัดว่าดี แต่นิสัย...” นัทส่ายหน้าไปมา

 

“ทุกคนอิ่มหรอยัง เรามาเล่นเกมไหม” พีชชี่เสนอขึ้นมาเพราะไม่ทำอะไรสักอย่างคงมีคนกระอักเลือด

 

“เอาสิ” ทุกคนก็เดินขึ้นไปบนบ้านพักชั้น 2 ที่ห้องเล่นเกม

 

“เกมหมุนขวด ถามอะไรก็ได้1ข้อหรือถ้าไม่ตอบก็ดื่ม1แก้ว มีการ์ดคำถามให้แล้วแต่ผู้เล่นจะเลือก” โฟร์อธิบายกฎกติกาการเล่นเกมนี้

 

“จะให้พวกเราดื่มของมึนเมา คงไม่ไหวหรอ” พีชชี่พูดขึ้น

 

“ไม่ต้องห่วงเบาๆ3%แก้วเล็กๆใบเดียวไม่เมาหรอกถ้าดวงดี”

คำเตือน:อายุต่ำกว่า 20 ปี ไม่ควรดื่มแต่ตัวละครทุกคนอายุถึงแล้วนะจ๊ะ

 

รอบที่ 1 โฟร์เป็นคนหมุนขวด

 

           โฟร์     ชิชา   นัท

 

                        ↗

 

          พีชชี่    น้ำอ้อย ไอซ์

 

“รอบเเรกก็เกมเลยกู” นัทบ่น

 

“Free or Card” เลือกแบบอิสระหรือจั่วการ์ด

 

“Card” นัทตอบ

 

“Please tell your bad story?”เล่าเรื่องที่เลวร้าย?

 

“ได้เรื่องอะไรวะ นัท” โฟร์ถาม

 

“bad story...” นัทตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง

 

“Tell or Drink” โฟร์ถาม

 

“ Tell ” นัทตอบ

 

“ Drink ” ไอซ์พูดจ้องไปที่นัท

 

     นัทมองที่ไอซ์ส่งสัญญาณบอกว่าไม่เป็นไร

 

“แผลที่พึ่งหายอยากพึ่งไปยุ่งมันเลย” ทุกคนเริ่มรู้สึกได้ถึงความหดหู่,ความอึดอัดได้อย่างชัดเจน

 

“ อึก อึก อึก ตึก! แค่นี้จะป๊อดไปไหน แค่นี้ยังไม่กล้า อย่าหวังว่าจะ...” 

 

“ ระวังหัวใจไว้ให้ดี อย่าเผลอแล้วกัน ” นัทแสยะยิ้ม

 

รอบที่ 2 นัทเป็นคนหมุนขวด

 

 โฟร์     ชิชา   นัท

 

 

พีชชี่    น้ำอ้อย ไอซ์

 

“Free or Card”

 

“Free”

 

“เธอแอบชอบใครอยู่ ใช่คนที่คุยอยู่ไหม?”

 

“Tell or Drink”

 

“ไม่บอก ใช่”

 

“ขี้โกงอะ ยัยพีช”

 

“ให้ฉันพูดก็พูดแล้วไง ถือว่าไม่ผิด”

 

     ทุกคนเล่นเกมกันไปเรื่อยอย่างสนุกสนานจนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนตรงน้ำอ้อยก็มักเป็นคนที่ถูกถามตลอด

 

“ไอซ์ขอสลับที่หน่อยดิ ไม่ชอบนั่งกลางดวงไม่ดี”

 

“อืม”

 

รอบที่ 30

 

 โฟร์     ชิชา   นัท

 

  ⬆

 

พีชชี่    ไอซ์ น้ำอ้อย

 

“Free or Card”

 

“Card”

 

“ Kiss with him/her in your opposite”ชิชามองไปยังคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

 

“Tell or ...” ชิชาแล้วเอาการ์ดเข้ากองและสับการ์ดยกแก้วบรรจุด้วยของมึนเมา

 

“ใจเย็นดิ ได้อะไรทำไมบอกอะ”คนอื่นถามเซ้าซี้ชิชามากเท่าไหร่เธอยิ่งหน้าแดงจนไม่รู้ว่าเมาหรือเขินกันเเน่

 

“ไปนอนก่อนง่วงแล้ว” ชิชาเดินออกไปไอซ์ก็ลุกขึ้นเดินไปอย่างไม่มีปี่มีขลุย

 

ณ ห้องนอนชิชา

 

Chicha Talk

 

   ฉันเขินทำไมเนี่ยไม่เป็นอะไรกับอีตาบ้านั่นสักหน่อยยิ่งพอหนีมาแบบนี้ด้วยยัยคู่จิ้นซี้สองคนนั้นต้องสงสัยแน่เลยทำไงดีเนี่ย มันแค่ภาพหลอนจะจริงจังทำไม มันแค่ภาพไม่ได้เกิดขึ้นจริงๆซะหน่อย

 

End Chicha Talk

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

   ชิชาเดินไปเปิดประตูโดยที่ไม่ได้มองบุคคลที่เดินเข้ามา

 

“นี่ยา กินซะป่วยขึ้นมาคนอื่นจะลำบากเอา”

 

“ยาอะไร ทำไมฉันต้องกินด้วย”

 

“ยาแก้แพ้ไง ผื่นขึ้นมาจะลำบากเอายิ่งอยู่ทะเลแบบนี้หายยากกว่าเดิมอีก”

 

     พอไอซ์อธิบายจบชิชาหยิบยาเข้าปากดื่มน้ำให้หมดแก้ว

 

“ฉันกินแล้ว นายก็กลับไป”

 

“ขอบคุณสักคำก็ไม่มี” ไอซ์เดินไปที่ประตู

 

-----

 

“นี่ช่อดอกไม้สำหรับคนพิเศษครับ”

 

“โห้ว ดอกไม้สวยจังเลย ไปกินข้าวกันเถอะค่ะ”

 

“คำขอบคุณสักคำก็ไม่มีให้กันเลย”

 

“โอ๋ อยากงอนสิ” 

 

“ไม่เเกล้งแล้วก็ได้ ขอบคุณนะคะ คุณเจ้าชาย”

 

-----

 

“ขอบคุณค่ะ คุณเจ้าชาย”

 

   ไอซ์เอื้อมมือปิดประตูห้องนอนของชิชาก็ค้างอยู่สักครู่หนึ่งแล้วเขามองไปที่เจ้าของเสียง...แต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากเธอเลยแม้แต่คำเดียวเขาจึงปิดประตู

 

ปัง

 

“คุณเจ้าชาย? ใครกันเราพูดบ้าไรเนี่ย”

“นายค๊อกแค็กรู้ได้ไงว่า ฉันแพ้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ !”

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

เพลงประกอบชื่อเพลง 8 วินาที และเพลงเพื่อนจริงด ิเพื่ออรรถรส เปิดเพลงอ่านไปด้วยได้นะ

 

เอาไปก่อน 50 % เดี๋ยวจะมาต่อให้นะคะ

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น