Angels'eye

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ตอนที่ 126 : คำสัญญา

ชื่อตอน : ตอนที่ 126 : คำสัญญา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 431

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 126 : คำสัญญา
แบบอักษร

ก็อก ก็อก ก็อก

อชิตะเคาะประตูห้องทำงานของอมรทิพย์ผู้เป็นป้า เมื่อโดยเรียกตัวมา ทั้งเธอและกีรติต่างก็ไม่รู้เหตุผล แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะหากเป็็นเรื่องงานนตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร หรือจะเป็นเรื่องอื่น ก็ดีเสียอีก เพราะเธอก็มีเรื่องอยากจะบอกเหมือนกัน

"ป้าทิพย์คิดถึงจัง"

อชิตะรีบเดินเข้าไปกอดผู้เป็นป้า ช่วงหลังๆเธอไม่ค่อยได้เจอท่าน เพราะภาระงานที่ต่างกันไป ป้าของเธอเมื่อดำรงในตำแหน่งผู้บริหาร ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนแต่ก่อน แถมยังต้องบินไปมาหลายประเทศ เพื่อความร่วมมือทางการแพทย์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

"ไม่ต้องมาอ้อนเป็นเด็กๆเลย"

อมรทิพย์ผลักหลานตัวเองออกเบาๆ ก่อนดันให้ไปอีกทาง อชิตะจึงเดินไปหากีรติและกำลังจะดึงเขาให้นั่งลง เธอไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า วันนี้อมรทิพย์ดูขรึมผิดปกติ

"ใครบอกให้นั่ง"

ทั้งอชิตะ และกีรติเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรงในทันที ไม่ผิดแน่ๆ อมรทิพย์กำลังไม่พอใจอะไรพวกเธอ และสิ่งที่จะทำให้รอดจากสถานการณ์แบบนี้ก็คือ

"ป้าทิพย์ อชิยืนผ่าตัดเกือบ 6 ชั่วโมง ให้ยืนต่ออีกหรอ" เธอพยายามอ้อน

"ไม่ได้ผล!"

อมรทิพย์เลี้ยงหลานคนนี้มากับมือ แม้จะเลี้ยงมาตอนโตก็เถอะ แต่รู้จักหลานสาวดีพอ ลูกล่อลูกชนที่หลานสาวเธอทำ ตลอด 10 ปีมานี้ เธอรับมือมานับครั้งไม่ถ้วน

"ป้าจะไม่อ้อมคอมนะ"

อชิตะคอตกพยักหน้า เมื่อแผนการอ้อนไม่ได้ผล

"แหวนที่นิ้วทั้งคู่ คืออะไร"

"แหวนแต่งงานค่ะ"

อชิตะไม่พูดเปล่า เธอชูมือขึ้นโชว์แหวนอย่างภูมิใจ แต่กีรติกลับดึงมือเธอลง ด้วยอารมณ์อมรทิพย์ตอนนี้ไม่เหมาะกับการหยอกล้อ

"กัสทำแบบนี้ ข้ามหน้าข้ามตาป้าไปไหม จำที่เคยสัญญากับป้าได้ไหม"

"ครับ" กีรติก้มหน้าลงรับ เขาจำทุกคำสัญญาที่เกิดขึ้นเมื่อ 9 ปีก่อนได้ดี

"แล้วกัสมาทำแบบนี้ได้ไง" อมรทิพย์ถาม

"นี่มันเรื่องอะไรกันค่ะ มีอะไรที่ชิต้องรู้ไหม" อชิตะหันไปถามกีรติ คำสัญญาอะไรกัน

"วางแผนอนาคตกันไว้ยังไง จะเป็นหมอแผนก ER กันต่อไปหรอ แผนกนี้ไม่ได้เหมือนแผนกอื่น กะเกณฑ์อะไรก็ไม่ได้ เรื่องแต่งงานคิดว่าเล่นๆ หรอ กัสบอกป้าแค่จะให้ผู้ใหญ่มาขอ ไหนผู้ใหญ่ที่ว่านั้น เห็นป้าไม่พูดอะไร เรื่องที่กัสแอบย่องไปนอนกับน้อง แล้วกัสจะทำแบบนี้ใช่ไหม"

อมรทิพย์พ่นคำพูดยาวๆ ของตัวเองมาไม่หยุด จนอชิตะตาลาย ไม่รู้จะเถียงอย่างไรดี ส่วนเรื่องที่แอบมานอนนั่น หากเป็นก่อนหน้านี้ เธอคงเถียง แค่นอนกอดกันเฉยๆ สังคมตะวันตกทำยิ่งกว่านี้

แต่เพราะ 2 คืนที่ผ่านมา กีรติไม่ยอมปล่อยให้เธอนอนเฉยๆ จนเธออดหน้าแดงไม่ได้เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น

อมรทิพย์เห็นหลายสายหน้าแดง บิดไปมาก็ต้องตาค้าง จะเก็บอาการหน่อยก็ไม่ได้

"ผมขอโทษครับ แต่.." กีรติพยายามอธิบาย

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เพราะป้ายังพูดไมม่จบ จะจัดงานแต่งกันเมื่อไหร่ ถ้าท้องก่อนจะทำไง แล้วถ้าท้องขึ้นมา เรื่องดูแลหลานป้าอีก ป้าขอย้ำเรื่องสถานะการณ์ของเราสองคน เป็นหมอในแผนก ER ต่อไป มีแต่ละลำบาก"

"สรุปป้าไม่เห็นด้วยเรื่องของเราสองคนหรอ อชิคิดว่าป้าจะสนับสนุนเรา" อชิตะตัดเพ้อ

"ใช่ ป้าสนับสนุน แต่ป้าไม่คิดตื้นๆ แค่คบกัน รักกัน แต่ป้าคิดถึงอนาคต ต่อไปทะเลาะกันจะทำไง อยู่แผนกเดียวกัน ไ่งั้นก็ใครสักคนย้ายแผนก หรือไม่ก็มานั่งที่ฝ่ายบริหาร"

"ไม่นะคะ" อชิตะรีบปฏิเสธ

จะให้เธอหรือกีรติย้ายแผนกก็คงเป้นไปไม่ได้ ในเมื่อแผนกนี้คือความฝันของเราทั้งสองคน และยิ่งไปนั่งทำงานฝ่ายบริหาร เธอและเขาไม่มีทางพร้อมแน่นอน

"ใช่ ป้าก็คิด อชิยังไม่พร้อม แต่กัสล่ะ" กีรตินิ่งเงียบเมื่อโดนอมรทิพย์ถามแบบนี้ จนอชิตะร้อนใจเสียเอง

"พี่กัสก็ไม่แน่นอน ใช่ไหมพี่กัส ตอบป้าทิพย์ไป"

อชิตะเขย่าแขนกีรติหวังให้เขาตอบปฏิเสธ แต่เขากลับไม่พูดอะไร ราวกับคนกำลังใช้ความคิด จนเธอหงุดหงิด เวลาแบบนี้ยังจะมาคิดบ้าคิดบออะไรอีก

"กัส จะเลือกงาน หรือหลานสาวป้า" อมรทิพย์ยังคงจี้ถามต่อไป

อชิตะอยากจะร้องไห้ออกมาเสียตรงนั้น อมรทิพย์จงใจให้กีรติเลือกแบบนี้ เธอเดาใจเขาไม่ถูกจริงๆ แต่ที่แน่ๆคือ สำหรับกีรติ การเป็นหมอของเขา เพื่อรักษา เพื่อช่วยชีวิตคน ไม่ใช่นั่งโต๊ะทำงานบริหาร

 

 

9 ปี ที่แล้ว

สายตากีรติทอดยาวไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งอ่านหนังสือใต้ต้นไม้ กับเพื่อนอีก 2 คน ลมพัดเบาๆ ไล้ผมเธอที่หลุดออกจากการมัดรวบขึ้นลวกๆ กระดิกไปมา ไล้ตามใบหน้าของเธอ เขาสามารถนั่งมองเธอแบบนี้ได้นานหลายนาที

เธอนหนีเขานานเกือบ 2 ปี กว่าเขาจะตามหาเธอจนเจอ เขาเฝ้าสืบหาข่าวคราวเธออยู่เสมอ จนเมื่อได้ได้ยินเพียงเบาะแสเล็กน้อย จึงเลือกที่จะออกมาตามดูให้เห็นกับตา

"มานั่งทำอะไรตรงนี้"

คำถามด้วยภาษาไทย ไม่มใช่ภาษาที่คนที่นี้ใช่คนที่นี้แน่นอน

"อาจารย์" กีรติแปลกใจที่ได้เห็นอมรทิพย์ที่นี้ แถมเธอยัมาพร้อมกับนักศึกษาแพทย์อีกกลุ่มหนึ่ง

"ป้าเป็นอาจารย์พิเศษที่นี้ ไม่แปลกหรอถ้าจะอยู่ที่นี้" ประโยคบอกเล่า ที่เต็มไปด้วยคำถาม ราวกับเข็มนับพันปักไปทั่วร่างกายเขา

"เอาเถอะ กัสไม่ต้องตอบป้าหรอก แค่ตอบป้ามาคำเดียว"

กีรติหันมองไปทางอชิตะ เธอกำลังนั่งอ่านหนังสือไม่รับรู้เรื่องราวต่างๆรอบตัว

"กัสรักอชิจริงๆใช่ไหม" คำถามตรงๆ ที่เขาตอบไม่ได้ก่อนหน้านี้ ถูกถามหลังจากเขาต้องแยกจากกับอชิตะ หากเขาในตอนนั้นมั่นใจมากกว่านี้ วันนี้คงไม่ต้องมานั่งแอบมองเธอแบบนี้

"ครับ ผมรักอชิครับ"

อมนรทิพย์มองความแน่วแน่ของกีรติ จริงๆเธอไม่จำเป็นต้อองถามคำถามนี้ด้วยซ้ำ ในเมื่อมันเห็นชัดผ่านแววตาของกีรติ ถ้าไม่ใช่เพราะมองออกมานอกหน้าต่าง คงไม่ได้เห็นเด้กหนุ่มคนนี้แอบนั่งมองหลานสาวตัวเองอยู่แน่ๆ

"โอเค ป้าเชื่อ และป้าก็สนับสนุนกัสด้วย ต่อไปจะมาก็ติดต่อมาบอกกันก่อน พักที่ไหนก็บอกด้วย อย่างน้อยๆป้าก็เห็นกัสเป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่ง"

"ขอบคุณครับ" กีรติไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่ เขายกมือไหว้ขอบคุณอมรทิพย์หลายต่อหลายครั้ง เพราะตื้นตันใจ ที่อยู่ๆ อมรทิพย์ก็สนับสนุนเขา อย่างน้อยก็มีอมรทิพย์ที่เห็นด้วย เท่านี้เขาก็ยินดีจนพูดอะไรไม่ออก

"แต่ยังไง ป้าก็แล้วแต่อชินะ ถ้าเขาไม่ได้รักกัสจริงๆ ป้าก้จะไม่บังคับ"

นั้นคือความจริงที่โหดร้ายที่สุด หากเธอไม่รักเขาจริงๆ เขาก็คงไม่ฝืน แต่จะปล่อยเธอไปได้ไหม เขาเองก็ไม่อาจตอบได้

"อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้น ยังไงตอนนี้ป้าก็ไม่เห็นหลานสาวป้าจะสนใจใคร ไม่รู้ว่าแอบคิดถึงใครอยู่รึเปล่า" อมรทิพย์อดที่จะพูดแบบนี้ลับหลังหลานสาวไม่ได้ แม้จะรู้ว่ามันอาจไม่ดีที่เอาความรู้สึกของหลานสาวมาบอกต่อ แต่เพราะใบหน้าเศร้าๆ ของกีรติ กับความพยายามข้ามน้ำ ข้ามทะเลาเพื่อเจอหลานสาวของเธอมันก็ทำให้เธอลืมข้อนี้ไป

"แต่กัส สัญญากับป้าได้ไหม กัสจะรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม ไม่บีบบังคับน้อง ให้น้องได้คิดไตร่ตรองให้ดีก่อน ความสัมพันธ์ของกัสกับอชิก็เหมือนยางมะตอย ทั้งเหนียว ทั้งร้อนในเวลาเดียวกัน ป้าไม่อยากให้เป็นความรู้สึกผิด และเรื่องที่ค้างคาใจต่อกันมีผลต่อการตัดสินใจ"

เธอพูดสิ่งที่เธอห่วงใยออกมาทั้งหมด ความรักของหนุ่มสาวมาไว และจากไปไวเสมอเช่นกัน ดังนั้นในฐานะป้าเธอควรดูแลอย่างใกล้ชิด ถึงไม่ห้าม ก็เหมือนห้าม อย่างน้อยให้ทุกอย่างอยู่ในสายตาเธอ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นเรื่องของอารมณ์เหนือเหตุผล

"ไม่ว่าจะอีกกี่ปีข้างนี้ ถึงตอนนั้นอชิยอมเจอหน้ากัสหรือไม ก็ขอให้กัสอย่าลืมเรื่องที่เราคุยกันวันนี้"

"ครับ"

แทบเป้นสิ่งที่เขาไม่ต้องคิดเลย นี่อาจเป็นเพียงความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ และถ้าเขาไม่ตอบรับมัน เขาอาจจะไม่มีโอกาสอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน

"ผมสัญญาครับ"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น