วิวัฒน์ แห่งกองกำลังเอสเอส
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไทเซียสกับชีวิตวันแรกในโลกคู่ขนาน

ชื่อตอน : ไทเซียสกับชีวิตวันแรกในโลกคู่ขนาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 131

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2562 16:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไทเซียสกับชีวิตวันแรกในโลกคู่ขนาน
แบบอักษร

 

 

สวัสดีผมมีชื่อว่าเอมิยะ ชิโร่ เด็กหนุ่มที่รอดจากไฟไหม้เมื่อ 5 กว่าปีก่อน

 

 

 

ซึ่งตอนนี้ผมกำลังต่อสู้กับราชาวีรชนชื่อกิลกาเมซ

 

 

"แฮ่ก!!!แฮ่ก!!!"

 

ผมก็หายใจแรงเพราะเหนื่อยจากการต่อสู้ แล้วมีเลือดตามตัว

 

"หึๆๆข้าให้โอกาศเจ้าอีกครั้ง.....ยอมแพ้สะ....และข้าจะไว้ชีวิต"

 

มันพูดให้โอกาศอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งผมก็กัดฟันแน่น

 

"หยุดพูดเถอะ!!!และเข้ามาเลย My Unlimited Blade"

 

แล้วผมก็เปิดใช้งาน My Unlimited Blade ที่สู้ไม่ถอยเพราะผมต้องเข้มแข็งต่อไป

 

สำหรับเซเบอร์สำหรับรินสำหรับซากุระและแม้แต่อิลยา

 

พวกเธออยากให้ผมเป็นแบบนั้น

 

แล้วดาบต่างๆก็ออกมาและไปหามัน

 

"เพล้ง!!!ๆๆๆๆๆๆๆ"

 

ส่วนมันปล่ายดาบที่ออกมาจากวงเวทย์สีทองจนหมด

 

"ฮะ......แก่สามารถสร้าง FAKES ได้......แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแก่จะชนะ"

"ติดตาม!!!"

"ประตูแห่ง!!!!"

"ไม่ !!!"

"BABYL ON !!!"

 

ผมก็เห็น Reality Marble หายไปแบบไร้สาเหตุ

 

หรือว่า.....นี่มัน.....

 

"ผิดปกติอะไร? ออกมาสิ!!!"

 

แล้วผมก็เห็นเขาดึงดาบออกมา

 

 

 

 

ซึ่งเป็นดาบที่มีขนาดใหญ่มากด้านจับเป็นสีทอง ส่วนตัวดาบเป็นลายสีดำแดง

 

"!!!!!!!!!!!!"

 

และเมื่อผมเห็นดังนั้นก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ

 

"ลาก่อน!!!!!!!!"

 

ขณะที่มันกำลังจะโจมตีผม ก็มีบางสิ่งบางอย่างตีมือของมัน

 

จนดาบเล่มนั้นล่วงลงกับพื้น

 

 

"อะไรน่ะ....?"

 

แล้วทันใดนั้นเองก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากพุ่มไม้

 

อายุน่าจะ 20 ปีขึ้น

 

"อืม .... เจ้าโง่มากเลยนะคะ"

 

ผู้หญิงคนนั้นได้พูดออกมา ทำให้พวกงงไปเลย

 

"อะไรของเจ้า ? เจ้าเป็นใคร"

 

มันก็งงสิ ใครที่ไหนไม่รู้มาบอกว่าโง่แบบนี้

 

และอีกอย่างเป็นคนแรกที่ทำให้ล่วงจากมือได้

 

"สวัสดีฉัน ไทเซียส ฉันเป็นเหมือนคุณ.....ท่านวิญญาณที่กล้าหาญ.......อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาช่วยคุณด้วย"

 

ผู้หญิงคนนั้นพูดแนะนำชื่อของตน และยังบอกอีกว่าไม่ได้มาช่วย

 

แล้วเธอมาทำอะไร

 

"แล้วเจ้ามาที่นี่ทำไม"

"............."

 

ซึ่งมันก็ถามผู้หญิงคน ส่วนผมก็ยื่นฟังอยู่เงียบๆ เพราะผมบาดเจ็บอยู่

 

แล้วเธอก็มองมาที่ผมและยิ้มที่มุมปาก

 

ก่อนที่จะพูดว่า......

 

"ก่อนที่ฉันจะเริ่มขั้นตอนต่อไป........ฉันขอทำสิ่งนี้ก่อน"

 

แล้วเธอก็ชี้นิ้วไปที่มันแบบไร้สาเหตุว่าชี้ทำไม

 

"ชี้ขะ!!!!"

 

และมันก็พูดไม่ทันจบ

 

"กะ....เกิดอะไรขึ้นกับข้าเนี่ย!!! อ๊าก!!!"

 

มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วหลับตาลง

 

"อะไรกัน......เกิดอะไรขึ้น"

 

ผมตกใจนิดหนึ่งที่มันร้องออกมาแบบนั้น

 

ซึ่งสิ่งผิดปกติต่อมาคือร่างกายของมันก็เริ่มเล็กลง มือกับแขนที่บางสวย เส้นผมที่ยาวขึ้นมาก

 

"เฮ้~~......เสร็จไวกว่าที่คิดไว้สะอีกนะ"

 

ไทเซียส เธอพูดอย่างชอบใจ พร้อมกับมันที่หันมามองเธอ

 

ในสายตาที่......บอกไม่ถูก

 

"แก่ทำอะไร.....ฮะ? เสียงของข้า...?"

 

กิลกาเมซก็จับไปที่หอของตัวเอง แล้วก็จับไปที่หน้าและส่วนต่างๆของร่างกาย

 

"ผะ....ผู้หญิง....หรอ!!?!!"

 

 

ซึ่งสิ่งที่ผมเห็นก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผมสีทองยาว ดวงตาสีแดง ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น

 

ยื่นอยู่ตรงหน้าผม

 

"หือ....นี่มันอะไรกัน.....ร่างกายของข้าหรอ!"

 

แล้วไทเซียสก็ตบมือเบาๆกับความสำเร็จของตน

 

แล้วพูดว่า......

 

"วิเศษมาก.......คุณดูสวยขึ้นมากเลยนะ"

 

ไทเซียสพูดชมกิลกาเมซในเวอร์ชันผู้หญิง

 

และฝ่ายนั้นก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

 

"ทำไมต้องเปลี่ยนให้ข้าเป็นผู้หญิงด้วย"

 

กิลกาเมซถามไทเซียสด้วยความสงสัย

 

ส่วนผมก็.......

 

"แฮ่ก!!!แฮ่ก!!!"

 

ผมก็ยังยื่นเอามือปิดแผลของผม โดยที่เลือดไหลไม่หยุด

 

"เรื่องนั้นเดี๋ยวอธิบายให้ทีหลัง.....แต่ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว"

 

แล้วไทเซียสก็ชี้ขึ้นไปข้างบนหัวและจากนั้นก็เกิดลมแรงพับมาโดนหน้าของพวกเรา

 

"อะ....อะไรกันเนี่ย......ลมพวกนี่"

"แฮ่ก!!!อะ.....ไร....กัน"

 

และสติผมก็ดับไปทันที ถาพทั้งหมดกลายเป็นสีดำ

 

ส่วนหนึ่งก็จากที่ผมได้รับบาดเจ็บสาหัด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"อืม"

 

ผมได้สติกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง

 

"เอ๊ะ!!!"

 

ผมได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ผมก็เห็นฝาพดานห้องๆหนึ่ง

 

และผมก็ยังเห็นผู้หญิงคนนึงผมสีทองหลับตาอยู่

 

ใช่เธอคือกิลกาเมซในเวอร์ชันผู้หญิงนั้นเอง

 

แล้วพูดอะไรสักอย่างออกมาด้วย

 

"zzz......ใช่....ข้าเป็นราชา.........zzzzz"

 

อืม.....ทำไมผมถึงนอนที่ตักเธอได้ล่ะเนี่ย

 

แต่ที่สำคัญกว่านั้น........ทำไมต้องเป็น SHE!

 

"หืม!!!"

 

แล้วเธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

และพอเธอเห็นผมนอนตักของเธอ

 

"อะ.....ออกไปจากตักของข้านะ"

 

และเธอก็ใช้มือบางๆของเธอ ตีหน้าผมในความแรงที่พอรับได้

 

"โอ!!!ๆๆๆหยุดตีผมเถอะ!!! เธอควรจะเป็นคนที่ออกจากผมนะ !!!"

 

ผมพูดพร้อมกับเอามือของผมบังมือของเธอ

 

และพอเธอมองไปรอบๆก็ตกใจอยู่เหมือน

 

"คะ....ความรู้สึกนี้มัน"

 

แล้วเธอก็ลุกขึ้นทันที จนทำให้หัวของผมฟาดพื้นอย่างแรง

 

และกิลกาเมซจะสแกนสถานที่ที่พวกเราอยู่

 

แต่ก็มีเสียงของไทเซียสดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

 

"โอเคๆ ถึงเวลาอธิบายแล้วสิ!"

 

และเมื่อพวกเราได้ยินดังนั้น จึงหันไปก็พบกับไทเซียสที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ

 

"เจ้า!!!"

 

ก่อนที่จะพูดอะไร ไทเซียสก็พูดก่อน

 

"ถ้าอยากรู้อะไรเดียวจะเล่าให้ฟัง.......ก่อนอื้น......ท่านชิโร่"

"เออ......ครับ"

"ช่วยเทชาให้หน่อยสิคะ"

 

แล้วเธอก็ก้มไปหยิดอะไรสักอย่าง ซึ่งมันก็เป็นกาน้ำและแก้วสำหรับดื่มชา

 

ที่จริงมันดื่มได้หมดแหละ ถ้าอยาก

 

ซึ่งผมก็ตอบว่า.........

 

"เอ่อ.....โอเค"

 

แล้วผมก็หยิดกาน้ำขึ้นมาและเทใส่แก้ว

 

ซึ่งผมก็ใส่ 3 แก้วเพราะผมจะดื่มด้วยไง

 

และผมก็เสริญให้พวกเธอไป แต่ทำไมกิลกาเมซถึงไม่มองหน้าผมกันนะ

 

ชั้งมัน.....แล้วผมก็ถามไทเซียสตอนที่ดื่มนั้นแหละ

 

"นี่พวกเราไม่ได้อยู่ในโลกเดิมใช่ไหม"

 

เมื่อผมถามไปแบบนั้น เธอก็ดื่มจนหมดก่อนจะพูดว่า....

 

"ใช่เราไม่ได้อยู่ในโลกเดิมแน่นอน.......นี่คือเอกภพคู่ขนานหรือก็คือโลกที่แตกต่าง แต่ก็ยังเหมือนเดิม"

"ผมไม่เข้าใจ"

 

ถึงจะพูดแบบนั้นผมก็โคตรไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อ

 

"ถ้าให้เข้าใจง่ายๆ.......ตอนนี้เราอยู่โลกคู่ขนาน"

"แต่ทำไมต้องพาข้ามาที่นี่ด้วยล่ะ"

 

กิลกาเมซด้วยความสงสัย

 

"ก็เจ้านายของฉันบอกให้ฉันทำภารกิจนี้ เธอยังบอกให้ฉันให้รายละเอียดแก่คุณ ดังนั้น ... มาเริ่มกันเลย ก่อนอื่นเหตุผลที่พวกคุณทั้งคู่ถูกพามาที่นี่ก็เพื่อหยุดยั้งคุณจากการแตกครึ่งหนึ่งของโลกด้วยกัน"

"เอ๊ะ สิ่งที่ควรจะ -"

 

กิลกาเมซจะพูดต่อแต่ไทเซียสก็ไม่ให้ขัดเพราะอยากพูดให้จบ

 

"เธอจะเอา Unlimited Blade" รวมกับ Gate of Babylon ซึ่งมันจะทำให้ชีวิตตามธรรมชาติของโลกลดลง 36% ซึ่งหมายความว่าโลกเราเหลือเพียง 64%"

 

เมื่อไทเซียสพูดแบบนั้นทำให้กิลกาเมซเข้าใจบ้างนิดหน่อย

 

ส่วนผมก็ฟังไป แล้วก็เทชาใส่แก้ว

 

"ข้าเข้าใจแล้ว.....แต่!!!.....ข้ายังไม่เห็นเหตุผลที่ทำให้ข้ากลายเป็นผู้หญิงเลยนะ"

"................."

 

ผมก็เพียงแค่ฟังอย่างตั้งใจ เพราะปล่อยให้สาวๆคุยไป

 

"ฉันก็เป็นเพียงวิญญาณวีรชนที่ซุกซน....และเจ้านายของฉันอนุญาตให้ฉันทำสิ่งที่ฉันพอใจ หึๆๆๆ....และฉันต้องการคุณสองคน....."

 

ซึ่งเธอก็ค้างคำตอบเอาไว้ ส่วนผมกับกิลกาเมซก็ต้องใจฟัง

 

รอคำตอบนั้นจากเธอ

 

"ตกหลุมรักและมีลูก!!!"

 

พอพวกเราได้ยินคำตอบแบบนั้นก็......

 

"............."

"............."

 

พวกเราเงียบสักพักหนึ่ง ก่อนจะพูดพร้อมกันว่า.......

 

"คุณ/เจ้าพูดถึงเรื่องอะไรเนี่ย!!!!"2×

 

พวกเราพูดพร้อมกัน จนเกิดเสียงดังลั่นห้อง

 

"ฉันกำลังพูดถึงคุณสองคนกำลังสร้างครอบครัวไงคะ"

"เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง.......ข้าเป็นผู้ชายนะ"

"ตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงแท้ 100℅ ทั้งรูที่ไว้มีอะไรกัน.....และท่านไม่มีอารมณ์แบบผู้ชายอยู่เลยเพราะฉันลบออกไป แทนที่ด้วยอารมณ์ของผู้หญิงแทน......แต่ความทรงจำตอนที่เป็นผู้ชายยังไม่หายไปเพราะฉันไม่ได้มีพลังมากขนาดนั้น"

 

ซึ่งเธอพูดออกไปแบบนั้น ผมก็พูดต่อทันที

 

"ไม่!!!ผมจะไม่ทำ......ไม่มีทาง!"

"ข้าก็ด้วย.......ไม่มีทาง"

 

พวกเราตอบเดี๋ยวกัน เพราะ.....

 

เมื่อไม่กี่นาทีหรือชั่วโมงที่แล้ว พวกเราจะฆ่ากันอยู่เลย

 

แต่ตอนนี้มีคนบอกว่าให้พวกเราสร้างครอบครัวกัน

 

"ไม่เป็นไร!......ฉันได้ตัดสินทุกอย่างไว้แล้ว......ส่วนเรื่องอาหารกับค่าครองชีพฉันได้เตรียมไว้แล้ว.....แล้วเจอกันใหม่นะ"

 

แล้วจากนั้นเธอก็หายไป

 

หลังจากที่เธอหายไป ในห้องก็มีแต่ความเงียบ

 

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ผมก็พูดขึ้น.....

 

"และจะเอายังไงล่ะทีนี้"

 

ผมได้ถามแบบลอยๆเพื่อเธอจะสามารถตอบอะไรได้

 

แล้วเธอก็หันมา

 

"จะไปรู้หรอ.....เจ้าก็ทำอะไรสักอย่างสิ"

"ผมเป็นเพียงนักเวทย์ไม่ใช่นักจอมเวทย์นะ"

"อะไรคือความแตกต่าง! ทำอะไรซักอย่างสิ!!!"

 

แล้วจากผมก็ได้ยินเสียงร้องอะไรสักอย่าง

 

"จ๊อก~~~~"

 

ซึ่งเสียงนั้นก็มีจากกิลกาเมซนั้นเองครับ

 

"อะ...."

 

จากนั้นเธอก็หน้าแดงออกมาด้วยความเขินอาย

 

เพราะดันท้องร้องต่อหน้าผู้ชาย ถ้าเป็นเมื่ออายหรอก

 

ถ้าเธอเป็นผู้หญิงแล้วแทบยังมีอารมณ์แบบผู้หญิงอีก

 

แล้วผมก็ยิ้มที่มุมก่อนจะลุกขึ้น

 

"อืม.....ถ้าให้ผมเดา.....ท่านราชาวีรชนหิวอยู่ใช่ไหมครับ"

 

ผมพูดแบบสุภาพใส่เธอ เพราะตอนนี้เธออยู่ในร่างใหม่ไง

 

และยังสวยอีกต่างหาก

 

"ฮ่าๆๆเจ้าจะมาทำดีกับข้าหรอ.....แต่ก็ดีเหมือนกัน.....ถ้าไม่อร่อย....ข้าจะฆ่าเจ้าสะ"

 

แล้วเธอก็จองมองผมแบบสายตาแห่งความตาย

 

แต่ดูยังไงก็โคตรสวยเลย

 

"โอเค.....งั้นผมทำไข่กินแล้วกัน"

"ข้าชอบปลา....ทำแซลมอนนะ"

 

เธอเปลี่ยนสายตาที่มองผมเมื่อกี้เป็นสายตาขอร้อง

 

แล้วผมก็ใจอ่อน

 

"ก็ได้....แล้วแต่ว่าของมีหรือเปล่านะ"

 

แล้วผมก็เดินไปที่ห้องครัวทันทีโดยกิลกาเมซนั่งรอ

 

"หืม"

 

ซึ่งผมก็อยู่หน้าตู้เย็น ที่ผมยังไม่เปิดเพราะมีข้อความอยู่บนตู้

 

ใจความเขียนว่า......

 

"ท่านชิโร่......ฉันรู้ว่าท่านอ่านอยู่และฉันจะบอกว่าของที่ท่านจะใช้ในการทำอาหารฉันได้เตรียมไว้แล้ว และอีกเรื่องก่อนจากอย่าลืมให้ท่านราชาวีรชนไปเรียนด้วยล่ะ.....จากไทเซียส"

 

เมื่อผมอ่านเสร็มก็เปิดตู้เย็น ก็พบกับเนื้อ,ผักเต็มตู้เย็น

 

และผมก็ลองล่ำๆหาๆปลาที่เธออยากกิน

 

ซึ่งผมก็เจอ และยังเป็นปลาที่ใหญ่โคตรๆ

 

ผมก็เอามาทั้ง 2 ตัว

 

ซึ่งผมก็จะทำปลาราดซอสพร้อมข้าวสวยร้อนๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หลังจากที่ผมทำเสร็จแล้ว ผมก็ออกมาดูกิลกาเมซ

 

ซึ่งสิ่งที่ผมเห็นก็คือเธอหลับไปแล้ว

 

"หึ"

 

และผมก็กลับเข้าไปในครัวแล้วก็หยิบทาบข้าว

 

แล้วตรงไปหาเธอทันที

 

"อืม"

 

ซึ่งเธอก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะได้กลิ่มอาหาร

 

นี่มันคนหรือหมาว่ะ

 

"เอ๊ะ......ตื่นสะแล้วหรอ"

 

และเธอก็หันมามองผม แล้วพูดว่า......

 

"เจ้าช้ามาก"

 

เธอพูดอย่างอารมณ์แล้วทำหน้าบูดใส่ผม

 

ไม่สมเป็นราชาวีรชนเลย

 

"ขอโทษๆที่ช้านะ"

"ไม่เป็นไร....มาเร็วๆสิข้าหิวแล้ว"

"ครับๆ"

 

และผมก็เดินไปไปที่โต๊ะ แล้ววางอาหารลง

 

พอวางไปได้สักพักหนึ่ง เธอก็กินอาหารที่ผมทำทันที

 

ส่วนผมก็นั่งลงตรงข้างเธอ แล้วพนมมือและพูดว่า........

 

"ทานแล้วนะครับ"

 

และผมก็กินทันที

 

ผ่านไปสักพักหนึ่ง

 

พวกเราก็กินอาหารจนหมดแล้ว และเธอก็ขอให้ผมทำอย่างหนึ่ง

 

และสิ่งนั้นก็คือ........

 

"อ๊า!!!ชิ...ชิโร่....เบามือหน่อยสิ"

"ครับ"

"อืมๆแบบนั้นแหละ...อ๊า!!!"

 

ซึ่งตอนนี้เธอร้องแบบรู้สึกฟิดอย่างไงไม่รู้

 

"ขึ้นมาอีกนิดนึงสิ"

"อีกหรอคครับ"

"น่ะ....นั้นแหละ.....อ๊า!!!"

 

แล้วประตูก็เปิดอย่างแรง พร้อมกับผู้หญิงผมสีม่วง

 

และตะโกนว่า......

 

"รุ่นพี่คะ......ทำเรื่องอะ!!!!"

 

 

แล้วผมก็หันไปก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งผมสีม่วง ตาสีม่วง

 

อยู่ในเครื่องแบบโรงเรียนที่ผมเรียนอยู่

 

และเธอมีชื่อซากุระนั้นเองครับ

 

และเธอก็ตกใจอยู่เหมือนกันเพราะเสียงของกิลกาเมซ

 

เธอเลยคิดว่าผมกำลังมีอะไรกับเธออยู่

 

และพอเข้ามาก็พบกับผมที่กำลังนวดหลังให้กิลกาเมซอยู่

 

"อ้าว!!!ซากุระ"

"ระ.....รุ่นพี่ทำอะไรน่ะคะ"

"ก็นวดให้คุณกิลกาเมซน่ะ"

 

เมื่อผมพูดออกไปแบบนั้น ซากุระก็นึกได้อย่างหนึ่ง

 

"อ่อใช่นักเรียนที่ย้ายมาใหม่ใช่ไหมคะ"

 

เมื่อเธอพูดแบบนั้น ทำให้กิลกาเมซหันมามอง

 

"เธอรู้ได้ไง"

"รุ่นพี่ลืมไปแล้วหรอคะ......เอ๊ะ!!!"

 

แล้วเธอก็หันไปเห็นจานข้าว

 

"รุ่นพี่ทานข้าวแล้วหรอคะ"

 

ซากุระถามผม

 

"เออ....ใช่แล้ว"

"งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

 

แล้วเธอก็ยิ้มให้ผม ก่อนจะเดินจากไปจากห้องไป

 

"หมายความว่ายัง.....อธิบายข้ามานะ"

 

และกิลกาเมซก็มาล็อกคอผมจนหายใจไม่ออก

 

แล้วก็มีอะไรนิ่มๆมาโดนหลังของผม

 

"อะ...หายใจ....มะ....ไม่.....ไม่ออก"

 

แล้วเธอก็ปล่อยผม

 

"อธิบายมาเลยนะ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ผ่านไปสักพักหนึ่ง

 

ผมก็อธิบายเหตุการต่างๆที่เกิดขึ้น รวมทั้งจดหมายที่ตู้เย็น

 

"ทำไมข้าต้องเรียนด้วย"

"ผมก็ไม่รู้.....มันวางบทไว้แบบนี้"

"ก็ได้!!!ข้าเรียนก็ได้"

 

เธอก็ใจยอมที่จะเรียน ซึ่งก็มีเรื่องต้องเปลี่อนเยอะเลย

 

"อย่างแรกก่อนไปเรียนคือวิธีพูด"

"พูด ทำไมข้าต้องเปลี่ยนด้วย"

"ก็มันไม่เหมือนคนทั่วไปไง....จากข้าเป็นฉัน จากเจ้าเป็นคุณ

.

.

.

.

.

.

.

.

เข้าใจแล้วใช่ไหม"

"ข้า.....ฉันเข้าใจแล้ว"

.

.

.

.

.

.

.

.

ย้ายมาที่โรงเรียน

 

ซึ่งตอนนี้ผมก็อยู่ห้องเรียนของผม รวมกับเพื่อนที่อยู่ในห้อง

 

แต่ครั้งนี้วิเศษกว่า

 

"เอาละ.....นักเรียนทุกคน....วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาจ้า"

 

เมื่อครูได้พูดแบบนั้น ก็ให้คนทั้งห้องต่างตื้นเต็นกันใหญ่

 

"อืม~~~~"

 

ส่วนผมก็นิ่งๆเงียบๆ

 

"เอาละ....เข้ามาได้แล้วจ้ะ"

 

แล้วจากนั้นประตูก็เปิด พร้อมกับผู้หญิงผมสีทอง ตาสีแดงเดินเข้ามาข้างใน

 

และเดินมากลางห้องเรียนแล้วมองข้างหน้า

 

"ว้าว😮"

 

และคนทั้งเห็นหน้าของกิลกาเมซแล้ว

 

ทำให้ทุกคนว้าวกับความสวยที่เกินมนุษย์มนา

 

"เอาล่ะ.....นักเรียนใหม่.....เชิญแนะนำตัว"

"กิลกาเมซคะ"

 

จบ...เธอพูดเพียงเท่านี้เพราะชื่อนั้นจริงๆ

 

"เอ่อ ... นามสกุลล่ะจ้ะ"

"นามสกุล !?"

 

และเธอก็หันมามองผมทันที อะไรๆก็กู

 

แต่ผมก็เขียนนามสกุลลงในกระดาษให้เธอแล้ว และก็ให้เธออ่าน

 

"กิลกาเมซ เจสันคะ"

 

เธอแนะนำชื่อเสร็จ ก็มีเสียงกระซิกดังขึ้นในห้อง

 

เพราะเชื่อว่าเป็นชาวต่างชาติแน่ๆแต่ทำไมพูดภาษาญี่ปุ่นเก่งจัง

 

"เอาล่ะ.....เธอไปนั่งถัดจากเอมิยะนะ"

"คะคุณครู"

 

จากนั้นเธอก็เดินมาทางผม พร้อมกับสายตาของผู้ชายที่มองมา

 

จากนั้นเธอก็กระซิบใส่ผม

 

"ขอบคุณที่คิดนามสกุลให้......แต่คิดนามสกุลให้มันดีกว่านี้ได้ไหม"

 

จากนั้นเธอไปนั่งที่ของตัวเอง และครูก็เริ่มสอน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พักกลางวัน...

 

ตอนนี้ผมกับกิลกาเมซกำลังเก็บของใส่กระเป๋า

 

 

แล้วจากนั้นเจ้าชินจิ เพื่อนรักสุดๆมั้ง

 

เดินไปหากิลกาเมซที่กำลังเก็บของเข้ากระเป๋า

 

"เฮ้! เธอน่ะ"

"หืม"

 

แล้วเธอก็หันไปมองชินจิ

 

"เธอชื่อ กิลกาเมซ ใช่ไหม? มากินข้าวกลางวันด้วยกันนะ"

 

ชินจิชวดกิลกาเมซ ซึ่งกิลกาเมซแน่นอนว่าไม่ไป

 

เพราะรู้ว่าไอ้เวรนี่มันหน้าหม้อขนาดไหน

 

 

"ไม่! เธอต้องไปอาหารกลางวันกับเรา!"

 

Mitsuzuriก็เข้ามาทันที เพราะรู้ว่าเจ้านี่หน้าหม้อขนาดไหน

 

"ไม่! เธอต้องการมากับฉัน!"

 

แล้วก็เกิดการโต้วาทียกใหญ่

 

"เออ......"

 

แล้วเธอก็หันมามองทางผมอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าซีด

 

และผมก็รู้ได้ทันทีว่าเธอต้องการความช่วยเหลือ

 

"เห้ย~"

 

แล้วผมก็ลุกขึ้นและไปร่วมวงทันที

 

"ขอโทษนะ....แต่เธอจะไปกับผม"

 

ฉันจับมือเธอและรีบออกไปที่ห้อง

 

แต่ก่อนที่ผมจะพาเธอออกไป

 

"เดี๋ยว!!!"

 

ชินจิก็มาจับมือผมอีกทีนึง ผทก็มองไปหามัน

 

"มีอะไรชินจิ.....มาจับมือฉันทำไม"

"แก่มีสิทธ์อะไรพาเธอไปหะ"

"มีสิ......ก็เธอพักอยู่บ้ายของฉันไง.....รู้แล้วก็ปล่อยได้แล้ว.....เดียวหมดเวลาก่อน"

 

แล้วผมก็ปัดมือชินจิออกไป และออกจากห้องในทันที

 

โดยที่ชินจิกัดฟันแน่นอยู่อย่างนั้น

.

.

.

.

.

.

.

.

บนชั้นดาดฟ้า

 

ซึ่งตอนนี้ผมก็อยู่บนดาดฟ้ากับกิลกาเมซ 2 ต่อ 2

 

"หึๆๆไม่อยากจะเชื่อว่า เอมิยะ จะช่วยฉันได้"

 

เธอพูดในขณะที่เธอกินขนมปังใสอะไรไม่รู้

 

อย่างอารมณ์ดี พร้อมกับสายลมที่เย็นสบายพับใส่พวกเรา

 

"เห้ย....เงียบไปเลย"

 

แล้วผมก็นั่งลงบนพื้นของชั้นดาดฟ้า

 

และผมก็คิดถึงเรื่องหนึ่งพอดี

 

"มีอะไรผิดปกติ?"

"อะไรล่ะนั้น.....ก็ปกติทุกอย่างนี้"

 

กิลกาเมซพูดอย่างไม่เข้าใจ โดยที่ยังกินอยู่นะ

 

"ก็ปกติเธอไม่หิวนิ"

"หืมม......โอ้......"

 

แล้วเธอก็นั่งถัดจากผม เพราะตอนแรกเธอยื่นกิน

 

"เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้......แต่นายก็กินด้วยสิ.....นายเป็นคนออกนะ"

 

แล้วเธอก็เอาขนมปัง

 

"ขอบใจนะ"

 

และพวกเราทั้งคู่ก็กินขนมปังที่ซื้อมา

 

"เมื่อกี้นายพูดว่า.....สถานการณ์นี้แปลกหรอ"

 

เมื่อผมได้ยินก็มองไปบนท้องฟ้าและพูดว่า.......

 

"จากที่ดูแล้วก็ไม่นะ......มันปกติทุกอย่างเลย"

"ฉันมีอีกเรื่องหนึ่ง"

"อะไร"

"นายน่ะ.....ทำอาหารเก่งชะมัดเลย"

 

เธอพูดโดยที่เธอหน้าแดงออกมาอย่างชัดเจด

 

"หึ....ใช่มั้ย......แต่ปกติแล้วซากุระจะมาช่วยผมทำน่ะ"

"หืม....มาโต้สามารถปรุงอาหารได้งั้นหรอ.....ไม่อยากจะเชื่อเลย"

"อย่างไงก็ตาม.....ซากุระยังดีกว่าเธอล่ะกัน"

 

เมื่อผมพูดจบผมก็โดนมือบางๆของเธอตีผม

 

"นี่!!!หาว่าฉันเอาแต่กินหรอ"

 

ซึ่งเธอก็พูดในอารมณ์เสียอย่างชัดเจด

 

ซึ่งผมก็ใช้มือบังมือของเธอ

 

"ฮ่าฮ่าฮ่า....อืม....จนกว่าความยุ่งเหยิงนี้จะหมดไป"

 

และเธอก็หยุดก่อนสักพักนึง

 

"ความยุ่งเหยิงอะไรกันแน่นะ"

"ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน.....แต่พวกเรามาพึ่งพาอาศัยกันน่าจะดีนะ"

 

และผมก็ยิ้มให้เธอไป แล้วเธอก็ยิ้มกลับก่อนจะพูดว่า.....

 

"มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว......ถ้าหากนายต้องการพลังของฉัน......สิ่งที่นายต้องทำคือ....ขอร้องฉัน.......และฉันจะให้"

 

ซึ่งเธอก็พูดอย่างอารมณ์ดี

 

"เงียบไปเลย.....แล้วกินขนมปังให้เสร็จก่อนหมดเวลาเที่ยงเถอะ"

"อืม"

 

ซึ่งพวกเราก็พูดคุยอย่างเป็นมิตรมากขึ้น

 

ต่างจากโลกก่อนที่จะฆ่ากัน แต่ส่วนหนึ่งก็มาจากที่เธอเป็นผู้หญิงนั้นแหละ

 

แล้วนี่คือจุดเริ่มต้นของมิตรตภาพ

 

และความรักที่ก่อตัวขึ้นแบบไม่รู้ตัว

 

................................

 

จบ

 

ผมว่านี้มันไม่น่าใช้คำว่านิยายแปลแล้วนะ

 

เพราะผมเอาเนื้อเรื่องเขามาทำใหม่หมด

 

ทั้งคำพูดและการกระทำของตัวละคร

 

ถ้าเอาง่ายๆเลยคือผมเอาบทของเขามาและเขียนในแบบของผมน่ะ

 

ไปแล้วบายครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น