Mameaw

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Intro

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 64

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Intro
แบบอักษร

-อัลฟ่า นั้นเปรียบเสมือกับผู้นำ เพราะทั้งเข็งแกร่งและมีความเป็นผู้นำสูง

- โอเมก้า อยู่ต่ำที่สุด เพราะอ่อนแอที่สุดเลยถูกอัลฟ่าและเบต้าบางตัวจับกดเสมอ

- เบต้า ก็ไม่มีไรมาก คนธรรมดาๆนี้แหละ

- เมื่อเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์/ฮีต โอเมก้าจะปล่อยฟีโรโมน ซึ่งดึงดูดอัลฟ่า(ทำให้คลั่งด้วย) และนานๆทีแต่ไม่ค่อยเท่าไหร่ เบต้ากับโอเมก้า

- โอเมก้านั้นจะมีแต่ผู้หญิง แต่ว่าโอเมก้าผู้ชายนั้นก็มีแต่หายาก

- ถ้าอัลฟ่ากัดที่หลังคอของโอเมก้า โอเมก้าตัวนั้นจะไม่ปล่อยฟีโรโมนที่รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน

*โอเมก้าสามารถท้องได้

*ข้อมูลทั้งหมดนี้ผู้เขียนก็ค้นคว้ามาจากเว็บต่างๆที่มีข้อมูล ถ้าผิดพลาดประการใด้ผู้เขียนต้องขออภัยด้วยนะคะ

-

-

-

“อะไรนะครับแม่” หนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดของวันถูกพับเก็บและวางไว้บนโต๊ะอย่างเชื่องช้าอีกทั้งหญิงวัยกลางคนเจ้าของหนังสือพิมพ์ยังไม่สนใจคำพูดของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแต่เลือกที่จะยกกาแฟขึ้นจิบ

“หูหนวกหลออึนซัง” เจ้าลูกชายคนนี้มันช่างขัดใจคนเป็นแม่อย่างเขาเหลือเกิน ยังไม่ทันได้ลิ้มรสของกาแฟอย่างดีเลยก็ต้องมาหัวเสียซะก่อน

“แค่เอาเข้ามาอยู่ในบ้านเราก็เกินพอแล้วนะครับ” ตั้งแต่วันที่แม่ไปทำบุญที่ที่บ้านเด็กกำพร้าและได้เจอกับไอเด็ก จุนโฮ นั่นแม่ก็ถูกซะตาเอามากๆจนขอเด็กนั่นเลี้ยงอึนซังน่ะไม่เข้าใจแม่เลยว่าจะเขาพวก โอเมก้า มาเลี้ยงทำไมพวกนั้นน่ะชนชั้นต่ำ

“แล้วยังไง”

“ก็แม่จะให้ผมแต่งงานกับเด็กนั่น” และสิ่งที่เคลียดตามมาก็คือการที่แม่บังคับให้แต่งานกับไอเด็กนั่นทั้งๆที่แม่ก็รู้ว่าเด็กนั่นคือโอเมก้า

ประโยคเมื่อซักครู่ไม่สามารถทำอะไรผู้เป็นแม่ได้เลย เรียกง่ายๆว่าไม่เข้าหูเลยด้วยซ้ำนอกจากที่หญิงสาววัยกลางคนจะไม่ตอบอะไรแล้วเขาก็ยังเลือกที่จะวางแก้วกาแฟและเดินออกไปอย่างไม่ใยดีทำเอาตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอารมณ์เสีย

-

-

ตอนนี้ภายในห้องครัวถึงกับวุ่นวายและเต็มไปด้วยเหล่าคนใช้ที่คอยประกบและดูแลคุณหนูของโปรดของบ้านอย่างจุนโฮที่วันนี้เขาขออาสาทำอาหารในมื้อเย็นเอง จริงๆแล้วจุนโฮชอบที่จะทำอาหารมากแต่คุณแม่และคนรอบข้างไม่ยอมให้เขาทำเพราะกลัวว่าเขาจะบาดเจ็บจากการโดนมีดบาดหรือน้ำมันกระเด็นเขาอยู่มัธยมปลายแล้วก็ไม่ถือว่าเด็กแล้วด้วยซ้ำ

“คุณหนูขาให้ป้าทำเถอะนะคะ” ยังไม่ทันจะได้แตะอะไรคุณป้าคนใช้ประจำครัวก็ทำท่าทีจะเข้ามาแย่งมีดและอุปกรณ์ในการประกอบอาหารจากจุนโฮ

“ไม่เป็นไรครับ ผมขอทำเองดีกว่า”

“แต่ว่า”

“ผมทำได้ครับ รับรองว่าจะไม่มีใครโดนคุณแม่ดุผมสัญญา” เวลาที่ได้ทำอาหารจุนโฮมีความรู้สึกว่าเขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูกไม่ว่าคนอื่นจะไม่ให้เขาทำแต่เขาก็จะหาโอกาสทำเสมอ

-

-

โต๊ะอาหารสไตส์ยุโรปตัวสวยในตอนนี้มีอาหารมากมายวางอยู่พร้อมกับคุณหญิงใหญ่ของบ้านและจุนโฮที่มานั่งเพื่อรับประทานอาหารเย็น ปกติแล้วคุณพ่อจะมารับประทานด้วย แต่เนื่องด้วยคุณพ่อติดประชุมจึงต้องกลับดึก มื้อนี้ก็คงจะกินกันสองคนอีกเช่นเคย

“มีคณะที่อยากเข้าอยู่ในใจไว้บ้างหรือยังลูก”เสียงช้อนกลางถูกวางลงข้างจานอาหารพร้อมกับประโยคคำถามที่เอ่ยมาจากหญิงสาววันกลางคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

“ยังเลยครับ อีกอย่างผมอยู่แค่ม.4เองนะครับคุณแม่”

“เริ่มคิดได้แล้วนะลูก”

“ครับ”

“คุณแม่ทานปลาสิครับเดี๋ยวผมตักให้” ช่วงนี้คุณแม่ยุ่งมากทั้งเรื่องงานและเรื่องบ้านจุณโฮจะมักจะอาศัยช่วงเวลารับประทานอาหารพูดคุยกับคุณแม่

“อ้าวอึนซังกลับมาแล้วหลอ มากินข้าวสิ” แต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่ได้คุยเหมือนวันก่อนๆแล้ว ถ้าเมื่อเช้าเท่าที่ดูตารางเรียนของอึนซังเขาต้องเลิกสองทุ่มแต่ทำไมเขากลับมาในเวลาหกโมงเย็นกันนะ

“ลมอะไรพัดพาให้ลูกชายของแม่กลับบ้านเร็วกันนะ” ยังไม่ทันที่ก้นของอึนซังจะถึงเก้าอี้หญิงสาวผู้เป็นแม่ก็พูดประชดประชันขึ้นมา ปกติลูกชายคนนี้น่ะกลับบ้านเกือบจะเที่ยงคืนทุกวัน

“แม่ก็พูดเกินไป”

“แม่หาคอนโดใกล้มหาลัยให้แล้วนะ”

“จริงหลอแม่” เสียงช้อนส้อมที่กำลังจะตักอาหารถูกวางลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินประโยคที่ถูกใจจากคนเป็นแม่

“จริงสิแกจะได้ไม่ต้องขับรถเหนื่อยเปล่าๆ พรุ่งนี้แกไม่มีเรียนก็รีบเก็บของเตรียมย้าย”

“ขอบคุณนะครับแม่”

“ขอบคุณทำไม ฉันไม่ได้ให้แกฟรีๆเพราะฉันจะให้จุนโฮไปอยู่ด้วยและแกต้องดูแลจุนโฮ

“แม่.....”

-

-

มาคุยกัน!!!

แค่อินโทรมาสั้นๆก่อนเนอะ มาแต่งใหม่อีกแล้วอยากลองแต่งแนวนี้ดู แนะนำติชมได้เลยน้าไรท์จะได้ปรับปรุง ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเน้อ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น