-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1 [Rewrite 16/8/2018]

ชื่อตอน : ตอนที่1 [Rewrite 16/8/2018]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.4k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2561 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 [Rewrite 16/8/2018]
แบบอักษร

ตอนที่ 1

ในความฝัน...

ผู้หลับใหลเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอดูเป็นผู้ใหญ่วัยสี่สิบต้นๆ เขามองเห็นใบหน้าของเธอไม่ชัด ทว่ากลับเห็นหยาดน้ำตาชัดเจน ริมฝีปากสีอ่อนของเธอก็สั่นระริก

‘แม่ฮะ’

เขาเรียกเธอแบบนั้น...

สองมือของเด็กประถมต้นเอื้อมมือไปทางด้านหน้าหวังเพียงว่าต้องการหาความอบอุ่น

‘ออกไป!’

กระนั้นสิ่งที่หยิบยื่นมาให้ก็มีแต่ความเฉยชา

‘แม่ฮะ’

ทำไมไม่กอดเขา...

ทำไมถึงผลักใสกันแบบนี้...

เมื่อไร้ซึ่งความเอ็นดู ภายในใจของเด็กน้อยก็หวั่นไหว และด้วยความเป็นเด็กที่ไม่รู้เดียงสา เขาจึงได้เปล่งเสียงร้องไห้เสียงดัง

‘แม่ขอโทษ...แม่ขอโทษ’

ความเสียใจได้ถูกแทนที่ด้วยคำขอโทษ พร้อมกับอ้อมกอดที่ทวิลหา เด็กน้อยกลั้นน้ำเสียงสะอื้น พยายามไม่แสดงความอ่อนแอให้เห็น

‘แม่...อย่าร้องไห้ หนึ่งไม่เจ็บแล้ว’

​.

.

เฮือก!

ความฝันเดิมๆ ที่ทำให้เป็นหนึ่งต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุก เขาเอื้อมมือไปปิดเสียงที่ดังสนั่นด้วยความอ่อนล้า จากนั้นก็ลุกไปทำกิจวัตรประจำวันในตอนเช้าด้วยความเคยชิน

เคยชินที่จะอยู่คนเดียว...

เป็นหนึ่งสูญเสียมารดาผู้ให้กำเนิดเพราะโรคร้ายเมื่อเดือนก่อน งานศพที่ไม่มีใครจัดให้ ไม่มีคนมาเคารพศพเพราะไม่มีญาติที่ไหน ได้แต่ทำศพไปตามพิธีแค่สวดมนต์และเผาภายในวันเดียว นับตั้งแต่วันนั้นเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง

"สวัสดีครับ คุณเป็นหนึ่ง"

ประตูถูกเปิดออก เป็นหนึ่งหยุดชะงัก ใครบางคนมายืนขวางประตูเอาไว้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาร่างสูงตรงหน้าใส่แว่นกันแดดสีดำสนิทบดบังใบหน้า

"คุณชายต้องการพบครับ จึงให้ผมมาพาคุณไป" คนแปลกหน้าบอกกับเขา

เป็นหนึ่งรับรู้ถึงอันตราย เขากำลังจะก้าวเท้าถอยหลังหนี

"เชิญครับ"

ไม่ทันที่คนร่างเล็กจะเอ่ยปากปฏิเสธแต่อย่างใด ชายร่างสูงตรงหน้าก็นำกระป๋องสเปรย์มาฉีดใส่ แค่นิดเดียวเท่านั้นร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไว

ยาสลบ*!*...เป็นหนึ่งรับรู้โดยสัญชาตญาณ

เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงต่อต้าน ภาพข้างหน้าเริ่มเบลอจนกระทั่งหายไป ชายร่างสูงเมื่อเห็นคนตัวเล็กหลับไปแล้วจึงยกโทรศัพท์กรอกหูทันที

‘ปวดหัว?’

เป็นหนึ่งลืมตาขึ้นมาช้าๆ ทีแรกนั้นยังคงนิ่งเฉยอยู่ กระทั่งมองไปรอบด้านก็พบว่าเป็นสถานที่ดูแปลกตา เป็นหนึ่งพยุงตัวเองลงมาจากเตียง จำได้ว่าครั้งสุดท้ายคือภาพที่ตัวเองถูกฉีดยาสลบใส่ พอคิดมาถึงจุดนี้ก็เริ่มตื่นตระหนก เขาไม่รู้ว่าคนที่จับตัวมามีจุดประสงค์อะไร จะบอกเรียกค่าไถ่ก็คงไม่ใช่เพราะเขาเองก็ไม่ได้รวยล้นฟ้าถึงไม่มีหนี้สินแต่ก็มีเงินแค่พอกินพอใช้เท่านั้นเอง แน่นอนว่าเงินทั้งหมดที่เอาไว้ใช้จับจ่ายใช้สอย มาจากเงินประกันที่ได้

ทันทีที่ขาทั้งสองข้างแตะพื้นเซเล็กน้อยเพราะความมึน ข้างหน้าเป็นประตู ไม่ต้องคิดอะไรมาก เพียงแค่คิดแค่ว่าต้องออกไปจากที่นี่ก่อนเป็นอย่างแรก ยังไม่ทันที่จะหมุนลูกบิดหรือก้าวออกไปจากห้องก็มีใครอีกคนเปิดเข้ามา เป็นหนึ่งสะดุ้งหนีห่างจากประตูทันที ผู้มาใหม่ชะงักเมื่อเห็นร่างบางตื่นร่างสูงฉีกยิ้มกว้าง แต่มันน่ากลัว! ที่กลัวเพราะสายตาที่เย็นยะเยือกจ้องมอง กับรอยยิ้มที่เหมือนเสแสร้ง คนตรงหน้าเป็นหนึ่งรู้จักดี

*แม็ค...*รุ่นพี่ที่อยู่โรงเรียนฝั่งตรงกันข้าม เป็นบุคคลที่ใครต่างก็รู้จัก ไม่เว้นแม้แต่เขาที่อยู่คนละโรงเรียน ไม่ต้องเอ่ยปากถามก็รู้ได้ว่าคนที่จับตัวมาคือใคร

แม็คเห็นสีหน้าเป็นหนึ่งที่กำลังตื่นตระหนกก็หัวเราะอย่างชอบใจ เขาลอบมองคนตรงหน้าตั่งแต่หัวจรดปลายเท้า อีกฝ่ายมีสีหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด

"ตื่นแล้วเหรอเป็นหนึ่ง"

“...” ไร้เสียงตอบรับจากร่างบาง ได้แต่มองด้วยความกังวลพร้อมกับเดินก้าวถอยหลังหนีทีละนิด

"กลัวอะไรเหรอ ตัวสั่นเชียว" แม็คที่สังเกตได้จึงได้เอื้อนเอ่ยอีกครั้ง ทว่าก็ยังไร้ซึ่งคำตอบกลับมา "พูดด้วยทำไมไม่พูด!" ดูเหมือนเขาจะหมดความอดทนกับอาการนิ่งเงียบ จึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังกึ่งตะคอกทำให้เป็นหนึ่งสะดุ้งตัวจนลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ยังไม่ทันที่จะก้าวหนีแขนทั้งสองข้างก็ถูกจับจนไม่สามารถหนีได้

"พี่...ผมเจ็บ" เป็นหนึ่งกลัวคนตรงหน้าอย่างมาก แววตาสั่นระริกที่ถูกส่งมาให้กำลังคลอไปด้วยน้ำตาที่พยายามสะกัดกั้นไม่ให้ไหลออกมา

"ก็ทำให้เจ็บไง"

"ผมทำอะไรให้"

"มึงไม่ได้ทำแต่เพื่อนมึงทำ!"

"ใคร?" เป็นหนึ่งงุนงง เขาไม่เข้าใจสักนิด

"กูลืมไปมึงไม่รู้เรื่อง"

"เรื่องอะไร…อุ๊ก"

เป็นหนึ่งขมวดคิ้ว พยายามคิดว่าใครกันที่ทำให้คนตรงหน้าโกรธได้ขนาดนี้ แต่ยังไม่มีคำพูดออกมาสักประโยค ทั้งร่างก็ถูกผลักลงไปนอนกับที่นอน คนร่างสูงไม่รอช้ารีบคร่อมร่างอย่างเร็ว เป็นหนึ่งยกมือดันตรงหน้าอกรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นจึงขัดขืนเต็มที่เพื่อให้หลุดพ้น จนแม็คเริ่มรำคาญชกที่ท้องไปอย่างจังจนจุก

เป็นหนึ่งอ้าปากร้องแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอ งอตัวกุมหน้าท้องตัวเองเพื่อลดความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น

แม็คจับพลิกตัวให้หันกลับมานอนหงายเหมือนเดิมสองมือแกร่งค่อยๆ บรรจงแกะกระดุมเสื้ออย่างเบามือ เขาไม่รู้สึกรู้สากับสิ่งความรุนแรงที่ตัวเองทำสักนิด รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นร่างท่อนบนของเป็นหนึ่ง ร่างบอบบางมันทำให้แม็ครู้สึกพอใจไม่น้อย เขาจับไปที่คางมนของเป็นหนึ่งเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายได้ขยับเขยื้อนหรือเคลื่อนไหวได้ตามใจชอบ

เป็นหนึ่งฝืนตัวสุดฤทธิ์ไม่ยอมง่ายๆ แต่ก็ถูกริมฝีปากหนาทาบลงมาประกบจูบอย่างไว มือหนาจับบีบกรามจนทำให้รู้สึกเจ็บต้องเปิดปากรับสิ่งแปลกปลอมเข้ามาอย่างช่วยไม่ได้ ลิ้นหนาเริ่มทำการบุกรุกโพรงปาก ทำเอาผู้ที่ไร้ประสบการณ์ด้านนี้ถึงกับทำตัวไม่ถูกชั่วขณะหนึ่ง

ร่างเล็กใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดผลักไปที่คนตรงหน้าอย่างจังจนล้มไปด้านหลังแล้วพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นหนีไปที่ประตูหวังรอด แต่มีหรือที่จะไวกว่าอีกคน ข้อเท้าโดนจับจนล้มที่พื้นด้านล่าง ร่างสูงแสยะยิ้มที่มุมปากมองร่างบางที่ล้มจนหน้าทิ่มก่อนพาร่างตัวเองคร่อมไปที่ร่างเล็กอีกครั้ง

"ชอบรุนแรงก็ไม่บอก! บนที่นอนดีๆ ไม่ชอบจะเอาตรงพื้นแข็งๆ นี่แหละ"

"ไม่! อย่าทำผม พี่ครับ"

เพียะ***!***

แม็คตบไปที่แก้มด้านซ้ายของเป็นหนึ่งอย่างแรง คนถูกทำร้ายรู้สึกได้ถึงความเจ็บและกลิ่นคาวเลือด มองไปที่ร่างสูงไม่คิดว่าจะถูกทำขนาดนี้ ร่างทั้งร่างถูกกักกันด้วยลำแขนแกร่ง เขาจับไปที่ใบหน้าข้างที่เจ็บของ พลันสายธารอุ่นก็ไหลอาบแก้ม หมดแล้วหนทางหนีได้ แต่นอนนิ่งรับชะตากรรมที่ต้องเจอ

ร่างสูงพอใจมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย พื้นแข็งๆ มันทำให้เจ็บหัวเข่าไม่น้อยจึงต้องจำใจอุ้มร่างบางไปวางที่เตียงจัดการฉีกเสื้อผ้าที่เหลืออยู่อย่างไม่ปราณี

"พี่ครับ อย่าทำร้ายผม ขอร้องล่ะครับ"

“...” แม็คนิ่งเฉยกับเสียงร้องขอนั่น

"พี่ครับ" เป็นหนึ่งยกมือพนมไหว้

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็อยู่นิ่งๆ นอนอ้าขารอไปซะ"

"ไม่!"

กางเกงที่สวมอยู่กลับถูกถอดออกอย่างง่ายดาย น้ำตาเริ่มไหลนองหน้าพยายามขอร้องและอ้อนวอนให้หยุดการกระทำ แม็คยกยิ้มอย่างชอบใจจับขาเป็นหนึ่งไขว้ที่หัวไหล่ ไม่มีแม้แต่การเล้าโลมหรือการเบิกทางแท่งร้อนก็จ่อเข้าช่องทางรักโดยไม่ทันตั้งตัว

"อ๊า เจ็บ!" เป็นหนึ่งกรดร้องเมื่อถูกทำร้ายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขารู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายมันจะแตกแยกออกเป็นสองส่วน

เข้าไปแค่ส่วนหัวแค่นั้นร่างสูงก็ต้องหยุด เป็นหนึ่งยังคงร้องเพราะความเจ็บที่ได้รับ ใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยวกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

"อย่าเกร็ง"

แม็คตีจนบั้นท้ายหลายครั้งเพื่อกระตุ้นให้ร่างบางผ่อนคลาย เป็นหนึ่งได้แต่พยายามไม่ทำให้ตัวเกร็งแต่ดูเหมือนไม่ทันใจร้างสูง แม็คกระแทกเข้าไปอย่างแรงทีเดียวจนมิดความยาวของส่วนที่แข็งแกร่ง

เป็นหนึ่งอ้าปากค้างเจ็บจนไม่สามารเปล่งเสียงออกมาได้ คนร่างสูงก็ไม่รอให้ร่างบางผ่อนคลาย เขาดึงออกจนเกือบสุดและกระแทกเข้าไปอีกครั้ง

เป็นหนึ่งเกร็งหน้าท้องปวดไปทั้งกระดูกสันหลัง แรงดันไม่ได้ทำให้เกิดความเสียวซ่านมีแต่ความรู้สึกเจ็บเข้ามาแทนที่เท่านั้น ความสัมพันธ์ที่ไม่มีการเบิกทางจึงทำให้เลือดไหลเปรอะที่นอน แต่แม็คก็ไม่ได้สนใจแต่มันกลับทำให้เป็นสารหล่อลื่นที่ใช้ได้ดีทีเดียว เสียงร้องครวญครางของชายหนุ่มดังลั่นห้องพร้อมกับเสียงร้องไห้ของเป็นหนึ่ง

"พี่ครับ ผมเจ็บ ฮือ" เสียงสะอื้นไม่ได้ทำให้สงสารยิ่งกลับได้ใจมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ แม็คแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองพร้อมกระแทกอย่างเมามัน จนไปโดนจุดกระสันทำให้เป็นหนึ่งต้องร้องออกมาด้วยความเสียวซ่าน

เป็นหนึ่งเริ่มเกร็งท้องเหมือนต้องการที่จะปลดปล่อยออกมา ช่องทางที่ตอดรัดมากขึ้นมันยิ่งทำให้แม็คเพิ่มแรงกระแทกเข้าไปอย่างรัว จนไม่นานนักก็ปลดปล่อยออกมาจนหมด

แม็คมองอย่างชอบใจที่ร่างบางเสร็จโดยที่ยังไม่ได้แตะต้องสายตาที่มองมาทำให้เป็นหนึ่งหน้าแดงขึ้นสีระเรื่อเพราะอายจนต้องหันหน้าหนีไปอีกทาง ร่างบางนอนถูกจับให้พลิกนอนคว่ำทั้งที่ยังเชื่อมต่อกันอยู่เข่าถูกชันให้ตั้งฉากขึ้นจนสะโพกลอยเด่นสู่สายตา มือหนาจับกดไปที่ลำคอขาวให้ใบหน้าซุกลงกับหมอนก่อนที่จะเริ่มขยับสะโพกหนาอีกครั้ง ช่องทางที่ถูกเสียดสีทำให้รู้สึกว่ามันรัดแน่นขึ้นกว่าเดิมจนแม็คต้องซูดปากด้วยความเสียวซ่าน

ร่างบางกัดปากตัวเองแน่นจนห้อเลือดกลั้นเสียงร้องไม่อยากที่จะอับอายไปมากกว่านี้ ได้แต่เสียใจที่ตัวเองเกิดมาอ่อนแอจนต้องถูกรังแก ร่างกายสั่นคลอนไปแรงโน้มถ่วงกระแทก นิ้วทั้งสิบก็จิกลงไปบนหมอนหมอนแน่นเพื่อระบายความเจ็บที่ได้รับ

แม็คกระแทกเข้าอีกสามสี่ครั้งไม่นานก็ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าที่ช่องทางจนล้นออกมาข้างนอก ร่างสูงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยแต่ก็รู้สึกไม่พอมองหน้าเป็นหนึ่งที่เต็มไปด้วยเหงื่อมันกลับยิ่งเพิ่มความต้องการมากขึ้นกว่าเดิม สะโพกหนาเริ่มขยับอีกครั้งโดยที่ยังไม่ถอดออก

"ไม่! พอแล้ว ผมเจ็บ"

"สงสัยคงจะไม่ได้ ในเมื่อกูยังไม่พอ"

หัวใจเป็นหนึ่งแทบสลายต้องทรมานอีกสักเท่าไหร่ กว่าคนตรงหน้าจะพอใจ เสียงสะอื้นร้องไห้ดังขึ้นเป็นระรอกพร้อมกับเสียงครางที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคอ

ร่างสูงไม่มีท่าทีที่จะสนใจต่อให้ร่างเล็กที่นอนอยู่ร้องไห้เจียนตายเขาก็ไม่หยุดไม่รู้สึกอะไรนอกจากความสะใจกับความต้องการในอารมณ์ ไม่มีการถามความเห็น แม็คก็เริ่มบรรเลงเพลงรักอีกครั้ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น