挺好

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สาม-เรื่องบังเอิญ

ชื่อตอน : สาม-เรื่องบังเอิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 10:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สาม-เรื่องบังเอิญ
แบบอักษร

สาม-เรื่องบังเอิญ 

         อัญมณีกำลังเดินกลับคอนโดหลังจากเธอไปซื้อของใช้ส่วนตัวจากซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ห่างจากคอนโดเธอไปสองสามช่วงตึก เธอได้แต่โทษตัวเองว่าเป็นคนขี้ลืมอะไรขนาดนี้ เพราะเมื่อตอนเลิกงานเธอก็แวะซื้อของสดแล้วแต่ดันลืมขอใช้ส่วนตัวสะนี้ และที่ไม่น่าให้อภัยตัวเองที่สุดคือตอนนี้มันค่อนข้างดึกแล้ว คนจึงไม่ค่อยคนมีเท่าไหร่นัก 

 

“โอ้ยยย” 

 

แต่อยู่ดีๆเธอก็โดนชายร่างสูงใหญ่วิ่งมาชนจนล้มลง เขาหันกลับมามองเธอพักหนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ และมองเลยไปข้างหลัง จากนั้นเขาก็คว้ามือเธอให้ลุกขึ้น  

 

“ไป!” 

 

เขาออกคำสั่งเสร็จก็พาเธอวิ่งหลบเข้าไปตรงมุมตึกหนึ่ง เพื่อหลบกลุ่มคนที่กำลังตามมา ตลอดทางที่เขาพาเธอวิ่งมาจนถึงมุมตึก อัญมณีก็ไม่ได้มีเวลาสังเกตุคนที่ลากตัวเองมาเท่าไหร่นัก เธอจึงถือโอกาสสังเกตใบหน้าเขา เขามีดวงตาดุสีเข้มบนให้หน้าออกดุๆนั้น แต่เธอก็เห็นเพียงแค่นั้น เนื่องจากไฟตรงที่เธออยู่นั้นเสียไปดวงหนึ่ง ทำให้มองหน้าเขาได้ไม่ชัดนักและทำให้ง่ายต่อการหลบซ่อนเป็นอย่างดี  

 

“นี่คุณ....” 

 

“เงียบ!!” 

 

เขาออกคำสั่งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งวิ่งมาใกล้บริเวณที่เขาและเธอหลบอยู่ 

 

“มันหายไปไหนวะ” 

 

“มึงไปดูตรงนู้นดิ” 

 

คนที่เป็นลูกพี่ใหญ่สั่งขึ้นให้ไปดูตรงมุมตึกมุมหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ ที่อัญมณีและเขาหลบอยู่ และเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาจึงดึงเธอเข้ามากอดไว้อย่าปกป้อง แต่ลูกน้องคนที่โดยสั่งยังเดินไปไม่ถึงมุมดึก ก็มีเสียงลูกน้องอีกคนวิ่งเขามาแล้วตะโกนเสียงดัง จนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปให้ความสนใจ 

 

“ลูกพี่! ไอ้ชอนมันโทรมาบอกว่าเราโดนหลอก” 

 

“หมายความว่าไงวะ” 

 

“คนที่เราตามอยู่ไม่ใช่ไวเนอร์ครับ” 

 

“ลูกพี่!! เกิดเรื่องแล้วครับ” 

 

ลูกน้องอีกคนที่รับโทรศัพท์ก็ตะโกนขึ้นมาอีก 

 

“อะไรอีกวะ!!” 

 

“นายถูกพวกมันจับตัวได้แล้ว” 

 

“ลูกพี่...” 

 

“แม่ง..งั้นเราหนีกันก่อน ไป!” 

 

เขาได้ยินทุกอย่างที่คนกลุ่มพูดกัน เขาจึงรอสักพักแล้วจึงพาอัญมณีออกมาจากมุมตึกนั้น เขากำลังเดินไปจากตรงนี้อยู่แล้ว ถ้าอัญมณีไม่ทักขึ้นก่อน 

 

“คุณบาดเจ็บนี่คะ”  

 

“ผมไม่เป็นอะไร” 

 

เมื่อออกจามุมตึก เธอจึงได้สังเกตุเขาแบบเต็มๆตา เธอสูงแค่ไหล่เขาเอง ใช่ดวงตาเขาเป็นสีดำที่มองยังไงก็ดูดุมาก เข้ากลับใบหน้าที่ดุนั้นอีก ทำให้ดูดุเข้าไปอีก ตามเนื้อตัวเข้าก็เหมือนคนปกติ แค่ตรงหัวไหล่เขามีเหลือดไหลอยู่แค่นั้น แต่ประเด็นคือคนปกติที่อยู่ดี ๆ คงไม่มีเหลือดไหลออกมาเยอะแบบนี้แน่ เธอคิดในใจ 

 

“คุณควรทำแผล” 

 

“ก็บอกว่าไปเป็นไร” 

 

“คุณ...เป็นคนร้ายหรือเปล่า”อัญมณีถามขึ้นเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ แล้วค่อยๆเดินถ่อยหลังอย่าระวังตัว ได้แต่นึกโทษตัวเองอีกครั้ง แท้ที่จะห่วงตัวเองดันไปห่วงเขาสะนี่ เธอมองเขาที่ตอนนี้ทำหน้าระอากลับทาทางของเธอ และเดินเขามาหาเธอช้าๆ 

 

“ยะ...อย่าเข้ามะ” 

 

“...จะทำแผลให้ไม่ใช่หรอ”เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางตลกของเธอ จึงนึกอยากแกล้งขึ้นมา เขาจึงเปลี่ยนใจ จากที่ตอนแรกเขาจะจากไปโดยทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เปลี่ยนมาเป็นอยู่แกล้งเธอแทน “และอีกอย่างผมไม่ใช่คนร้าย” 

 

“เอ่อ” 

 

“รีบพาผมไปทำแผลสิ” 

 

“เดียวฉันพาคุณไปโรงพยาบาลน่าจะดีกว่า” 

 

“ไม่!!!” 

 

 

จนแล้วจนรอด จากที่ตอนแรกยืนเถียงกันเรื่องทำแผล และเธอคิดจะพาเขาไปโรงพยาบาล แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงเขาก็ไม่ยอมไป โดยเขาใช้ข้ออ้างว่ากลัวพวกที่ไล่ตามเขาตอนนั้นไปดักเขาที่ โรงพยาบาล เธอเลยต้องพาเขามาที่คอนโดเธอแทน ถามว่าเธอกลัวไหม แน่นอนว่าต้องกลัวอยู่แล้ว แต่ทำไงได้เธอกลัวว่าเขาจะเสียเลือดจนเป็นอะไรขึ้นมา เธอคงรู้สึกผิดแย่ ซึ่งตอนนี้เขาได้เข้ามานั่งรอยหน้ารอยตาอยู่บนโซฟาตัวโปรดของเธออยู่ หลังจากที่เธอทำแผลให้เขาเสร็จ แล้วบอกว่าเขาควรกลับไปได้แล้ว แต่เขาไม่ไปและยังใช้ข้ออ้างเดิมว่า 

 

‘ถ้าพวกนั้นดักทำร้ายผมอยู่จะทำไง’ 

 

แค่คิดเธอก็หนักใจแล้ว ยิ่งวันนี้พี่แปลงกลับไปที่บ้านสวนด้วย ทำให้ตอนนี้เธออยู่กับเขาแค่สองคนที่คอนโด 

 

“เฮ้ออออ” 

 

เธอทำได้แค่ถอนหายใจ หลังทำแผลให้เขาเสร็จ ก็พูดคุยกับเขานิดหน่อยได้รู้ว่าเขาชื่อไคร์ เป็นนักธุรกิจธรรมดาคนหนึ่ง ที่ถูกตามล่าเพราะคนไว้ใจในบริษัทคิดทรศยหักหลังเลยวางแผนจะเก็บเขา เลยทำให้เธอรู้สึกสะบายใจขึ้นมาหน่อยว่าอย่างน้อยเขาไม่ใช่คนร้าย และตอนนี้เขาก็หลับไปแล้วตรงโซฟาของของเธอเธอเลยเข้าห้องนอนและล็อกห้องจากนั้นก็อาบน้ำและตรียมเขานอนบ้าง ส่วนเขาก็ปล่อยให้นอนที่ห้องรับแขกไป 

 

เช้านี้อัญมณีตื่นสายนิดหน่อย เพราะเมื่อคืนนอนดึก เธอจึงต้องรีบจัดการตัวเองแล้วออกไปทำงานก่อนที่รถจะติดไปมากว่านี้จนเป็นเหตุให้เธอไปถึงที่ทำงานสาย เมื่อออกมาจากห้องนอนเธอก็มองไปรอบๆห้องรับแขก แต่ก็ไม่พบคนที่พามาด้วยเมื่อคืนนี้ เมื่อไม่พบเขาเธอจึงคิดว่าเขาคงกลับไปแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้นเธอจึงรีบไปทำงานทันที อัญมณีใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงบริษัท แต่ถึงแม้จะยังไม่สาย และมาก่อนเวลาทำงานนิดหน่อย อัญมณีก็ยังคิดตัวเองว่ามาสายกว่าปกติอยู่ดี เพราะวันนี้เธอมีประชุมตอนเช้า จึงต้องมาเตรียมตัวก่อน ถ้าเป็นประชุมแบบปกติของทุกสุดสัปดาห์ก็ดีไป แต่วันนี้นอกจากประชุมแล้วเธอต้องคุยงานกับลูกค้าในที่ประชุมด้วย 

 

ติ่ง ติ่ง 

  เพียงขวัญ : ยาหยี อย่าลืมนัดวันนี้ของเรานะจ๊ะ 

  ธัชเทพ : สาว ๆ ให้ผมไปรับไหม จะได้ไม่ต้องขับรถกันทางผ่านพอดี 

 

         เพียงขวัญส่งไลน์มาเตือนอัญมณีเหมือนกลัวว่าเธอจะลืม เธอยิ้มให้กับความขี้กลัวเกินเหตุของเพื่อน 

 

ติ่ง ติ่ง 

  เพียวขวัญ : ให้คุณชายมารับก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องห่วงตอนกลับ 

  ธัชเทพ : งั้นเดียวแวะรับยาหยีก่อนแล้วกันนะ แล้วก็ไปรับขวัญ 

  อัญมณี : ได้เลย ขอตัวไปประชุมก่อนเย็นนี้เจอกัน 

 

ตอบเสร็จอัญมณีก็หยิบเอกสารเพื่อไปเข้าประชุม เมื่อเข้ามาถึงห้องประชุมก็ไปนั่งประจำที่ของเธอ ในห้องมีคนมาแล้วบางส่วน รอสักพักประชุมก็เริ่มขึ้น เมื่อเอสเวิสเดินเข้ามาพร้อมกับลูกค้าที่เขาประชุมวันนี้ด้วย 

 

“สวัสดีทุกคน ก่อนเริ่มการประชุมผมขอแนะนำลูกค้าที่จะเข้าประชุมกับเราวันนี้นะครับ”  อัญมณีมองลูกค้าที่เดินมากับบอสของเธอ พอเห็นหน้าเขาชัดๆก็เกิดอาการงง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือไคร์ คนที่เธอพาไปทำแผลที่คอนโดเมื่อคืนนี้ “คุณไวเนอร์ เวฟเตอร์ เขาจะเข้ามาประชุมกับเราวันนี้ และตัดสินใจเลือกสถาปนิคด้วยตัวเองเองในการทำงานชิ้นนี้ที่เป็นหัวเรื่องของการประชุมวันนี้ครับ”  

 

         กว่าจะประชุมเสร็จก็กินเวลาไปเกือบเที่ยง แค่นึกก็ถึงตอนประชุมเพลียแล้ว เนื่องด้วยผลการประชุมออกมาว่าเธอได้รับงานนี้ มันก็ดีอยู่หลอกที่ได้งาน แต่สาเหตุที่มาของการประชุมที่มีเวลานานกว่าที่เคย คือลูกค่าของบอสนั้นล่ะ พอบอสแนะนำเขาเสร็จเขาก็ออกฤทธิ์เลย 

 

‘สวัสดีทุกคน ก่อนเริ่มการประชุมผมขอแนะนำลูกค้าที่จะเข้าประชุมกับเราวันนี้นะครับ คุณไวเนอร์ เวฟเตอร์ เขาจะเข้ามาประชุมกับเราวันนี้ และตัดสินใจเลือกสถาปนิคด้วยตัวเองเองในการทำงานชิ้นนี้ที่เป็นหัวเรื่องของการประชุมวันนี้ครับ’ 

 

‘ผมเลือกเธอครับ’ไวเนอร์ชี้มาที่อัญมณี และมองที่อัญมณีเพื่อยืนยันว่าเธอที่เขาพูดถึงคือใคร‘ส่วนคนอื่น....ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องเข้าประชุมกับผมนะครับ’ 

 

และพอเป็นอย่างนั้นบอสจึงเลื่อนการประชุมประจำสัปดาห์ไปเป็นตอนบ่าย โดยที่ตอนบ่านอัญมณีไม่ต้องเข้าประชุมก็ได้ เพราะประชุมเรื่องานเช้านี้แล้ว แต่ที่เธอหนักใจไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเพราะไวเนอร์เขาปฏิเสธแบบงานทุกชิ้นที่เธอเสนอไปเขาบอกต้องการงานที่ไม่เคยมีมาก่อน ไม่ซ้ำใคร แปลกตาแต่สวยลงตัว แค่โจทย์ของเขาก็ทำเธอเครียดไปหมด สุดท้ายเธอเลยขอส่งแบบงานเป็นสัปดาห์หน้า 

 

“เฮ้อออออออ” 

 

อัญมณีนั่งเขียนแบบตลอดทั้งบ่าย รวมๆแล้วงานที่เธอเขียนออกมาน่าจะห้าหกแบบแล้ว แต่ขนาดเธอเองยังดูแล้วยังไม่ค่อยพอใจเลย ไม่ต้องพูดถึงเขาเลยว่าเห็นงานเธอแล้วเขาได้คงปฏิเสธอีกแน่ๆ อัญมณีนั่งเขียนแบบจนถึงเวลาเลิกงาน ก็เก็บของเตรียมตัวกลับคอนโด วันนี้เธอมีนัดกับกลุ่มเพื่อนความจริงธัชเทพจะมารับเธอที่บริษัทแต่เธอปฏิเสธไปแล้วให้เพื่อนไปรับที่คอนโดแทน  

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 

มาแล้วจ้าาาาาาาาา 

เพิ่งส่งโปรเจคไปเลยรีบมาปั่นให้อ่าาา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น