Runny 7012

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : I'm SATAN

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 224

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I'm SATAN
แบบอักษร

 

I'm SATAN

"ฝากดูแลน้องด้วยนะ"

ภายใต้ความมืดมิดที่ปกคลุมและล้อมรอบไปด้วยหมอกบาง สะพานสีขาวที่ถูกปูออกไปจนมิอาจเห็นจุดสิ้นสุดของเส้นทางได้ ด้านข้างนั้นไร้ซึ่งแสงใดเล็ดลอด หากไม่ระวังคงตกลงเหว...แต่คงไม่เป็นเช่นนั้น เพราะนี่ไม่ใช่โลกมนุษย์ แต่เป็นสะพานที่เชื่อมเหล่าวิญญาณที่ตายจากโลกมนุษย์ลงสู่ปรโลก

วันนี้ก็เหมือนทุกวัน...สะพานแห่งนี้เนืองแน่นไปด้วยเหล่าวิญญาณที่ถูกคุมโดยเหล่ายมทูต เพียงแต่ว่า...มีบางอย่างที่ต่างไป ซินมองตามหลังของวิญญาณวัยกลางคนด้วยสีหน้านิ่ง

ซึ่งก็ไม่ต่างจากที่แบมแบมคาดไว้ซะเท่าไหร่ นางพญาแห่งบาปเช่นซิน...ผู้ที่มีใบหน้างามดั่งเช่นนางฟ้าจากแดนสวรรค์ หากแต่คงซึ่งไว้ด้วยความเรียบนิ่งผ่านใบหน้าราวกับไร้หัวใจ ดวงตาสีดำขลับที่มีรอยเย็นชาของเธอหาได้รู้สึกรู้สาอะไรต่อวิญญาณตนนั้น

"รู้จักหรอ?"ยมทูตหนุ่มเอ่ยถาม เขารอดูท่าทางของเธออย่างตื่นตระหนก

เพราะอย่างไรเสีย...ตอนนี้เขากุมความลับของเธอไว้ในกำมือเป็นที่เรียบร้อย แต่ทว่า...คำตอบที่ซินให้มา เธอแค่ปรายตามองกลับมาหาเขาแค่นั้น

แค่ปรายตามองนิ่ง...ยากนักที่จะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"พี่อยากรู้จักวิญญาณตนนั้นปะละ? ผมรู้เกี่ยวกับเธอดีเชียวแหละ"แบมแบมเสนอ

ก็เขานี่แหละที่เป็นคนพาวิญญาณตนนั้นมาที่สะพานแห่งนี้...พูดง่ายๆ เธอคือเคสที่เขาต้องคุม

"ทำไมฉันต้องสน?"เสียงเรียบของเธอที่เอ่ยออกมาทำอีกฝ่ายขมวดคิ้ว

"อย่าบอกนะว่าพี่รู้แล้ว? ว่าวิญญาณตนนั้นเป็นแม่ของพี่?"เขาคิดเองเออเอง ก่อนจะเอ่ยเสียงโพลง

"ได้ไงอ่ะ? ใครบอก?"

จะเป็นไปได้อย่างไร...ก็แต่ก่อนเจ้าตัวจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร? มาจากไหน? มีอดีตอย่างไร? ปริศนาของซินนั้นลึกลับ...ไม่มีใครรู้ว่านางเป็นใคร ราวกับเบื้องบนส่งนางมาเกิดเป็นซาตานโดยเฉพาะ

ซึ่งไม่มีทาง...ก่อนจะอยู่ปรโลกได้ ทุกคนล้วนต้องมีอดีตมีกรรม มีเหตุก่อนเป็นเรื่องธรรมชาติ และยิ่งเป็นซินที่อยู่ในตำแหน่งเทพแห่งกิเลสแล้ว สมควรที่จะต้องมีแหล่งที่มาที่ไปตั้งแต่ชาติที่แล้วแล้วเสียด้วยซ้ำ

แต่ว่า...ตนยังไม่ทันบอกซินเลยด้วยซ้ำว่านี่คือแม่ของเธอ

แม่...ที่ให้กำเนิดเธอในแดนโลกมนุษย์ ก่อนที่ซินจะลงมาจุติที่นี่

"ไม่ใช่เรื่อง"ซินกล่าวเสียงเย็นก่อนจะเดินจากไป

ใบหน้างามที่ทะนงตนด้วยความหยิ่งยโส ดวงตาคมโตที่ไร้ซึ่งความเป็นมิตร แทบเชือดเฉือนคนมองได้ด้วยการสบตา...เหตุนั้นต่างก็ทำให้เหล่าวิญญาณจำต้องหลีกทางอย่างไม่กล้าเผชิญหน้าเป็นแน่ ร่างระหงส์ในผ้าคลุมสีดำธรรมดาหากแต่โดดเด่นจนเป็นอันต้องจับตา...ฉายานางฟ้าแห่งอเวจีจึงไม่ได้มาโดยง่าย

ความจริง...เธอก็รับรู้ได้จากแบมแบมนั่นแหละ ถึงสิ่งที่วิญญาณตนนั้นบอกมา นาง...คือแม่ของตน

ซินไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครมาก่อน ไม่เคยคิดเสียด้วยซ้ำว่าครั้งหนึ่งจะเคยมีอดีตในโลกมนุษย์ จนกระทั่งเมื่อได้พบกับผู้เป็นแม่...ความสงสัยในตัวเองจึงบังเกิด

น้อง...

 

"สุขสันต์วันเกิดนะ"

"สุขสันต์วันครบรอบ20 ปีนะครับ ปีนี้ก็ขอให้มีความสุขยิ่งขึ้นนะ"

"ใช่...เป็นรอยยิ้มของกูแบบนี้ตลอดไปนะเว้ย! โอ้ย--"จีมินร้องเสียงหลงเมื่อถูกเพื่อนสาวอีกคนตีเข้าที่หัวอย่างจัง

"โรเซ่! ตีมาได้ไงวะ?!"

"รอยยิ้มของกูพ่องอ่ะ! พูดอะไรเกรงใจกูด้วย จะอ้วกกก!"ทั้งสองต่างส่งเสียงทะเลาะเอ่ยขัดต่อกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทำหญิงสาวที่มองอยู่นานไม่อาจห้ามหลุดขำออกมาได้

"หัวเราะอะไรอ่ะลิส? ไม่ขนลุกมันบ้างหรอ?"โรเซ่เอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจีมินจะกล้าเอาบทพูดในหนังมาล้อเลียนแล้วทำได้น่าขนลุกขนาดนี้

"เปล่านะๆ ฉันไม่ได้ขำซะหน่อย ฮ่าๆๆๆ"ลลิสส่งเสียงขำออกมาอย่างติดตลก หากกลับทำเพื่อนสาวอีกคนน้อยใจ...ลงมือฟาดเข้าที่ต้นแขนของชายหนุ่มด้านข้างอย่างจัง

"โอ้ย! ไอโรส! นี่แรงคนหรือแรงช้างวะ!"

"นี่หาว่าฉันเป็นช้างเลยหรอไอจีม?! แกไม่ตายดีแน่!"ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เริ่มวิ่งไล่ตีกันราวกับเป็นเด็ก...แล้วจะไม่ให้เธออดหัวเราะได้อย่างไร

ในเมื่อพวกเราก็เข้ามหาลัยกันแล้ว...แต่เล่นเป็นเด็กๆกันไปได้

"เอ่อ...พี่ครับ"ลลิสหลุดออกจากภวังค์ มองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ห่างกันเพียงปีเดียวอย่างยิ้มแย้ม...ก่อนจะถูกยื่นเค้กให้อย่างอ่อนโยน

"อธิษฐานสิครับ วันเกิดมีปีเดียวนะ"จองกุกเอ่ยเสียงแผ่ว หากแต่รอยยิ้มที่โผล่ฟันกระต่ายออกมาทำหญิงสาวอดเอ็นดูไม่ได้

"งั้น...พี่ขอให้เรามีความสุขล่ะกัน เพราะแค่นี้พี่ก็มีความสุขมากแล้ว"เธอเอ่ยตอบน้องรหัสคนเดียวด้วยน้ำเสียงร่าเริง จนกระทั่ง...

"งั้นผมก็มีความสุขแล้วล่ะครับ"

"เพราะแค่เห็นพี่มีความสุข ผมก็มีความสุขไปด้วย"

ลลิส...น้องสาวฝาแฝด

บนโลกมนุษย์อันน่าเบื่อที่ไร้ซึ่งความน่าสนใจใด แต่กลับมีน้องสาวฝาแฝดที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์ท่ามกลางแสงสว่างที่เปล่งประกาย...ลลิส เธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอมอบรอยยิ้มนั้นให้กับผู้คนรอบข้าง ใครๆต่างก็ตกหลุมรักเธอ...ต่างจากซิน

หญิงสาวรับรู้ได้ไม่นานนักว่า...ตนตายตั้งแต่เกิดหากแต่ยังไม่สิ้นอายุขัยในชาตินี้ เหตุนั้นเป็นเพราะการบิดเบือนของโชคชะตาที่ส่งผลกระทบถึงดวงชะตาของเธอ จึงทำให้ลมหายใจลมสุดท้ายอยู่ได้ไม่นานนักหลังจากลืมตามองโลก...มีเพียงแฝดของตนที่เหลือรอด ส่วนตนต้องกลายเป็นวิญญาณตั้งแต่เกิดเพื่อรอวันสิ้นอายุขัย...แต่ถึงกระนั้น เบื้องบนยังพอมีความรับผิดชอบอยู่บ้าง พวกเขาส่งตัวเธอลงมาจุติยังปรโลกในฐานะซาตานแห่งกิเลสเป็นการไถ่โทษ

หากเปรียบซาตานแล้ว ก็คงคล้ายคลึงกับเทวดาจากแดนสวรรค์ที่หลุดพ้นจากกรรม ไม่แปลกที่ใครๆต่างก็ต้องการคว้าตำแหน่งใดสักแห่งไม่ว่าจะเป็นเทพหรือซาตาน เพราะถือว่าหลุดพ้นจากวัฏจักรชีวิต จะไม่มีการเกิดการตายใดๆทั้งสิ้นให้ทรมาน...แต่ยกเว้นกับซิน

อาจเป็นเพราะตั้งแต่จำความได้...ตัวเธอก็ขึ้นตำแหน่งนี้เสียเลย การได้มองเหล่าวิญญาณที่ถูกคุมขังในสะพานแห่งนี้ เห็นการเกิดแก่เจ็บตายนับครั้งๆ กินกิเลสของคนที่มากขึ้นทุกวันเป็นอาหารจนเกิดความเบื่อหน่าย...อะไรที่ได้มาโดยง่ายมันก็เริ่มน่าเบื่อ เช่นเดียวกับยมทูตแก่ๆบางตนที่หวังจะชิงตำแหน่งของเธอไป

นั่นจึงเป็นเหตุที่ทำให้เธอกลายเป็นซาตานที่มีแต่ความลึกลับ ซ่อนความอันตรายเอาไว้ ยามใดที่ยมทูตแก่ๆได้สบตากับใบหน้านิ่งก็ทำให้พวกเขาต่างก็ต้องหลีกถอยไปได้สักพักใหญ่...ไม่มีใครกล้าเผชิญกับเธอซึ่งๆหน้า ทุกคนต่างรู้ดีว่าเธอมีอะไรมากกว่าใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก...และก็ดี การที่ทำให้ทุกคนหวาดกลัวในตัวเธอก็ถือเป็นการปกป้องตำแหน่งได้ดีอย่างหนึ่ง

โดยที่ไม่รู้เสียเลยว่า...ซินไม่ได้ต้องการใช้ชีวิตอย่างซาตาน แต่เพียงต้องปกป้องตำแหน่งไว้ตามคำสั่งจากเบื้องบนเท่านั้น

น่าแปลกที่เราแตกต่างกันมากเสียขนาดนี้...อีกคนดูสมบูรณ์แบบท่ามกลางแสงสว่างรายล้อมไปด้วยคนที่รัก ส่วนอีกคนก็สมบูรณ์แบบภายใต้ความมืดมิดที่น่าหวาดผวา

จากที่เฝ้ามองอยู่ไกลๆ ผู้หญิงคนนี้มีสิ่งใดให้ต้องเป็นห่วงอีก...ในเมื่อเธอก็มีชีวิตที่ดีกว่าตนเป็นแน่

แต่ทว่า...

"พี่จิน...วันนี้พี่ว่างไหมคะ?"

 [วันนี้พี่ยุ่งๆอ่ะลิซ...เดี๋ยวทำงาาเสร็จต้องพาจีซูไปทานข้าวอีก]

"..."

[อ้อ...สุขสันต์วันเกิดนะคนเก่ง]

น่าแปลก...แค่ประโยคเพียงเท่านี้กลับทำลลิสเผลอยิ้มออกมาได้ ทั้งที่ไม่ควร

วันเกิดตนทั้งที...ยังจะจีซูอยู่อีกหรอ?

[แค่นี้ก่อนนะลิส พี่วางสายนะ]

"ค...ค่ะ กลับดีๆนะ--"

ตี๊ดดดด--

แม้ปลายสายจะวางสายใส่แล้ว...หากแต่ลลิสยังคงถือสายค้างไว้อย่างเลื่อนลอย จับโทรศัพท์อิงหูไว้แนบแน่น ก่อนที่ความรู้สึกจะอัดอั้นเสียเต็มประดา...น้ำตาก็ไหลนองอาบแก้มในวันเกิดของเธอ

รู้ว่าควรทำใจยอมรับ รู้ว่าควรชินเสียที รู้ว่าควรปล่อยวาง...หนักกว่าแอบชอบคนมีแฟน ก็คงแอบรักพี่ชายสายเลือดเดียวกัน...และหนักสุดคงจะเป็นแอบรักพี่ชายที่มีแฟนจนไม่มีเวลาให้ตน

บอกตัวเองเสมอว่า...ก็แค่ความรักโง่ๆที่เธอหลงมัน บ้ามัน อยากได้มันจากพี่ชายที่แสนดีของตัวเอง แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นรักต้องห้ามก็ตาม...แต่ลลิสกลับไม่อาจหลุดออกจากความรู้สึกนี้ได้เลยสักครา กลับเจ็บปวดใจทุกครั้งที่รู้ว่าเจ้าของหัวใจของพี่จินคือจีซู...ผู้หญิงคนนั้นที่เข้ามาในชีวิตเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอรักเขาขนาดยอมทุ่มเทร่างกายของตัวเองเพื่อเสียมันให้กับ...บางอย่าง

บางอย่างในคืนนี้ที่ควรจะมีความสุขเนื่องในวันเกิดของตน แต่กลับกลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

   "อย่ามากล่าวหาพี่จินง่ายๆนะ!"ลลิสเอ่ยเสียงกร้าว เมื่อคนตรงหน้ากล่าวว่าพี่ชายของตนติดหนี้เขา 30ล้าน และค้างมาจวนจะปี ซึ่งมันไม่มีทาง...

     พี่จินเป็นคนระมัดระวังเรื่องการเงินเสมอ เธอรู้นิสัยของพี่จินดี

   "ก็ไม่รู้ แต่ถ้าวันนี้มันไม่คืนเงิน..."ผู้ชายตรงหน้าพูดเสียงกระเส่า เขาแสยะยิ้มใส่ลลิสอย่างเหนือชัย

   "พี่มึงได้เละเป็นจุลแน่"

     ไม่มีใครอยากเห็นคนรักเจ็บตัวต่อหน้าต่อตาหรอกใช่ไหม...

ใบหน้างามเศร้าหมอง เอ่ยกราบขอร้องอ้อนวอนคนตรงหน้าแทบเท้าเพื่อให้ตัวเองพอจะมีทางช่วยคนรักได้อยู่บ้าง ไม่ว่ายังไง...เธอก็อาจจะหางานทำเพิ่ม แต่ไม่คิดเสียเลยว่าผู้ชายคนนี้...จะพาเธอมาติดกับเข้าเพียงเพราะข้อเสนออันหลอกลวงและน่าสมเพช

   "สนใจมาทำงานกับเฮียไหมล่ะ? เดี๋ยวเฮียจะจ่ายเงินให้ไม่อั้น"ร่างสูงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

การวางตัวของนัมจุนด้วยท่าทางสบายใจ ทำหญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายไปด้วย

   "1ปีมี12เดือน ก็เท่ากับว่าหนูต้องมาทำงานให้12ครั้ง...แล้วแต่ละคืนก็ได้เงินไปเกือบแสนเลยนะ ยิ่งสวยๆแบบลิสเนี่ยะ...เฮียว่าไม่ถึงปีก็คงจ่ายหนี้แทนหมอนั่นครบแล้วแหละ"

ลลิสตัดสินใจแล้ว...และเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมหันต์ เพียงเพราะเป็นห่วงอีกคนจนลืมนึกถึงถ้อยคำที่ดูแทะโลมนั้น...มูลค่าของเงินที่สูงจนทำหญิงสาวตาลุกวาว จึงด่วนตัดสินใจออกไป

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า รู้ตัวอีกที...ก็ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจกับการตัดสินใจบ้านั่นๆ ความช่วยเหลือของเธอดูไร้ค่าเมื่อเขาไม่เคยเห็นความรักของลลิสเลยสักครา และต้องมานั่งจมปลักกับความทุกข์ทรมานเพราะสัญญาบ้าๆนั่น

     สัญญาพขายตัว1ปี...เพื่อแลกกับหนี้ของคนที่เธอรัก 30ล้าน

   "พี่จิน...วันนี้ลิสไม่สบาย มาหาหนูได้ไหมคะ?"

ร่างบางในเตียงผอมซูบลงอย่างเห็นได้ชัด เช่นเดียวกับใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยความสดใสกลับหม่นหมองลง...เต็มไปด้วยความทุกข์และเจ็บปวด

หลังจากผ่านคืนนั้นไป เธอไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติอีกเลย...ภาพเหล่านั้นยังคงหลอกหลอนทุกค่ำคืน

เวลานี้...เธอต้องการอ้อมกอดจากพี่จินเพียงเท่านั้น แต่ทว่า...

   "ลิส...วันนี้พี่ต้องพาจีซูไปหาหมอ ให้ไอก้าดูแลก่อนได้ไหมเรา?"เสียงปลายสายเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

แล้วยังไง...เธอขออะไรได้อีกหรอ?

"ค่ะ"

"ทานข้าวทานยา แล้วก็นอน...ว่างๆพี่จะโทรหานะ"ว่าแล้ว...เขาก็วางสายลง

     ใบหน้างามก้มต่ำลงอย่างมิอาจห้ามได้ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวก่อนน้ำตาจะไหลระเรื่อลงอาบแก้ม...ลลิสนั่งกอดเขาตัวเองแน่นอย่างหวาดผวา...กลัว อึดอัด ไม่กล้าบอกเรื่องสัญญานั่นกับพี่จิน แต่เธอไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว

ได้โปรดเถอะ...ใครก็ได้ช่วยด้วย เอาภาพอันโหดร้ายออกไปจากหัวที เสียงหัวเราะของมันยิ่งบีบเค้นหัวใจเธอให้ทรมานมากยิ่งขึ้น

เธอไม่สามารถกลับไปที่นั่นได้อีก...กลัว กลัวเหลือเกิน

ไม่ต้องการเห็นภาพเหล่านั้น และเธอก็ไม่อยากทำไอ้สัญญาบ้าๆนั่นแล้ว เอาออกไป...

"ให้เอาออกไปไม่ได้หรอกนะ..."ลลิสชะงักด้วยความสั่นเทา

"แต่ให้ไม่ต้องทำ...อาจเป็นไปได้"

ภายในห้องเล็กที่มีเพียงแค่เธอ แต่กลับมีเสียงอันเย็นเยียบของใครบางคนดังออกมา...จากข้างหน้าเธอ

ร่างบางเงยหน้าขึ้นก่อนจะเบิกตาโพลงอย่างหวาดผวา...ใบหน้าเล็กที่เชิดขึ้นปกคลุมด้วยเส้นผมสีบลอนด์ยาวลงถึงกลางหลัง ดวงตากลมโตสีดำขลับไร้ซึ่งความสุกใส...แต่กลับเต็มไปด้วยความลึกลับจนไม่อาจคิดได้ว่าเป็นมนุษย์ธรรมดา จมูกเล็กของเธอรั้นชิดเข้ากับเรียวปากอิ่มที่กำลังยิ้มให้กลับมา หากแต่รอยยิ้มนั้นช่างน่ากลัว

มันเป็นเพียงแค่รอยยิ้ม...รอยยิ้มที่ไม่ใช่มิตรภาพ รอยยิ้มที่หาความจริงใจไม่ได้ รอยยิ้มที่...ว่างเปล่าและจืดจาง

หากตัวเธอนั้นไม่ได้เป็นบ้า...บางทีเธออาจจะเห็นวิญญาณ แต่วิญญาณอะไรกันล่ะ...เหตุใดถึงมีใบหน้าเหมือนตนเสียจนไม่อาจแยกออกได้

และ...และผู้หญิงคนนี้เข้ามาในห้องเธอได้อย่างไร

ลลิสนิ่งค้างไม่กล้าขยับไปไหนเมื่อตกอยู่ในสายตาของผู้หญิงตรงหน้า...ร่างบางในชุดคลุมสีดำนั่งอยู่บนปลายเตียงห่างจากเธอไม่ถึงเมตร

นี่มันเกิดอะไรขึ้น...เธอบ้าไปแล้วแน่ๆ!

"เธอไม่ได้บ้า..."

"..."

"แต่ฉัน...จะมาช่วยตามคำขอของแม่"

 

 

ฝากกดไลค์และคอมเม้นท์เป็นกำลังใจกันด้วยนะคะ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น