ณวดี / B.crazy'

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[FXXX IRE] CHAPTER 5: พรหมจรรย์ไร้ค่า [NC25+++]

ชื่อตอน : [FXXX IRE] CHAPTER 5: พรหมจรรย์ไร้ค่า [NC25+++]

คำค้น : แค้น โหด หื่น เลว ชั่ว สารเลว เหยื่อ น่าสงสาร ดาร์ก ดราม่า คาร์ล มาหยา 18+ 20+ 25+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 02:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
[FXXX IRE] CHAPTER 5: พรหมจรรย์ไร้ค่า [NC25+++]
แบบอักษร

CHAPTER 5: พรหมจรรย์ไร้ค่า

 

 

“กรี๊ดดด!!!!!”

ฉันร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดปานจะขาดใจ เมื่อคุณคาร์ลดันแท่งเอ็นอวบหนาของเขาเข้ามาในตัวฉันอย่างแรงโดยไร้ซึ่งการเล้าโลมและบอกกล่าว 

ตอนนี้ฉันรู้สึกราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง รวดร้าวไปทั้งตัวและใจ ไม่มีเหลืออีกแล้วสิ่งที่มีค่าในตัวฉัน ในเมื่อเขาเพิ่งทำลายมันจนขาดสะบั้นไม่เหลือชิ้นดี

“จะ...เจ็บ ฮือ ฮึก” ความเจ็บปวดทำให้ฉันแทบไม่มีแรงเปล่งเสียง เสียงที่ฉันพยายามเปล่งออกไปถึงได้สั่นเครือและแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน 

“เจ็บเหรอ?” เขาเอียงหน้ามองฉันแล้วยิ้มมุมปากอย่างเลือดเย็น

“นั่นแหละ สิ่งที่ฉันต้องการ!”

“ฮึก! อื้อ!!!” ฉันร้องอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง เมื่อเขาพูดจบแล้วขยับเข้าออกช้าๆ แต่กดเน้นหนักๆทุกจังหวะ ราวกับจงใจให้ร่างกายฉันได้ซึมซับทุกความเจ็บปวดที่เขากำลังสาดใส่เข้ามา

“คุณคาร์ล ฮึก” 

ฉันมองหน้าเขาสลับกับก้มมองเลือดสีแดงสดที่ไหลลงมาตามขาอ่อนฉันด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว ความเจ็บปวดทรมานที่จู่โจมฉันอยู่ตอนนี้มันคล้ายกับมีดแหลมที่กำลังจ้วงแทงฉันรัวๆเพื่อหมายปลิดชีวิตก็ไม่ปาน ฉันไม่รู้ ไม่รู้ว่าทำไมชีวิตถึงต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ ฉันไปทำอะไรผิดนักเหรอ ฟ้าถึงต้องพรากพ่อแม่ฉัน พรากความสุขและทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน แล้วยัดเยียดชะตากรรมอันโหดร้ายให้ฉันแทน

“เพิ่งรู้นะว่าเธอยังซิง แต่น่าเสียดาย ที่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเยื่อบางๆแถมยังไร้ค่านั่นของเธอเลย” คุณคาร์ลยิ้มมุมปากมองฉันอย่างเลือดเย็นอย่างเดิม เพิ่มเติมคือเขาขยับเข้าออกเร็วขึ้นอย่างไม่คิดจะลดละความรุนแรง

ผับๆๆๆๆๆๆ...!!!!!

เสียงกระแทกเข้าออกดังลั่นห้อง แน่นอน ฉันเจ็บปางตาย แต่มันร้องไม่ออก ทั้งคำพูดและการกระทำของเขามันบั่นทอนเรี่ยวแรงกายและเรี่ยวแรงในการหายใจ ตอนนี้ฉันทำได้แค่กัดฟันอดทนเท่าที่จะทนได้ แต่เมื่อไหร่ที่ทนไม่ได้ ฉันก็แค่ไม่ต้องหายใจ

“ทำไมถึงเงียบ ไม่ร้องอ่ะ ร้องออกมาดิ!” ในขณะที่เขากำลังกระแทกเอวเข้าหาฉันอย่างพอใจ อยู่ๆเขาก็เหมือนอารมณ์เสียขึ้นมา

“ฉันบอกให้ร้องไง! ร้องดิวะ!!!” คราวนี้เขาตวาดฉันจนฉันสะดุ้ง บ่อน้ำตาก็ยิ่งทะลัก แต่ฉันร้องไม่ออกจริงๆ มันเจ็บจนสั่งการร่างกายไม่ได้อีกแล้ว

“ตกลงจะไม่ร้องใช่มั้ย ได้! งั้นถ้าตายคาคxxฉัน ก็อย่ามาโทษฉันละกัน เพราะฉันจะถือว่าฉันกำลังเอาอยู่กับท่อนไม้ แล้วท่อนไม้มันก็ไร้เสียง...ไร้ความรู้สึก!” ประโยคท้ายเขาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉันแล้วกัดฟันพูด ก่อนเขาจะใช้มือข้างนึงขยุ้มผมที่ท้ายทอยฉันแล้วกระตุกให้หน้าฉันเงยขึ้นมองเขาอย่างแรง 

ส่วนมืออีกข้างเขาใช้มันบีบเต้านมฉันราวกับอยากจะให้มันแหลกติดมือเขาไปพร้อมๆกับเร่งเร้าจังหวะด้านล่างให้ดิบเถื่อนรุนแรงขึ้นกว่าเดิมไม่รู้กี่ร้อยเท่า

ผับๆๆๆๆๆๆๆ...!!!!!

“โอ้ว มันส์ชิบหาย เพิ่งรู้ว่าเอากับท่อนไม้นี่ก็มันไปอีกแบบ” เขาบอกพลางกระแทกรัวๆต่อไปอย่างสาแก่ใจ ในขณะที่ฉันเจ็บเหมือนจะขาดใจ ความตายกำลังย่างกรายเข้ามาหาฉันทุกวินาที

“ฮึก อื้อ!” ฉันไม่แน่ใจว่าอยู่ๆทำไมเสียงฉันมันถึงเล็ดลอดออกมาอีกครั้ง ฉันรู้แต่ว่าฉันทรมานจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว 

“อ้าว ร้องได้แล้วเหรอ แต่มันไม่ทันแล้วว่ะ เสียใจด้วยนะคุณหมอ” เขาบอกแล้วยิ้มมุมปากอย่างสาแก่ใจเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือจังหวะกระแทกที่มันรุนแรงขึ้น นอกจากนี้เขายังใช้ปากขบกัดดูดดึงซอกคอและหน้าอกฉันอย่างบ้าคลั่ง คล้ายกับจงใจจะทวีความทรมานให้ฉันยิ่งเจ็บปวดทุรนทุราย

เป็นอย่างนั้นอยู่เนิ่นนานจนกระทั่งเขาครางอย่างเสร็จสมและสาแก่ใจ เขาถึงได้ถอนกายออกจากฉันแล้วเหวี่ยงตัวฉันให้ล้มลงกับพื้นอย่างไร้ปรานี 

แน่นอน ฉันอยากลุกแล้วไปให้พ้นจากตรงนี้ แต่เพราะร่างกายมันบอบช้ำจนเกินจะทน ฉันถึงทำได้แค่กึ่งนั่งกึ่งนอนจมกองน้ำตากับรอยเลือดจางๆด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส 

ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงไม่ตายๆไปซะ ทำไมถึงยังลืมตาอยู่ ทั้งๆที่รู้ว่าถ้าลืมตาก็ยังต้องเจ็บ เจ็บกับความโหดร้ายที่ถูกยัดเยียดให้โดยไม่รู้เลยว่าอะไรเป็นอะไร ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้ ทำไมเขาถึงต้องทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชและไร้ค่าแบบนี้ ทำไมกัน

“หมดสภาพเลยเหรอ นี่เพิ่งยกเดียวเอง” คุณคาร์ลเหยียดมองฉันพลางดึงกางเกงกลับขึ้นมาใส่อย่างไม่ทุกข์ร้อน ใช่สินะ ความเจ็บปวดของฉันคือสิ่งที่เขาต้องการ และเขาก็ได้มันไปแล้ว ได้ไปแล้วทุกอย่าง ได้ไปแม้กระทั่งสิ่งที่มีค่าที่สุดของลูกผู้หญิงอย่างฉัน แต่สำหรับเขา พรหมจรรย์ของฉันมันไม่มีค่าไม่มีความหมายอะไรเลย ก็แค่เยื่อบางๆที่เขาจงใจทำให้ขาดสะบั้นลงเพียงเพื่อสนองความสะใจ

“คุณ ฮึก คุณพอใจแล้วใช่มั้ย” ฉันพยายามฝืนความเจ็บปวดแล้วเอื้อมมือไปหยิบชุดของฉันที่ตอนนี้ขาดวิ่นมาปกปิดร่างกาย พร้อมๆกับค่อยๆขยับตัวให้นั่งแม้จะยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าถามเขาทั้งเสียงสั่นๆและน้ำตาที่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลเลย

“ถ้าพอใจแล้ว ฮือ ฮึก ก็ช่วยบอกฉันที ว่าฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงต้องทำร้ายฉันถึงขนาดนี้ ทำไมต้องทำลายชีวิตฉันแบบนี้”

“ทำลายชีวิตเหรอ” เขาสวนกลับมาทันที พลางติดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งหยิบขึ้นมาสวมใส่

“ยังหรอก นี่ยังไม่ถึงขั้นนั้น ชีวิตเธอมันยังไม่ย่อยยับมากพอ แต่ถ้าต่อจากนี้ล่ะก็...ไม่แน่” เขายิ้มมุมปากมองฉันด้วยสายตาที่ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด ก่อนเขาจะเสมองไปทางประตูหลังจากหยิบเสื้อสูทขึ้นมาใส่ทันทีที่ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนครบ

“พวกมึง เข้ามา!” เสียงเรียกลูกน้องของเขาทำฉันตกใจอีกระลอก 

“นะ...นั่น นั่นคุณทำอะไร” ฉันถามเสียงสั่น พลางกระชับชุดที่ขาดวิ่นให้ปกปิดร่างกายที่ล่อแหลมให้มิดชิดขึ้นด้วยท่าทีหวาดหวั่น

“เรียกคนของฉันไง ฉันอิ่มแล้ว อยากแบ่งให้ลูกน้องกินต่อ เมื่อกี้พวกมันได้แค่ยืนฟังเสียงเธอกับฉันเอากัน ป่านนี้คxxคงแข็งจนไม่รู้จะแข็งยังไง”

“หมายความว่าไง” ฉันถามกลับไป ในสมองก็เริ่มระลึกได้ถึงคำพูดเขาเมื่อกี้

‘ยังหรอก นี่ยังไม่ถึงขั้นนั้น ชีวิตเธอมันยังไม่ย่อยยับมากพอ แต่ถ้าต่อจากนี้ล่ะก็...ไม่แน่’

“อย่าบอกนะว่าคุณ...คุณจะ...”

แอ๊ด...

อยู่ๆเสียงประตูเปิดก็ทำเอาเส้นเสียงของฉันชะงักกึก แต่ในหัวยังคงถูกย้ำเตือนด้วยความหวาดกลัว เมื่อคิดได้ว่าเขาจะให้บรรดาลูกน้องท่าทางโหดเหี้ยมของเขามาช่วยกันทำลายชีวิตฉัน

“นายครับ” เสียงเรียบนิ่งชวนขนลุกของลูกน้องเขาที่ดังขึ้นส่งผลให้ระดับการเต้นของหัวใจฉันมันผิดปกติอย่างรุนแรง ในขณะที่คุณคาร์ลกระตุกยิ้มมองฉันอย่างพอใจ

“หึ พวกมึงเข้ามาเร็วทันใจดีว่ะ งั้นก็เริ่มเลยดิ เอายัยนี่ให้กูดูที กูโคตรอยากดูหนังสด” เขาบอกโดยไม่ได้หันมองลูกน้อง แต่มองฉัน ฉันที่กำลังสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“มะ...ไม่ ไม่นะคุณคาร์ล อย่า ขอร้อง”

“งั้นก็ร้องดิ ร้องให้ลั่นเลยนะ ฉันจะยืนดูอยู่ตรงนี้ จะว่าไปแล้ว... ยืนดูเธอมีผัวทีเดียวพร้อมกันเป็นสิบนี่คงได้อารมณ์สุดๆไปเลยว่ะ ได้เห็นเธอโดนแทงจนพรุนต่อหน้าต่อตา...” เขายังคงมองฉันด้วยรอยยิ้มและสายตาเลือดเย็นแกมสาแก่ใจ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องเป็นเชิงบอกให้เริ่ม

“ครับนาย” ลูกน้องหน้าตาโหดเหี้ยมของเขาพยักหน้าตอบรับ ก่อนทุกสายตาของชายชุดดำนับสิบจะพร้อมใจกันจ้องมองมาที่ฉันพร้อมกับเดินเข้ามา

“มะ...ไม่ ไม่นะ ยะ...อย่า อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา!” ฉันกุมชุดที่ปิดร่างกายเอาไว้แน่น พลางขยับหนีอย่างลนลานด้วยน้ำตาที่ไหลทะลัก หวังอย่างเดียวให้ตัวเองรอดจากเงื้อมมือปีศาจร้ายพวกนั้น แต่โซ่ที่ล่ามไว้ทำให้ฉันขยับหนีไปได้ไม่เท่าไหร่ก็จำต้องถูกตรึงอยู่กับที่ ยืนยันว่าทางรอดที่ฉันหวังมันไม่มี

“ฮือ ฮึก ไม่ ไม่ ได้โปรด ฉันขอร้อง อย่า อย่าเข้ามา” เมื่อหมดทางหนี ฉันจึงเหลือแค่ทางเลือกสุดท้ายคือขอร้องอ้อนวอนด้วยสภาพที่น่าเวทนาและหวาดกลัวสุดขีด แต่ดูเหมือนคนพวกนั้นไม่ได้คิดจะเปลี่ยนใจเลย พวกเขายังเดินเข้าหาฉันด้วยท่าทีคุกคาม

 

 

........................................................

ตอนหน้าไรท์ขออนุญาตติดเหรียญนะคะ เปย์เหรียญกันเยอะๆได้นะ ไรท์ไม่หวง55

อย่าเพิ่งเทกันน๊าา 

หวังว่ารีดจะช่วยลุ้นกันต่อออ

###อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้โคตรดราม่าและดาร์กมากกกกกก(ก.ไก่ล้านตัว) พระเอกเลวสุดในสามโลก(มั้ง55) ใครสายนี้กรูกันเข้ามาเลยจ้าา คุณคาร์ลจะไม่ทำให้ผิดหวัง แต่คุณคาร์ลจะใจร้ายขนาดให้ลูกน้องรุมเมียตัวเองก็ได้เหรอออ เอาเป็นว่าตอนหน้ารีดอย่าลืมเตรียมปืนมายิ่งอิคุณคาร์ลด้วยนะ ตัดมันออกจากกองมรดกซะ!!! 

เจอกันตอนหน้าค่าาา ไม่มาตามนัดอดยิงหัวอิคุณคาร์ลไม่รู้ด้วยนะ ไม่มีให้ให้ยิงย้อนหลังด้วย55 ล้อเล่นค่าา รักรีดน๊าา จุ๊ปๆ😘💞

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น