ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10-2 จบตอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 299

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10-2 จบตอน
แบบอักษร

"มุกมาทำอะไรที่นี่....แล้วทำไมใส่ชุดแบบนี้...?"

"คุณจำคนผิดแล้วล่ะมั้งคะ"

"ไม่ผิด ฉันจำเธอได้แม่น การเรียนก็ดีทำไมไม่หางานดี ๆ"

"มันคงได้เงินน้อยมั้งครับคุณซาร่า ดูเธอจะชอบหาเงินทางลัดมากกว่า!"

"แบบไหนว่ะปรัช สวยชะมัด ถ้ารับงานคืนนี้กูจองเว้ย!"

"กูต่อก็ได้!"

มุกได้แต่ยืนมองผู้ชายนับสิบยืนต่อรองเรื่องเธอ มุกอาย อายจนไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้ นี่คงเป็นจุดต่ำสุดของชีวิต ซึ่งดูเหมือนเขาคนนั้นก็พร้อมจะเหยียบเธอจมดินทุกเวลา มุกรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดกับทุกคน

"มุกไม่รับงานอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ถ้ายังต้องไปกับพวกคุณอีกนับไม่ถ้วน มุกขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า"มุกตาวาวโกรธหันไปมองปกรณ์ที่ยืนยิ้มเกาคางอย่างสบายใจ เขาตั้งใจให้ซาร่ามาเห็นเธอในสภาพนี้ เขารู้ประวัติของเธอทุกอย่าง มุกเกลียดผู้ชายคนนี้เหลือเกิน คนที่นอนกับเธอแต่ไม่เคยบอกรัก คนที่คอยสั่งเธอแต่ไม่ยอมรับฟัง ซ้ำร้ายไม่เคยหวงแหนเธอเลยแม้แต่น้อย ทำไมเขาใจร้ายจัง ร้ายจนทนอยู่ตรงนี้ไม่ได้อีกแล้ว

"อ้าวยังไงวะไอ้ปรัช"

"อ่อน อย่าไปลองเลย!"ปรัชสวนขึ้นเพื่อเอาชนะคนที่ยืนหน้าเหวออยู่ตรงหน้า

"เพี๊ยะ...!"มุกเดินไปตบหน้าเขาสุดแรง เรื่องแบบนี้เขาพูดต่อหน้าทุกคนได้ยังไง เขามันไม่ใช่ลูกผู้ชาย

ปรัชใช้ลิ้นดุนกระพุงแก้ม โดนผู้หญิงตบมันไม่เจ็บเลย แถมชวนให้โมโหได้ดีจริง ๆ เขาเห็นเธอหันหลังจึงผลักเธอลงสระน้ำอย่างตั้งใจ

"ตู้ม...!"

มุกจมดิ่งลงไปในน้ำ ก่อนจะค่อย ๆ แหวกว่ายพลางดีดตัวเองขึ้นมาจากน้ำ เธอมองใบหน้าเถื่อนดิบของเขาทั้งน้ำตา...ซึ่งมันหยดแหมะพร้อมกับน้ำที่เปียกชุ่มเสื้อผ้าจนใคร ๆก็คงไม่เห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ เธอเกลียดไอ้บ้าคนนี้ที่สุด คำพูดแสนหวานที่พ่อเคยพร่ำสอนเธอ เธอไม่ขอใช้มันกับผู้ชายชั่ว ๆคนนี้

"ผมช่วยครับ"เตวิทย์ที่เห็นเหตุการณ์เกิดสงสารเธอจับใจ ดูเธอซื่อ ๆน่าคบหากว่าผู้หญิงที่ปรัชกำลังควงเล่นเสียอีก เขาถอดเสื้อเพื่อคลุมร่างกายที่ล่อเป้านักเลงที่กำลังหื่นกระหายอยากจะครอบครองกายเธอ

"ปรัชถ้ามึงไม่เอากูขอได้ไหมวะ กูชอบเธอ"

มุกมองหน้าชายคนนี้ ก่อนจะยิ้มให้เขาด้วยความซึ้งใจ ในหมู่คนชั่วก็ยังมีคนดีๆ แฝงอยู่ มันทำให้เธอรู้สึกว่าอยากจะหนีตามเขาไปได้จริง ๆ

"ไม่ให้ ยัยนี่ต้องชดใช้ให้ฉันอย่างสาสม"

มุกมองหน้าเขาใบหน้าร้อนผ่าว เธออยากตบเขาอีกหลาย ๆครั้ง ทว่าเธอตบเขาเท่านั้นเขาอาจจะกดคอเธอลงน้ำอีกหลาย ๆ ครั้งก็ได้ เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มทำให้ชุดเธอรัดตึงทั้งส่วนบนส่วนล่าง มันน่าอับอายเกินกว่าจะยืนอยู่ที่แห่งนี้ สายตาผู้ชายที่จ้องมองเธอมันมีแต่ความหื่นกระหายจนน่ากลัวไปหมด พรุ่งนี้เธอจะเป็นคนใหม่ เธอจะไม่อ่อนแอ และจะต่อต้านเขาทุกวิถีทาง มุกตั้งใจเอาไว้แบบนี้ ก่อนจะรีบหันหลังกลับ เขาหลอกเธอมาเชือด ก่อนจะปิดฉากได้อย่างเจ็บแสบ เพื่ออะไร ทำไมต้องอยากให้เธอเจ็บปวดตลอดเวลา ทำไม?

01.00 น.

ปรัชเดินเข้าไปในห้องของมุกเหมือนทุกๆวัน แต่วันนี้เธอไม่เหมือนเดิม เธอเดินถือกระบองมาทางเขา ก่อนจะซัดมันเข้าที่ขมับแต่เขาดันหลบทัน ไม้แค่นี้ทำอะไรปกรณ์ไม่ได้เลย

"เป็นบ้าอะไร!"ปรัชตวาดเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์

"ฉันจะไม่ทนอีกแล้ว....ฉันยอมตาย ตายวันนี้เลยก็ได้ ขอให้ได้ฟาดคุณให้สาแก่ใจหน่อยเถอะ"มือเล็กฟาดเข้าหลายครั้ง แต่เขากลับปัดป้องมันได้ทั้งหมด แถมรวบรัดเธอลงเตียงนุ่มได้อย่างง่ายดาย แต่ครั้งนี้มุกไม่ยอม เธอทั้งถีบทั้งปล่อยหมัดอีรุงตุงนัง ตายเป็นตายเธอจะไม่ยอมให้ไอ้ชั่วนี่ทำร้ายเธอฝ่ายเดียวอีกต่อไปแล้ว

"อะไรวะ...!"ปรัชสบทอย่างหัวเสีย ทั้งตบทั้งถีบเป็นบ้าอะไรของเธอ

เมื่อเขานั่งนิ่งที่ปลายเตียง มุกก็นั่งหันหลังไปอีกฟากฝั่ง สู้รบกับเขาเมื่อครู่มันทำให้เธอเจ็บข้อมือเล็กไปหมดแล้ว

"ฉันจะไปหาน้องเธอ"

"ไปสิ ไปเลย ไปตอนนี้เลยนะ ฉันจะได้โทรแจ้งตำรวจ น้องฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะ อยากลองก็ไสหัวไปเลย"มุกพูดสิ่งที่ไม่เคยพูด เกียรติของเธอเขาไม่เคยมองเห็นอยู่แล้ว แล้วทำไมเธอจะต้องให้เกียรติเขาด้วย

"เธอเป็นอะไร มันน่ารำคาญรู้ตัวไหม?"

"ก็ดี อยากรำคาญก็เชิญเลย แล้วถ้าจะยกฉันให้ใครต่อใครแบบนี้ ก็อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก อยากไปซื้ออีตัวที่ไหนก็เชิญ ฉันจะไม่สนไม่แคร์อะไรทั้งนั้น ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉัน ถ้ายังเหยียบหัวกันอยู่แบบนี้ก็ต่างคนต่างอยู่"

"เธอชักเอาใหญ่แล้วนะ เธอเป็นลูกหนี้ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่ง"

"ก็ฉันยอมตายแล้วไง ไม่มีก็คือไม่มี อยากพาไปส่งตำรวจก็ไปสิ ฉันยอมติดคุก....ใช่ ฉันไปเอง!" เธอเจอทางออกที่ดีเสียแล้ว ไม่มีเงินจ่ายหนี้ก็ไปนอนคุกแทนแล้วกัน เธอไม่อยากมองแม้แต่ใบหน้าของเขาด้วยซ้ำไป

"อยากลองดีใช่ไหม...ได้!"ปรัชออกไปหน้าประตูก่อนจะสั่งอะไรลูกน้องซักอย่าง มุกได้แต่นิ่งหน้าซีดเผือด เธอเริ่มตกใจ นี่เธอกำลังฆ่าตัวเองทางอ้อมรึเปล่า

"ฉันไม่ยอมให้คุณทำอะไรทั้งนั้น ฉันจะไปสถานีตำรวจ"พูดจบมุกก็รีบเดินไปที่ประตู ก่อนที่เขาจะยืนขวางทางเอาไว้

"ก็ลองดู...!"ปรัชยกปืนพกขึ้นมาขู่ ดูซิคราวนี้จะมีปัญญาต่อรองอะไรอีกไหม

"ฉันไม่กลัว ยิงสิ...ยิงเล้ย!"มุกเงยหน้าให้เขาจ่อปลายกระบอกปืนมาที่ปลายคางของเธอ ความอดทนของเธอมันหมดแล้ว ทำดีให้ตายเขาก็ไม่เห็น เพราะใจเขามันมืดบอดเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าถึง

"นี่ครับคุณปรัช"

"คุณจะทำอะไร...?"มุกเริ่มรู้ตัวว่าเธอพลาดแล้ว เธอแพ้ราบคาบ

"ฆ่าก็โง่นะสิ...มานี่!"

"มุกขอโทษ คุณปรัชคะอย่าทำแบบนี้ มุกขอโทษ!"มุกตกใจกลัวเมื่อเห็นเขาถือโซ่และกุญแจเข้ามาหาเธอ เสียงแข็งเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป็นเสียงนุ่มดังเดิม เธอไม่น่าพูดอะไรแบบนั้น ความโมโหทำให้เธอพูดไม่คิด สุดท้ายก็ต้องเจ็บปวดอีกจนได้

"เก่งให้ตลอดสิ....!"ปรัชจับขาเธอคล้องกุญแจซึ่งยึดติดเอาไว้กับขาเตียงด่านล่าง มุกได้แต่กลืนน้ำลายเฝื่อน ๆ ลงคอ หัวใจที่แห้งแล้งของเธอไม่เคยได้รับการเยียวยา มีแต่ถูกถอนรากถอนโคนมากขึ้นทุกวัน เมื่อไหร่เธอจะได้หลุดออกจากนรกขุมนี้ เธอมองใบหน้าคมอย่างเกลียดชัง ถ้าเธอออกไปจากที่นี่ได้ เธอจะไม่มีวันเฉียดมาใกล้แม้แต่ปากทางเข้าบ้าน

"ไอ้ชั่ว!"ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยด่าใครแบบนี้มาก่อน ขอด่าผู้ชายเลวๆคนนี้บ้างเถอะนะ

"อุบ..."ปรัชขี้เกียจจะตบให้เสียมือ ปากแบบนี้ยั่วยวนอารมณ์เขาได้ดีทีเดียว

"แกจะทำอะไรอีก ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ไอ้ลามก ไอ้สารเลว .....อร๊ายยยย"เธอขยะแขยงเขามากจริง ๆ ยิ่งเข้ามาใกล้เธอยิ่งสมเพศตัวเอง เธอจะด่าไอ้เลวคนนี้จนกว่าจะได้ออกไปจากที่นี่ แต่แล้ว"ไอ้...อ๊อยย!"ร่างกายก็ล่องลอยตามแรงกระแทกจนโซ่ตรวนที่ขากระทบขอบเตียงดัง ปักๆๆ!

"อ่าซ์"ปรัชโยกกายขึ้นลงโดยไม่สนใจว่าเธอจะกร่นด่าอะไร เขารู้สึกชอบเธอมากขึ้นทุกวัน ๆ ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งอยากเอาชนะ มันมีพลังบางอย่างดึงดูดเขาเอาไว้ให้ติดหนึบอยู่กับเธอ

ทันทีที่ปรัชลุกนั่งใส่เสื้อ มุกก็ถีบเขาจากทางด้านหลัง....จนหัวแทบจะคะมำชนกับขอบตู้ "ตึบ!"

"จะเอาอีกใช่ไหม...?"ปรัชมองตาขวางไปที่เธอทันที ไม่รู้อะไรซะแล้ว กับเธอไม่รู้เขาไปเอาพละกำลังมาจากไหน แว๊บมาเล่นสนุกได้แทบทุกวัน ไอ้เชี้ยเอ้ยมึงบ้าไปแล้ว ปรัชสบทกับตัวเองด้วยความหัวเสียเล็กน้อย

"มาสิ ก่อนจะเอาก็ต้องโดนนี่ซักทีสองที"คราวนี้เธอยกเท้ากวนอารมณ์ปรัชให้ถึงที่สุด ปั่นหัวเธอได้ พอเธอทำบ้างกลับหงุดหงิดอารมณ์เสีย

"ท้าเองนะ!"

"ตุบ ตับ ตุบ ตับ โอ้ย ตุบ!"ไม่นานก็จบลงเช่นทุกครั้ง นี่เธอทำเพื่ออะไร ยิ่งทำเขาก็ยิ่งอยากเอาชนะ มุกได้แต่หลับตานิ่งในอ้อมกอดเขา แล้วมากอดเธอแบบนี้ทำไม? ทำไมไม่กลับห้องตัวเองล่ะ เธอได้แต่แอบมองใบหน้าคมสงบนิ่ง หล่อจัง! เขาหล่อมากแต่ก็เท่านั้นจะฝันทำไม? เมื่อรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางเป็นจริง

 

 

 

ช่วงนี้ไม่มีเวลาเขียนต่อ ติดซีรีย์เกาหลีหลายเรื่องต้องขออภัยที่ให้รอคอยกันน้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น