จาตุภัทร

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเจ้าค่ะ

ชื่อตอน : 1.จุดเริ่มต้น

คำค้น : โดยAu2528

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2562 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
1.จุดเริ่มต้น
แบบอักษร

 

ณ. ตลาดของเมืองหลวงแคว้นจ้าวยามเช้าที่เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่ออกมาจับจ่ายเลือกซื้อสินค้าและอาหาร

 

!!! เพล้งงงงง......ไปให้พ้นจากหน้าร้านของข้า....!!!

 

เกิดเสียงดังขึ้นมาเมื่อเถ้าแก่ร้านขายซาลาเปาไล่ตะเพิดขอทานตัวน้อยให้ออกจากหน้าร้านของตนเอง

 

!! นายท่านข้าขอซาลาเปาซักลูกเถิด...อึก...ข้าไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว...อึก...!!

ขอทานตัวน้อยนั่งคุกเข่าและโขกศรีษะลงบนพื้นพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เพื่อไม่ให้ไหลออกมา

 

!! ข้าบอกให้เจ้าไปให้พ้นหน้าร้านข้า....เพี๊ยะ....เพี๊ยะ....ตู๊บๆ... !!

เถ้าแก่ร้านซาลาเปาตรงเข้าไปทุบตีขอทานตัวน้อยที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นทันทีหลังพูดจบ ผู้คนที่เดินผ่านไปมากลับไม่ได้ให้ความสนใจใดๆทั้งสิ้น เพราะในเมืองหลวงแห่งนี้มักมีเหตุการณ์ที่ขอทานถูกทุบตีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง

 

!! ฮึกๆ...โอ้ยๆ....ฮือๆ...ข้าไปแล้ว...อย่าตีข้าเลย...อึก... !!

ขอทานตัวน้อยคลานออกจากบริเวณหน้าร้านขายซาลาเปาด้วยร่างกายที่แทบไร้เรี่ยวแรง เพราะไม่ได้ทานอะไรมาหลายวันแถมยังตัองมาถูกทุบตีจนร่างกายบอบซ้ำ ขอทานตัวน้อยค่อยๆลุกขึ้นยืนและฝืนก้าวเดินช้าๆ

 

" อึกๆ....ท่านพ่อ...ท่านแม่....ทำไมท่านไม่พาข้าไปด้วย...."

ขอทานตัวน้อยน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดเเละพูดตัดพ้อเบาๆออกมา หวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสี่ปีที่ผ่านมา

ในคืนหนึ่งที่เงียบสงัด ภายในจวนหลังใหญ่กับมีกลุ่มคนชุดดำหลายสิบคนบุกเข้ามาและทำการสังหารผู้คนภายในจวนเสียงร้องโหยหวนดังออกมาให้ได้ยินไม่ขาดสาย บิดาและมารดาของเด็กน้อยได้ซ่อนตัวของเขาเอาไว้ใต้เตียงนอนที่ทำเป็นซ่องลับขนาดเล็กๆทันทีเมื่อกลุ่มชายชุดดำบุกเข้ามาภายในจวน และสั่งกำซับเอาไว้ว่าไม่ให้ออกมาจนกว่าจะรุ่งเช้า

บิดาและมารดาถือกระบี่ออกไปจากห้องพักเมื่อได้ซ่อนตัวของเด็กน้อยเสร็จแล้ว เสียงการต่อสู้ดังขึ้นเรื่อยๆเสียงร้องโหยหวนของผู้คนที่ต้องตกตายไปดังมาเป็นระยะๆ เด็กน้อยน้อยน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดในขณะที่ซ่อนตัวอยู่ในช่องลับ และใช้มือปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา เขานอนรออยู่ในช่องลับจนถึงรุ่งเช้าแล้วจึงออกมาและรีบเดินเรียกหาบิดาและมารดาทันที

แต่เมื่อเด็กน้อยก้าวออกจากห้องก็พบว่าบิดาและมารดาของตนเองนอนกอดกันจมอยู่กับกองโลหิตสีแดงฉาน หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงและน้ำตาก็ไหลอาบใบหน้า เด็กน้อยรีบวิ่งเขาไปหาบิดาและมารดาทันที

 

" ฮือๆๆ....ท่านพ่อ....ฮือๆ....ท่านแม่...."

เด็กน้อยร้องไห้ออกมาเรียกบิดาและมารดาที่นอนกอดกันอยู่ บนร่างกายมีบาดแผลหลายแห่งและโลหิตสีแดงฉานไหลนองอยู่เต็มพื้น

 

" อึก.......หมิง......หมิงเอ๋อร์.......เจ้าาา....ต้อง...หนีไป.....อั๊กก....ไป....หนีไป...อั๊กกกก..."

บิดาของเขาฝืนลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยกับลมหายใจที่แผ่วเบาจนเเทบสัมผัสไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงของบุตรชายตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจกำลังร้องไห้อยู่ข้างๆ

" ไม่ๆ...ท่านพ่อ....ฮือๆ...ข้าไม่ไป....ฮือๆ..." เด็กน้อยร้องไห้และพูดออกมา

 

" ไป....เจ้าไม่....เชื่อฟัง....บิ...ดา...แล้วหรือ...อึกกก..." บิดาพูดออกมาอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงที่ถดถอยลงไป

" ฮือๆ.....ท่านพ่อ....ท่านแม่...." เด็กน้อยยังคงคุกเข่าร้องไห้ออกมา

" อึกก....ไป..........จงมี...ชีวิตอยู่...อั๊กกกก....." บิดาพูดออกมาอีกครั้งพร้อมกับดวงตาที่ปิดลงและลมหายใจสุดท้ายได้หมดลงไป

 

!! ท่านพ่อออออออออออ.......... !!

เด็กน้อยเรียกบิดาตนเองเสียงดังเมื่อเห็นว่าบิดาหลับตาลง เด็กน้อยใช้มือสัมผัสลมหายใจของบิดาที่จมูก กลับพบว่าบิดาของตนเองไร้ซึ่งลมหายใจไปแล้ว

" ฮือๆๆ......ท่านพ่ออออออ....ท่านเเม่...." เด็กน้อยโขกศรีษะลงบนพื้นเพื่อเคารพศพบิดาและมารดา

 

!! เจ้าไปตรวจสอบด้านนั้นดู....ว่ามีใครรอดชีวิตบ้าง...!!

 

เสียงของกลุ่มคนดังขึ้นมา ทำให้เด็กน้อยสะดุ้งและรีบลุกขึ้นวิ่งหลบออกไปด้านข้างกำแพงที่เป็นช่องทางลับสำหรับออกจากจวนยามฉุกเฉิน

เด็กน้อยแอบมองดูกลุ่มคนอยู่ข้างๆกำแพงก็พบว่าเป็นทหารของจวนเจ้าเมืองที่เข้ามาตรวจสอบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เด็กน้อยไม่ได้ปรากฎตัวออกมาให้เห็นเขาเลือกหลบหนีออกมาทันที

เด็กน้อยอายุแปดขวบปีกำลังหลบหนีออกจากจวนหลังใหญ่และมุ่งหน้าตรงไปยังแหล่งชุมชนเรื่อยๆโดยที่เดินไปอย่างไร้จุดหมาย และได้แอบขึ้นรถสินค้าที่จะเดินทางเข้าเมืองหลวงมาด้วย เพราะเด็กน้อยคิดว่าหากอยู่ภายในเมืองนี้ต่อไปไม่เป็นผลดีแน่นอน อาจเจอเข้ากับกลุ่มคนชุดดำที่ฆ่าล้างตระกูลของตนเองก็เป็นได้ เด็กน้อยอาศัยอยู่ตามบ้านร้างภายในเมืองหลวงแคว้นเจ้ามาเป็นเวลายาวนานสี่ปี จนปัจจุบันมีอายุครบ12ปีเต็ม

 

ขอทานตัวน้อยเดินไร้เรี่ยวแรงไปตามทางเดินเรื่อยๆ น้ำตาก็ไหลออกมาไม่ยอมหยุด เขายิ้มออกมาเย้ยหยันให้กับชีวิตของตนเองที่ต้องมีชะตากรรมเช่นนี้ แสงอาทิตย์เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆในขณะที่เขาเดินไปตามทาง ขอทานตัวน้อยเริ่มมีอาการวิงเวียนเหมือนกับว่าโลกหมุนรอบตัว เขาเริ่มเดินเซไปมาด้วยร่างกายที่ไร้กำลัง

 

!! เจ้าอยากตายหรือไง...ถึงได้มาขวางทางม้า...!!

 

บุรุษหนุ่มพูดขึ้นมาเสียงดังเมื่อขอทานตัวน้อยยืนขวางอยู่กลางถนน

" ข้าขออภัย....นายท่าน..." ขอท่านตัวน้อยก้าวขาถอยออกมาเพื่อให้พ้นทาง แต่ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลืออีกแล้วจึงล้มลงไปกับพื้นถนนทันที

 

!! เจ้า....เจ้ามันน่าตายนักบังอาจขวางทางคุณชายรอง....!!

 

บุรุษหนุ่มคนเดิมพูดออกมาเสียงดังเมื่อเห็นขอทานตัวน้อยล้มลงไปอยู่กับพื้นถนน

!! หยุดได้แล้ว.....!! บุรุษหนุ่มอายุ16ปีพูดออกมาแล้วกระโดดลงจากหลังม้า

!! ขอรับคุณชายรอง....!! ผู้ติดตามทั้งสิบคนกระโดดลงมาจากหลังม้าเช่นเดียวกันเมื่อเห็นว่าคุณชายรองลงจากหลังม้า

บุรุษอายุ16ปีที่ถูกเรียกว่าคุนชายรอง เดินเข้าไปหาขอทานตัวน้อยที่นอนอยู่กับพื้น สภาพของขอทานที่ผมยุ่งเหยิง เนื้อตัวมอมแมมแต่กลับมีดวงตาที่ดึงดูดให้น่ามองเป็นอย่างมาก คุณชายรองจ้องเข้าไปในดวงตาของขอทานตัวน้อยทำให้รู้สึกว่าดวงตาคู่นี้ช่างน่าค้นหาและลึกลับเป็นอย่างมาก

" เจ้าเป็นอะไรหรือไม่....." คุณชายรองถามขึ้นมาเมื่อเดินมานั่งใกล้ๆกับขอทานตัวน้อย

" ข้า.....ข้าแค่ไม่มีแรง......ข้าเลยเดินไม่ไหว....." ขอทานตัวน้อยพูดกับบุรุษที่ถามตนเอง คุณชายรองหยิบหมั่นโถหนึ่งลูกออกมาแล้วส่งให้ ขอทานตัวน้อยรีบคว้าหมั่นโถมากัดกินทันทีด้วยความหิวโหย คุณชายรองยกยิ้มมุมปากออกมาเมื่อเห็นท่าทางของขอทานตัวน้อย และลุกขึ้นหันหลังเดินกลับไปที่ม้า

ขอทานน้อยค่อยๆยันกายลุกขึ้นมาจากพื้นและจ้องมองตามหลังบุรุษหนุ่มที่ถูกเรียกว่าคุณชายรอง และกำลังคิดว่าถ้าได้ติดตามคนกลุ่มนี้คงดีไม่น้อย เพราะอย่างน้อยก็น่าจะมีอาหารให้กิน

!! นายท่าน......!! ขอทานตัวน้อยตะโกนออกมาสุดเสียง คุณชายรองหันกลับมาทำใบหน้าเรียบนิ่งเพื่อรอฟังสิ่งที่ขอทานตัวน้อยกำลังจะพูดออกมา.........

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น