DialogSG

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่3 สำรวจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 5

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 17:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 สำรวจ
แบบอักษร

วันที่: ... .. . ณ ...

 

"อืมมม..." เสียงหายใจของเด็กหนุ่มที่กำลังหมดสติหายใจอย่างสงบราวกับไม่เคยเจอเรื่องคอขาดบาดตายมาก่อน สายลมไม่ทราบที่มาที่กำลังพัดผ่านร่างกายทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกตัว เด็กหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้นในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยอีกครั้งเด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะมองไปรอบๆตัว วิสัยทัศน์การรับรู้เริ่มดีขึ้น เด็กหนุ่มได้ยินเสียงน้ำกระทบกับหิน และลมพัดเบาๆ ก่อนที่จะเริ่มทบทวนความจำภายในไม่กี่วินาทีหลังจากนี้

 

"อืม....จำได้ว่าไปทดสอบความกล้าแล้วก็เจอลมร้อ..." เมื่อจำสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้วแม้จะเลือนลางแต่ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกโพรงและตะโกนหาเพื่อนของเขาที่น่าจะตายไปแล้ว

 

"เห้ยไอโดม เห้ยยยยย ไม่เล่นแบบนี้ดิวะ ตอบกูหน่อย ไอโดมมมมม!!" เด็กหนุ่มทรุดตัวลงและรู้ดีว่าถึงแม้ตะโกนไปก็จะไม่ใครตอบกลับมา

 

"ก็ที่นี่มันอยู่ในถ้ำหนินะ"เด็กหนุ่มเริ่มน้ำตาซึมและใช้เวลาทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นสักพัก ก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อสำรวจรอบๆเพราะรู้ว่าหากยังอยู่ที่นี่ก็ได้แค่รอความตายเท่านั้น

 

"ที่นี่ไม่เหมือนกับถ้ำปกติเลยแหะที่นี่มันที่ไหนกันวะเนี่ย"

 

คริสตันบนเพดานถ้ำส่องแสงตลอดเวลาถึงแม้ว่าจะไม่มีสิ่งที่พอจะเป็นแสงสว่างให้สะท้อนกับคริสตันได้ด้านลนเพดานเป็นแถบคริสตันทั้งหมดยาวเป็นทางไปเรื่อยๆเด็กหนุ่มเดินตามทางที่คริสตันส่องแสงไปจนมาถึงปลายทางของคริสตัน

 

"นี่มัน...บันได?" บันไดแยกออกเป็น2 ทางเป็นทางขึ้นและลงแต่ ทางบันได้ไม่มีแสงสว่างลอดผ่านมาเลยแม้แต่น้อย

 

"มืดไปหมดเลยแหะแบบนี้จะไปได้ยังไงเนี่ยไม่รู้ทั้งทิศทางไม่มีทั้งน้ำอาหาร" เด็กหนุ่มสบดกับตัวเองสักพักในระหว่างนั้นก็เห็นคริสตันแตกหักแต่ก็ยังสามารถส่องแสงได้ถึงแม้จะไม่รู้หลักการทำงานแต่เด็กหนุ่มก็จับค่อยๆแตะมันอย่างระมัดระวัง

 

(ถ้ามืดแบบนี้ การลงไปเพื่อหาของกินอาจจะเป็นความคิดที่ดีกว่าแหะ) เด็กหนุ่มคิดในใจ

 

และแล้วเด็กหนุ่มก็ใช้มือขวาหยิบคริสตันขึ้นมาด้านหนึ่งเป็นปลายแหลมเพราะหักลงมาจากเพดานถ้ำและอีกด้านหนึ่งเป็นทรง 4เหลี่ยมเด็กหนุ่มเดินลงมาจนสุดทางทางด้านหน้าเป็นเหมือนโถงมีหินย้อยงอกออกมาเหมือนเสาที่คอยรับโถงแต่ก็ไม่มีแสงสว่างมีแต่แสงจากคริสตันเท่านั้นที่ทำให้เด็กหนุ่มยังมองเห็นเส้นทาง เด็กหนุ่มเดินอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงมากที่สุดเพื่อไปให้ถึงหินย้อยที่ใกล้ที่สุด

 

"อืมอย่างน้อยก็ยังพอจะมีน้ำบ้างหละนะ" เด็กหนุ่มที่เห็นน้ำที่ไหลลงมาจากหินย้อยก็รู้สึกว่ายังพอมีความหวังขึ้นมาบ้างและเด็กหนุ่มก็เดินทางต่อรอบๆตัวมีแต่หินงอกหินย้อยมาทั้งทางเดินไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตเลย

 

เด็กหนุ่มไม่รู้วันรู้เวลาแต่รู้สึกเริ่มกระหายน้ำขึ้นมาแล้วจึงลองหาแอ่งน้ำที่หินงอกขึ้นมาและใช้ดื่มและสังเกตเข้าไปในชั้นหินที่ตัวเองกำลังนั่งอยู่

 

"เส้นผมถูกฝังอยู่ใต้ดิน?" เด็กหนุ่มยกคริสตันให้สูงขึ้น

 

"ชิบหายแล้วไงไม่น่าเลยกู" ทำให้ได้รู้ว่าตัวเองเดินอยู่บนอะไรบางอย่างผนึกอยู่ภายในหินและตัวมันใหญ่ขนาดที่เด็กหนุ่มตัวใหญ่เพียงแค่ยังไม่เท่าเส้นผม1เส้นของขนาดความยักย์ของสิ่งมีชีวิตที่โดนผนึกไว้เลยทันใดนั้นหินชั้นบนก็มีรอยร้าวและแยกออก

 

"พี่ชายวิ่งเร็ว" เสียงของเด็กผู้หญิงที่คุ้นเคยแต่จำไม่ได้ว่าเจอที่ไหนดังเข้ามาในหัวแต่กว่าจะขยับตัวรอยแยกก็มาถึงที่ขอเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ทำให้เสียการทรงตัวและตกลงไปในรอยแยก

 

มันอาจจะเป็นความซวยระดับมหากาฬของผมเลยก็ได้นะที่ดันมาเจออะไรแบบนี้ในที่แบบนี้อืมตายแน่กู เด็กหนุ่มคิดแบบนี้

 

ในขณะที่เด็กหนุ่มตกลงไปในรอยแยกเศษหินตกตามเด็กหนุ่มลงมาตกลงไปที่พื้นและกระจายออกเป็นเสี่ยงๆเด็กหนุ่มตกลงบนเส้นผมของสิ่งมีชีวิตขนาดยักย์รูปร่างคนทำให้รอดจากความตายมาได้แต่เศษหินก็ทำให้ได้รับดาเมจไม่ใช่น้อยเด็กหนุ่มพยายามเกาะเส้นผมของสิ่งมีชีวิตไม่ทราบที่มาที่ไปนี้และปีนขึ้นมาจนถึงบนสุด

 

"เฮ้อ... เกือบตายแล้วกู" เด็กหนุ่มพูดลอยๆ

 

"แต่เมื่อกี้เสียงใครวะ" ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังสับสนสิ่งมีชีวิตขนาดยักย์ก็เริ่มขยับตัว รอบข้างสั่นไหวเหมือนแผนดินไหวเพราะขนาดตัวของสิ่งมีชีวิตมีขนาดใหญ่มากทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนมหึมาและก็หยุดไป

 

"เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กอ่อนแอแกบังอาจมายืนอยู่บนหัวข้างั้นเหรอ" แล้วก็เอามือขวาค่อยๆยกขึ้นแล้วจับเด็กหนุ่มกำเอาไว้

 

"ข้าต้องการพลังมากกว่านี้เจ้าผู้อ่อนแอแกจงดีใจซะที่จะได้มาเป็นส่วนหนึงของผู้แข็งแกร่งอย่างข้า ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า" สิ่งมีชีวิตขนาดยักย์พูดออกมาราวกับว่าตนเองคือผู้แข็งแกร่งและไม่รอช้าค่อยเอาเด็กหนุ่มเข้ามาใกล้ๆปากขึ้นเรื่อยๆเพื่อหวังจะกินเด็กหนุ่ม

 

"ไม่ๆๆๆๆๆๆ อย่าาาาาา เชี้ยเอ้ยยยย" เด็กหนุ่มยกมือซ้ายป้องหน้าตนเองโดยไม่ตั้งใจทันใดนั้นก็มีเปลวไฟสีฟ้าออกมาจากมือของเด็กหนุ่มพุ่งเข้าไปในปากของสิ่งมีชีวิตยักย์ (ตุ้มม) เสียงดังสนั่นที่เกิดจากเปลวไฟกระทบกับด้านในของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ทำให้รอบๆเกิดระเบิดและเสียงดังไปทั่ว

 

"ไฟ!?" ○_○ เด็กหนุ่มทำหน้างงเพราะไฟที่ออกมาจากมือของตัวเองพร้อมกับแรงระเบิด

 

 

------------

 

3 ตอนแล้วครับตอนนี้เปลี่ยนสไตล์การเขียนนิดหน่อย นิดป่าวหว่า แต่สั้นอยู่ดี หลายๆคนคงคิดว่าเชี้ยไรเนี่ย ปมเก่ายังไม่แก้ปมใหม่มาอีกละ ใจเย็นๆกันนะครับพึ่งเริ่มไปนิดเดียวเองเดี๋ยวค่อยๆแก้ปมไปนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น