ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ ของเล่นชิ้นใหม่ของควีน

ชื่อตอน : บทนำ ของเล่นชิ้นใหม่ของควีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2562 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ ของเล่นชิ้นใหม่ของควีน
แบบอักษร

บทนำ 

“อ๊ากกก!!!”

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของเปรมดังก้องไปทั่วบริเวณโกดังร้างริมทะเลเมื่อเจ้าตัวถูกชายร่างโตใช้เท้ากระทืบฝ่ามือของเขาอย่างแรง ขณะที่คนสั่งการยั่งคงนั่งไขว่ห้างลุกขึ้นเดินตรงไปยังผู้ชายตรงหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“คุณกล้าดียังไงมาลอบยิงพ่อของฉัน”

เสียงเย็นเยียบของหญิงสาวร่างโปร่งดังขึ้นก่อนที่ชายร่างโตจะถอยออกไปให้เธอเข้าไปหาเปรมได้สะดวก ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปดึงผมของเปรมขึ้นจนเจ้าตัวจำต้องเงยหน้าขึ้นตามแรงดึงอย่างไม่อาจขัดขืน 

“สมควรแล้วที่แกจะโดนแบบนี้”

เปรมยิ้มเหยียดด้วยน้ำเสียงขื่น ทำให้คนสั่งการยกยิ้มแล้วพ่นลมหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วใช้เท้าที่สวมรองเท้าส้นเข็มเตะอัดท้องเปรมเข้าเต็มแรง 

“อ่อก...”

เปรมลงไปนอนตัวงออยู่บนพื้นด้วยความเจ็บและจุก

“ฉันถามดีๆ ค่ะคุณเปรม ตอบดีๆ ก็ไม่โดนอะไรแบบนี้แล้ว ฉันถามว่าคุณมาลอบยิงพ่อฉันทำไม”

ควีนก้มลงไปหาเปรมอีกครั้งก่อนเอื้อมมือไปรั้งคอเสื้อเปรมขึ้นมา

“ตอบ!!”

“หึ...แกไม่รู้จริงเหรอบ้านแกทำอะไรกับบ้านพวกเราไว้ พ่อแกทำบ้านฉันล้มละลายแล้วยังบอกว่าพ่อฉันยักยอกเงินบริษัทจนแม่ต้องเลิกกับพ่อ แล้วสุดท้ายพ่อก็ยิงตัวตาย แกคิดว่าไงล่ะ โดนแค่นี้ยังไม่สาสมกับชีวิตครอบครัวที่พังไปหรอก ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต!!!”

“...พ่อฉันไม่ได้เป็นคนทำ”

ควีนตอบเสียงเรียบ

“ทำสิ ลองกลับไปถามดูเป็นไง พ่อทำงานด้วยความสุจริตมาตลอด โดนแบบนี้แกคิดว่าถูกเหรอ ภูมิใจมั้ยกับคำว่าลูกฆาตกร”

“ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามาใส่ร้ายพ่อของฉัน แล้วอีกอย่างเรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันก็คนละเรื่องกัน ในเมื่อคุณยิงพ่อฉันจนตอนนี้อาการสาหัส...ฉันทำแบบนั้นบ้างดีมั้ย”

ควีนยิ้มเย็นๆ ใส่เปรม

“...เลวทั้งโคตร”

สิ้นคำพูดของเปรม ควีนก็ซัดฝ่ามือเข้าแก้มขวาของเขาอย่างจังฉาดใหญ่จนเลือดไหลออกจากมุมปาก 

“อยากตายมากใช่มั้ย...//อย่านะ!!!”

ไม่ทันที่ควีนได้ทำอะไรต่อ ก็ปรากฏร่างเล็กของเด็กสาวอีกคนขึ้น ซึ่งเด็กคนนั้นก็มีหน้าตาละม้ายคล้ายเด็กที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าสวมรองเท้าส้นเข็มของเธอในเวลานี้ ติดที่หญิงสาวคนนั้นเป็นผู้หญิง

“ใครปล่อยให้เด็กคนนี้เข้ามา”

ควีนเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ทำเอาลูกน้องอีกสามคนที่ยืนอยู่ต้องรีบกุลีกุจอไปไล่จับเด็กสาวที่เข้ามาใหม่ให้วุ่น แต่มีเหรอที่เด็กคนนั้นจะยอมอยู่เฉย ด้วยความที่ร่างบางวิ่งไวและเก่งศิลปะป้องกันตัวอยู่บ้างทำให้เธอวิ่งหนีวิ่งหลบมาจนถึงตัวของควีนได้อย่างไม่ยากลำบากนัก

“ปล่อยน้องฉันไปเถอะคุณ”

เด็กสาวพูดพลางเงยหน้ามองคีนด้วยสายตาร้องขอ

“คุณเป็นใคร มาที่นี่ได้ยังไง”

ควีนถามด้วยความสงสัย ดูแล้วหน้าตาละม้ายกับไอ้หมอนี่อยู่เหมือนกัน

“กรุณาปล่อยน้องชายของฉันเถอะค่ะคุณ อย่าทำอะไรเขาเลย”

“ตอบคำถามฉันมาก่อน”

น้ำเสียงของควีนขรึมขึ้นจนปรางค์ผงะไปหนึ่งก้าวอย่างอดกลัวไม่ได้

“ฉันเป็นพี่สาวของเปรม และเพราะฉันใส่เครื่องติดตามไว้ในกระเป๋ากางเกงหมอนั่น ฉันเห็นว่าผิดสังเกตที่เปรมยังไม่กลับบ้านสักที เลยต้องมาตาม”

“เครื่องติดตาม?”

ควีนมองใบหน้าเด็กสาวตรงหน้าเธออย่างทึ่งๆ 

“ออกไปซะปรางค์...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่”

เปรมเอ่ยอย่างไม่พอใจที่พี่สาวมายุ่งวุ่นวายในเรื่องอันตราย ทำให้เด็กสาวที่ถูกเรียกว่าปรางค์ต้องก้มลงไปมองดู ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นน้องชายของเธอที่โดนซ้อมจนเลือดตกยางออก

“เปรม!! เจ็บมากมั้ย ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย น้องฉันไปทำอะไรให้พวกคุณ”

ปรางค์ทรุดลงไปจับเอาใบหน้าน้องชายขึ้นมาก่อนหันมาถามควีนด้วยสีหน้าจะร้องไห้เต็มแก่

“ทำอะไร...น้องของคุณลอบยิงพ่อของฉัน ตอนนี้พ่อฉันอาการโคม่าอยู่ที่ห้องไอซียู...ชัดพอรึยังล่ะว่าทำไมต้องทำแบบนี้”

ควีนตอบด้วยน้ำเสียงขรึม

“...เปรม จริงรึเปล่า”

“...”

“เปรม!!!”

เมื่อเห็นน้องตัวเองไม่ยอมตอบอะไร ปรางค์จึงต้องเรียกชื่อเขาย้ำอีกครั้งด้วยท่าทีที่จริงจัง ทำให้เปรมอดหันมองพี่ชายตัวเองด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป ในขณะที่ควีนเองก็เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของปรางค์ด้วยเช่นกัน

“แต่เพราะพวกมัน...บ้านของเรา...”

เปรมก้มหน้าอู้อี้ตอบ

“ใครสั่งใครสอนให้ใช้วิธีนี้ แล้วไปเอาปืนมาจากไหน...เปรม”

ท่าทางวางอำนาจของหญิงสาวตัวเล็กที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวยิ่งทำให้ควีนมีความรู้สึกสนใจในตัวปรางค์เข้าไปอีก

เธอไม่เคยเจอใคร โดยเฉพาะคนตัวเล็กๆ ที่นิ่งได้ขณะที่อยู่ในช่วงวิกฤติแบบนี้เลย

“คุยกันจบรึยัง”

ควีนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ยัง...เอ่อ...ยังค่ะ”

ปรางค์หันไปเอ่ยกับควีนอย่างไม่เต็มน้ำเสียง แม้จะเคืองเปรมที่ทำเรื่องบ้าๆ โดยไม่ปรึกษาเธอเสียก่อน แต่เธอก็เกรงในอำนาจของควีนอยู่เหมือนกัน

“...ยังไงน้องชายของคุณก็ผิด เรื่องครอบครัวคุณฉันเข้าใจ แต่ที่น้องคุณทำก็เลวระยำเกินไป คุณเข้าใจใช่มั้ย อ้อ แล้วอีกอย่างที่น้องคุณบอกว่าพ่อฉันเป็นคนทำลายครอบครัวคุณ...ฉันก็ไม่เห็นหลักฐานเลยสักอย่าง”

ควีนเอ่ยด้วยสีหน้ามึนตึง ขณะที่กวาดมองสายตาผิดหวังของปรางค์ ก่อนที่ปรางค์จะเอ่ยตอบ

“ฉันเข้าใจ...จริงอยู่ที่น้องฉันทำไม่ถูก แต่ถ้าคุณจะทำร้ายน้องฉันแบบนี้ มันก็ไม่ถูกเหมือนกัน”

ปรางค์ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับควีนอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด แม้จะตัวเล็กกว่ามากแต่ก็ไม่ได้ยี่หระต่อคนตรงหน้าเลยสักนิด

“เจ๋งดีนี่สาวน้อย”

ควีนเอ่ยอย่างพอใจ ไม่เคยเจอเด็กสาวคนไหนใจกล้าเท่านี้มาก่อน ก่อนจะเดินไปปะชิดตัวของปรางค์แล้วยื่นมือไปจับคางคนตัวเล็กกว่าด้วยรอยยิ้มมุมปาก

เปรมตั้งท่าจะเข้าไปหาปรางค์ก็ถูกบอดี้การ์ดจำนวนมากรุมไว้เสียก่อน

“อย่ายุ่งกับพี่ฉันนะ...ปรางค์ กลับไป”

เปรมบอกเสียงหนักแน่น มองหน้าของควีนแล้วใจหายชอบกลว่าเธออาจมีแผนร้ายอะไรที่คาดไม่ถึง

“ถ้าจะตายก็ตายมันทั้งคู่นี่แหละ ไม่มีเปรมพี่ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมแล้ว”

“คุณปรางค์ ฉันชอบในความเด็กขาดของคุณนะ แต่ฉันก็ไม่สามารถปล่อยน้องมึงไปได้...แต่โอเค ด้วยมนุษยธรรมที่มีอยู่น้อยนิดฉันจะไม่ฆ่าหมอนี่”

ควีนไม่เอ่ยเปล่า แต่ยังเดินเข้าไปดึงตัวของปรางค์จนคนตัวเล็กปลิวตามแรงดึงด้วยสีหน้ามึนงง

“หมายความว่าไง”

“เรื่องสนุกก็คือ...ฉันจะไม่ฆ่าน้องชายของคุณ แล้วยังใจดีไม่ฆ่าคุณด้วย แต่คุณ...ต้องมาเป็นของเล่นของฉัน!”

“อะ อะไรนะคะ”

ปรางค์เอ่ยอย่าไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง 

“อย่านะ ไม่ได้นะปรางค์...”

เปรมพยายามลุกขึ้นยืนทันทีที่ควีนพูดจบประโยค แต่กลับถูกบอดี้การ์ดกดร่างเอาไว้จนเกือบจมพื้น

“ของเล่น ให้ตายเถอะ คุณมันบ้าชัดๆ”

“ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะว่าของเล่นประเภทไหน อย่าตีความไปเองสิสาวน้อย”

“...”

“ไม่งั้นน้องคุณก็ตาย”

“ฆ่าฉันเลย ฆ่าสิ!!”

เปรมเอ่ยอย่างหมดความอดทน เขาไม่ยอมให้พี่สาวต้องมาเป็นของเล่นยัยโรคจิตคนนี้หรอกนะ

“ไม่เป็นไรเปรม...แล้วเวลาล่ะ”

ปรางค์เอ่ยถามควีนด้วยแววตาวาวโรจน์ นั่นทำให้ควีนยิ่งได้ใจ

“...นั่นสินะ จนกว่าพ่อฉันจะหาย...ดีมั้ยล่ะ”

“...”

“ว่าไงล่ะ ถ้าไม่ตกลง น้องคุณก็ตาย ง่ายจะตายเรื่องแค่นี้เอง”

“ไม่นะปรางค์ พี่อย่ายอมทำอะไรบ้าๆ ของยัยโรคจิตนี่นะ”

เปรมพูดย้ำอีกครั้งทำให้ปรางค์เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะหันมามองน้องชายตัวเองอย่างตัดสินใจ ก่อนจะยิ้มบางๆ

“...ฉัน...ตกลง...”

ปรางค์ตอบน้ำเสียงหนักแน่น เรียกเอารอยยิ้มจากเรียวปากเคลือบสีแดงก่ำผุดขึ้นบนใบหน้าของควีนได้เป็นอย่างดี

“หึ...ฉลาดมากสาวน้อย เลือกได้ดี...พาเด็กนั่นไปส่งโรงพยาบาล ถ้าหมอถามก็บอกว่าโดนรุมมา ส่วนคุณ...มากับฉัน”

ควีนหันไปสั่งชายร่างโตที่ยืนใกล้ๆ ก่อนจะหันมาจับต้นแขนของปรางค์แล้วดึงให้เดินตามไปด้วย

“ปรางค์!!!”

เปรมตะโกนไล่หลังพี่สาวตัวเองไปด้วยความเจ็บปวด ขณะที่บอดี้การ์ดก็ไม่ยอมปล่อยตัวเขาให้เป็นอิสระ

“แล้วเจอกันนะ เปรม”

ปรางค์หันมาบอกเบาๆ ก่อนจะถูกดึงตัวออกไปเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง หน้าที่ของเล่นที่เธอไม่ได้อยากจะทำ แต่เพื่อความปลอดภัยของเธอและน้องชาย

เธอจำเป็นต้องเป็นของเล่นให้แก่หญิงสาวน่ากลัวคนนี้  

  

ความคิดเห็น