Pond

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ชะตามาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 11

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 13:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชะตามาร
แบบอักษร

.. 3​ วันต่อมา

 

"ข้าลาแล้วนะท่านพ่อ"

"ข้าจะดูแลน้องเอง​ ไว้ใจข้าได้"

"อย่าให้รู้ว่ามัวแต่หลงสาวจนไม่ดูแลน้องล่ะ!!"

วันนี้เป็นวันที่จะต้องออกเดินทางไปยังตระกูลเที่ยนเพื่อร่วมฉลองงานบุตรชายของตระกูลในอีกไม่กี่วันคาดว่าการเดินทางนี้คงจะใช้เวลาไม่น้อยถ้าไม่หยุดพักเลยน่าจะใช้เวลาสัก2วัน

 

 

 

ตระกูลเที่ยน

 

" ดูหลานข้าสิ​ ไม่ยอมให้ข้าอุ้มเลยอะข้าจะน้อยใจเจ้าแล้วนะ!! "

" ฮ่าฮาาา​ ฮ่าา" เสียงในห้องๆหนึ่งดังเล็ดลอดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ​ ลูกชายคนแรกของตระกูลที่จะสืบทอดสกุล​ หวัง​ หลิน

"นี่เจ้าทอดเเบบมาจากพี่หวังเหล่ยหมดเลยหรือนี้เห็นเงาตั้งแต่เด็กเลย​ แต่อย่านิสัยเหมือนพี่เหล่ยเชียวนะ!! "

" นิสัยพี่มันทำไม? "

" ก็นิสัยพี่เหล่ยดีเกินไป​ คิดแต่จะช่วยคนอื่นจนลืมดูตนเองอีกอย่างเจ้าชู้ไปเรื่อย​แล้วก็......"

"ก็อะไรอีกรึ?" ( -​- )​"

" ว้ายยยย​ พี่มานานเเล้วหรือฮ่าฮ่า​ ข้าพูดเล่นน่ะอย่าเอาไปใส่ใจเลย​ ฮาฮ่า"

"งั้นพี่คงจะต้องแกล้งโง่ไม่ได้ยินอีกสินะ​ หึหึ" พูดจบก็อุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมาสู่อ้อมอกโดยที่หวังหลินน้อยไม่ร้องเลยต่างจากที่ชุนเฟิงอุ้ม

"แต่ข้าว่าหน้าตาของหวังหลินเหมือนพี่จริงๆนะโตขึ้นอาจจะหล่อเหมือนพี่เลยหรือหล่อกว่า"

" ก็แน่อยู่แล้วมีพ่อหล่อเเม่สวยเหตุใดลูกจะขี้เหร่"

" คุณหนูชุน​ เฟิงเจ้าคะ​ ฮูหยินเรียกพบเจ้าค่ะ"

"งั้นข้าไปหาท่านแม่ก่อนนะ​ ลาละนะหวังเหล่ยน้อย" คล้อยหลังชุนเฟิง หวังเหล่ยก็ส่งลูกให้แม่นมดูแลเพราะตอนนี้ดูเหมือนเจ้าตัวน้อยจะง่วงมาก

" แล้ว​ เหม่ย ฮวา​ อยู่ที่ใด? "

" แม่นางเหม่ย​ ฮวา​ กำลังจัดดอกไม้อยู่ที่ศาลาต้าชื้อเจ้าค่ะ"

"อื้ม​ ยกสำรับไปให้ข้าที่นั่นด้วย"

" เจ้าค่ะ"

 

ร่างบางของสาวน่าตารักตากลมโตผิวขาวอมเหลืองนิดๆร่างบางมีน่าอกนิดๆกำลังเดินไปมาเพื่อสอนบ่าวไพร่จัดดอกไม้ไว้ตกแต่งในงานฉลองที่จะมาถึง

 

" ดอกนี้ควรจะมีเพียงแค่ดอกเดียวก็พอนะ​ เพราะ​ อ๊ะ!! "ร่างหนารวบกอดเอวบางพร้อมดึงให้หลังของร่างบางชิดกับน่าอกหนา

"ทำไมไม่พูดต่อล่ะ"

"ท่านพี่​ ทำแบบนี้มิอายบ่าวบ้างรึเพคะ"

"อายทำไม​ ไม่มีใครมองเรานิ​ ใช่ไหม?" พูดจบก็หันไปทางบ่าวที่กำลังจัดดอกไม้

"ไม่เห็นอะไรเลยเจ้าค่ะ//ขอรับ"

" เห็นไหม​ ไม่มีใครเห็นอะไร"

" เฮ้ออ​ พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ"

"เจ้าค่ะ" บ่าวรับใช้ต่างอมยิ้มกันทั้งนั้นก่อนจะเดินออกมาปล่อยให้ผู้เป็นนายอยู่กันเพียงลำพัง

" ท่านพี่กลับมานานรึยังเพคะ? หิวหรือไม่"

"หิว​ ข้าหิวมากๆเลย"

"งั้นข้าจะไปให้บ่าวตั้งสำรับให้นะเพคะ​ ว้าย!! "ร่างบางของเหม่ยฮวาล้มลงพร้อมกับแรงทาบทับลงมาของร่างหนา

" ที่จ้าหิวมิใช่อาหาร... แต่เป็นเจ้า~" ทั้งน้ำเสียงที่แหบพร่าบวกกับสายตาโลมเลียเจ้าเลห์ทำเอาเหม่ยฮวาหน้าแดงไปหมด

" ท่านจะทำอะ​ อ๊าา​ ไรน่ะ​ อ๊ะ​ อะ ท่านพี่~"

" หืม​ ข้าขอกินเจ้าตอนนี้ได้หรือไม่"

" แต่ว่า​ บ่าว.. ที่นี้ล่ะเพคะ"

"มิต้องห่วงข้าสั่งให้ออกไปหมดแล้ว​ "หวังเหล่ยพูดจบก็ก้มลงประจบริมฝีปาก​ พร้อมด้วยบทรักอันร้อนแรง

 

 

"ผักกาด​ ผักกาดหัวใหญ่ๆสดๆทางนี้​ แม่หญิงเชิญดูก่อน​ "

" พัดถักลายสวยๆมีเยอะแยะที่ร้านค้าที่แต่พัดงามๆดูก่อนได้นะเจ้าคะ"

" ที่เมืองเรามิเห็นมีคนพลุ่งพล่านเยอะเช่นนี้เกะกะสายตาข้านักอยากจะ... "

"ก็ที่เมืองเราจับพวกชาวบ้านไปเป็นทาสหมดแล้วหนิ​ จะมีคนมาเดินพลุ่งพล่านได้เช่นไรหากมีก็คงโดนโบย​ "น่าอิจฉาจริงๆข้าอยากให้บ้านข้ามีผชาวบ้านเช่นนี้

" ช่วยไม่ได้นิหน่า​ รอข้าแปปนะข้าขอไปดูพัดให้เจ้าสักอันก็แล้วกันที่นี้ร้อนนัก"

" ได้สิ ขอบใจพี่มาก"ทำไมข้าจะไม่รู้ว่ามีเป้าหมายอะไรก็แม่ค้าร้านพัดน่าอกล้นเสียขนาดนั้น​ สันดานแก้ไม่หายน่าเบื่อจริง

" เอ่อ​ แม่หญิงเจ้ามีชื่อว่าอะไรหรือบอกข้าได้หรือไม่" ใครกันมาถามชื่อข้าดูท่าจะอายุมากแล้วนะ

" ข้าไม่สะดวกบอกชื่อท่าน"

" บอกข้าหน่อยเถอะนะแม่คนงาม​ ข้าสนใจเจ้าจริงๆ" ชายหนุ่มร่างอวบท้วมจับพูดพร้อมกับดึงมือหย่งฟ่างมาจับไว้

"ปล่อยมือข้า​ ข้าไม่อยากยุ่งกับท่าน! "

" ข้าชอบเจ้าจริงๆนะให้ข้าเลี้ยงเจ้าจนตายก็ยังได้"

"ข้าบอกให้ปล่อยมือข้า​ ถ้าเจ้ายังไม่อยากสิ้นชีพ"น้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงด้วยพลังตานทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกเย็นไม่ทั้งตัว​ สายตาที่อ่อนหวานกลับกลายเป็นสายตาเรียบนิ่งคาดเดาไม่ได้

" เอ่อ... ข้า.. ข​ ข้าขออภัยแม่หญิงด้วย"พูดจบขายคนนั้นก็รีบวิ่งฝ่าผู้คนออกไป​ ผู้คนแถวนั้นเริ่มได้สติขึ้นมา

" เมื่อกี้นั่นมันอะไรกัน​ ทำข้าแถบจะไม่หายใจ"

"นั่นสิๆพลังตานเยอะขนาดไหนกันนะ"

"ต้องมิใช่คนธรรมดาเป็นแน่" และอีกหลายเสียงที่ซุบซิบนินทา

ชั่วพริบตาหย่งฟ่างก็กระโดดลอยตัวใช้วิชาตัวเบาหายไปทันที​

"โถ่ แม่หญิงเจ้างามนักข้าอยากเลี้ยงชาเจ้านัก"

"เอ่อ... คือ" หญิงสาวที่โดนถามอ้ำอึ้งยากที่จะตอบ

" ขบวนองค์ชายหวัง​ เหล่ย​ มานู้นแล้วเร็วๆเข้า! "

" ชื้อ​ หนิงเจ้ามากับข้าเร็วเข้าเดี๋ยวจะไม่ทัน"

"ได้ๆข้าจะไปเดี๋ยวนี้​ละ..."

"หวังเหล่ย​ คือผู้ใดหรือ?"

"องค์ชายหวังเหล่ย​ บุตรชานคนเดียวของตระกูลเที่ยน เป็นชายหนุ่มรูปงาม"

"เร็วเข้าเดี๋ยวจะไม่ทันเอาาาาาาาาา"

" ข้าไปก่อนนะท่าน​ ข้าลาล่ะ"

 

" รูปงามยิ่งนัก​ โอรสน้อยก็น่ารักน่าชังเสียจริงๆ

"นั่นสิๆรูปงามล่มบ้านล่มเมืองเลยล่ะ ใครได้เป็นเมียช่างมีวาสนา"

"อุ้ย! นั่น​ แม่นางเหม่ย​ ฮวานิข้าไม่เห็นนางตั้งนานแล้วยังงามเช่นเดิมมิเปลื่ยน"

"เกิดมามีวาสนามีผัวหล่อรูปงาม​ เกิดมาก็หน้าตาสวยอีกอิจฉาเสียจริง​ ฮาฮ่าาาา"

"ฟังข้า!! นิคือจดหมายจากประมุขเที่ยน​ มีรับสั่งให้คนในเมืองจัดงานฉลององค์ชายขึ้นในวันพรุ่งนี้​ และสามารถเข้าไปในเขตหลวงได้!! "

" ว้ายยยย​ จะได้เข้าไปแล้วข้านึกว่าจะไม่มีวาสนาเสียแล้วชาตินี้"

" จริงด้วย​ ข้าดีใจยิ่งนักข้าอยา.... โอ้ยยย!! "ร่างของหญิงชาวบ้านล้มลงเพราะแรงชนจากด้านหลัง

" หึหึ งานเลี้ยงฉลององค์ชายของตระกูลเชิญคนจากตระกูลใหญ่มามากมายแต่กลับให้พวกบ่าวไพร่เข้ามาในงานด้วยช่างตกต่ำเสียจริง"

" บังอาจเจ้าเป็นใครกันถึงมาพูดว่าร้ายให้องค์ชายหวังเหล่ยเช่นนี้เห็นทีคงต้องตัดลิ้น!! "

" หากเจ้าจะตัดลิ้นข้า​ ข้าคงจะต้องฟันหัวเจ้าทิ้งแล้วเอาหัวหมามาต่อเสียเพราะเจ้ามันโง่กว่าหมานัก"

" เจ้าเป็นใครกันแน่?"เหม่ยฮวาถามออกมาด้วยเสียงที่ดูเป็นมิตรแต่แฝงด้วยความกลัวเล็กน้อย

" หึหึ​ ข้าจาง​ หย่ง​ อวี้จาง​ หย่ง!! ข้าเป็นแขกคนสำคัญของเจ้านะและข้าก็ไม่เห็นด้วยกับการที่ให้พวกำพร่เข้ามาร่วมงานกับข้า"พูดจบจางหย่งก็ใช้สายตารังเกียจใส่พวกชาวบ้าน

" ต้องขออภัยคุณชายจางด้วย​ ที่เสียมารยาทพวกเราำม่รู้จริงว่าเป็นคนจากตระกูลอวี้ข้านึกว่าท่านเป็นบ่าวไพร่"หวัง​เหล่ยกล่าวออกมานิ่งๆแต่เรียกเสียงหัวเราะจากชาวบ้านได้

" เจ้า!! บังอาจนัก​ ข้าจะสังสอนเจ้าเสียบ้างว่าไม่ควรมาหยามข้า!" พูดจบก็ชักกระบี่เล่มยาวออกมา​ ทำให้ผู้คนแตกตื่น

" หึหึ​ งั้นข้าจะเล่นกับเจ้าสักคร่าก็ได้​ เจ้าหลบไปก่อนนะเหม่ยฮวาข้าขอเล่นก็เด็กน้อยเสียก่อน" พูดจบก็ชักกระบี่พุ่งเข้าหาจางหย่งในทันที​ จากนั้นก็เกิดเสียงฟาดฟันอย่างต่อเนื่องทำให้ชาวบ้านตาลุ้นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"เจ้าตายสะเถอะ!!" จางหย่งกระโดดขึ้นเตะกำแพงส่งตัวพุ่งเข้าหาหวังเหล่ย​

" หึหึ​ "แต่ด้วยการพุ่งนั้นหวังเหล่ยดูออกจึงเตะกล่ิงไม้ขึ้นมาทำให้จางหย่งเสียหลักหลังจากนั้นหวังเหล่ยก็กระโดนง้างกระบี่​ และฟันลงมา

เคร้ง!! ตุบ​ อั่กกก

ไม่ทันที่คมดาบจะฟันโดนจางหย่งก็ปรากฏหญืงสาวในชุดทีแดงตัดดำมารับคมดาบไว้ได้พร้อมกับใช้วิชาดันลมออกมา​ ทำให้แรงลมมหาศาลอัดเข้าที่ท้องของหวังเหล่ยจนมีเลือดส่วนหนึ่งออกมาที่ปาก

"หึหึ​ เจ้าไม่รอดแน่ที่มาทำร้ายข้า!!"

หญิงสาวชุดแดงหันกลับมา​ สร้างความตะลึงให้แก่ชาวบ้านนักเพราะตอนนี้นางงามนักงามล้นฟ้างามกว่าผู้ใดไหนดังโดนมนต์สะกด​ แม้แต่หวังเกล่ยยังค้างอยู่กับความงามของนาง

"ขออภัยองค์ชายเหล่ย​ พี่ของข้าเลือดร้อนนักอย่าถือสาเขาเลย"

"ข้าเคยพบเจ้า​ที่ร้านชานใช่หรือไม่"

" เกรงว่าจะใช่​ ข้าขอตัวล่ะข้าจะต้องไปร่วมงานฉลองบุตรชาย" พูดจบหย่งฟ่างกับจางหย่งก็กระโดดหายไปในพริบตา

"ไม่ติดว่าจะเจอเจ้าอีก... หย่งฟ่าง" หวังเหล่ยยังคงเหม่อลอยคิดเรื่องนาง​ เหม่ยฮวาสังเกตุนานแล้ว

"......หย่งฟ่างงั้นรึ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น