Mr.JunWey
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 119

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2562 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

 

ครืนนน~!! ครืนนน~!

"วิ่งไปคอนตินท์!! ดูแลสิ่งนั้นเท่าชีวิตของเจ้า"

หมาป่าตัวโตมองเทพองค์นิ่งเงียบ ก่อนจะรีบวิ่งไปคาบลูกแก้วก้อนกลมเข้าปากและออกวิ่งไปอย่างรวดเร็ว และไม่หันกลับไปมองคนเป็นนายชั่วคราวอีกเลย

'ชิ เจ้าเทพโง่นั้น ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เสียแรงที่นายหญิงของข้ามอบสิ่งสำคัญเอาไปกับเขาได้อย่างไรกัน' คอนตินท์คิดในใจก่อนจะวิ่งเข้ามิติอื่นไปทันที

นั้นเป็นเทพฝ่ายความมืดคนที่เท่าไรกันแล้วนะ ที่ไม่สามารถดูแลสิ่งนี้ได้สำเร็จตามความต้องการของนางหญิง ไม่นานหลังจากที่คอนตินท์วิ่งมานานแสนนานเขาก็ได้พบกับทวยเทพต่างๆที่ได้มาชุมนุมกัน ณ มิติแห่งหนึ่ง เมื่อเหล่าทวยเทพเห็นสิ่งที่คอนตินท์คาบอยู่ พวกเขาก็เข้าใจได้ทันทีว่า เหตุใดเหล่าทวยเทพทั้งเอกภพจึงมารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ได้ เหล่าทวยเทพพากันเข้าไปรอบๆตัวของคอนตินท์ เพื่อจะส่งพลังไปให้กับลูกแก้วก้อนกลมนั้นอย่างไม่มีใครคิดอคติ คิดสงสัยเลยแม้แต่น้อย

'ข้าแด่เหล่าทวยเทพเอ๋ย ข้าขอขอบใจพวกท่านที่มีเมตตาแก่บุตรของเรา' สิ้นเสียงปริศนาทั่วทั้งเอกภพสั่นคลอนอย่างรุนแรง และยังคงสั่นอยู่เช่นนั้นนานกว่าหมื่นล้านปีแสง คอนตินท์รุ่นแล้วรุ่นเล่า ผัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาดูแลลูกแก้วนั้นเรื่อยมาแสนนาน

และแล้วก็เหลือเทพเพียงองค์เดียวที่ยังไม่ได้ส่งพลังไปยังลูกแก้วเลยแม้แต่น้อย แต่กับพูดคุยกับคอนตินท์รุ่นปัจจุบันว่า

"ข้านั้นเป็นเทพที่ต่ำกว่าเทพองค์ใดและข้าก็กำลังจะตายเสียด้วย เจ้าว่าข้าควรส่งพลังทั้งหมดไปให้สิ่งนี้หรือจะเก็บพลังเอาไว้ต่อลมหายใจของข้า "

คอนตินท์ที่เห็นเช่นนั้นจึงเข้าไปนั่งขนาบข้างๆเทพองค์นั้น และพูดว่า

"ข้านั้นมีหน้าที่ คอยดูแลลูกแก้วนั้น ตามที่บรรพบุรุษข้าได้บอกเอาไว้ พ่อแม่พี่น้องของข้าก็เช่นเดียวกัน ท่านเทพมีหน้าที่ใด จึงมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้หรือ"

เมื่อเทพได้ยินเช่นนั้นกับมีรอยยิ้มที่ยินดีและทาบมือส่งบนลูกแก้วก้อนกลมที่ตอนแรกลูกเท่าจุกขวดเหล้า แต่ตอนนี้ขนาดลูกแก้วนั้นกลับมีขนาดเท่าเด็ก 5 ขวบ อย่างไงอย่างงั้น เทพได้ทำการถ่ายโอนพลังชีวิตของตนให้กับลูกแก้วทันที

"นี้คือสิ่งที่ข้าจะมอบให้กับท่านได้ ท่านเอกภพ มันคือชีวิตข้า เพื่อกำเนิดชีวิตใหม่ ท่านถึงได้เลือกข้าที่ต่ำต้อยและใกล้ตายเป็นคนมอบพลังองค์สุดท้ายอย่างั้นหรือ"

คอนตินท์นั่งมองสิ่งที่เทพนั้นทำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งลูกแก้วนั้นได้ เริ่มขยับไปมาและสั่นคลอนเล็กน้อยและเงียบไป

"ท่านทำอะไรกับลูกแก้วนั้นงั้นหรือ" คอนตินท์ถามขึ้นเมื่อเห็นลูกแก้วขยับ นับจากที่ไม่เคยขยับมานานมากแล้ว

"หึหึๆ ลูกแก้วลูกนี้ แต่ก่อนเป็นเพียงลูกแก้วที่ว่างเปล่าเป็นที่กักเก็บพลังเท่านั้น แต่เมื่อข้าใส่พลังชีวิตลงไป มันทำให้ข้าประหลาดใจมากทีเดียว ที่มีหนึ่งชีวิตหลับไหลอยู่ในสิ่งนี้ นายหญิงของเจ้ากับท่านเอกภพ ชอบทำเรื่องยุ่งยากเสียจริง"

คอนตินท์มองลูกแก้วนั้นไม่วางตา

"คอนตินท์เอ๋ย ก่อนที่ข้าจะสลายหายไปเป็นเถ้าธุลี ข้าอยากจะทำนายบางอย่างไว้ให้เจ้าได้เป็นแนวทางในการเลื้ยงดูรัชทายาทของเหล่าทวยเทพไว้หน่อยสัก 2 อย่างคงพอ"

เทพสบตากับคอนตินท์ และเงียบเพื่อฟังที่เทพจะพูด

"หึหึๆ สิ่งนี้จะทำให้เจ้าปวดหัวไม่น้อยเลย เขาเหมือนกับท่านเอกภพในเรื่องของผู้หญิงสุดๆ และอีกอย่างคือ ลูกของเจ้านะ เขามีหน้าที่เกิดมาเพื่อสิ่งที่เจ้าปกป้อง"

ว่าเสร็จเทพองค์นั้นก็สลายหายไปอย่างไม่เหลือสิ่งใดให้ตามตัวได้อีกเลย คอนตินท์มองลูกแก้วอีกครั้งก่อนจะ นำลูกแก้วขึ้นหลังและเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านของตนทันที

.

.

.

.

.

.

 

เมื่อคอนตินท์กลับมาถึงบ้านของตน ก็พบกับภรรยาและลูกๆของเขาอีก 2 คน มอร์ลิล ซันบัส เป็นลูกคนโตอายุ 10ปี และใช่เขาไม่ได้ใช้นามสกุลของข้าเพราะเหตุผลบางอย่างและถูกจอมราชันประทานนามสกุลใหม่ให้ไว้เพื่อแสดงว่าซันบัสเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงดูและมีคนของวังหลวงคอยติดตามอยู่ นั้นจึงทำให้ซันบัส กำลังเข้าเรียนที่โรงเรียนเวทย์มนต์หลวงแบคบีส ที่อยู่ในเมืองหลวงแบคบีสเจ้าตัวดีใจจนสลบเมื่อได้รับจดหมายจากทางโรงเรียน

"ท่านพ่อสิ่งนี้คืออะไรงั้นหรือ" ซันบัสถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นพอๆกับคนน้อง คอนตินท์ ลูเซียน ลูกคนเล็กของบ้านคอนตินท์ อ่ะตอนนี้กำลังเป็นคนกลางสินะ อายุของเขา 5 ขวบแล้วและคงเท่ากับเด็กคนนั้นพอดีห่างกันคงเป็นเดือนแน่แท้ คอนตินท์หันไปมองลูกๆของเขาที่ตอนนี้กำลังเดินวนลูกแก้วขนาดใหญ่ไม่ห่าง

"น้องของพวกเจ้าไงหล่ะ"คอนตินท์ว่าพร้อมกับยืดอกภูมิใจก่อนจะโดนภรรยาของตนบิดหูอย่างจัง

"นั้นตาแก่ไปทำใครเขาท้องมาไม่ทราบ"

"โอ้ยๆ ข้าเปล่าทำใครท้องเลยนะ"

"แล้วจะบอกว่าเด็กที่อยู่ในลูกแก้วนั้นเป็นลูกใคร ท่านจะบอกว่าเป็นลูกของข้าหรือ "

แคกๆ! ครืนๆ!

ไม่ทันที่สองสามีภรรยาจะได้เถียงกัน ก็ต้องหันไปตามเสียงที่ดังขึ้นแบบไม่มีสัญญาณใดเตือน

"ไปเตรียมน้ำกับผ้ามาเร็วเข้า!!" เมื่อคอนตินท์พูดขึ้นเสียงดังทำให้เด็กๆและภรรยาของตนไปเตรียมของกันอย่างรวดเร็ว และมารวมกันรอบลูกแก้วขนาดใหญ่ทันที

"ท่านพ่อน้องของพวกข้าจะออกมาแล้วอย่างนั้นหรือ" ไม่ทันที่คอนตินท์จะตอบซันบัสไป ลูกแก้วนั้นกับค่อยๆเกิดรอยขึ้นรอบๆ คอนติสท์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบอุ้มลูกและภรรยาของตนออกจากบ้านอย่างรวดเร็วและ

ตู้มมมม!!! บึ้มมม!!!

ลูกแก้วนั้นแตกออกบ้านทั้งหลังหายไปจนเหลือเพียงซากไม้ไหม้ๆ และเมื่อทั้ง 4 มองไปที่แสงบางอย่างนั้นจึงได้พบกับเด็กน้อยวัย 5 ขวบกำลังนอนหลับไม่รู้เรื่อง ภรรยาของเขาที่มีสติกว่าใครวิ่งเข้าไปหาเด็กน้อยทันทีพร้อมกับนำผ้าและน้ำทำความสะอาดให้

"ข้าได้ลูกสาวสินะ" คอนตินท์ที่เดินเข้าไปหาภรรยาของตนพูดขึ้น พร้อมกับลูกๆของเขาที่แอบดูอยู่ข้างหลัง

"ลูกชายตั้งหากค่ะ ข้าคิดว่าเช่นนั้นนะ รอให้ถึงวันตรวจสอบเพศก่อนแล้วกัน"

"น้องของข้าแหละท่านพ่อท่านแม่" ทั้งซันบัสและลูเซียนพูดขึ้นมาพร้อมกัน จึงเรียกรอยยิ้มให้ทั้งสองสามีภรรยาได้ไม่อยาก

"แต่ว่าบ้านของเราหล่ะท่านพ่อ" ลูเซียนว่าจบ ทั้งสี่คนจึงมองหน้ากันไปมาก่อนนะยิ้มแห้งออกมาทันที...

"ข้าจะช่วยท่านพ่อเองขอรับ" และลูกคนโตกับสามีก็ออกไปซ่อมบ้านทันที

 

"ลูเซียนเจ้าจ้องน้องทำไมต้องนานสองนานหรือ" เมื่อท่านแม่ว่าจบหลังจากที่เห็นลูเซียนมองเด็กน้อยนานผิดปกติ

"ท่านแม่ขอรับ พวกเรามีหินแห่งโชคชะตากี่ก้อนหรือ" ว่าจบจึงหันไปหาท่านแม่ทันที

"ลูเซียนถามอะไรแปลกเสียจริง มากสุดก็ไม่เกิน 2 ก้อนหรอกนะจ้ะ"

"แต่ว่าน้องของข้าทำไมที่อกของเขาถึงมีมันถึง 4 ก้อนหรือ"

และทั้งสองก็ก้มมองดูหินแห่งโชคชะตาเหล่านั้นทันที

"ไม่อยากจะเชื่อเลย!" ท่านแม่ว่าจบก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อไปหาท่านพ่อกับท่านพี่ทันที

.

.

.

.

.

.

.

P'มิเกล

อื้มมม.. หนาวจังเลย ก่อนหน้านี้ยังร้อนแทบตาย รู้สึกหายใจไม่ออกเลย อ่าาา....แสบตาจัง

"......" เมื่อข้าค่อยๆลืมตาขึ้นกับพบใครคนหนึ่งที่หน้าตายังกะลูกหมี จ้องข้าไม่กระพริบ

"หวัดดี..." หื้มม เขาพูดกับข้าด้วยแหละ

"วะ วะ หวัดดี.." อ่าไม่รู้อะไรเป็นอะไรสักอย่างเลยได้แต่พูดตามไปดูๆแล้วน่าจะเป็นคำทักทาย

"เจ้าเป็นใครงั้นหรือ" ลองพูดภาษาที่ข้าเข้าใจไปก่อนแล้วกัน

"ข้า คอนตินท์ ลูเซียน และเจ้าทำไมถึงไปอยู่ในลูกแก้วนั้นได้กันหล่ะ"

"ขะ ขะ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" เอ๊ะเขาเข้าใจภาษาของข้าด้วยหรือ เยี่ยมไปเลย ขอสำรวจรอบๆหน่อยแล้วกันนะ พอมองๆไปรอบๆแล้ว นี้เป็นห้องๆหนึ่งแค่นั้นเองหรือ

"เจ้าชื่ออะไรงั้นหรือ" อ่ะจริงด้วยสินะเรามีชื่อว่าอะไร

"ข้า..ไม่รู้.."ตอบไม่รู้ไปก่อนน่าจะรอดไปได้ แต่เดี๋ยวนะทำไมข้าถึงไม่ได้ใส่เสื้อกันละ แล้ว...รีบเปิดผ้าห่มดู อ่าโล่งอกไปทีที่อย่างน้อยก็ยังมีกางเกงให้ข้า..

"เจ้าไม่มีชื่องั้นหรือ งั้นข้าจะไปบอกกับท่านพ่อท่านแม่ให้ตั้งชื่อให้เจ้าเอง น้องของข้า" เอ๋..น้องงั้นหรอ ดูๆแล้วข้ากับเจ้าตัวพอๆกันเลยด้วยซ้ำ

"เอ่อ..คือว่า..ที่เรียกน้องนั้นหมายถึงใครงั้นหรือ" ถามไปเสียแล้วสิ

"ท่านพ่อบอกกับข้าว่าเจ้าจะเข้ามาเป็นน้องของพวกเรา อ่อเจ้ายังมีท่านพี่อีกคนด้วย เขาชื่อว่า มอร์ลิล ซันบัส " ดูเหมือนนี้จะเป็นตระกูลคอนตินท์สินะ รู้สึกคุ้นเคยกับตระกูลนี้จัง แต่ทำไมท่านพี่ถึงมีนามสกุลที่ต่างออกไปกันนะ งั้นช่างมันก่อน ข้าต้องการเสื้อ

"เอ่อ...มีเสื้อให้ข้าใส่หรือไม่" ตีเนียนไปก่อนแล้วกัน อ่ะนั้นถึงกับยิ้มเลยหรอ

"ได้ เจ้ารอข้าก่อนนะ"และก็เดินออกไปนอกห้องเรียบร้อย และแล้วข้าก็ได้ลุกออกมาจากเตียงนั้นเสียที เดินสำรวจไปทั่วห้อง เห็นกระจกตั้งอยู่จึงเดินไปหยุด ดูตัวเองในกระจกนั้น ตัวข้าเหมือนเด็กน้อย 5 ขวบไม่มีผิดเพี้ยน ตัวขาวผิดมนุษย์นิดหน่อยเหมือนคนเป็นโรคเลยอ่ะ ตาของข้ามี 2 สี สีทองประกายและสีเขียวมรกต ผมของข้าสีออกเทาไปของควันไฟเลยอ่ะ เอ๊ะนั้นอะไรอ่ะ เอามือไปลูบบริเวณเหมืออกขึ้นมานิดหน่อย จึงพบกับก้อนอัญมณี สี่สี มันคงเป็นอะไรสักอย่างละมั้ง ลองเอามือเกาๆดูแล้วไม่หลุดด้วยดีหน่อยที่เกาไม่แรงมากไม่มีเจ็บตัวเป็นแน่ละน่ะ

ปัง!!

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างไปต้องสงสัยเลยว่าใครเป็นคนเปิดเข้ามา ข้ามองไปยังประตูพบกับบุคคลใหม่

"โอ้วว เจ้าตื่นแล้วอย่างนั้นหรือน้องข้า" อ่าท่านพี่งั้นสินะ และลูเซียนนำเสื้อมาให้ข้าใส่ทันที

"ท่านพ่อกับท่านแม่จะไปลงทะเบียนให้เจ้าพวกเราคงรู้ชื่อของเจ้าหลังจากที่พวกเขากลับมา และให้พวกข้าพาเจ้าเข้าไปในป่าเพื่อรับกระแสเวทย์นิดหน่อยเพื่อให้เจ้ารู้สึกดีขึ้น เพราะเจ้าอยู่ในลูกแก้วนานมากแล้ว" ลูเซียนพูดพร้อมยิ้มให้ข้า เป็นคนที่อ่อนโยนนุ่มนวลดีจังนะ

"แต่ท่านพ่อให้ข้าหาของป่ามาทำอาหารเลี้ยงเจ้าแหละนะ5555 ข้ากระจ่างเลยแหละนะ ตอนที่ท่านพ่อบอกข้าว่าเจ้าจะมาเป็นน้องของพวกข้า ข้าคิดไว้แล้วว่าทำไมท่านพ่อถึงได้ออกไปไหนมาไหนบ่อยๆนักหนา เขาบอกกับพวกข้าว่าออกไปทำงาน ที่แท้ท่านพ่อก็แอบไปเลี้ยงเจ้านี้เอง" พูดพร้อมตีไหล่ข้ากับลูเซียนดังฉากใหญ่ เจ็บชะมัด!! ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่านพ่อที่พวกเขาหมายถึงคือใคร แต่ตอนนี้ข้าเหนื่อยและรู้สึกง่วงแล้วด้วยสิ ข้าจึงเดินไปนอนบนเตียงดังเดิม อ่าไม่ไหวๆ แค่ข้าเดินสำรวจห้องเล็กๆข้ายังเหนื่อยสุดๆไปเลย ถ้าจะให้ข้าไปเดินข้างนอกอีกแถมได้ยินว่าเป็นป่าด้วยข้าตายแน่ๆ เหมือนเจ้าลูกหมีจะเข้าใจข้าสินะถึงเดินมาห่มผ้าให้ข้าเช่นนี้

"ข้าว่าให้น้องนอนพักก่อนไม่ดีกว่างั้นหรือ ข้าได้ยินมาว่า เด็กแรกเกิดนั้นใช้เวลานอนเป็นส่วนใหญ่เลยนะท่านพี่" ใช่แล้วข้าอ่ะนะนอนเยอะมากๆเลย แต่เดี๋ยวนะนี้เจ้าว่าข้าเป็นเด็กทารกแรกเกิดอย่างงั้นหรือเนี่ย ข้ากำลังจะอ้าปากเถียงเจ้าลูกหมีนั้น แต่ท่านพี่ซันบัสกับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"อื้มมๆ ข้าก็คิดเช่นเจ้า งั้นข้าจะมาเรียกเจ้าใหม่อีกครั้ง ตอนเวลาบ่าย 3 เข้าใจนะ ถ้าเย็นมากเกินไปข้ารับรองได้เลยว่าเราจะมีเพื่อนมาวิ่งเล่นด้วยเป็นมอนสเตอร์เวลสูงๆทั้งนั้น ถ้าเรากลับช้าเจ้าได้โดนงาบหัวแน่ๆ5555!!" ครั้งนี้ท่านพี่ตีหลังเจ้าลูกหมีนั้นเสียดังตุบใหญ่ แต่พอเสียงตุบผ่านไปไม่นาน อยู่ๆท่านพี่ก็ลอยผ่านหน้าข้า ทะลุออกจากห้องไปทางหน้าต่างเสียจนข้ามองตามแทบไม่ทัน

"ข้าบอกท่านพี่หลายรอบมากๆ ว่าอย่าเอาแรงหมาป่าของท่านมาตีข้าไง" อะไรล่ะนั้นพอโกรธแล้วน่ากลัวเหมือนหมีไม่มีผิด...แล้วนั้นมันอะไรอีกเนี่ย พอมองไปที่เจ้าลูกหมีนั้นอีกครั้ง ที่มือของเขาเปลี่ยนไปเป็นอุ้มมือหมีเล็กๆไม่ใหญ่มากนัก แล้วนั้นมันหูของหมีไม่ใช่หรืออย่างไรกัน มันดูน่ารักเสียมากกว่าน่ากลัวนะนั้น แต่เอ๊ะ...อุ้มมือหมีมันดูนู่นนิ่มจัง...ข้าเผลอจับอุ้มมือนั้นเสียแล้วมันให้ความรู้สึกที่นุ่มๆตามข้าคิดไม่มีผิด ข้าลองบีบๆมันไปเสียแล้วอ่าาา

"น่ารักจังเลย..." โอ้ว ไม่นะข้าเผลอพูดออกไปแล้ว

"เจ้าว่าอย่างไรนะ..." ทำไมต้องทำเสียงเย็นใส่ข้าด้วยเจ้าลูกหมี

"ข้าว่ามือกับหูของเจ้าน่ารักจังเลย.."สารภาพไปเสียแล้วสิเราแต่อย่างน้อยเจ้าลูกหมีนั้นคงจะไม่ได้โกรธอย่างที่มีน้ำเสียงออกมาแบบนั้นแหละนะ

"อะไรกันลูเซียนทำไมเจ้าถึงไม่ทุบเจ้าน้องนั้นตอนที่ว่าเจ้าน่ารักมากกว่าเท่กัน"ไม่ทันที่ท่านพี่จะพูดจบกลับโดนเจ้าลูกหมีพุงเข้าไปทุบทันทีจนทำให้หลังจากที่พยายามปีนขึ้นมาได้สำเร็จจำต้องตกลงไปอีกรอบและเหมือนจะลงไปด้านล่างเลยเสียด้วย

"อ่าา ข้าเผลอออกแรงเสียเยอะไม่รู้ท่านพี่จะเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าก็ควรนอนได้แล้วเดี๋ยวถึงเวลาท่านพี่คงมาปลุกเจ้าเองไม่ต้องห่วง" ว่าจบเจ้าลูกหมี จึงมาจัดผ้าห่มให้ข้า ข้าไม่สามารถละสายตาจากอุ้มมือน่ารักๆนั้นได้เลยทำไงดีหล่ะ และเหมือนเจ้าลูกหมีจะรู้ว่าข้าสนใจมือของเขาอยู่

"เจ้าอยากลองจับอีกครั้งไหม"ถามได้ดีมากเจ้าลูกหมีข้าจะไม่ปฏิเสธเป็นแน่ พร้อมแบมือรอ และเจ้าลูกหมีนั้นได้วางอุ้มมือน่ารักๆนั้นลงในมือของข้าเบาๆทันที ข้าได้ลองลูบๆและบีบๆอุ้มมือนั้นจนพอใจก่อนจะเอามันมาทาบที่หน้าของข้า ขนาดไม่ใหญ่เท่าหน้าข้าหรอกนะ แต่ก็เกือบๆเต็มใบหน้าข้าเลยทีเดียว อื้มมข้ารู้สึกอบอุ่นจังเลย

"เป็นอย่างไรบ้าง"เจ้าลูกหมีนั้นถามขึ้น มาขัดอารมณ์ข้าเสียจริง

"ข้าว่ามันอบอุ่นมากเลย"พอข้าตอบไป เจ้าลูกหมีนั้นจึงค่อยๆดึงมือกลับไปแต่ไม่รู้ว่ามือนั้นกลายเป็นมือเด็กน้อย 5 ขวบ ไปเสียตอนไหน

"ข้าว่าเจ้านอนได้แล้วนะ เดี๋ยวเจ้าจะพักผ่อนไม่พอและจะไม่มีแรงในการเดินเข้าป่าได้"เจ้าลูกหมีจับข้านอนกับเตียงจัดผ้าห่มให้ข้าเสียดับดี และเดินไปที่ประตูทันที แอบเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้จับอุ้มมือนุ่นๆอีก

"ข้าจะให้ท่านพี่มาเรียกเจ้าตอนเวลาบ่าย 3 อย่าลืมเสียหล่ะ" ว่าจบจึงเดินออกจากห้องไปทันที ว่าแต่ทำไมข้าไม่คิดตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย แต่กับรู้สึกคุ้นเคยและคุ้นชินมากกว่า หาววววว อ่าาง่วงเสียแล้วข้าไปนอนดีกว่า

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ตึงงๆๆๆๆ!!!

"ตื่นได้แล้วเจ้าน้องรัก"อ่าา หนวกหูเสียจริงเลย

ตึงงๆๆๆๆ!!! ปัง!!!

"ตื่นเสียทีเจ้าน้อง หมดเวลานอนของเจ้าแล้วเร็วเข้าก่อนจะเย็นก่อน"อ่าาา ข้านอนท่ามกลางแรงเขย่ายังกับแผนดินไหว 9.8 ริกเตอร์อย่างไงอย่างงั้นเลย

"ข้าตื่นแล้วท่านพี่ซันบัส หาววว" ข้าเผลอหาวออกมาก่อนจะปิดปากแล้วหาวต่อ แต่ข้าก็ต้องแปลกใจที่อยู่ๆคนเสียงดังอย่างท่านพี่จะเงียบหายไปเสียเฉยๆจนต้องจำใจลืมตามองหาท่านพี่

"เจ้าไปยินหรือไม่ ลูเซียนน้องเรียกชื่อของข้า" ว่าแล้วท่านพี่ก็เอามือปิดปากตัวเองเหมือนเป็นการแสดงออกอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็พยายามปิดเสียงกรีดร้องของตัวเองอยู่ เอิ่ม..

"เจ้าต้องเป็นพยานให้ข้านะลูเซียนเดี๋ยวข้าจะรีบบอกท่านแม่ทันทีที่ท่านเอาเท้าหยาบเหยียบถนนหน้าบ้าน" เจ้าลูกหมีส่ายหัวปลงๆก่อนจะอธิบายเพิ่ม

"คงเป็นความรู้ตื้นตันใจของคนเป็นแม่ที่ลูกเรียกท่านได้ก่อนใคร" แต่ข้าดันเรียกท่านพี่ก่อนใครโอ้วไม่นะ

"อย่างน้อยน้องข้า ก็เรียกข้าก่อนเจ้านะลูเซียน" เหมือนท่านพี่จะวางระเบิดตัวเองเพราะเขาโดนจับทุ่มออกไปนอกห้องแล้วเรียบร้อย

"ข้าว่ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า ข้าไม่แนะนำให้เจ้าในเสื้อผ้าบางอย่างกับน้ำไปข้างนอกแน่"ว่าจบเจ้าลูกหมีจึงนำเสื้อผ้ามาไว้ที่ปลายเตียงให้ข้า ข้าจึงเดินไปดูเสียหน่อย ถ้าเดาไปผิดน่าจะเป็นชุดของเจ้าลูกหมีแน่ๆเห็นเจ้านั้นใส่แล้วหลวมๆข้าคงจะพอดี อื้มๆเนื้อผ้าดีใช้ได้เป็นเสื้อแขนยาวและมีเสื้อกั๊กลายแปลกๆใส่ทับอีกด้วย ส่วนกางเกงเป็นแบบขาสามส่วนยืดดีอ่ะใส่แล้วสบายสุดๆ พอดีกับตัวข้าแบบที่ข้าคิดเลย

"เจ้าใส่เสื้อผ้าของลูเซียนได้แบบพอดีตัวเลยอ่ะ" ท่านพี่เดินเข้ามาดูตัวข้าสักพัก พวกเราสามคนจึงเดินไปชั้นล่างกันทันที ชั้นล่างหลังจากลงจากบันไดมาแล้วก็เจอกับห้องนั่งเล่นที่บรรจุคนประมาณ5-6คนได้พอดี หันไปทางด้านขวามือเป็นโต๊ะอาหารและลึกไปอีกหน่อยเป็นห้องครัวที่มีอุปกรณ์ครบแต่ถึงจะมีอุปกรณ์แปลกๆก็เถอะนะ ส่วนด้านซ้ายมีระเบียงไม้ยื่นออกไปที่ลำน้ำสายเล็กๆ แต่ถึงอย่างงั้นข้างบ้านเรากับไม่มีเพื่อนบ้านลย จะว่าแบบนั้นก็ไม่ได้ เพราะก็มีบ้านคนไม่ใกล้ไม่ไกลเราประมาณ3-4หลัง ท่านพี่บอกกับข้าว่าพวกเราอยู่กันท้ายหมู่บ้าน และติดป่าภูเขาที่มีมอนสเตอร์อยู่เลยไม่ค่อยมีใครกล้ามาอยู่นัก แต่จริงๆด้วยพวกมันออกมาตอนกลางคืนและกลัวแสงมากๆด้วย

"เจ้าหิวหรือเปล่า"เจ้าลูกหมีหันมาถามข้าที่ตอนนี้กำลังเดินมองอะไรบางอย่างที่มันขยับได้เหมือนมีชีวิตแต่กับอยู่ในกรอบและที่สำคัญ...มันคือท่านพี่และเจ้าลูกหมีนั้น!!! กับใครก็ไม่รู้อีกสองคน!!

"ขะ..ข้าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ว่าแต่สิ่งนี้คือ..."ข้าว่าพร้อมชี้ไปที่อะไรซักอย่างนั้นอย่างสงสัย

"อ่าๆ นั้นเรียกรูปแหละนะ เดี๋ยวพอท่านพ่อท่านแม่กลับมาข้าว่าพวกเขาต้องขนเอากล้องต่างๆออกมาถ่ายเจ้าเป็นแน่" ข้าพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะสำเร็จบ้านไปอีกเรื่อยๆ โอ๊ะชั้นบนมีห้องๆหนึ่งที่เป็นห้องหนังสือแหละนะ ข้าอยากเข้าห้องนั้นใจจะขาดแต่ต้องได้รับอนุญาตจากท่านพ่อก่อนถึงจะเข้าไปได้ ท่านพี่บอกข้าอีกว่าในนั้นมีหนังสือเวทย์มากมายเห็นแล้วเวียนหัวไปหมด จนเจ้าลูกหมีบอกมากว่าจริงๆแล้วท่านพี่เผลอไปอ่านหนังสือมายาเข้า หลังจากนั้นท่านพ่อเลยจำเป็นต้องให้ขออนุญาตก่อนเข้าแหละ

ตอนนี้เราสามคนได้มายืนอยู่หน้าป่าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ข้าสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างมันให้สัมผัสที่ไหลผ่านไปตามร่างกายทำเอาข้าขนลุกซู่เลยแหละ ข้ามองไปทางท่านพี่และเจ้าลูกหมีนั้นก็ยังเห็นท่าทีปกติดี

"เจ้าสามารถถามพวกข้าได้เมื่อสงสัยสิ่งใด"ขอบคุณท่านพี่ที่เปิดทางให้ข้าถาม

"เจ้ามีเรื่องสงสัยจริงๆด้วยสินะ ท่าทางดีใจนั้นมันอะไรกัน555" ท่านพี่หัวเราะและเดินนำพวกเราไปทันทีข้าและเจ้าลูกหมีจึงเดินตามไปเรื่อยๆ และข้าก็ได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านั้นไปเรื่อยๆแบบเบาๆบางๆ อ่าาสดชื่นจัง_

 

 

 

 

ช่วยคอมเม้นเพื่อเป็นกำลังและเพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงด้วยนะฮะ 😘

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น