Close​ your​ eye​

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เช้าอัน... สดใส

ชื่อตอน : เช้าอัน... สดใส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 268

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เช้าอัน... สดใส
แบบอักษร

ร่างเล็กในอ้อมกอดผมขดตัวเข้ามาใกล้ พยายามหาท่านอนที่ลงตัว ผมก็ปล่อยให้เธอขยับไปตามใจชอบ

 

"สบายจัง"

 

เสียงอู้อี้จากร่างเล็กทำให้ผมต้องยิ้มออกมา ได้แต่พูดกับตัวเอง 'งั้นผมจะมานอนกอดเจ๊แคนทุกๆคืนเลย'

 

ผมนอนคิดอะไรเพลินๆแล้วก็นอนหลับไปในเวลาไม่นาน จนเช้าอีกวันผมตื่นแล้วนะ ไม่รู้ว่าผมปล่อยร่างเล็กให้นอนเฉยๆโดยที่ผมไม่ได้กอดไปเวลาไหน ผมเลยเอื้อมมือไปดึงเธอมากอดใหม่ ก็เนียนๆไปนะ

 

'พรึ่บ....'

 

 

ผมเกยคางบนกลุ่มผมนุ่ม แล้วกอดเธอไว้หลวมๆ

 

 

"นายจะกอดฉันอีกนานมั้ย ไอ้เด็กหน้ามึน"

 

"...."

 

"ฉันรู้ว่านายตื่นแล้ว"

 

 

ยังไงผมก็ไม่ปล่อยเธอง่ายๆหรอกนานๆผมจะเจอคนที่อยากวอแวด้วย

 

"ปล่อยเถอะ... ฉันอึดอัด"

 

"ให้ผมกอดบ่อยๆเจ๊แคนก็จะชินไปเอง"

 

"ฉันไม่สบายหรอกน่า... ถึงให้นายทำแบบนั้นกับฉัน อย่าคิดว่าฉันไม่พูดอะไรแล้วจะเนียนไปตลอดนะ"

 

" ไม่รู้... ไม่ชี้"

 

"นี่นาย!!! "

 

ร่างเล็กในอ้อมกอดผมเริ่มดิ้น มันเลยทำให้ร่างกายของเราสองคนใกล้ชิดกันมาขึ้น ผมคิดว่าเธอคงหายป่วยแล้วล่ะเพราะแรงเยอะมาก ผมก็แกล้งยอมๆเธอไป จนเธอได้ใจพลิกตัวแล้วขึ้นมานั่งคร่อมตัวผมที่นอนราบไปกับเตียง เธอจับแขนทั้งสองข้างผมไว้

 

" นายแพ้แล้ว เด็กหน้ามึน"

 

ผมนอนนิ่งให้เธอตายใจแล้วส่งยิ้มกวนๆให้ แต่เธอกลับทำหน้าเหวี่ยงใส่ผม

 

"เจ๊แคน... ผมยอมแล้ว"

 

เธอจ้องมองผม นี่ถ้าไม่ติดที่เธอเพิ่งอาการดีขึ้นนะ ผมจัดหนักแน่

 

ในเมื่อเธอไม่ทำอะไรสักที ผมเกร็งตัวแล้วลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้เลยกลายเป็นเราสองคนนั่งกอดกันโดยมีเธอคร่อมตักผมไว้ อู้ว... ร้อนแรงสุดๆ ผมจับเอวบางไว้แล้ว

 

'จูบเธอ'

 

มือบางค่อยๆคลายจากแขนผม มือหนึ่งผมจับเอวเธอไว้ ส่วนอีกมือก็ประคองท้ายทอยเธอไม่ให้ถอยหนีผมได้

 

อืม... ไม่นานเธอก็จูบตอบผม รสชาติ​เธอมันหวานจริงๆ หวานกว่าสาวๆที่ผมเคยจูบมาทั้งหมด

 

"นายนี่มัน.... จริงๆเลย"

 

ผมผละออกเพราะเธอจะหมดลมหายใจ พอได้ทีเธอก็ต่อว่าผมทันที แต่ใครจะสนใจเล่าผมสบตาที่ตอนนี้มันดูเอาเรื่องมาก ปากเธอเจ่อ หน้าเธอแดงนิดนิด

ผมทำปากจู๋แบบที่คิดว่าน่ารักจนตาเธอพร่าแน่ๆ สาวๆใจอ่อนกันทั้งนั้นเมื่อเจอผมทำแบบนี้

 

"กลับไปได้แล้ว ไม่เรียนหนังสือหรือไง"

 

"วันนี้วันหยุด"

 

"แต่ฉันต้องทำงาน"

 

"เจ๊แคนเพิ่งหายป่วย จะทำงานเลยหรอ"

 

"นายจะเกาะติดฉันแบบนี้ไม่ได้นะ เด็กกัส"

 

".....​."​

 

 

 

จะงอนแล้วนะ เตือนแล้วนะ

 

 

ผมปล่อยมือจากเธอ ทำเป็นงอน เรื่องความลีลาเยอะไว้ใจซูกัส

 

"ไม่ต้องมาทำท่าทางแบบนี้ ฉันไม่ใจอ่อน"

 

 

ร่างเล็กจ้องหน้าผมไม่มีความอ่อนโยนในสายตาเลย สงสัยแบบนี้จะไม่ได้ผล

 

'พรึ่บ...'​

 

ผมซบไปที่ไหล่เล็ก กอดเอวเธอไว้แน่น

 

"ให้ผมอยู่ต่อนะ ผมจะดูแลเรื่องอาหารให้เจ๊แคน ผมจะอยู่เงียบๆ ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่เกเรกับเจ๊แคน"

 

"เจ๊แคนก็ทำงานไป ผมจะนั่งเงียบๆรอเจ๊แคนเรียกใช้"

 

"ฉันต้องใช้สมาธิ ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย นายไปเล่นกับเพื่อนนายดีกว่ามั้ย"

 

"ไม่เอาอ่า....."

 

ปากหยักคลอเคลียเบาๆที่ซอกคอขาว

 

"เด็กกัส.... นายเป็นเด็กหื่นหรือไงหยุดเดี๋ยวนี้"

 

ผมขยับปากตอบเธอแต่ก็วนเวียนที่ซอกคอเธอนั่นแหละ จนสัมผัสได้ว่าเธอขนลุก

 

" ตอนนี้ผมอยากอยู่ที่นี่ อยากอยู่กับเจ๊แคนคนสวย"

 

" เออๆๆๆๆ ปล่อยฉันได้หรือยัง อีเด็กหื่น"

 

" คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก"

 

 

"...."​

 

"เช็คของมั้ย... ผมไม่เด็กแล้วนะ"

" เด็กกัส!!!! "

 

 

ผมรีบลุกจากที่นอนแล้ววิ่งออกห้องไปเลย

 

 

"เจ๊แคนยิ้มแล้ว...."​

 

ผมแอบเปิดประตูห้องแล้วเห็นเธออมยิ้มอยู่พอดี

 

 

เจ๊แคนรีบหุบยิ้มแล้วก้มหน้าทันที

 

 

" อีเด็กบ้า!!! "

 

หมอนปลิวมาตามเสียงแต่ไม่ได้กินผมหรอก ผมออกมาจัดการตัวเองที่ห้องน้ำข้างนอก แล้วไปดูอาหารในตู้เย็นต่อ จัดการเคลียร์ตู้เย็นให้เธอด้วยเลย

 

" นายจะเก็บทำไม ฉันมีแม่บ้าน"

 

"ผมอยากทำ... ให้เจ๊แคน"

 

ร่างเล็กเดินส่ายหัวน้อยๆแล้วเข้าไปนั่งที่ห้องทำงานโดยไม่สนใจที่จะพูดคุยกับผมต่อ ผมเตรียมอะไรเรียบร้อยก็เดินไปเรียกเธอมากินข้าว เธอพยักหน้ารับทราบแต่ไม่ยอมมากิน ผมเลยไปนั่งจ้องหน้าเธอในห้องทำงาน จนเธอเงยหน้าขึ้นมารอบที่สามยังเห็นผมจ้องเธออยู่

 

" รู้แล้วๆ"

 

เธอลุกขึ้นแล้วเดินนำผมไปที่โต๊ะอาหาร ลงมือกินสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้ ไม่มีคำพูดติชมแบบที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะมี

 

'ไม่กินอันนี้'​

'ไม่ชอบอันนั้น'​

'อันนี้มันอ้วน'​

'อันนี้มันหวานไป'​

 

 

 

"ผลไม้ครับ"

ผมเห็นเธอกินใกล้จะหมดเลยหยิบกล่องผลไม้ในตู้เย็นออกมาให้เธอ เธอช้อนตามองผมแล้วพูดเสียงเนือยๆ

 

"นายจะมาเป็นแม่บ้านให้ฉันหรอ เด็กกัส"

 

"เป็นได้จริงๆหรอ ผมเป็นได้ใช่มั้ย"

 

"นายร้อนเงินหรอ"

 

ผมส่งวิ้งค์ให้เธอที่ถลึงตา​ใส่ผมทันที

 

"ผมอยากอยู่ใกล้ๆเจ๊แคน"

 

" นายนี่มันยิ่งกว่าหมากฝรั่งอีก เป็นอย่างนี้กับผู้หญิง​ทุกคนเลยมั้ย"

 

"อย่าหึงซี่..."

 

"เด็กกัส!!! "

 

"​จริงๆนะ ผมจะมาอีก เผื่อเจ๊แคนไม่สบาย"

" นายไม่เรียนหนังสือหรือไง"

"ตอนเช้าไปเรียน เสร็จก็มาหาเจ๊แคน"

 

"พ่อแม่นายจะมาว่าฉันมั้ย"

" พ่อกับแม่ผมใจดี ผมเคลียร์ได้"

 

เธอจ้องหน้าผม เหมือนหมดคำพูดใดๆ เบื่อจะเถียงประมาณนั้น

 

"ตามใจนาย ถ้าเจอฤทธิ์​ฉันแล้วยังทนได้ก็แล้วแต่นาย ฉันบอกก่อนเลยนะฉันไม่ใช่คนดี ถึงนายเป็นลูกน้องเฮียแม็กกี้ก็อย่าคิดว่าฉันจะไม่กล้านะ คนแบบฉันไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจ"

 

" รับทราบครับเจ๊แคน"

 

'จุ๊บ....'​

 

ผมตะเบ๊ะ​ให้เธอแล้วแอบจุ๊บแก้มเธอทันทีตอนเผลอ

 

"อีเด็กหน้ามึน!!! "

 

ผมออกห้องมาเพื่อที่จะไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านพร้อมกับเปลี่ยนรถเป็นรถยนต์ จะได้เนียนๆขนของๆตัวเองมาไว้ที่ห้องเธอ ระดับเทพกัสแล้วอะไรก็ทำได้ ตอนเธอหลับผมแอบสแกนหน้าเธอเพื่อปลดล็อคโทรศัพท์​แล้วลิ้งค์เข้ากับเครื่องผม ต่อไปเธอไปไหนผมรู้หมด ทั้งเบอร์โทร โซเชียล​ต่างๆตอนนี้เธอมีผมเป็นเพื่อนหมดแล้ว อนาคตก็ต้องเป็นแฟนสินะ ฮ่าๆๆมีความสุขว้อย

 

 

📞📞📞.... เด็กกัส

"เจ๊แคนครับ กินส้มตำนะ"

(นี่นายแอบเล่น​โทรศัพท์​ฉันหรอ)​

"ผมซื้อไก่ย่างไปด้วยนะ"

(จะกินอะไรก็เรื่องของนายสิ)​

"ผมคิดถึงเจ๊แคนจัง ไม่ได้เจอแค่แป็บเดียวผมรู้สึกเหมือนจะตาย"

(อีเด็กบ้า)​

 

 

มายมันบอกผมแล้ว ว่าผู้หญิงเป็นเมนส์มักจะอยากกินของแซ่บๆ เปรี้ยวๆ แต่แบบเจ๊แคนคงได้แค่แซ่บระดับอนุบาล​

 

พอถึงห้องผมก็แอบเอาของไปเก็บแล้วจัดการเรื่องอาหารทันที จากนั้นก็ไปตามเธอมากิน

 

" อันนี้อะไร"

" ข้าวเหนียวครับ กินแบบนี้"

 

ผมปั้นๆให้เธอดู แล้วฉีกไก่ย่างให้เธอ คนสวยของผมกินแบบอร่อยเลยแหละ แล้วเธอก็ลองชิมส้มตำ

 

"อืม.. จานนี้อร่อยดี ฉันไม่เคยกิน รู้สึกดีจังนายนี่เอาใจผู้หญิงเก่งนะ"

 

"ผมเอาใจแต่เจ๊แคน"

 

"หึ..."

 

เราสองคนนั่งกินอาหารกันไปเรื่อยๆ ผมดีใจนะที่เธอไม่ไล่ผมแล้ว กินเสร็จเธอช่วยผมเก็บแล้วก็ไปทำงานต่อ

อย่างน้อยผมก็ได้อยู่ตรงนี้ไม่ถูกไล่ไปไหน อยากเรียกผมว่าเด็กหน้ามึน ผมก็จะมึนๆเนียนๆต่อไปแบบนี้แหละ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น