จาตุภัทร

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเจ้าค่ะ

2.เริิ่มต้นชีวิตใหม่

ชื่อตอน : 2.เริิ่มต้นชีวิตใหม่

คำค้น : โดยAu2528

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 22:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.เริิ่มต้นชีวิตใหม่
แบบอักษร

 

ขอทานตัวน้อยจ้องมองคุณชายรองที่หันหน้ากลับมามองตนเอง ขอทานตัวน้อยค่อยๆยันกายลุกขึ้นจากพื้นถนน และรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเดินช้าๆเข้าไปหาคุณชายรอง และคุกเข่าลงด้านหน้าคุณชายรอง 

" นายท่าน......โปรดรับข้าเอาไว้เป็นข้ารับใช้ด้วยเถิดขอรับ......" ขอทานตัวน้อยโขกศรีษะลงกับพื้นถนน 

" ไสหัวเจ้าไปให้ไกล......" ผู้ติดตามพูดออกมาและเตรียมยกเท้าถีบขอทานตัวน้อย แต่ก็ต้องหยุดการกระทำเอาไว้เพราะคนที่ถูกเรียกว่าคุณชายรองยกมือขึ้นและส่งสายตากดดันว่าให้หยุดการกระทำ 

" หืม......เจ้าตัวแค่นี้จะทำอะไรได้...." คุณชายรองพูดออกมา 

" นายท่าน.....ข้าทำได้ทุกอย่างขอรับ.....ขอเพียงนายท่านสั่งเท่านั้น...ข้าจะทำทุกอย่างขอรับ...." ขอทานตัวน้อยพูดออกมาพร้อมกับโขกศรีษะไม่ยอมหยุด 

" อื้ม......เจ้าชื่ออะไร....." คุณชายรองพูดออกมา 

" ข้าชื่อ....เฟยหมิง( โบยบินสู่ทางสว่าง)ขอรับนายท่าน......" ขอทานตัวน้อยพูดออกมา 

" อื้ม......เจ้าไปกับข้า....." คุณชายรองพูดออกมาพร้อมพยักหน้าให้กับผู้ติดตามให้นำขอทานตัวน้อยกลับไปด้วย 

" ขอบคุณขอรับนายท่าน....ขอบคุณขอรับนายท่าน....." ขอทานตัวน้อยโขกศรีษะลงกับพื้นจนลืมความเจ็บปวด เพราะตอนนี้เขากำลังดีใจเป็นอย่างมากนั่นเอง เพราะต่อไปนี้เขาจะมีอาหารทานทุกวัน ไม่ต้องร่อนเร่ขอทานแบบนี้อีกต่อไป......... 

 

!! ตูบบบบ.....โอ้ยยยยยยยย......เจ็บบบบบบบ....!!  

ขอทานตัวน้อยหรือเฟยหมิงร้องออกมา เพราะตอนนี้เขานอนกองอยู่บนพื้นห้อง 

" เป็นไง......ปลุกแล้วไม่ยอมตื่นต้องเจอฝ่าเท้าของข้า....รีบออกไปทำงานได้แล้วจะนอนรอให้พระอาทิตย์ขึ้นหรืออย่างไร...." ผู้ดูแลหอนอนข้ารับใช้พูดออกมา 

" อื้ม......ขอรับท่านจงอู่ว..........." เฟยหมิงรีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วจัดแจงแต่งตัวรีบออกไปช่วยงานภายในโรงครัว  

" ฝันเรื่องเดิมๆอีกแล้วสินะเรา.....เกือบโดนท่านจงอู่วเล่นงานอีกแล้ว......" เฟยหมิงพูดออกมาแล้วรีบวิ่งตรงไปห้องครัวทันที 

ขอทานตัวน้อยหรือเฟยหมิงถูกคุณชายรองนำมาไว้ที่สำนักฝึกยุทธของตระกูลจินที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ไกลจากเมืองหลวง200ลี้ ซึ่งเป็นสำนักที่ตั้งอยู่บนหุบเขาสลับซับซ้อนและสวยงามเป็นอย่างมาก และเขารับรู้ภายหลังว่าคุณชายรองนั้นมีชื่อว่าคุณชายจินหลง ทายาทอันดับที่สองของสำนักเพลิงโลกันต์ ที่มีความโดดเด่นในการใช้อัคคีธาตุเป็นอย่างมาก 

ในโลกใบนี้ที่เฟยหมิงอาศัยอยู่เป็นโลกของผู้ฝึกตนและฝึกยุทธนั่นเอง และผู้คนที่กำเนิดมายังโลกใบนี้จะมีพลังธาตุติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด ธาตุทั้งหมดมีด้วยกันสี่ธาตุคือ ปฐพีธาตุ วารีธาตุ วาโยธาตุ อัคคีธาตุ ส่วนเรื่องการฝึกฝนนั้นขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละบุคคล ผู้ที่ฝึกตนและวิชายุทธจะเรียกว่าการเพาะบ่มพลังปราณ และใช่ว่าทุกคนจะเป็นผู้ฝึกตนและฝึกยุทธไปเสียหมด ยังมีอีกหนึ่งชนชั้นคือผู้ที่ไม่สามารถฝึกพลังปราณได้นั่นเอง แต่ตัวของเฟยหมิงนั้นเคยถูกฝึกฝนและเพราะบ่มพลังปราณมาตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ยังไม่ได้เรียนรู้วิชายุทธเพียงเท่านั้น เพราะยังเด็กเกินไป แต่ตอนนี้คงไม่มีโอกาศอีกแล้ว เพราะเขาได้สูญเสียทั้งบิดาและมารดาแม้กระทั่งคนในตระกูลเฟยไปจนหมดสิ้น 

" เฟยหมิง.....เจ้าจะยืนเม่ออยู่อีกนานหรือไม่.....ไปหาบน้ำมาเติมในถังได้แล้ว......" คนงานในครัวได้พูดขึ้นมา 

" ขอรับๆ...ข้าจะไปเดี๋ยวนี้และขอรับ....." เฟยหมิงพูดออกมาพร้อมกลับเดินไปหยิบถังน้ำคู่ใจพร้อมกับคานหาบ เดินออกไปจากโรงครัวและมุ่งหน้าเดินไปตักน้ำจากลำธารที่อยู่ไกลถึงเกือบ2ลี้เลยทีเดียว และเส้นทางคือการเดินลงภูเขาลัดเลาะไปตามทางเดินเล็กๆ 

สำนักเพลิงโลกันต์เป็นหนึ่งในสี่สำนักใหญ่ และมีศิษย์อยู่ในสำนักเป็นจำนวนมากรวมๆแล้วเกือบ3,000คน ยังไม่รวมถึงข้ารับใช้ที่อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก และศิษย์ในสำนักแบ่งออกเป็น ศิษย์ฝ่ายนอก ศิษย์ฝ่ายใน และศิษย์หลัก เหล่าศิษย์ทั้งหลายจะได้รับทรัพยากรเพาะบ่มทุกๆเดือนตามระดับของตนเอง 

" เห้ยเฟยหมิง....ตื่นสายอีกแล้วหรือ...เดี๋ยวก็อดข้าวเช้าหรอกรีบๆไปตักน้ำให้ครบเลย...." เทียนเหอสหายเพียงคนเดียวของเขาพูดออกมา 

" ข้ารู้แล้ว.....ว่าแต่เจ้าตักน้ำได้กี่เที่ยวแล้ว......" เฟยหมิงถามออกมา 

" นี่พึ่งจะเที่ยวแรก....เจ้ารีบๆเลย....." เทียนเหอเด็กชายวัย12ปีเท่ากับเฟยหมิงแต่ตัวสูงใหญ่กว่าเล็กน้อยพูดออกมา 

" อื้มๆ......" เฟยหมิงพยักหน้ายิ้ม และเดินต่อไปยังลำธารใต้ภูเขา 

การใช้ชีวิตของเฟยหมิงในสำนักเพลิงโลกันต์คือการทำงานช่วยโรงครัวแลกกับอาหารสองมื้อ คืออาหารเช้าและอาหารเย็น ซึ่งถือว่าดีสำหรับเขาอย่างมาก เพราะยังมีที่ซุกหัวนอนด้วยนั่นเอง 

" ชีวิตใหม่ของข้าก็ไม่เลวเลยทีเดียว.....อย่างน้อยก็มีอาหารอิ่มท้องและมีที่นอนหลบความหนาว...." เฟยหมิงพูดออกมาพร้อมกับใช้ถังตักน้ำสองใบและใส่คานหาบเพื่อแบกขึ้นไปยังบนภูเขาเพื่อใช้ในโรงครัว 

เฟยหมิงใช้ชีวิตแบบเดิมซ้ำๆทุกวัน ตั้งแต่เขาได้เข้ามาอยู่ภายในสำนักเพลิงโลกันต์ได้หนึ่งเดือนเต็ม และไม่ได้มีปัญหากับการปรับตัวเข้ากับคนอื่น เพราะเขามักจะไม่มีปากเสียงและโอนอ่อนผ่อนตามคนอื่นเสมอ  

" นี่.....เฟยหมิง......เจ้าไม่อยากฝึกยุทธบ้างหรือ...." เทียนเหอถามออกมาในขณะที่พวกเขานั่งชมพระอาทิตย์ตกหลังจากทานมื้อเย็นเเละช่วยงานในครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

" เห้อ.....เจ้าดูข้าสิจะเอาอะไรมาฝึกยุทธ....." เฟยหมิงพูดออกมา เพราะตัวเขานั้นบอบบางจนแทบเห็นกระดูก เนื่องจากต้องอดๆอยากๆตอนเป็นขอทาน 

" เห้ย....คนเรามันต้องมีฝันสิ....ข้าจะไปทดสอบเป็นศิษย์ฝ่านนอกของสำนัก...ข้าไม่อยากทำงานในโรงครัวจนตายหรอกนะ...." เทียนเหอพูดออกมา 

" เช่นนั้นหรือ....แล้วทางสำนักจะให้พวกเราทดสอบหรือ......" เฟยหมิงพูดออกมา 

" เจ้านี่โง่จริงๆเลย....ไม่รู้จริงๆหรือว่าทางสำนักเปิดรับผู้เข้าทดสอบทุกปี....โดยที่ไม่กำหนดกฎเกณฑ์ใดๆ....ข้ารับใช้อย่างพวกเราก็เข้าทดสอบเป็นศิษย์ฝ่ายนอกได้....หรือว่าเจ้าอยากมีชีวิตแบบนี้ไปจนตาย...." เทียนเหอพูดออกมา 

" นั่นสินะ......ข้าก็อยากมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้...แต่เจ้าดูตัวข้าสิ....ข้าจะต้องฝึกฝนเช่นไร...." เฟยหมิงถอนหายใจออกมา 

" ข้าว่าเจ้าก็ดูมีเนื้อมีหนังขึ้นมากกว่าที่ข้าเจอเจ้าวันแรกนะ......อีกสองเดือนจะมีการทดสอบ...แต่จริงๆแล้วการที่จะเข้าเป็นศิษฝ่ายนอกได้แค่ผ่านการทดสอบพลังธาตุในร่างกายเท่านั้น....หากมีพลังธาตุที่แข็งแกร่งสามารถฝึกพลังยุทธและพลังปราณได้....ทางสำนักก็จะรับเอาไว้เป็นศิษฝ่ายนอก.....เจ้าอย่ากังวลเรื่องร่างกายไป...กังวลเรื่องพลังปราณเถิด...." เทียนเหอพูดออกมา 

" อื้ม....แล้วเจ้าฝึกฝนอย่างไร....พวกเราไม่มีทรัพยากรเพาะบ่มพลังปราณนะ...." เฟยหมิงพูดออกมา 

" หืม....เจ้ารู้จักทรัพยากรเพราะบ่มพลังปราณด้วยหรือ...." เทียนเหอถามออกมาด้วยความสงสัย 

" ข้าก็ต้องรู้จักสิ...ข้าขอทานอยู่ในเมืองหลวงมาตั้ง4ปี...ข้าเห็นผู้ฝึกตนพูดคุยกัน..." เฟยหมิงรีบพูดออกมา เพราะแท้จริงแล้วเขารู้จักเพราะบิดาของเขานำทรัพยากรเพาะบ่มพลังปราณมาให้เขาดูดซับพลังอยู่ตลอดและยังรู้วิธีการเดินลมปราณในร่างกายด้วย เพียงแต่ไม่ได้ฝึกยุทธเท่านั้น 

" อื้ม....เช่นนั้นหรือ.....ข้าจะบอกความลับเจ้า....ข้าค้นพบหญ้าแสงจันทร์ที่เป็นแหล่งพลังปราณในซอกหินระหว่างทางเดินลงไปตักน้ำ....ข้าแบ่งให้เจ้าสองต้น....เพราะข้ามีอยู่สี่ต้น...." เทียนเหอพูดออกมาเพราะหญ้าแสงจันทร์นั้นถือเป็นทรัพยากรเพาะบ่มพื้นฐานของผู้ฝึกตนที่หาซื้อได้ทั่วไปในท้องตลาด แต่สำหรับพวกเขานั้นคงไม่มีปัญญาจะซื้อหามาดูดซับ 

" จริงเหรอ....ที่เจ้าค้นพบหญ้าแสงจันทร์...." เฟยหมิงถามออกมา 

" เอ้านี่....ยัดเข้าไปเก็บในเสื้อเจ้าเลย....เดี๋ยวคนอื่นเห็น...." เทียนเหอพูดออกมาพร้อมกับยัดห่อผ้าดำๆขาดๆใส่เสื้อของเฟยหมิง 

" เอ่อ....แล้วเจ้าไม่ดูซับเองล่ะ....เอามาให้ข้าทำไม...." เฟยหมิงถามออกมาด้วยความสงสัยเพราะเขาไม่เคยเจอคนเช่นนี้มาก่อน 

" ก็ข้ากับเจ้าเป็นสหายกันนี่นา....ข้าจะทิ้งเจ้าอยู่ที่โรงครัวแห่งนี้ได้อย่างไร...." เทียนเหอพูดออกมา เฟยหมิงถึงกับน้ำตาไหล เพราะนี่คือสหายคนแรกที่ดีกับเขาถึงเพียงนี้ 

" ขอคุณเจ้านะ....ขอบคุณมากจริงๆ....." เฟยหมิงร้องไห้ออกมา 

" เลิกร้องได้แล้ว.....คืนนี้พวกเราจะออกไปดูดซับพลังปราณจากหญ้าแสงจันทร์กัน..." เทียนเหอพูดออกมา เฟยหมิงพยักหน้ายิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา.......... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น