ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 43 : สายตาสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 43 : สายตาสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 43 : สายตาสุดซี๊ด
แบบอักษร

 

Chapter 43 

สายตาสุดซี๊ด 

 

“จะไม่ตามหาจริงอ่ะ” ออกัสพูดเมื่อพักเที่ยงมาถึง ขณะที่เขาและพี่สาวกำลังเดินตรงไปยังโรงอาหาร

“ไม่...ให้มันจบตรงนี้เถอะ” อันดาตัดสินใจไม่ตามหาฟาร์ ทั้งๆที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฟาร์ได้ยินเรื่องทั้งหมดที่เธอพูดแล้ว และฟาร์ก็คงเสียใจมาก แต่ไหนๆเธอก็พูดออกไปแล้วและฟาร์ก็ได้ยินแล้ว ปล่อยให้เรื่องมันจบตรงนี้ดีกว่า

“โห…พอใจแข็งก็แข็งหยั่งกับน้ำแข็งเลยนะ” ออกัสหันไปมองพี่สาว เพราะบางทีอันดาก็ดูเย็นชาไป

“แข็งเหมือนหินต่างหาก เพราะถ้าน้ำแข็งมันมีวันละลายได้”

“แสดงว่ายังไงครั้งนี้ก็ไม่ใจอ่อน”

“ใช่!”

ออกัสและอันดาปัดเรื่องทั้งหมดเอาไว้เบื้องหลัง แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารที่มีเพื่อนแก๊งใหญ่นั่งอยู่ และทุกคนก็หันมามองเธอทันทีที่เธอกับออกัสมาถึง และแบ่งที่นั่งให้ แถมยังยื่นขนมมาให้พวกเธออีก ทำให้สองพี่น้องย่นคิ้วใส่พวกเขา…เอาใจกันเกินไปรึเปล่า 

“แปลกๆนะพวกแก” อันดามองเพื่อนอย่างระแวง…แอบใส่ยาพิษเอาไว้ในนี้รึเปล่าวะ 

“แปลกไร ไม่แปลกเลย ก็เป็นขนมสมนาคุณไง ที่แกสองคนทำให้ไอ้ธันเตอร์กลับมาซ้อมเหมือนเดิมได้” อาร์มดูสดใสขึ้น

“แกรู้ได้ไงเนี่ย” ออกัสหยิบขนมเข้าปาก

“ก็ฉันคุยกับไอ้ธันเตอร์เมื่อกี้นี่เอง มันบอกว่าเดี๋ยววันศุกร์มันจะมาซ้อม ซึ่งการที่มันกลับมาในวันนี้ก็คงต้องเป็นเพราะฝีมือพวกแกแน่ๆ”

“ฉลาดดดดดดด” อันดาเล่นกับเพื่อน

“ก็เลยเอาขนมมาสมนาคุณไง”

“ดีๆๆๆๆ” อันดาและออกัสกอดคอกันอยู่กลางโรงอาหาร แต่ทว่า หางตาของอันดาก็เหลือบไปเห็นเด็กสาวผมสั้นที่เดินผ่านร้านอาหารไป เธอมองตามอยู่สักครู่ แล้วก็หันกลับมาหาเพื่อนๆ

“จะไม่ตามไปจริงอ่ะ” ออกัสกระทุ้งแขนพี่สาวอีกครั้ง อันดาจึงมองน้องตาขวาง

“โอเคๆๆ ไม่ตามก็ไม่ตาม แต่ฉันก็คิดว่าเจ้ตัดสินใจถูกแล้วล่ะ” ออกัสเห็นด้วยกับการกระทำครั้งนี้ของอันดา ถึงแม้ว่าเขาจะแอบสงสารฟาร์อยู่บ้างก็เถอะ

“เอ้า! กระซิบอะไรกันสองคน” เสียงเรียกของเฟิร์สทำให้ทั้งสองสะดุ้ง

“เปล๊า!!!!!!!”

“นึกว่าคุยเรื่องแฟนอยู่ เห็นไหมนั่นเดินมาโน่นแล้ว”

อาร์มพยักหน้าไปทางธีมที่เดินมาทางนี้พร้อมกับมาดประธานนักเรียน สองพี่น้องตัวออจึงหันไปมองพร้อมๆกัน ออกัสส่งยิ้มให้ธีมขณะที่แก๊งโฟลคมองหน้ากันด้วยดวงตามีเลศนัย ส่วนอันดาก็กลับมากินขนมอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับป้อนเพื่อนๆอย่างสนิทสนม โดยไม่สนใจ…แฟนตัวเองเลย พวกแก๊งดนตรีจึงย่นคิ้วแปลกๆขณะเคี้ยวตุ้ยๆ

“กินข้าวยัง” ธีมถามทันทีที่เดินมาถึง

“ยังเลย กินขนมมะ” ออกัสยื่นขนมให้ธีมทันที อาร์มถึงกับหันขวับมาสบตากับเฟิร์ส

“ไม่ล่ะ กินข้าวดีกว่า ไปกินข้าวกันเดี๋ยวปวดท้องนะ”

“เคๆ เดี๋ยวฉันไปกินข้าวก่อนนะ” ออกัสบอกลาเพื่อนๆ โดยที่อันดาก็พยักหน้ารับและกินขนมกับพวกเพื่อนๆต่อ แต่ทว่า เพื่อนๆในตอนนี้กลับทำหน้าเลิกลักเหมือนกับเห็นผี เพราะเขางุนงงกับการกระทำของทั้งสองหนุ่มมาก

“แล้วแก…ไม่ไปกินข้าวเหรอ” เฟิร์สย้ำ

“ไม่อ่ะ กินขนมพวกนี้ก็อิ่มแล้วเนี่ย”

“แต่ว่า…” โจมองไปมาระหว่างอันดาที่นั่งอยู่ตรงนี้กับออกัสที่เดินตามธีมต้อยๆ

“อะไร”

“แก…เป็นแฟนไอ้ธีมไม่ใช่เหรอ” คำพูดของโจทำให้อันดาแทบจะสำลักขนมตาย และสายตาของเพื่อนๆพวกนั้นก็เปลี่ยนไปกลายเป็นสายตาแห่งการจับผิด

อันดารีบยกน้ำขึ้นดื่มและหลบสายตาของเพื่อนๆที่มองเธอด้วยคำถามมากมาย แถมยังจ้องหน้าไม่เลิก เธอจึงยิ่งเก็บอาการประหม่าเอาไว้ไม่อยู่ เพราะเธอคิดแน่ๆว่าตอนนี้พวกมันสงสัยเธอ และยิ่งเห็นพฤติกรรมระหว่างออกัสกับธีมแบบนั้นอีก พวกมันก็ยิ่งสงสัย เพราะธีมดูไม่แคร์เธอเลย แต่เขากลับดูแลห่วงใยน้องของเธอมากกว่า ซึ่งมัน…แปลกนะ 

“มีอะไรจะสารภาพมะ” เฟิร์สจิกตามายังเด็กสาวผมดำ อันดาถึงกับคอแห้งผากและยกน้ำขึ้นจิบอีกรอบ

“เออ…คือ”

***** 

“อะไรนะ!!!!!!!!” เสียงอุทานดังออกมาจากปากเพื่อนหน้าสลอน ขณะที่นั่งล้อมวงกันในห้องดนตรีเก็บเสียง

“ก็ตามนั้นแหละ”

ในที่สุดความลับระหว่างออกัสกับธีมก็ถูกเปิดเผย ด้วยน้ำมือของเจ้สุดสวยผู้ที่น้องชายไว้ใจมากที่สุด อันดาเล่าเรื่องทุกอย่างให้แก๊งเพื่อนฟัง เพราะว่ายังไงก็ปิดพวกนี้ไปได้ไม่นาน (ตาสับปะรดขนาดนี้) และเธอเองก็ไม่อยากปิดบังเรื่องทั้งหมดกับพวกมันแล้วด้วย แต่สิ่งที่เธอกังวลอยู่อย่างหนึ่งก็คือ…พวกมันจะรับได้ไหม 

“เดี๋ยวนะ! ไอ้ธีมเป็นแฟนไอ้กัส! ส่วนแกกับไอ้ธีมเป็นแค่แฟนหลอกๆ เพื่อกันไอ้ทอยออกไป เฮ้ย! นี่มัน…” เฟิร์สส่ายหน้าไปมา

“นี่มัน…เป็นอย่างที่พวกฉันคิดเอาไว้เลย” คำพูดของเฟิร์สทำให้อันดาตาโต

“อะไรของพวกแกเนี่ย!!!!” อันดาถามออกมาด้วยความฉงน

“ก็พวกฉันเป็นเพื่อนแกนิ จะให้ดูไม่ออกเลยหรือไง ไอ้ธีมอ่ะ ตั้งแต่แรกๆละ ชอบแขวะกับไอ้กัสตลอด ปากบอกปาวๆว่าชอบแก แต่มองตามไอ้กัสต้อยๆ ส่วนแกอ่ะ ก็ไม่เห็นจะสนใจไอ้ธีมเลย วันๆก็อยู่แต่กับแพม ไปไหนอะไรก็แพม ฉันแอบมองอยู่นานแล้ว สงสัยด้วยว่ามันต้องเป็นอย่างที่พวกฉันคิด และก็เป็นจริงๆ” เฟิร์สยังคงใช้สายตาจิกไม่เลิก

“นี่พวกแกดูออกเหรอ เป็นลูกโคนันรึยังไง”

“พวกฉันอ่ะ เก่งยิ่งกว่าโคนันอีก สงสัยอะไรไม่เคยพลาด” โจเสริม

“ว่าแต่ว่า ทำไมไม่บอกพวกฉันตรงๆวะ จะแอบคบกันทำเพื่อ” อาร์มถามต่อ

“ก็ไม่ได้ตั้งใจจะแอบ แต่บางทีก็กลัวว่าพวกแกจะรับไม่ได้ไง พวกแกก็แมนๆ อยู่ๆออกัสคบกับผู้ชายงี้ ถ้าพวกแกรับไม่ได้จริงๆขึ้นมาทำไงวะ” อันดาบอกออกไปตามตรง

“โหเจ้ นี่มันยุคไหนแล้วครับ มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลย” เฟิร์สส่ายหน้าไปมา

“เออๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกก็ดีแล้ว ตกลงพวกแกรับได้ก็โอเค จะได้ไม่ต้องปิดกันอีก”

“แล้วตกลงว่า…ไอ้กัสกับธีมคบกันนานยังวะ แล้วแกกับแพมอ่ะ ไปถึงไหนกันแล้ว” โจถามต่อด้วยความอยากรู้ แต่อันดาถึงกับเหวอเพราะคำถามนั้น

“เดี๋ยวนะ ฉันกับแพม…พวกแกหมายความว่าไงเนี่ย”

“อ้าว! ก็ไอ้กัสคบกับไอ้ธีม แกก็ต้องคบกับแพมสิ มันแน่อยู่แล้ว”

“จะบ้าเหรอ! ฉันไม่ได้คบกับแพมสักหน่อย” อันดาส่ายหน้าทันที แต่ชาวแก๊งกลับส่ายหน้าไปมาและทำหน้าไม่เชื่อ

“โนๆๆๆ อย่ามาทำไขสือ ฉันเห็นแกมองหน้าแพมแล้วยิ้มปริ่มทุกวัน เวลาทำอะไรก็แพม จะไปไหนก็แพม ถ้าแกไม่ได้คบกับแพมมันก็เหลือเชื่อละ”

“แต่ฉันไม่ได้คบกับแพมจริงๆนะเว้ย”

“แกจะบอกว่าแกไม่ได้ชอบแพมว่างั้น โกหกใครก็โกหกได้นะ แต่โกหกใจตัวเองอ่ะ…ไม่ได้หรอก” เฟิร์สทำหน้าแป๊นแล๊นขณะที่อันดาเริ่มคิดตาม…ฉันชอบแพมงั้นเหรอ(ไม่มั้ง) 

“ฉันไม่ได้คบกับแพมสักหน่อย คนที่ฉันคบอ่ะฟาร์” คำพูดของอันดาทำให้ทุกคนเงียบกริบ

“ฟาร์…โนๆๆๆ เป็นไปไม่ได้ แกกับฟาร์เนี่ยนะ…มันไม่ใช่อ่ะ” โจส่ายหน้าทันที เพราะยังไงเขาก็ไม่มีวันเชื่อ

“ทำไมพวกแกทำหน้าอย่างนั้นวะ”

“แล้วแกเคยส่องกระจกดูหน้าของตัวเองไหม ว่าตอนที่แกมองแพมกับมองฟาร์อ่ะ สายตามันโคตรๆๆๆจะแตกต่างกันเลย”

“แตกต่างไงวะ”

“ก็ตอนที่แกมองแพม มันเต็มไปด้วยความห่วงใย ความรัก แต่ตาที่แกมองฟาร์อ่ะ มันไม่มีอะไรแบบนี้อยู่เลย มองเฉยๆอ่ะ แกรู้จักไหม”

“พวกแกจะบอกว่าฉันชอบแพมแต่แค่ไม่รู้ตัว และฉันก็ไม่ได้ชอบฟาร์ด้วย”

“ก็อย่างที่นักสืบอย่างพวกฉันบอกไง แกกับแพมเป็นแฟนกัน สายตาแกมันบอกอย่างนั้น และดูเหมือนสายตาของแพมก็ไม่ต่างอะไรกับแกด้วย” อาร์มพูดให้อันดาคิดออกมาเป็นฉากๆ และอยู่ๆ คำพูดของแพมก็ผุดขึ้นมาในความคิด คำพูดที่แพมบอกกับเธอตอนที่อยู่ในห้องเรียน ประโยคที่บอกว่า…เรารักอันดานะ 

“เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!” อันดาลุกพรวดพราดขึ้นมาจนทำให้เพื่อนตกใจ

“อะไรของแกเนี่ย!!!!”

“ฉันคิดว่า…ฉันพลาดอะไรไปแล้วว่ะ”

อันดาวิ่งออกมาจากห้องดนตรีแล้วมุ่งหน้าขึ้นห้องเรียน แต่ทว่า สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้เธอแปลกใจ เมื่อคนจำนวนมากกำลังยืนออกันอยู่ที่หน้าห้องเรียนของเธอ ซึ่งปกติแล้วไม่มีใครเลยจะเข้ามาป้วนเปี้ยนในห้องที่เต็มไปด้วยหุ่นยนต์เดินได้แบบนี้

“เกิดอะไรขึ้น!” อันดาถามออกัสและธีมทันทีที่เห็นพวกเขาแหวกขอทางออกมา

“เจ้…คือ…ฟาร์อ่ะ” ใบหน้าของออกัสทำให้อันดายิ่งตกใจ เมื่อเธอมองเข้าไปยังโต๊ะนักเรียนที่เต็มไปด้วย…เลือด 

“ฟาร์!!!!!!!!!!”

 

เฮ้ย!!!!!!!! 

เกิดอะไรขึ้นกับฟาร์อ่ะ 

เลือด? เหรอ? 

เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าเพราะเรื่องที่ได้ยิน 

ฟาร์ถึงกับ…. 

ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ 

^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น