พิมพ์รวินทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 ไม่เป็นอย่างฝัน

ชื่อตอน : บทที่ 25 ไม่เป็นอย่างฝัน

คำค้น : แฝดร้ายกลายรัก , ฝาแฝด , ธาร์วี , จ้าวจันทร์ , ล้อมดาว ,กันต์

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 54

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 ไม่เป็นอย่างฝัน
แบบอักษร

."อะไรนะ! นายพูดจริงหรือ แต่คุณปู่...." ถึงหญิงสาวจะดีใจมากเพียงใดแต่เธอกลับต้องสะดุดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าปู่เธอต้องไม่ยอมแน่ๆ

"ฉันคุยกับปู่เธอแล้วล่ะ....ทั้งเรื่องแม่และเรื่องเธอ" ก่อนหน้านี้ยศได่เล่าเรื่องแม่ของจ้าวจันทร์ให้เขาฟังทุกอย่าง ยศขอให้เขาสัญญาว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอเมื่อได้รับรู้เรื่องแม่ของเธอเองและแน่นอนว่าเขาเต็มใจที่จะทำมัน

"เป็นไปได้ยังไง นายวางยาคุณปู่ฉันหรือไงท่านถึงได้ยอมง่ายๆแบบนี้" จ้าวจันทร์มองชายหนุ่มด้วยแววตาสงสัย เธอรู้ดีว่าปู่ของเธอถ้าคิดจะทำอะไรแล้วไม่มีวันเปลี่ยนใจ

"เธอหาเรื่องทะเลาะกับฉันอีกแล้วนะยายตัวแสบ อยากให้ฉันทำโทษแบบตอนเช้าหรือไง" ธาร์วีส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับหญิสาวที่หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ มือไม้ของเธอดูเกะกะและสะเปะสะปะไปหมด

"หยุดเลยนะ!! ฉันจะไปเก็บของแล้ว เราต้องไปพร้อมพี่ดาวเย็นนี้ นายก็รีบเก็บซะ" หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกจึงรีบเปลี่ยนเรื่องและยืนขึ้นแล้วรีบเดินออกไปทันที ธาร์วีได้แต่หัวเราะเบาๆกับท่าทางเขินอายของเธอ

ล้อมดาวตกใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าจ้าวจันทร์เอนศีรษะมานอนบนตักเธอ เธอรู้สึกว่าจ้าวจันทร์เหมือนเป็นลูกสาวของเธอมากกว่าน้องสาวฝาแฝดของตนเสียอีก

"เสียดายจัง...ที่ดีนี่กลับก่อนจันทร์เหงาจะแย่" หญิงสาวเงยหน้ามองพี่สาวฝาแฝดของตนอย่างออดอ้อน

"เหงาอะไรของแก เห็นคุณวีตามเธอต้อยๆ" กันต์พูดออกมาด้วยอารมณ์อิจฉาเล็กน้อยเพราะเขาวางแผนจะนอนตักล้อมดาวก่อนเธอเสียอีก ยัยเพื่อนบ้า!

"แกโกรธอะไรฉันไม่ทราบ อิจฉาที่ฉันได้อ้อนพี่ดาวหรือไง ฮึ?" จ้าวจันทร์ลุกขึ้นมองเพื่อนหนุ่มอย่างต้องการลองเชิง อันที่จริงเธอก็พอจะเดาได้จากท่าทีของเพื่อนหนุ่ม แววตาของเขาที่มองล้อมดาวนั้นดูเต็มไปด้วยความรัก

"ก็เออน่ะสิ! เฮ้ย!! แกรู้แล้วเหรอ คนเห่อพี่สาวหวงพี่สาวอย่างแกจะฆ่าฉันไหมเนี่ย ดาวครับช่วยผมด้วย" กันต์รีบลุกไปหลบอยู่หลังล้อมดาวที่กำลังยืนหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

"บ้าหรือไง ฉันเป็นเพื่อนแกมากี่ปี...ฉันดูออกโว้ย ฉันแค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่แกจะบอกฉันแค่นั้น" จ้าวจันทร์นั่งลงบนโซฟาก่อนจะถอนหายใจออกมาและมองเพื่อนหนุ่มอย่างขำๆ ดีเสียอีกที่เธอสามารถวางใจให้เพื่อนสนิทที่เธอรู้จักนิสัยจริงๆของเขามานาน

"หมายความว่าแกโอเคเหรอ" ชายหนุ่มเบิกตากว้างอย่างดีใจจนแสดงออกอย่างเห็นได่ชัด ส่งผลให้จ้าวจันทร์เริ่มรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนหนุ่มของตนอย่างช่วยไม่ได้ มีเพียงล้อมดาวที่นั่งยิ้มอย่างขวยเขินอยู่อย่างนั้น

ทั้งสี่คนไหว้กล่าวลายศและเทวาในตอนเย็นก่อนจะออกเดินทางเข้าสู่กรุงเทพอีกครั้ง ยศได้แต่มองตามหลังหลานสาวของเขาทั้งที่กำลังเดินจากไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาสบายใจมากขึ้นเมื่อมีชายหนุ่มคนรักของทั้งคู่คอยดูแล เขาจึงเดินนำกลับเข้าบ้านไปโดยที่เทวาและลุงคมเองก็ตามไปเช่นกัน

จ้าวจันทร์มองใบหน้าคมของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ทางคนขับก่อนจะหันไปมองป้ายโรงพยาบาลอีกครั้ง ที่นี่เป็นโรงพยาบาลทางจิตเวชที่แม่ของเธอมารักษาตัวอยู่ แม่ของเธอคงไม่สบายจริงๆอย่างที่ล้อมดาวบอก วันนี้ล้อมดาวไม่ได้มาพร้อมเธอแต่จะตามมาทีหลังเพราะต้องจัดการเรื่องคดีระหว่างเธอกับมาเฟียอิตาลีก่อนหน้านี้

หญิงสาวค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ เธอพบหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งหันหลังให้กับเธอ หัวใจดวงเล็กๆของหญิงสาวเต้นรัวมากขึ้นเมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ

"แม่..." คำว่าแม่เป็นคำแรกที่ออกจากปากของเธอทันทีที่ได้เห็นหน้ามารดาของตนชัดๆ แม่ของเธอสวยมากกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้เสียอีก

"ดาว..นางฟ้าของแม่ หนูกลับมาแล้ว" มนตรารีบสวมกอดหญิงสาวทันที เป็นเวลนานหลายเดือนแล้วที่ล้อมดาวไม่มาเยี่ยมเธอเป็นเวลาหลายเดือน

"หนูไม่ใช่พี่ดาวค่ะ หนูจ้าวจันทร์ลูกอีกคนของแม่ไงคะ" จ้าวจันทร์ผละออกจากอ้อมอกมารดาอย่างช้าๆก่อนจะเงยหน้าเธอว่าเธอไม่ใช่ล้อมดาว

"ออกไปนะ ออกไปเดี๋ยวนี้!! แกไม่น่าเกิดมาเลยจริงๆแกแย่งทุกอย่างของล้อมดาวตั้งแต่อยู่ในท้อง" เมื่อมนตราได้ยินคำว่าจ้าวจันทร์เธอผลักหญิงสาวออกอย่างรุนแรง ภาพของทัตเทพในวันที่เธอหนีมาหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเธอ

"แม่คะ..........." จ้าวจันทร์สะดุ้งเล็กน้อยถึงเธอจะตกใจกับพูดของมารดาแต่เธอพยายามคุมสติของจนเอาไว้ให้ดีที่สุด

"อย่ามองฉันแบบนั้นนะ แววตาแกเหมือนพ่อแกไม่มีผิด ออกไป!!" มนตราเริ่มคว้าสิ่งของปาใส่ลูกสาวอีกคนที่เธอจงเกลียดจงชัง น้ำตาอุ่นๆที่หลั่งใหลมาจากดวงตาเด็กสาวส่งผลให้หัวใจของมนตราปวดร้าวและสับสนในคราวเดียวกัน

"พอแล้วครับคุณน้า" ธาร์วีที่ยืนรออย่างกังวลอยู่ข้างนอกเพื่อต้องการให้ความส่วนตัวของแม่ลูกรีบวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงสิ่งของตกแตกและเสียงโวยวายจากภายในห้อง เขากุมไหล่เธอออกมาจากห้องสวนกับหมอ พยาบาลและล้อมดาวที่เพิ่งมาถึง พวกเขารีบเข้าห้องไปเพื่อทำให้มนตราสงบลงเสียก่อน

ธาร์วีโอบกอดจ้าวจันทร์ที่ยังคงร้องไห้มาเป็นเวลานาน เขาได้แต่เพียงปลอบประโลมเธอด้วยการแสดงให้เธอรู้ว่าเขาจะอยู่ข้างเธอไม่ไปไหน

"แม่เกลียดฉัน ทำไมล่ะ ฮือ..." จ้าวจันทร์ได้แต่ร้องไห้เพราะความผิดหวัง เธอไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงได้เกลียดเธอกับพ่อนัก เพียงแค่พ่อของเธอไม่ได้รวยอย่างนั้นหรือ

เวลาล่วงเลยมาสองวันแล้ว แต่จ้าวจันทร์ยังคงตกอยู่ในอาการเหม่อลอยและร้องไห้อยู่ตลอดเวลา เธอไม่ยอมกินอะไรเลยหลังจากวันนั้นทำให้ธาร์วีเป็นห่วงเธอมากขึ้นไปอีก...

"เธอร้องไห้มานานแล้ว อย่าร้องไห้อีกเลยนะจ้าวจันทร์..ฉันปวดใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้"

จ้าวจันทร์เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มเล็กน้อย นั่นสินะ...เธอลืมคนที่ยังรักเธอและดูแลเธออยู่ได้ยังไงกัน จ้าวจันทร์ส่งยิ้มน้อยๆให้ชายหนุ่ม มือบางค่อยๆปาดน้ำตาบนใบหน้าของตนเองออกทันที 'เธอต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ เธอจะพยายามพิสูจน์ตนเองและให้แม่รักเธอให้ได้' ....

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น