Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 17:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

ตัดมาตอนเช้า ฉันตื่นประมาณเจ็ดโมงกว่า จึงรีบลุกอาบน้ำแต่งตัวเพราะทำงานวันแรกไม่อยากไปสาย เสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องตรงมาที่ป้ายรถเมย์สายที่ผ่านร้านกาแฟพี่เฟรม นั่งรอประมาณสิบนาทีรถเมย์สายนั้นก็มา ฉันมาถึงที่ร้านประมาณแปดโมงกว่าจึงรีบเดินเข้าไปในร้านทันที ได้เจอกับพี่พนักงานคนที่เจอเมื่อวาน ชื่อพี่อันกำลังจัดของอยู่ ฉันจึงเข้าไปช่วยจัดของจนเสร็จ จากนั้นพี่อันก็สอนงานทุกอย่างว่าต้องทำอะไรบ้าง

"มิลล์.." ในขณะที่ฉันเรียนรู้งานจากที่อัน มีเสียงคนเข้ามาใหม่นั่นคือพี่เฟรมนั่นเอง

"คะ..?" ฉันจึงหันไปมองพี่เฟรมที่กำลังเดินตรงมาที่ฉัน

"ตามพี่ไปที่ห้องด้านหลังด้วยนะ..พี่อันครับผมฝากหน้าร้านด้วยนะครับ.."

"ได้จ้า.."

"ป่ะ.."

พี่เฟรมพูดพลางเดินมาหยุดตรงอยู่หน้าฉัน ก่อนจะหันไปพูดกับพี่อัน แล้วเดินนำฉันไปด้านใน ฉันเองก็เดินตามหลังพี่เขาไปติดๆ พอถึงห้องนั้นฉันจึงให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับพี่เฟรม

 

"พี่ถามตรงๆเลยนะ.."

"คะ.ค่ะ.."

"พ่อของมิลล์..ชื่อ บดินทร์ ใช่ไหม.."

"ค่ะ.."

"แล้วตอนนี้ท่านอยู่ไหน.."

"ท่านเสียเมื่อสามปีที่แล้วค่ะ.."

"ครับ..พี่เสียใจด้วยนะ"

"ค่ะ..พี่ถามทำไมหรอคะ.."

"เปล่าหรอก..พี่แค่ถามเฉยๆ..ไปทำงานได้แล้วไป.."

"ค่ะ.."

ฉันคิดว่าพี่เขาต้องมีอะไรปิดบังฉันแน่ๆ ทำไมต้องถามถึงพ่อของฉันแค่คนเดียว ฉันเดินไปพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย พอถึงหน้าเคาท์เตอร์จึงเดินเข้าไปช่วยพี่อันเสิร์ฟกาแฟ เพราะตอนนี้มีลูกค้าทยอยเข้ามากันแล้ว

 

"อ้าว..เธอที่มากับสิงห์วันนั้นนี่เอง..คิดว่าใคร.." ในขณะที่ฉันเสิร์ฟกาแฟในโต๊ะที่มีผู้หญิงสองคนกำลังนั่งอยู่ มีเสียงเอ่ยทักขึ้นมา ฉันวางกาแฟบนโต๊ะเสร็จ จึงเงยขึ้นมามองหน้าเธอแต่ดันถูกคนตรงหน้ายิ้มเหยียดให้

"..." ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป พอกำลังจะหมุนตัวเดินมาทำงานต่อ กลับต้องชะงักทันที

"ถูกเขี่ยทิ้งแล้วหรอ..ถึงได้มาเป็นพนักงานเสิร์ฟ.." ฉันไม่ได้หันไปมอง ได้แต่กำมือแน่นเข้าหากันและบอกกับตัวเองให้ใจเย็นๆ พอกำลังจะก้าวขาไปต่อ

"เดี๋ยว..!" ครั้งนี้ฉันหันกลับไปมองหน้าเธอ

 

ซ่าา..

เธอลุกขึ้นพลางหยิบแก้วกาแฟมาสาดใส่ตัวฉัน ดีนะที่เป็นกาแฟเย็นไม่อย่างนั้นสภาพตัวเองคงดูไม่ได้แน่ๆ ตอนนี้ก็เช่นกันตามตัวเปียกมอมแมมไปหมด

"เห้ย..! มิลล์..!/น้องมิลล์..!" เสียงคนในที่นี้ต่างก็ตกใจเมื่อเห็นการกระทำเมื่อสักครู่

"อุ้ย..ขอโทดนะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจ.." เธอเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มเหยียด

"คุณมาทำแบบนี้ทำไม.." พี่เฟรมเดินมายืนข้างฉันพลางเอ่ยถามผู้หญิงคนนั้นไป ส่วนพี่อันหยิบผ้ามาคลุมให้ฉัน เพราะฉันสวมเสื้อสีขาวเวลาโดนน้ำจะทำให้เห็นด้านในชัด

"แหม๋..เฟรม จะอะไรนักหนาก็แค่พนักงานคนเดียว.." เธอกับพี่เฟรมคงจะรู้จักกัน ถึงได้เรียกชื่อพี่เฟรมแบบนั้น

"แต่นี่มันร้านของผม..แล้วนี่ก็พนักงานของผม..คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้..!" พี่เฟรมเริ่มพูดเสียงดังขึ้น

"แพรเป็นลูกค้านะ..พูดกับแพรแบบนี้ได้ยังไง.." เธอหันไปคุยกับพี่เฟรม

"ลูกค้าแบบนี้..ผมไม่รับ...เชิญ.."พอพี่เฟรมตอบกลับไป เธอหน้าเจื่อนทันที

"มึงกลับเถอะ..คนมองกันใหญ่แล้ว.." เพื่อนของเธอเดินเข้ามาจับแขนพลางเขย่าเล็กน้อย

"ฝากไว้ก่อนเถอะ.." เธอหันมองหน้าฉันสีหน้าที่กำลังโกรธ ก่อนจะสบัดก้นเดินออกจากร้านไป

"ต้องขอโทษทุกคนด้วย..ที่ต้องเสียมารยาท..เชิญตามสบายเลยนะครับ..พี่อัน..หาเสื้อให้มิลล์เปลี่ยนด้วยครับ.." พี่เฟรมหันไปบอกกับลูกค้าที่นั่งอยู่ในร้าน ก่อนจะหันมาบอกกับพี่อัน

"ป่ะ..น้องมิลล์"

"ค่ะ.."

ฉันจึงเดินเข้าไปด้านหลังร้านเพื่อที่จะไปล้างเนื้อล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อที่พี่อันเอามาให้ พอออกมาจากห้องน้ำก็พบกับพี่เฟรมที่กำลังยืนรอหน้าประตูห้องพัก

"เราไปมีเรื่องอะไรกับแพร.."

"เอ่อ..คือ.."

"ไม่ต้องบอกหรอกครับ..แต่พี่อยากจะเตือนเราไว้..ว่าเธอร้ายมาก..คงไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ๆ.."

"ขอบคุณนะคะ.."

"ครับ..ไปช่วยพี่อันด้านนอกเถอะ.."

"ค่ะ.."

พี่เฟรมเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่น ทั้งคำพูดการกระทำพี่เขาดูอ่อนโยนมาก ต่างจากผู้ชายอีกคนที่ชอบทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ พูดถึงเขาทีไรรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลยค่ะ

วันนี้ลูกค้าไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่พี่อันบอกว่าลูกค้าจะเยอะวันเสาร์อาทิตย์ เยอะจนไม่มีเวลาทานข้าวเลยทีเดียว เมื่อถึงเวลาเลิกงานทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับมาที่พักของตัวเอง ตอนแรกพี่เฟรมจะมาส่งแต่ฉันปฏิเสธพี่เขาไป พอมาถึงห้องก็รีบอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย ข้าวปลาไม่กินเพราะตอนนี้ง่วงมากค่ะ พอกำลังเคลิ้มหลับกลับรู้สึกเสียวๆเหมือนมีอะไรเย็นมาถูกับส่วนนั้นของฉัน

"แผล่บๆๆ..แผล่บๆๆ..จ๊วบๆๆ"

 

"อื้มม..ซี้ดด.."

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น