Zeritherlyn

เนื่องจากเป็นเรื่องที่เคยเขียนไว้แล้ว แต่กลับมารีไรท์ใหม่อีกรอบเพื่อเพิ่มเนื้อหาให้มันสมจริงและสมบูรณ์มากขึ้น ยังไงก็ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะครับ ^^

ชื่อตอน : Curse 15 | Rumors... (Part1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 12:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Curse 15 | Rumors... (Part1)
แบบอักษร

คำสาปที่สิบห้า : ข่าวลือ… (ตอนต้น) 

 

บรรยากาศภายในโรงเรียนนั้นดูจะย่ำแย่ลงถนัดตา ถึงแม้จะมีการปิดข่าวด้วยเม็ดเงินจำนวนมหาศาล และประกาศจากทางโรงเรียนถึงสาเหตุการตายของ ‘ฮายอง’ ว่ามาจากอาการทางจิตประเภทหนึ่ง, ที่ชอบใช้ความรุนแรงและการทำร้ายตัวเองจนถึงแก่ชีวิต… เช่นเดียวกับ ‘เยจี’ ที่ทำร้ายตัวเองด้วยการ ‘ควักลูกตา’ ก็ตาม…

แต่สำหรับคนที่ ‘อยู่ในเหตุการณ์’ นั้น… ย่อมรู้ดีว่าแท้จริงแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“…แล้วนี่มันไปไหนวะ?” แชยองถามขึ้นขณะหันมองไปยังเตียงนอนว่างๆ ของมินะ

“เห็นบอกว่าจะไปเรื่องพิธีศพของพี่มันมั้ง” ดาฮยอนตอบกลับ “ออกไปตั้งกะหกโมงนู่น ชั้นยังไม่ลุกจากที่นอนเลย…”

“ละแกรู้ได้ไงมันไปไหน?”

“ก็มันบอกกับชั้นไว้ก่อนออกไปน่ะสิ! ชั้นก็เออๆ ไปทั้งๆ ที่ยังสะลึมสะลือนั่นแหล่ะ!” ดาฮยอนพูดต่อ

“ล… แล้วเมื่อคืน แกเจออะไรมั่งปะวะ??” แชยองถามต่ออย่างกล้าๆ กลัวๆ “เค้าลือกันให้แซ่ดเลยไม่ใช่หรอ… ว่าที่สองคนนั้นเป็นแบบนั้น ก็เพราะมันไปท… ‘ท้าทาย’ เองอ่ะ…??”

“…”

ดาฮยอนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งขณะนึกย้อนกลับไปตอนที่เธอเห็นเยจีถูกหามขึ้นท้ายรถพยาบาลไป… โดยที่มีผ้า ‘เปื้อนเลือด’ พันไว้ที่หัว ตอนแรกเธอก็นึกว่าอีกฝ่ายมันแค่ล้มหัวฟาดเพราะเห็นจากที่ไกลๆ มารู้เอาทีหลังก็จากที่ได้ยินนักเรียนมันพูดกันว่าเยจีมันควักลูกตาตัวเองออกทั้งสองข้าง เพราะเรื่องของคุณ ‘ฮิราอิ’

“ก็คงงั้นมั้ง…”

หลังจากที่เงียบไปนาน เธอก็ตอบกลับไปเบาๆ “แล้วนี่ซานะมันไปไหนของมันวะ?” ดาฮยอนหันไปถามแชยองที่กำลังหันไปมองอะไรสักอย่างทางเตียงของมินะ ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันกลับมา

“มันบอกจะออกไปซื้อพวกอุปกรณ์อะไรของมันกับพวกจีฮโยซอนเบนิมนั่นแหล่ะ…” พูดจบก็หันกลับไปมองอะไรที่เตียงอีกรอบ “ทำไมวะ? คิดถึงมันรึไง??” เธอหันมาแซว

“ย่ะ!! คิดถึงม๊ากมากกกกกเลย ไม่ได้เห็นหน้าไม่ได้คุยกันมาหลายวันแล้วเนี่ย!!” ดาฮยอนตอบกลับอย่างประชดประชันด้วยน้ำเสียงกวนๆ แบบติดตลก “ว่าแต่… แกมองอะไรวะ เห็นหลายรอบละ?”

“…”

แชยองไม่ตอบแต่กลับลุกขึ้นยืนและเดินไปยังเตียงของมินะ “กำลังสงสัยว่าไอถุงพลาสติกนี่…” ขณะที่พูดเธอก็ก้มลงไปหยิบถุงพลาสติกที่โผล่ออกมาจากใต้หมอนขึ้นมา “…มันคืออะไร…??”

“…”

แต่ทันทีที่เห็น ‘ของ’ ที่อยู่ในถุงซิปล็อคนั้น แชยองก็แทบจะโยนมันกลับลงไปที่เดิมทันทีพร้อมกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ “อ… อาอีกู…” และทันทีที่เห็นสมุดเล่มนั้น มันก็ทำให้นิสัย ‘นักข่าว’ ของดาฮยอนเริ่มทำงานอีกครั้ง เพราะเธอเองก็สงสัยว่ามินะนั้น… พยายามจะ ‘ซ่อน’ อะไรจากเธอ ‘เมื่อวาน’

“…”

“ย… ย่าห์!! นั่นแกจะทำไรวะ!??”

แชยองทักขึ้นทันทีที่เห็นดาฮยอนเดินมาหยิบถุงซิปล็อคนั้นและเปิดมันออก

“ถ้ามันโกรธขึ้นมา ช… ชั้นไม่เกี่ยวด้วยนะ!!” แต่ถึงอย่างนั้น มันก็หยุดการกระทำของดาฮยอนไม่ได้อยู่ดี

ดาฮยอนมองดูหน้าปกของมันอยู่ครู่หนึ่ง จนเห็นชื่อผู้เป็นเจ้าของเขียนกำกับเอาไว้ “…” Myoui… งั้นนี่ก็ของพี่สาวของมินะอะดิ?? ดาฮยอนนึกในใจ ข… ขออนุญาตเปิดดูนะคะ… ก่อนจะเริ่มพลิกดูสิ่งที่เขียนเอาไว้ด้านใน ซึ่งหน้าแรกๆ มันก็ไม่มีอะไรเลยนอกเสียจากเนื้อหาของสิ่งที่เหมือนกับจะเป็น ‘วิชาเรียน’ จนมาถึงหน้าที่อยู่กลางๆ เล่มซึ่งมันเปรอะเปื้อนไปด้วย ‘คราบเลือด’ ที่แห้งกรัง

“อ… อาอีกู…” แชยองอุทานออกมาเบาๆ อย่างขนลุก

“…”

ดาฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตากับแชยองทันทีโดยที่ยังไม่พูดอะไรและกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่ ก่อนจะพลิกกลับหัวสมุดเล่มดังกล่าวและยื่นให้กับอีกฝ่ายได้ดูสิ่งที่อยู่ด้านใน… และมัน ก็ทำให้แชยองถึงกับผงะ

“อ… อาอีกู!!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็น ‘ตัวหนังสือ’ มากมายที่ถูกเขียนเอาไว้ด้วย ‘เลือด’ จนเกือบจะเต็มหน้ากระดาษ… “ช… ชนนาาา!! น… นี่มัน ช… ชื่อคนนี่!!” ถึงแม้ตัวหนังสือส่วนมากมันจะยากต่อการอ่าน แต่แชยองก็มั่นใจว่ามันคือชื่อของคนไม่ผิดแน่ๆ

“น… เนี่ย ดูสิ!!” แชยองพูดและพยายามชี้ให้ดาฮยอนดูหนึ่งในรายชื่อที่ยังพออ่านได้ “คิม เซจอ…”

*เฮือกกกก!!!*

แชยองถอยกรูดทันทีด้วยความกลัว เช่นเดียวกับดาฮยอนที่ผงะไปครู่หนึ่ง “ม… ไม่ใช่มั้ง!!?” ดาฮยอนพูดเสียงสั่น พยายามคิดในแง่ดีว่ามันคงจะเป็นเพียง ‘เรื่องบังเอิญ’ เท่านั้นก่อนจะพลิกเปิดไปอีกหน้าที่มัน ‘แห้งติดกัน’ แทน

“ช… ชั้นว่าเอามันก… เก็บเหอะแก!!” แชยองพูดท้วงเพราะเริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมา แต่จู่ๆ ดาฮยอนก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไปเหมือนกับกำลังตกใจและช็อคสุดขีด เธอรีบพับสมุดเล่มนั้นปิดและเก็บมันใส่ถุงอย่างเดิมและยัดไว้ใต้หมอนของมินะทันที ก่อนจะลุกพรวดขึ้นและอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำเอาแชยองต้องพลอยสะดุ้งไปด้วย

“ไม่ๆๆๆ ชั้นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!!” ดาฮยอนโวยวาย ก่อนจะหันมาทางแชยองที่ยังงงๆ แต่ก็กลัวไปด้วย “เพราะแกนั่นแหล่ะ!! ชีพัล(แ_งเอ๊ย)!! ไม่น่าไปหยิบออกมาดูเลยให้ตายเหอะ!!”

“ม… มวอย๊า(อะไรวะ)!? ก็แกเองไม่ใช่หรอที่เสือกไปเปิดเองอ่ะ!!” แชยองเถียงกลับ

“ไม่ใช่ความผิดของชั้นซะหน่อย!!”

“ก็ถ้าแกไม่หยิบออกมา ชั้นจะเอามาเปิดดูมั้ยล่ะ!! ออตอกเค ออตอกเคคคค(จะทำไงดี)!!?” ดาฮยอนยังคงโวยวายไม่หยุดพร้อมกับเอามือยีหัวไปด้วย “อนนี่เค้าต้องโกรธชั้นแหงๆ เลย!!!” ก่อนจะหันมาทางแชยองอีกรอบ “ไม่รู้ล่ะ!! ถ้าชั้นเป็นอะไรไป ชั้นจะลากแกไปอยู่ด้วย คอยดูเหอะ!!!”

 

--:-- 

 

*ครืดดดด…*

“มาแล้วหรอ?? กำลังรออยู่พอดีเลย…” ชายคนหนึ่งพูดและยิ้มให้เมื่อเห็นเด็กสาวที่ตนเองกำลังรออยู่เปิดประตูเดินเข้ามา ก่อนจะพูดขึ้นอีกรอบ “มาให้ป๊ะป๋ากอดหน่อยสิ…” ชายคนนั้นพูดต่อและอ้าแขนต้อนรับ

“เรียกหนูมาวันนี้มีอะไรหรอคะ?”

“จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยรึไงล่ะ… หืมมมม?” พูดจบชายคนนั้นก็ก้มลงไปจูบกับเด็กสาวตรงหน้าและไซร้คอของเธอไปมา “ว่าแต่… แต่งตัวแบบนี้กะจะมายั่วป๊ะป๋ารึไง?” ชายคนนั้นถามต่อขณะกอดเด็กสาวตรงหน้าให้แนบแน่นขึ้น ก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงไปบีบขยำแก้มก้นของอีกฝ่ายเหมือนเช่นทุกครั้ง

“วันนี้ต้องออกไปซื้อของน่ะค่ะป๊ะป๋า…” เธอคนนั้นตอบกลับ

“งั้นหรอ… แล้วมีเงินใช้รึยังล่ะ??” ชายผู้นั้นถามต่อ “ถ้ายังไม่มี… อยู่ช่วยงานป๊ะป๋าสักแปบสิ”

“ได้สิคะ ป๊ะป๋า…” เด็กสาวคนนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันเย้ายวนและยิ้มให้ ก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวนั่งลงและจัดการ ‘งานของตัวเอง’ อย่างรู้หน้าที่โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายออกปากสั่งแต่อย่างใด…

 

--:-- 

 

.

.

.

“แล้วเรื่องชมรม… เมื่อไรถึงจะกลับไปใช้งานได้ล่ะคะ?”

“ก็จนกว่าคุณพ่อของเธอจะจัดการทำอะไรเสร็จละมั้ง… ได้ยินอาจารย์ท่านอื่นเขาคุยๆ กันว่าอาจจะมีการย้ายห้องสมุด… แต่ครูก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะจริงรึเปล่า” เขาเงียบและทำท่านึกอยู่พักหนึ่ง “หรือไม่… ก็อาจจะแค่เปลี่ยนชั้นวางหนังสือเปลี่ยนอะไรที่มันชำรุดออกนั่นแหล่ะ…”

ได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น นายอนก็ค่อยๆ เปิดประตูห้องออกมา ทั้งๆ ที่ ‘ในมือ’ ก็ยังถือเงินที่อาจารย์อคให้เอาไว้ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมานับอีกรอบเพื่อความแน่ใจ “…” สี่, ห้า, หก, เจ็ด, แปด… เก้า, สิบ หนึ่งแสนวอนพอดีสินะ… เมื่อนับเสร็จนายอนจึงนำเงินเก็บใส่ในกระเป๋าให้เรียบร้อยและค่อยๆ เดินออกมา

“…”

แต่เธอก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งและนึกบ่นในใจอย่างหงุดหงิด จะมาเข้าวินอะไรตอนนี้วะ?? พร้อมกับจัดการตัวเองให้เรียบร้อยอยู่สักพัก ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากตรงนั้น

โดยที่นายอนไม่ทันได้สังเกตเลย… ว่านอกจากเธอแล้ว ยังบังเอิญมีใครอีกคนที่ ‘ยืนแอบ’ อยู่แถวนั้นด้วย…

“…”

*แชะ! แชะ!!*

 

--:-- 

 

“ล… แล้วสรุป แกเห็นอะไรวะ??” แชยองถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ดาฮยอนจึงหันมามองและตะคอกใส่ “อยากรู้แกก็ไปเปิดดูเองดิวะ!!” ก่อนจะหันหน้ากลับไปและบ่นต่อ “ชนนาา!!(แ_ง)หาเรื่องให้กันชัดๆ ชิหาย!”

“อาอีกู! ไมพูดแบบนั้นวะ?? ก็แกเห็นไปแล้วไม่ใช่รึไงล่ะ!!?”

“อ๋อ! แสดงว่าแกอยากจะ ‘เป็นศพ’ แบบอีฮายองนั่นล่ะสิ!?” ดาฮยอนที่บังเอิญ ‘หลุดปาก’ พูดออกมาก็รีบเอามืออุดปากตัวเองทันทีด้วยความตกใจ “อ… อาอีกู…” พร้อมกับอุทานออกมาเบาๆ สีหน้าของเธอดูช็อคแบบสุดๆ

แชยองหันขวับกลับมามองด้วยท่าทางที่ตกใจไม่แพ้กัน “ก… แกจะบอกว่า…” แชยองพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พร้อมกับเว้นช่วงกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่ “อ… อาอีกู…” ก่อนจะอุทานออกมาในสภาพที่ไม่ค่อยต่างไปจากดาฮยอน “แกจะบอกว่า… แกเห็น ช… ชื่อมัน??”

“…”

“อ… อาอีกู…” เธออุทานออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นดาฮยอนพยักหน้า ถึงแม้มันจะดู ‘เหลือเชื่อ’ ที่สมุดเล่มหนึ่งสามารถทำให้คนอื่น ‘ตาย’ ได้แบบในอนิเมะชื่อดังบางเรื่อง… หรือมันอาจจะเป็นเพียงแค่ ‘ความบังเอิญ’ ที่เกิดขึ้นเท่านั้น… แต่ในเมื่อ ‘คำสาป’ ของคุณฮิราอินั่น ยังมีจริง… แล้วทำไมสมุดที่สามารถ ‘ฆ่าคนได้’

จะมีจริงขึ้นมาบ้าง… ไม่ได้

“…”

แชยองที่นึกไปถึงชื่อของ คิม เซจอง ซึ่งถูกเขียนเอาไว้ด้วย ‘เลือด’ เข้า ก็เกิดอาการขนลุกขึ้นมา และมัน… ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกลัวมากขึ้นเมื่อนึกย้อนกลับไปถึงข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์เมื่อไม่กี่วันก่อน รวมไปถึงเรื่องเหตุการณ์นองเลือดที่โรงเรียนมัธยมซองอึน… ซึ่งเป็นสถานที่ๆ มินะไปเอา ‘สมุดเล่มนั้น’ มาด้วย…

“…”

บรรยากาศในห้อง เรียกได้ว่ามาคุแบบสุดๆ เพราะต่างคนต่างก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันดี แต่อย่างหนึ่งที่พวกเธอจะทำแน่ๆ หากสามารถย้อนเวลากลับไปได้… ก็คือ จะไม่ไปยุ่งกับสมุดเล่มนั้นเด็ดขาด และปล่อยมันให้อยู่ใต้หมอนไปเหมือนเดิม

“ม… มันอาจจะแค่ ‘บ… บังเอิญ’ ก็ได้ม… มั้งแก…” แชยองพูดเสียงสั่นๆ สีหน้าของเธอดูแย่อย่างเห็นได้ชัด

“…”

บังเอิญกับผีน่ะสิ!! ดาฮยอนนึกด่าในใจ เพราะเธอรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้น มันไม่น่าจะใช่ความบังเอิญเหมือนอย่างที่แชยองพูดแน่ๆ… ที่มั่นใจแบบนี้เพราะเธอเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ดันไป ‘เห็น’ เหตุการณ์ตอนที่เจ้าหน้าที่กำลังขนศพของฮายองออกมาจากห้อง... อีกทั้งยังจำ ‘คำพูด’ ของเจ้าหน้าที่ๆ คุยกันได้…

ไปทำอีท่าไหนสภาพมันถึงได้ ‘เละ’ แบบนี้วะเนี่ย? เห็นแบบนี้ละนึกถึงเด็กที่อยู่แถวซงพานั่นเลยว่าปะ? ที่แขนขา ‘โดนหัก’ แล้วยังโดนพวกเครื่องเขียน ‘เสียบก้น’ อีกน่ะ… (เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดกับเพื่อน) นี่ถ้าเกิดมีอะไรเสียบด้วยนี่คิดว่าเป็นฝีมือ ‘คนๆ เดียวกัน’ เลยนะ… 

อ๋อ! หมายถึงเด็กที่ชื่อ ‘คิม’ อะไรนั่นใช่ปะ? ที่เด็กมันลือกันว่าโดน ‘ผี’ ตามมาล้างแค้นเหมือนพวกที่ตายกันยกห้องนั่น… (เจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งตอบกลับ) แต่ผีมันจะตามมาถึงนี่เลยหรอ? มันคนละโรงเรียนกันเลยไม่ใช่หรอวะ?? 

*เอื๊อกกก…*

ดาฮยอนกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่ขณะหันมองไปทางหนังสือที่อยู่ใต้หมอนของมินะอีกครั้ง ‘อย่างหวั่นๆ’ “…” บรรยากาศภายในห้องยังคงตกอยู่ในความเงียบกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของดาฮยอนดังขึ้น เจ้าตัวที่กำลังกลัวๆ อยู่ก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดรับสาย

“ย… ยอโบเซโย!?”

/น… นี่! เธอเห็นสมุด… เอ่ออ…/ มินะอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่พอได้ยินคำว่า ‘สมุด’ ดาฮยอนก็รู้แล้วว่ามินะกำลังพูดถึงสมุดเล่มไหน เธอกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่และปรายตามองไปทางหมอนใบนั้นอีกครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะพูดต่อ /เธอเห็นสมุดป… เปื้อนเลือดที่อยู่ในถุงซิปล็อคมั้ย?/

“…”

ดาฮยอนหันขวับไปมองแชยองที่นั่งอยู่ด้วยกันพร้อมกับขยับโทรศัพท์ให้ห่างจากหน้า ก่อนจะขยับปากพะงาบๆ ถามเพื่อนสาว(จะบอกมันว่าไงดีวะ??) สร้างความลำบากให้กับแชยองที่ต้องมาเสียเวลาถอดความจากดาฮยอนอีกรอบ

(แกบอกว่าอะไรนะ?? ชั้นไม่รู้เรื่อง!!) แชยองพะงาบตาม

(ชั้นถามว่าจะบอกมันว่าไงดี!??) ดาฮยอนถามกลับอย่างตื่นๆ /ย… ยอโบเซโย?? ดาฮยอน??/ มินะพูดแทรกขึ้นอีกครั้งเนื่องจากดาฮยอนนั้นเงียบอยู่นานจนอีกฝ่ายนึกว่าสายหลุด

“ย… อยู่ๆ ชั้นยังอยู่!!” ดาฮยอนตอบกลับอย่างรนๆ “ม… เมื่อกี้เธอถามอะไรสมุดๆ นะ??”

/เธอเห็นสมุดของมินอาอนนี่รึเปล่า??/ ทำเอาดาฮยอนกลืนน้ำลายลงไป ‘อีก’ เอื๊อกใหญ่ เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาให้เห็นบนใบหน้าถึงแม้อากาศมันจะไม่ได้ร้อนเลยก็ตาม /ชั้นว่าชั้น…/

“ม… ไม่เห็นนะ!!” ดาฮยอนตอบพร้อมถามกลับ “ท… ทำไมเหรอ??”

/…/

ทำเอามินะเงียบไปครู่หนึ่ง

/ม… ไม่มีอะไร ถ้าเธอไม่เห็นก็… ต… แต่ถ้าเห็นเข้า ก็ ‘อย่า’ ไปยุ่งกับมัน ‘เด็ดขาด’ นะ!/

ก่อนที่สายจะถูกตัดไป… “อ… ออตอกเค ออตอกเคคคคค!!! ถ้ามันรู้ว่าพวกเราไปหยิบมาเปิดดูแล้วมันจะเป็นไงวะ!!?” ดาฮยอนโวยวายขึ้นอีกครั้งและเอามือยีหัวตัวเองอย่างจนปัญญา ก่อนจะหันไปแขวะใส่แชยองอีกครั้ง

“เพราะแกคนเดียวเลย!! อีบ้า!!”

 

--:-- 

 

เย็นวันเดียวกัน…

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกได้นะคะ…”

ซานะหันไปพูดกับจีฮโยที่อยู่ข้างกันหลังจากที่เพิ่งกลับมาจากซื้อของด้านนอก “ไม่เป็นไร แค่นี้เอง… พี่ทำเองได้” จีฮโยตอบกลับและยิ้มให้ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายพูดแบบนั้น ซานะจึงขอตัวแยกออกมาและมุ่งหน้ากลับห้องพักของตัวเอง

“เมื่อยชะมัด…” เธอบ่นกับตัวเองเบาๆ และถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งขณะใช้มือจับที่ต้นคอและบิดหัวยืดเส้นไปมา “ถ้าอนนี่เค้า ‘ไม่ติดธุระ’ ป่านนี้คงกลับถึงห้องได้อาบน้ำนอนสบายๆ ไปแล้วมั้ง…”

พูดจบเธอก็ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่ง…

*กรี๊ดดดดดด!!*

เสียง ‘กรีดร้อง’ ที่ดังขึ้นทำให้ซานะชะงักไปครู่หนึ่ง “…” ก่อนจะหันมองไปทางอาคารเรียน ‘ที่มา’ ของเสียงดังกล่าว มวอย๊า(อะไรวะ)!? ไอพวกนั้นมันยังไม่เข็ดกันอีกรึไง? เธอนึกสบถในใจอย่างเซ็งๆ ขณะนึกไปถึงกลุ่มเด็กๆ ที่มักจะพากันไป ‘ลองของ’ ที่หน้าตึกเรียนในช่วงโพล้เพล้ จนเหมือนกลายเป็น ‘กิจกรรม’ ทดสอบความกล้าไปซะอย่างนั้น

ในตอนนี้… เรื่อง ‘ผี’ ประจำตึกเรียน ดูท่าจะเป็นที่นิยมและพูดถึงกันมากกว่าเรื่องของคุณ ‘ฮิราอิ’ นั่นซะอีก ถึงแม้ว่าจะมีข่าวลือพูดๆ กันปากต่อปากว่าโดนผีของแชรินซอนเบนิมทำร้าย หรือจ้องจะเอาชีวิตมาให้ได้ยินกันบ้าง… แต่มันก็ไม่เท่ากับ…

“…”

ซานะชะงักเท้าของตัวเองทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึง ‘จิตอาฆาต’ ที่ส่งตรงมาจาก ‘ต้นไม้’ ที่อยู่ด้านหน้า “…” เธอค่อยๆ หันหน้าหลบแสร้งทำเป็น ‘ไม่เห็น’ สิ่งที่อยู่ตรงนั้น… แต่หางตาเจ้ากรรมก็ยังเห็นเจ้าสิ่งที่กำลังนั่งห้อยขามองเธออยู่ดี เช่นเดียวกับจมูก… ที่ได้กลิ่นเหม็นเน่าชวนอ้วกอย่างรุนแรงลอยคละคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณนั้น ซานะรีบหันหลังกลับทันที และเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆ ร่างอันน่าเกลียดน่ากลัวของผีสาวตนนั้น กลับมายืนแสยะยิ้มให้... ‘ตรงหน้า’

*เฮือกกกก!!*

ระวัง ‘เพื่อน’ ของแกเอาไว้ให้ดีเถอะ… หึหึหึ 

โดยเฉพาะ… กับ ‘สมุดเล่มนั้น’ 

เมื่อพูดจบ ร่างของผีสาวตนนั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไปต่อหน้า… เหลือเพียงรอยยิ้มที่ ‘ฉีกกว้าง’ ทิ้งท้ายพร้อมกับเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายในลำคอ จนภาพนั้นมันหายวับไปต่อหน้าต่อตา “…” ปล่อยให้ซานะยืนขนลุกและงงกับสิ่งที่มันพูดทิ้งท้ายเอาไว้… ‘สมุด’ อะไรของมันวะ??

.

.

.

สิบนาทีต่อมา ณ ห้อง 525…

“ป… เป็นอะไรของพวกแกวะ??” ซานะถามแชยองเพื่อนสาวที่กำลัง ‘สั่นๆ’ ด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองดาฮยอนที่มาสิงอยู่ด้วยกัน “แล้วทำไมอีนี่ถึงมาอยู่ห้องงี้วะ หรือพวกแกไปลองของหน้าตึกเรียนกันมา??” ก่อนจะพูดต่อ “ตัวมันซีดเป็นดูบู(เต้าหู้)หมดแล้วเนี่ย!”

“ม… ไม่ใช่ซะหน่อย!” ดาฮยอนเถียงกลับ

“อ้าวหรอ?” ซานะถามกลับอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก “ชั้นก็นึกว่าไอที่มันกรี๊ดๆ กันตอนชั้นกลับมาถึงเป็นพวกแกซะอีก…” ซานะเงียบไปพักหนึ่งขณะเดินผ่านทั้งสองไปนั่งที่เตียงของตัวเอง ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วสรุปไปทำอะไรกันมาวะอีดุ้บ?”

“ด… ดุ้บ??”

“ก็ดูบูไง! ดูตัวแกซะก่อนสิสีตกซะขนาดนั้น!!” ซานะแซว “แล้วไปทำเรื่องอะไรกันมาวะ ไหนลองเล่าให้ชั้นฟังดิ๊!?”

ได้ยินแบบนั้นทั้งดาฮยอนและแชยองจึงเล่าเรื่องทุกอย่างให้กับซานะฟัง…

 

--:-- 

 

“อ… อาอีกู…” ซานะอุทานออกมาเบาๆ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจนจบ “นี่แกจะบอกว่า แกไปเห็นชื่อของ ‘ฮายอง’ ในสมุดเล่มนั้น?? แล้วก็มีชื่อของเด็กที่เคยเป็นข่าวหน้าหนึ่ง… เขียนเอาไว้ด้วย ‘เลือด’ เนี่ยนะ??” ซานะพูดทวนออกมาอย่างอึ้งๆ “มันจะเป็นไปได้หรอวะ นี่แกอ่านเดธโน้ตมากไปปะเนี่ย??”

“ม… ไม่ใช่ซะหน่อย!!” ดาฮยอนเถียงกลับ “ช… ชั้นเห็นมากับตาจริงๆ นะ!! แล้วชั้นเองก็อยู่ในเหตุการณ์ที่อีนั่นมันท้าให้พี่ของมินะมาฆ่าด้วย!” ก่อนจะพูดต่อ “ล… แล้วแกไม่คิดว่ามันบังเอิญรึไง ที่ศพของอีนั่นมันจะโดนหักแขนแล้วทุบจนเละแบบนั้นอ่ะ!!” ดาฮยอนพยายามยกตัวอย่างให้ซานะฟัง “ก็เหมือนเด็กที่ตายในข่าวบนบ้านชั้นสองนั่นอ่ะ!!”

“ยังไงมันก็ฟังดูน่าเหลือเชื่ออยู่ดีอ่ะ…” ซานะพูดต่อ “ตั้งแต่คำส่งคำสาปอะไรของคุณ ‘ฮิราอิ’ นั่นละ!”

“ก… ก็แกไม่เชื่อนี่หว่า!! ไม่รู้อะ ยังไงคืนนี้ชั้นขอนอนกับแกด้วยแล้วกัน!!”

ดาฮยอนพูดต่อ

“แกจะมานอนกับชั้น แล้วปล่อยให้ยัยนั่นมันนอนคนเดียวเนี่ยนะ!??”

“ก… ก็นั่นพี่สาวมัน เค้าคงไม่ทำอะไรน้องสาวตัวเองหรอก!!” ดาฮยอนเถียงกลับด้วยความกลัว ทำเอาซานะถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายๆ ถึงแม้ปากจะพูดออกไปเหมือนกับเป็นเรื่องเหลือเชื่อและดูไร้สาระ… แต่ในใจเธอกลับไม่คิดว่ามันเป็นแบบนั้น เธอเชื่อสิ่งที่ดาฮยอนและแชยองเล่ามาทุกอย่าง เพราะถ้ามันเป็นเรื่องไร้สาระจริง… ‘ยัยนั่น’ คงไม่โผล่ออกมาให้เห็นแบบนั้นแน่…

“เออๆ จะนอนก็นอน…” พูดจบซานะก็ลุกขึ้น

“ล… แล้วแกจะไปไหนวะ!!?” ดาฮยอนถามขึ้นทันทีที่เห็นซานะเดินไปทางประตู

*กึกกก…*

ซานะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองเพื่อนสาว “ก็ไปหายัยนั่นไง…” พูดจบซานะก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องตรงขึ้น ‘บันได’ ไปหามินะทันที… เธอใช้เวลาเดินไม่นานนักก็มาถึงบริเวณชั้นห้า “…” และหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของมินะ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไร… มินะ ก็ดันเปิดประตูออกมาซะก่อน

*เฮือกกก!!*

ความรู้สึกอันเย็นยะเยือกที่ปะทะเข้ากับร่างของเธอจังๆ ทำให้เส้นขนบริเวณแขนที่กำลังยื่นออกไปจะจับลูกบิดค่อยๆ ตั้งขึ้นทีละเส้น… ทีละเส้น… ก่อนจะลุกลามไล่เข้ามาทำเอาขนลุกเกลียวไปทั้งตัว

“อ… อาอีกู… ตกใจหมด!” มินะอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ “ว่าแต่… เธอเห็นดาฮยอนมันปะ??”

“…”

แต่ซานะก็ยังไม่ตอบอะไร มินะจึงต้องเรียกซ้ำอีกครั้ง “ซานะ?? ย… ย่าห์! ซานะ!!” อีกฝ่ายถึงสะดุ้งและหันมาสบตากับเธอ “เธอเป็นอะไรรึเปล่าอ่ะ?? ดูเธอเหม่อๆ นะ?” มินะถามต่อ

“ป… เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร!” ซานะตอบกลับและรีบ ‘หลบสายตา’ จากมินะ ‘อีกคน’ ที่กำลังจ้องเธอเขม็งอยู่ทางด้านหลังของมินะ พร้อมกับนึกในใจ น… นี่สินะ ที่หล่อน ‘พูดถึง’

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น