นักสืบผู้ไร้ชื่อ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฆาตกรรมครั้งที่ : 0

ชื่อตอน : ฆาตกรรมครั้งที่ : 0

คำค้น : ฆาตกรรมครั้งที่ : 0

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 15

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2562 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฆาตกรรมครั้งที่ : 0
แบบอักษร

การเริ่มต้นของคู่หู 

การเริ่มต้นของการฆาตกรรมที่ทุกคนต่างหวาดกลัวกัน!!!! 

วันที่ 10.08 เวลา 19:03 น. 

เมืองคาร์สตัล ณ คฤหาสน์ตระกลูเก็น ที่ีห้องรับแขก 

"ขอโทษนะครับที่ต้องเรียกทุกคนมาที่นี้อีกครั้ง" เสียงทุ่มอันไพเราะที่ได้ขับออกมาอย่างนอบน้อมและเป็นมารยาทของการให้เกียรติผู้สูงอายุที่อยู่ต่อหน้าของชายหนุ่มผมสีดำน้ำเงินเข้มและดวงตาสีเหลืองทองที่เป็นเอกลักษณ์เสน่ห์ดึงดูดของเขา 

"มีอะไรหรอครับ ที่เรียกมาในตอนนี้" ชายวัยกลางตนที่จะเข้าวัยผู้สูงอายุในไม่อีกกี่ปี เขาเป็นพ่อบ้านของที่นี้มา38ปีตั้งแต่เจ้าของคนเก่าของคฤหาสน์นี่มีชื่อว่าเคลิร์ด เป็นผู้เห็นศพของผู้ตายตนแรก ส่วนผู้ตายคือแม่บ้านที่พึ่งเข้ามาทำงานเมื่อหลายเดือนก่อนได้เสียชีวิตลงในเวลาไม่นานมานี้ ตำรวจสันนิษฐานว่าเกิดจากอุบัติเหตุลื้นตกบันได ทางตำรวจไม่พบล่องลอยการต่อสู้กแม้แต่นิดเดียวเว้นแต่ลอยลื้นที่คาดว่าน่าเกิดจากการลื้นล้มตกบันได 

"ไหนคุณสารวัตรบอกว่าเป็นอุบัติเหตุไงค่ะ" แม่บ้านคนหนึ่งพูดในสิ่งที่ได้ยินเมื่อตอนตำรวจมาดูที่เกิดเหตุ ก็ได้มีสองหนุ่มที่มาพร้อมกบตำรวจพวกเขาในคฤหาสน์นี้รู้จักกันดีคู่หูนักสืบที่มีชื่อเสียงกล่องโลกับเป็นเพียงเด็กหนุ่มมัธยมเท่านั้น นั้นคือโซและเค 

"ครับสารวัตรคอร์ดโด้บอกอย่างนั้นจริงๆ แต่ความจริงแล้วคดีในครั้งนี้ไม่ใช้อุบัติเหตุธรรมดาแต่เป็นคดีที่โหดร้ายมากจริงมั้ยครับ คุณชายรองหรือก็คือคุณฆาตกรเลือดเย็นดี" โซพูดเสียงเรียบแต่ตัดกับรอยยิ้มที่ส่งให้คุณชายรองของตระกลูเก็น และเพราะคำพูดนั้นเจาะจงไปที่ตัวคนร้ายทำให้คนในห้องหันไปมองเจ้าของชื่อเรียกที่โซพูด เจ้าตัวก็ตอบโต้กิริยาเปลี่ยนไป 

"คะ...คุณนักสืบครับ มะ..มาใส่ร้ายผมแบบนี้มันไม่ดีนะครับ หลักฐานก็ไม่มี" คุณชายรองพูดเสียงสั่นก่อนจะหาข้ออ้างมาโต้ตอบแต่สีหน้ากับซีดเซียวอย่างปิดไม่มิด 

"ครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีฐานก็จริงงงง~" โซลากเสียงยืดยาวและทำหน้าคิดไปด้วยก่อนที่เขาจะยิ้มเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

"ขออนุญาต" เสียงทุ่มเข้มฟังดูทุ่มเย็นและมีเสน่ห์ที่เข้ากับหน้าตาของเขาผมสีดำสนิทและดวงตาสีเทาที่เหมือนกับผู้ใหญ่ที่มีความหน้าเกรงขามใจเย็น เดินเข้ามาในห้องรับแขกพอกับซองเอกสารบ้างอย่างก่อนจะยืนให้โซ 

"อ่อ แต่ตอนนี้ทีแล้วนะครับ" นักสืบหนุ่มบอกก่อนจะรับเอกสารมาเปิดดูแล้วยกยิ้มนิด ทำให้ตนที่ถูกพูดเป็นคนร้ายถึงกับหน้าซีดกว่าเดิม 

"มะ..ไม่.. ไม่จริง เราว่าเรา..." เสียงสั่นเครือจนดูน่าสงสารเจ้าตัวถึงกับทรุดตัวนั่งคุกเข้าแล้วมองเอกสารที่หันมาให้เห็นเนื้อหาด้านในที่เป็นเอกสารการตรวจเลือดที่พบบนเล็บของผู้ตายแม้จะเพียงนิดเดียวพวกตำรวจพิสูจน์หลักฐานก็สามารถหาเลือดว่าเป็นของใครได้ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่ 

"อะไรหรอครับ" โซถามแล้วมองอาการของคนร้ายที่นั่งคุกเข้าอยู่ที่พื้นทำท่าจะร้องไห้แต่เขากับหัวเราะออกมา 

"ฮะ..ฮาฮา ฮ่าๆๆ พวกมึงคิดว่าหลักฐานเท่านั้นจะเอาผิดได้หรอ ห๊ะ!" คุณชายรองกับไม่ยอมจำยอมแล้วลุกขึ้นมาล็อคคอของแม่บ้านคนหนึ่งทำให้เธอที่ไม่ได้ตั้งตัวเลยโดนถูกจับได้ง่ายๆ 

แก๊ะ! 

"เฮ้ย!!!" ทุกคนในห้องตกใจเมื่อคนร้ายไม่ชักปืนขึ้นมาแล้วเอาปากกระบอกจ่อหัวของแม่บ้านคนนั้นทันที 

"ขอโทษนะค่ะ คุณชาย" เสียงหวานเล็กพูดแพ่วเบาก่อนจะเกิดเหตุการ์ณอย่างรวดเร็วเมื่ออยู่แม่บ้านคนนั้นจับข้อมือของคุณชายรองก่อนจะบิดข้อมือที่ถือปืนให้ปล่อยของอันตรายก่อนจะจับท่อนแขนแล้วเหวียนร่า่งที่ใหญ่กว่าตนข้างหัวไปก่องกับพื้นพร้อมกัเสียงโอดโอยของผุ้ร้ายและเป็นเสียงสุดท้ายที่จะได้ยินจากฆาตกรรมนี้ เป้นการจบคดีอย่างรวดเร็ว 

"เฮ้ย ไม่รุ้เลยนะเนี่ยว่าคุณชายรองจะ..เป็น...อึก ฆาตกรไปได้ ฮือๆ~" แม่นมของคุณชายรองถึงกับน้ำตาไหลเพราะความเสียใจส่วนเหตุผลที่ฆ่าแม่บ้านคนนั้นเพราะว่าเธอเคยเป็นกิ๊กเก่าและคิดที่จะมาขอเงินจากครอบครัวเขาโดยการมาบอกความจริง คุณชายรองเลยทนไม่ได้ก็เลยจัดฉากให้ลื้นตกบันไดตายแต่ก็ไม่ตายจึงทำให้ต้องลงมือเองโดยการเอาให้ของแม่บ้านโขกกับบันไดหลายครั่งตอนนั้นเองที่แม่บ้านจับข้อมือแล้วจิกเพื่อให้คนที่คิดจะฆ่าเธอปล่อยและพยายามต่อสู่แต่เพราะแรงกระแทกที่แรงและหลายครั้งจนเสียชีวิต  

"ผมเสียใจด้วยนะครับ" โซพูดเสียงอ่อนอย่างเห็นใจ หญิงฉราก็ส่ายหน้าไปมาอย่างบอกไม่เป็นไร 

"ไม่เป็นไรค่ะ ฮึก!" เธอพูดเสียงแพวเบาก่อนค่อยๆเดินเขาไปในคฤหาสน์โดยมีพวกแม่บ้านค่อยพยุงเข้าไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น