คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6: ซ่อนความเจ็บปวด [1]

ชื่อตอน : บทที่ 6: ซ่อนความเจ็บปวด [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 08:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6: ซ่อนความเจ็บปวด [1]
แบบอักษร

 

 

เขาเกลียดที่สุดคือการเป็นผู้แพ้กับการถูกหักหลัง! 

รณภพมีปัญหาเรื่องงานหลายอย่าง ราวกับกำลังถูกคนบางกลุ่มกลั่นแกล้ง อย่างเช่นเรื่องล่าสุดที่มีปัญหาก็คือโครงการใหม่แกะกล่องที่ยื่นเข้าที่ประชุมผ่านแล้วขั้นแรกเหลืออนุมัติวงเงินก้อนแรกมาใช้จ่าย เขาเล็งที่ดินแปลงงามติดชายหาดหัวหินไว้ คุยกันรู้เรื่องแล้วแต่จู่ๆ เมื่อวานเจ้าของที่ดินกลับโทรมาขอยกเลิกการเจรจาทั้งหมดเพราะมีคนให้เยอะกว่า ที่ดินราคาตั้งหลายสิบล้านเป็นไปไม่ได้หรอกจะตกลงกันเร็วขนาดนี้ รณภพจึงคิดว่าต้องมีคนรู้แผนเขาแน่ถึงตัดราคา 

‘คุณภพโทรมาจังหวะเดียวกับรสกำลังโทรไปพอดีเลย เรื่องที่คุณภพให้ไปสืบรสได้คำตอบมาเรียบร้อยแล้วค่ะ เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดว่าคนที่สนใจที่ดินแปลงนั้นก็คือคุณฐานัส แถมโครงการที่เขาจะทำยังบังเอิญเหมือนคุณภพทุกอย่างยิ่งกว่าก็อปปี้แล้วกดวาง รสว่านะคะ เป็นไปได้ยากมากที่คุณฐานัสจะรู้ข้อมูลของเราละเอียดขนาดนี้’ 

“ตอนนี้ไอ้ฐานัสมันอยู่ที่ไหน กลับกรุงเทพหรือยัง” 

‘คุณฐานัสเพิ่งจะเข้าไปคุยกับเจ้าของที่ดินเมื่อวาน ยังไม่ทราบแน่ชัดว่ากลับกรุงเทพหรือยัง รสจะตามข่าวให้นะคะ’ 

“จับตามองมันกับเลขาของมันไว้ให้ดี มีเรื่องอะไรคืบหน้าก็รีบโทรมารายงาน” กล่าวจบรณภพก็เอื้อมปลายนิ้วไปกดตัดสาย มีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่เขาแฉลบไปมองหน้าเฟื่องลดาราวกับจะจับผิดว่าหล่อนสืบเรื่องโครงการของเขาไปรายงานให้ไอ้ฐานัสรู้หรือเปล่า แต่ก็คิดได้ว่าเฟื่องลดาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายบริหารและพัฒนาโครงการ ไม่น่าจะรู้เรื่อง เขาเลิกจับผิด เบือนใบหน้ากลับมามองท้องถนนที่รถเริ่มเยอะขึ้นมาแล้ว 

“จะจับมันก็รีบจับไว้ให้มั่นล่ะ โอกาสที่มันจะขึ้นมาเป็นผู้บริหารคนใหม่ เทียบกับฉันแล้วมีเปอร์เซ็นน้อยมาก น่าจะสัก 2-3% แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย ช่วงนี้ผลงานมันเข้าตากรรมการ มีผลงาน มีคนชอบ แม้กระทั่งพ่อฉันยังชมว่ามันทำงานเก่งเลย น้ำหน้าอย่างเธอจะชอบมันก็ไม่แปลก!” 

“แต่เฟื่องคิดว่าคุณภพเก่ง และเหมาะสมมากกว่าเขาเยอะนะคะ คุณไม่น่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบเลย” เฟื่องลดาตอบจากใจจริง มองตาให้เขามั่นใจในตัวเองมากกว่านี้ไม่อยากให้เขาเสียจุดยืนเพราะเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ แม้จะทำงานกันคนละแผนกแต่เฟื่องลดารู้ว่าข้างบนพวกเขาต่างทำงานหนัก แข่งขันกันตามกติกาที่ท่านเจ้าสัวตั้งเอาไว้ว่าจะยกตำแหน่งประธานให้ผู้ที่เหมาะสม และท่านเคยพูดว่ารณภพยังไม่คู่ควร หล่อนเป็นคนนอกได้ยินเข้ายังตกใจ แล้วเขาในฐานะลูกชายคนเดียวของท่าน เป็นผู้สืบทอดสายตรงของตระกูลจะไม่เสียใจได้ยังไง เขาทำงานหนัก เครียด ห้องนอนของเราอยู่คนละฝั่งบางคืนเดินออกไปรับลมนอกระเบียงยังเห็นอยู่เลยว่าไฟห้องนอนเขายังเปิดไว้แม้จะดึกดื่น 

“คิดว่าพูดแค่นี้แล้วฉันจะยอมเลิกเกลียดเธองั้นเหรอ” 

เฟื่องลดาไม่ได้มองหน้า ส่ายศีรษะไปมา 

“รู้แล้วก็ดี! นั่งเงียบๆ ถ้าฉันไม่ถามก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาชวนคุย” ตัดจบไปเท่านั้น รณภพรู้สึกเบื่อและเสียเวลาชีวิตมากเวลาคุยกับเจ้าหล่อน ซุปเปอร์คาร์คันนี้ครองความเร็วสูงอันดับต้นๆ ของโลกและมีระบบความปลอดภัยเป็นเลิศ ขับง่าย ขับสนุก เร่งความเร็วมากแค่ไหนก็ยังสามารถควบคุมรถได้สบายๆ รณภพชอบซื้อรถพวกนี้มาเก็บสะสม ขับรถออกจากกรุงเทพได้สักพักเขาหันไปมองเบาะข้างๆ หลายครั้ง เห็นหล่อนสงบปากสงบคำได้จริงก็เริ่มจะหงุดหงิด  

รณภพหยุดพักรถครึ่งทางก่อนเข้าเส้นอำเภอเขาย้อยเพื่อแวะซื้อกาแฟ ใช้เฟื่องลดาเช่นเคย ส่วนเขาเดินตัวปลิวไปนั่งรอดั่งคุณชาย ทั้งสองคนเดินทางมาถึงอำเภอหัวหินก่อนสิบโมง ยังเหลือเวลาอีกราวสองชั่วโมงกว่ารถตู้ของบริษัทจะมาถึง เขายังไม่เข้ารีสอร์ตตรงไปยังบ้านหลังของชายคนหนึ่งที่เขาแวะมาหาสองครั้งแล้ว เข้าไปข้างในได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี เขาขอเจรจาราคาใหม่ 

“ที่จริงราคาที่คุณภพเสนอมาไม่ได้น้อยหรอกนะครับ แต่ที่ดินของผมมีนักลงทุนสนใจหลายคน ผมในฐานะเจ้าของที่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้” 

“ครับ ถ้าคุณไม่สะดวกใจจะขายให้ผมก็ไม่เป็นไร เพราะผมยังเล็งที่ดินแปลงอื่นของจังหวัดอื่นไว้อีกหลายแปลง จะไม่พูดมากตื้อมากให้คุณลำบากใจ แต่ถ้าคุณขายไม่ได้และยังต้องการขายให้ผมในราคาที่เคยตกลงกันไว้ ก็ไว้ติดต่อมานะครับ” 

“เอ่อ… แต่ถ้าคุณภพให้เราเพิ่มอีกสักล้านสองล้านเราอาจจะเปลี่ยนใจขายที่ดินให้คุณก็ได้นะครับ ผมพร้อมทำสัญญามัดจำ” 

“ไม่ดีกว่าครับ ราคาที่ผมเสนอให้เต็มที่แล้วจริงๆ ยังไงผมก็ขอตัวกลับเลยนะครับ วันนี้แค่ตั้งใจแวะเข้ามาพูดคุยให้คุณเห็นว่าผมจริงจัง”  

แววตาบวกอากัปกิริยาเขาไม่ออกอาการเลยสักนิดว่าอยากได้ที่ดินมากจนเกินไป เขามีราคาในใจเสนอออกไปก็สุดแล้วแต่เจ้าของที่ดินจะขายให้ไหม รณภพไม่ได้ติดต่อผ่านนายหน้า สมัยนี้สืบหาเจ้าของที่ง่ายนิดเดียว เจ้าของก็กระตือรือร้นอยากขาย มาลังเลตอนหลัง รณภพหงุดหงิดมากขับรถเงียบๆ มาตลอดทางจนกระทั่งถึงรีสอร์ต “ไปเช็คห้องพักให้หน่อยสิ มีว่างหรือเปล่า ขี้เกียจขับรถกลับ” 

“คุณภพพักห้องเฟื่องก็ได้ค่ะ เฟื่องจะไปขอนอนกับคุณโสม” 

“รำคาญ บอกให้ทำอะไรก็รีบไปทำเถอะน่า!”  

 

 

 

 

ปากร้ายมากค่ะคุณ!!  

ขอบคุณที่แวะมาอ่านน้าา >< 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น