SiSSweetTea
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 19

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2562 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1
แบบอักษร

สวัสดีฉันต้นหลิวตอนนี้ฉันอายุ 27 ปี ตอนนี้พึ่งจะเรียนจบปริญญาเอกมามาดๆ ฉันเรียนจบทางด้านจิตวิทยาด้านการวิเคราะห์ความคิดของมนุษย์

ใช่คุณฟังไม่ผิดหรอกแล้วทุกคนอยากรู้หรือเปล่าที่ผ่านมาฉัน!จะต้องเจอกับอะไรบ้าง...

 

12 ปีที่แล้ว

ตอนนี้ฉันอายุ 15 ปีเรียนอยู่โรงเรียนรัฐบาลที่มี

สวัสดิการเอื้ออำนวยทุกๆอย่างไม่ว่าจะเป็น อาหาร เสื้อผ้า หนังสือเรียน อุปกรณ์การเรียนต่างๆ มันค่อนข้างสบายเป็นเด็กที่เรียนได้ปานกลางไม่ฉลาดแต่ก็ไม่โง่ ตอนอยู่ม.3คิดว่าต่อสามัญเลยปรึกษาผู้ปกครองตลอด...ผู้ปกครองของฉันนั่นคือพ่อและแม่...

จนกระทั่งฉันเรียนจะจบม.3 ดีช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบวัดความรู้ที่เรียนมาทั้งหมดของม.ต้นจนกระทั่งตอนเย็นของวันนั้น

พ่อของฉันเรียกไปถามคำถามเดิมๆ

เรียนเป็นยังไง?เรียนได้ไหม?สอบได้ที่เท่าไหร่?

เพื่อนที่คบอยู่เรียนได้เกรดไหน?จบม.3แล้วจะเรียนต่อที่ไหนทำงานเลยหรือเปล่า?จบแล้วนอนอยู่บ้านเฉยๆ? นี่คือคำถามที่ฉัน...ต้นหลิวคนนี้เจอมันอยู่เหมือนเดิมซ้ำๆทุกคนคงคิดว่าคำถามนี้แบบนานๆเจอทีนึงก็ปกติอยู่แล้วไม่เห็นต้องสนใจเลย

ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะดี ฉันเจอเห็นการณ์นี้ซ้ำๆแทบทุกวันมันก็พอทนได้เลยพยายามที่จะบ่ายเบี่ยงในการตอบคำถามพวกนี้ทุกครั้ง พอฉันยิ่งไม่ชอบมากเท่าไหร่ฉันเลี่ยงมันเท่านั้นจนวันหนึ่งสิ่งที่ฉันไม่ชอบตอบมันกำลังสร้างปัญหาให้กับฉัน

นั่นคือ...ฉันถูกพ่อเสนอให้ว่าถ้าหากเรียนต่อ ม.4 แล้วหากเกรดเฉลี่ยไม่3.50 จะไม่ให้ฉันเรียนต่อ ตอนนั้นมันโมโหเลยรับคำมาสุดท้ายนั่งคิดว่าควรทำไงดีเกรด3.50ไม่ง่ายเลยนะเพราะปกติเกรดเฉลี่ยทุกเทอมไม่เคยเกิน2.60เลยด้วยซ้ำไม่เคยต่ำกว่า2.10ด้วยเช่นกัน ฉันไม่เคยรู้ถึงความดีใจที่ได้เกรดสูงๆเป็นยังไงเลยตั้งใจเรียนไปตลอดจนจบม.6แต่มันไม่ง่ายเลยนะ เพราะทุกคนฉันต้องอ่านหนังสือแทบทุกเวลาจากปกติมีคาบว่างจากการเรียนก็กระโดดยาง,เล่นหมากเก็บ,เล่นวิ่งไล่จับ แต่ฉันเอาเวลาเล่นทั้งหมดทุ่มไปกับการเรียนเพื่อนๆที่เคยอยู่ห้องเดียวกันตอนเรียนม.ต้นเริ่มมองเราเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นพอเกรดฉันออกมาดีฉันรับรู้ได้ความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนฉันก็เริ่มเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน...

ฉันทำแบบที่เคยทำแต่มากกว่าเอาเวลาเล่นเดิมเท่าตัวคือจากที่มีเล่นกับเพื่อนบ้างกลายเป็นบอกให้เพื่อนมาอ่านหนังสือทำการบ้านที่โรงเรียนด้วยกัน เรารู้นะว่าเพื่อนแปลกใจว่าทำไมอยู่ถึงได้ขยันมากขนาดนี้...แต่ความสัมพันธ์ของฉันกับเพื่อนก็ยังเหมือนเดิม

จนตินที่ฉันเรียนชั้นม.5 นั่นแหละคือจุดเปลี่ยนชีวิตในส่วนเเรกคืออุปนิสัย(ลักษณะนิสัย)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น