ParkPaTTsU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะจ๊ะ : )

ชื่อตอน : Chepter 5.2

คำค้น : SafeZone Yuri Love Romance 18+ ParkPaTTsU

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 70

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chepter 5.2
แบบอักษร

 

แคลิฟอร์เนีย 

 

( “…ซึ่งนี่เป็นที่ฮือฮาของวงการแฟชั่นเป็นอย่างมากที่เธอเปิดตัวคอเล็คชั่นห่างกันแค่สองเดือน และเป็นคอเล็คชั่นที่เป็นแจ็คเก็ตยีนทั้งหมด ซึ่งไม่ใช่แนวของเธอมาก่อน”) นักข่าวผู้หญิงคนหนึ่งรายงาน 

“มิน่าล่ะ!” ลิซ่าเชฟผู้ช่วยฉันที่ร้านพูดขึ้นเมื่อฉันกำลังดูข่าวการเปิดตัวคอเล็คชั่นใหม่ของวิคตอเรีย 

“อะไรแปลก ลิซ่า?” 

“ก็คุณวิคตอเรียนะสิคะ ปกติเธอจะมาสั่งไวน์แก้วหนึ่งและจะนั่งกินอยู่หลังร้านเป็นประจำ เป็นเดือนๆ แล้วนะคะ แต่พักนี่เธอหายหน้าไป สงสัยอาจจะเตรียมตัวสำหรับงานนี้อยู่ล่ะมั้งคะ” 

“เป็นเดือนๆ เลยหรอ?” 

“ค่ะ” เธอพูดจบก็เดินไป 

‘แอ๊ดดด ปึ่ง’ / เสียงประตูหลังร้านปิดลง 

‘ตืดดดด’ / (“ฮัลโหล”) 

“ริชาร์ด นายช่วยจองห้องให้หน่อยสิ พรุ่งนี้ฉันจะไปนิวยอร์ก!” 

 

 

 

NEW YORK CITY 

 

ช่วงเย็นในวันถัดมา 

‘แชะๆ แชะๆ แชะ’  

‘แชะ ๆ แชะๆ แชะ’  

‘แชะ ๆ แชะๆ แชะ’  

‘ตืด ตืดๆ ตือดืดๆ’  

เสียงเฟรชกล้องและเสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วทั้งย่านเมื่อเหล่าคนดังเริ่มเดินทางมาถึงงาน ซึ่ง’ นิวยอร์กแฟชั่นวีค’ นับว่าเป็นงานใหญ่อีกงานในวงการแฟชั่น 

“คุณวิคตอเรียกล้องนี่หน่อยค่ะ!” เสียงนักข่าวตะโกนเรียกเธอเพียงแค่เธอเพิ่งจะก้าวขาลงจากรถลีมูซีนได้เพียงข้างเดียว 

ฉันเดินลงมาพร้อมกับมีลิลลี่คอยเดินข้างๆ เพราะฉันหลังจากที่เสร็จงานที่ไทยฉันก็บินกลับมาที่นี่เพื่องานนี้ต่อทำให้อาการเพลียเพราะเจ็ทแลคที่ยังปรับเวลาระหว่างที่ไทยกับที่นี่ไม่ได้ แต่ส่วนใหญ่นั้นเป็นเพราะฉันยังคงคิดถึงเรื่องริสาตลอดเวลา 

โดยฉันยังคงต้องฝืนยิ้มและพูดคุยต้อนรับผู้คนที่มาร่วมงานนี้ซึ่งสำคัญสำหรับฉันมากเพราะแรงบันดาลใจการออกแบบคอเล็คชั่นแจ็ทเก็ทนี้ก็คือริสาที่เธอชอบใส่อยู่ตลอดเวลา 

‘พรึบ พรึบ!!’ / แสงไฟบนรันเวย์ดังลง และการแสดงก็เริ่มขึ้น 

‘ตืดดด ตืดดด’ / “ลิลลี่ขอสักครู่นะคะ” จู่ๆ เธอก็ลุกออกไป เมื่อมีเสียงโทรศัพท์เข้ามา 

 

 

 

‘แปะๆ แปะ แปะๆ’  

แปะๆ แปะ แปะๆ ’  

ผู้คนในงานต่างปรบมือหลังจากที่นางแบบคนสุดท้ายเดินเสร็จ 

“เอาละ ต่อไปนี่ขอเชิญคุณวิคตอเรีย ดีไซเนอร์คนเก่งของเราขึ้นมาบนเวทีหน่อยค่ะ” 

แปะๆ แปะ แปะๆ ’ / คนในงานปรบมือเพื่อเป็นการต้อนรับฉันขึ้นเวที 

“เธอไว้หรือเปล่า?” คุณแม่จูเลียถามขึ้น 

“แค่นี้ ยังไหวค่ะ” 

จูเลียยังคงทำสีหน้ากังวลถึงแม้วิคตอเรียจะยืนยันอย่างนั้น 

 

“ขอบคุณค่ะ ๆ ” ฉันรับดอกไม้จากพิธีกรที่นำมาให้ฉัน ก่อนที่เขาจะเริ่มถามคำถามตามพิธี 

( “ขอโทษนะคะๆ / ลิลลี่เดินแหวกฝูงชนที่ยืนออกกันอยู่ริมขอบรันเวย์”) 

“เอาละค่ะ คุณวิคตอเรีย อย่างที่เห็นว่าคอเล็กชั่นแปลกไปจากหลายๆ คอเล็กชั่นที่คุณเคยออกแบบมา ดิฉันอยากจะทราบว่าคุณได้แรงบันดาลใจมากจากไหนคะ?” 

“แรงบันดาลใจมาจากคนใกล้ตัวของฉันเองค่ะ เธอเป็นคนที่ชอบใส่แจ็ตเก็ทเอามากๆ ” 

ทุกคนในงานทำหน้างงหน่อยๆ ที่คำตอบของเธอช่างง่ายเหลือเกิน เกินกว่าที่จะสร้างผลงานที่เป็นกระแสได้ขนาดนี้ 

( “ขอบใจมากลิลลี่เดี๋ยวฉันเดินต่อเข้าไปเอง”) 

 

“แล้วที่มาของTiMe ชื่อของคอเล็กชั่นนี้ละค่ะเกี่ยวข้องกันยังไง?” 

( “ขอโทษนะคะๆ ”) / ริสาแทรกตัวผ่านฝูงชนเพื่อเข้าไปใกล้ทางขึ้นรันเวย์ที่อยู่ตรงหน้าวิคตอเรีย 

เธอเงียบสักพัก เพราะเธอต้องกดน้ำเสียงให้มั่นใจว่ามันจะไม่สั่นระหว่างพูดออกมา “TiME มันหมายถึงช่วงเวลาของการทำผลงานชิ้นนี้ เป็นช่วงเวลาที่ฉันคิดถึง และรอคอยที่จะเจอเธออีกครั้ง…” แล้ววิคตอเรียก็ชะงักไป ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ หัวใจที่เริ่มเต้นแรง ความรู้สึกที่เธอพยายามข่มมันเอาไว้ ตอนนี้มันไม่สามารถที่จะเก็บไว้ได้อีกต่อไป 

 

 

‘ตึก ตึก’ / เสียงฝีเท้าของริสาที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาบนรันเวย์ เธอเดินตรงไปหาวิคตอเรียที่กำลังยืนจ้องเธอพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา 

 

ริสายื่นดอกกุหลาบสีขาวให้วิคตอเรีย โดยวิคตอเรียพยายามที่จะบอกบางอย่างกับริสา บางอย่างที่เธอเองคิดว่าจะไม่มีโออากาศได้พูดมัน “ฉันเอง ก็ไม่มีวันลืมเธอเหมือนกัน” 

 

เธอเอามืออีกข้างหนึ่งลูบหน้าของวิคตอเรีย ก่อนที่จะค่อยๆ โน้มคอลง ประกบริมฝีปากของเธอกับเข้ากับริมฝีปากของวิคตอเรียอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกความปรารถนาของทั้งคู่ที่มีต่อกันอย่างท่วมท้นถูกส่งผ่านรอยจูบในครั้งนี้ 

 

ท่ามกลางและปรบมือและเสียงเฟรชกล้องทั้งช่างภาพและเหล่าเซเรบด่วนกันที่ต่างยกมือถือขึ้นมาถ่ายบรรยากาศช่วงนี้เอาไว้ ทำให้กลายเป็นข่าวดังชั่วข้ามคืน แต่อย่างน้อยนี่ก็เป็นข่าวที่ทั้งคู่ยินดีที่จะยอมรับ. 

 

 

ขอขอบคุณนัอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนจบ จ้าา^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น