มายเวิลด์

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านกันนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกแรงสนับสนุน ทุกคอมเม้นต์ และทุกการกดไลค์ค่ะ #มายเวิลด์ 🙏

ชื่อตอน : Chapter 5

คำค้น : #แก๊งค์จตุรธาตุ #ผู้ชายสายโหด #เพลิงกัลป์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5
แบบอักษร

Chapter 5  

-พยายามผลักไส หรือรั้งไว้กับตัว-  

คณะศิลปกรรมศาสตร์.. 

ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าตึกเรียน ผมกำลังนั่งวาดรูปส่งอาจารย์อยู่ ซึ่งวันนี้อาจารย์ให้วาดรูปหน้าตึกเรียนตัวเอง ปกติไม่เคยให้วาดอะไรแบบนี้เลยนะ อารมณ์ไหนของอาจารย์ งงมากแม่เอ้ยยย  

"ไอ้เพลิงกัลป์ ช่วงนี้กูรู้สึกว่าแคปชั่นในไอจีมึง มันดูซอฟต์ๆ ขึ้นนะ" เซียงไฮ้โฟร์ทเอ่ยขึ้นแซวผม  

"เสือก" ผมเอ่ยตอบไปสั้นๆ  

"หรือมึงมีความรัก"  

"มึงก็มีนะ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"มีอะไร กูโสดดด" ไอ้โฟร์ทเอ่ยตอบผมทันที  

"มีความเสือกไง วาดรูปไปดิ!!" ผมเอ่ยขึ้นว่ามันสั้นๆ  

"กูแค่อยากใส่ใจ"  

"งั้นกูใส่ใจเรื่องมึงบ้าง ถ้ามึงว่างมากก็ไปหาเมียเป็นตัวเป็นตนซะที" ผมเอ่ยขึ้นแนะนำมันเสียงเรียบ  

"เขาไม่เอากูน่ะดิ"  

"ใคร?" ผมเอ่ยถามกลับทันควัน มันมีคนที่ชอบด้วยหรอวะ ทำไมผมไม่เคยจะรู้เลย.. 

"คนที่กูอยากได้ไง แมร่งงง พูดแล้วเศร้าชิบหาย"  

"แล้วใครคือผู้หญิงโชคร้ายคนนั้นกัน?"  

"ขี้เสือกนะมึงเนี่ยย" เสียงไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้นว่าผม  

"เหมือนมึงไม่เคยเสือกเรื่องกู" ผมเอ่ยตอกกลับ  

"ก็ไอ้แพรไง คนที่กูอยากได้"  

".........."  

"กูชอบไอ้แพรมานานแล้วว่ะ แต่แบบพี่ชายยัยนั่นไม่ชอบหน้ากู ก็แบบจะเขม่นกูหนักหน่อย บวกกับไอ้แพรแมร่งไม่สนใจห่าไรด้วย กูก็เลยนกแบบขั้นสุดดดดดด" ผมเงียบไปทันที ก่อนจะเอ่ยถามย้ำ  

"นี่มึงจริงจังหรอ?"  

"เออดิ"  

"แล้ว..มึงได้บอกยัยนั่นไปยัง?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"บอกเพื่อออ ยัยนั่นคนมาจีบเยอะแยะ ถ้าไอ้แพรมันจะมีแฟนสักคน มันไม่โสดมานานขนาดนี้หรอก"  

"ก็แบบยังไม่เจอคนที่รักไง" ผมเอ่ยสั้นๆ  

"ไอ้แพรมันไม่เปิดใจให้ใครเลยต่างหาก หล่อระดับเดือนมหาลัย มันยังเทเลยมึงเอ้ยย"  

"........." ผมนี่เศษซากเลยนะ ถ้าเทียบกับเดือนมหาลัย ไอ้เวงงงงงงง. 

"จะเป็นไปได้ไงที่ยัยนั่น จะไม่สนใจใครเลย"  

"มันรอรักแรกมันมั้ง" รักแรกงั้นหรอ.. 

"คนแบบยัยนั่น มีรักแรกด้วยหรอวะ?" ผมเอ่ยถาม  

"เหอะ แต่รักแรกดันจำมันไม่ได้ซะงั้น"  

"อ้าวววว แบบนี้มึงก็รู้ว่ารักแรกยัยนั่นเป็นใครน่ะสิ"  

"เออรู้ กูถึงไม่คิดจะบอกชอบไอ้แพรไง"  

"ทำไมวะ..ในเมื่อรักแรกยัยนั่น ก็ไม่ได้สนใจยัยนั่นไม่ใช่หรอ?" ผมเอ่ยถามกลับไปสั้นๆ  

"ไม่สนใจแต่ปากน่ะสิ" ไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้น  

".........."  

"มึงรู้จักไอ้โอเชี่ยน คณะแพทย์ไหม?" เสียงไอ้โฟร์ทเอ่ยถามผม ไอ้โอเชี่ยน..คณะแพทย์ มันก็คนเดียวกันกับไอ้โอเชี่ยน หัวหน้าแก๊งค์ทักษิณนั่นแหละ นี่ยัยนั่นชอบมันหรอวะ.. 

"แล้วมึงทำไง ไม่ขวางหน่อยหรอ?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"ก็ช่างดิ มันโตแล้วนะ"  

"นี่มึงชอบยัยนั่นจริงป่ะเนี่ย?" ผมเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมมันดูไม่สนใจเลยวะ  

"ไม่ กูโกหกมึงเฉยๆ 55555"  

"ตลก 😐" ผมเอ่ยขึ้น อยากถีบมันมาก แต่เกรงใจอาจารย์เฉยๆหรอก ฮึ่ยยย  

"แต่เรื่องไอ้โอเชี่ยนน่ะจริงนะเว้ยย"  

"..........."  

"ว่าแต่..มึงสนใจเรื่องไอ้แพรขนาดนั้นเลย?"  

"กูก็เพื่อนมึงไง กลัวมึงเสียใจ" ผมเอ่ยตอบไป  

"หรอวะ เออๆ กูไม่ได้ชอบไอ้แพรหรอก"  

"..........." ผมเงียบไปทันที มันพูดจริงไหมเนี่ยยย  

"กูชอบพี่ไอ้แพรต่างหาก"  

"ยัยนั่นมีพี่สาวด้วยหรอ?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"เปล่าอะ ก็พี่พระนายไง"  

"ตลกหรอ?" ผมเอ่ยถาม แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าผู้ชาย  

"ไม่นี่ กูจริงจังโคตรๆ"  

"มึงเป็น?" ผมเอ่ยถามไอ้โฟร์ทอย่างไม่อยากจะเชื่อ  

"ก็ไม่ แต่กูแค่ชอบพี่เขาคนเดียว" เห้อออ น้ำเน่าาา 

"พี่เขาเพิ่งอกหักมานี่" ผมเอ่ยขึ้น คงยังจะจำผู้ชายที่กวนโอ๊ยผมที่ผับได้นะ คนนั้นนั่นแหละ.. 

"เออใช่ ฝีมือกูเองแหละ"  

"มึงนี่!!" ผมเอ่ยขึ้นเสียงดัง  

"ก็กูอยากได้เขาอะ กูทำได้ทุกอย่างแหละ มึงก็เหมือนกัน ถ้าไม่อยากเสียไป ก็รีบๆทำให้มันชัดสักที" ไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้นบอกผม  

"แสนรู้"  

"ระวังไอ้โอเชี่ยนคาบไปแดกก่อนน้าาา"  

"อะไร?" ผมเอ่ยถามสั้นๆ  

"กูโฟร์ทนะมึง กูรู้กูเห็นทุกอย่างบอกเลย"  

".........." ผมเงียบไปทันที มันจะรู้ได้ไงวะ.. 

"เมื่อวานไอ้แพรไปห้องมึงมา จริงๆมึงหวงห้องจะตายไป แล้วก็กูเห็นเหตุการณ์หมดเลย เห็นครบทุกซีน" ไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้น แล้วยิ้มล้อเลียน  

"สัส!!"  

"คุยเรื่องไรกันวะ?" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยถามขึ้น  

"เปล่า วาดรูปไปดิ" ผมเอ่ยบอกเพื่อนตัวเองสั้นๆ  

"มึงสองตัวแมร่งมีพิรุธ"  

"เพื่อนมึงมีความรักไงไอ้ไอดิน" ไอ้ห่าโฟร์ท!!!  

"กูรู้แล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าใครเฉยๆ"  

"5555555 มึงไม่เคยเจอได้ไงวะ?" ไอ้โฟร์ทไอ้เวร!!  

"สวยจนกูต้องเหลียวหลังมองหรือไง?" ไอ้ไอดินถามขึ้นอย่างสงสัย ส่วนมือของมันก็ยังวาดรูปต่อ ดูมันจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่นะ  

"กูลืมว่ามึงมันหลงเมีย รักเมียคนเดียว สาวๆคนอื่นคงไม่เข้าตาหรอกกก"  

"เออ มึงรู้หรอว่าใคร?"  

"รู้ดิ" ไอ้สัสโฟร์ท!!!  

"เงียบปากไป" ผมเอ่ยขึ้นบอกไอ้โฟร์ทสั้นๆ  

"หึๆ เพื่อนมึงห้ามกูพูดอ่าาา"  

"เดี๋ยวเถอะมึง" แล้วพวกผมก็นั่งวาดรูปจนเสร็จ หลังจากที่ส่งงานเสร็จ พวกผมก็จะไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ซึ่งไอ้ไอดินก็ชวนไอ้โฟร์ทไปด้วย  

"ไปกินข้าวกับพวกกูไหมวันนี้?"  

"ได้นะ แต่รอเพื่อนกูแป๊ปป" เพื่อนไอ้โฟร์ท.. 

"ใครวะ?" ไอ้ไอดินเอ่ยถามขึ้น  

"อู้วววว เรียนคณะไหนอะค้าบบบบ"  

"มาหาพี่หรือเปล่าค้าบบบ"  

"ไม่รอเราเลยนะแพรดาว" เสียงคุ้นๆเอ่ยขึ้น  

"ก็นายเดินช้าอะ มัวแต่ส่งยิ้มให้สาว" ผมหันไปมองทันที ก็เห็นว่าแพรดาวกำลังเดินมาทางนี้ แล้วก็มีไอ้โอเชี่ยนเดินมาพร้อม  

"หึงเราอะดี๊ เราแค่ยิ้มตามมารยาทเฉยๆ"  

"บ้าา ใครจะไปหึงนายกัน เราร้อนต่างหาก ก็เลยรีบเดิน" แพรดาวเอ่ยตอบไป ทำไมมันดูชัดจังวะ.. 

"เราบอกให้เอาเสื้อกาวน์เราไปคลุมหัวก็ไม่เชื่อ"  

"ได้ไงเล่าา เดี๋ยวเปื้อนไม่เอาหรอก" แพรดาวเอ่ย 

"ก็เป็นซะแบบนี้ไง เห้อออ"  

"ไอ้โอเชี่ยน?" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยขึ้นงงๆ  

"เออกูเอง พวกมึงมายื่นทำห่าไรที่นี่วะ?"  

"กูรอเพื่อนไอ้โฟร์ทอะ" ไอ้ภาดาเอ่ยตอบไป  

"แล้วไอ้วาโยเป็นไงบ้างวะ?"  

"ก็เหมือนเดิม" ไอ้ไอดินเอ่ยตอบไป  

"ไอ้โฟร์ท ฉันหิวแล้วอะ"  

"เออๆ พวกมึงครับ นี่แพรดาวเพื่อนกูเอง ส่วนไอ้แพรนี่ไอ้ไอดิน ไอ้ภาดา ส่วนอีกคนแกคงรู้จักแล้ว วันนี้เราจะไปกินข้าวกับพวกมัน" ไอ้โฟร์ทแนะนำตัว 

"ห๊ะ..เออๆ" แพรดาวเอ่ยขึ้นงงๆ  

"ฉันนึกว่าแกจะมาคนเดียวซะอีก"  

"เจอกันเมื่อกี้ เขาเลยขอมาด้วย" แพรดาวเอ่ยขึ้น  

"เออๆ" เสียงไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้น  

"ไงมึง?" เสียงไอ้โอเชี่ยนเอ่ยทักผม  

"ก็ไม่ไง" ผมเอ่ยขึ้นตอบไอ้โอเชี่ยน แล้วเดินนำไปทันที คนอื่นๆก็เดินตามผมมาทันที  

โรงอาหาร.. 

ตอนนี้ผมเดินเข้ามาในโรงอาหารคณะผมเอง และส่วนมากคนในคณะจะเกรงใจพวกผม แล้วก็หลบให้อะไรแบบนี้ แต่มันก็ยังมีอยู่ไม่กี่คนหรอกที่ไม่เกรงใจ ผมก็ไม่อะไรอยู่แล้ว แต่ขอแค่อย่ามาหาเรื่องผม ต่างคนต่างอยู่ก็พอ  

"แกๆ วันนี้พี่เพลิงกัลป์หน้าโคตรดุเลย"  

"นั่นสิ มีใครไปทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจป่ะวะ?"  

"แต่แบบนี้มันกร้าวใจมากเลยนะฮือออ" เสียงผู้หญิงอีกคนเอ่ยขึ้น แล้วยืนบิดไปมา  

"ไงคนโหดของคณะ"  

"........." ผมเงียบ แล้วมองหน้าคนที่เข้ามาทักนิ่งๆ  

"ได้ข่าวว่ากระทืบคนจนหยอดน้ำข้าวต้มเลย มึงยังมีหน้ามาเรียนอีกนะ" แล้วมันมาเสือกเรื่องผมเพื่ออ  

"แล้วมึง อยากไปนอนเป็นเพื่อนพวกมันไหมล่ะ?"  

"อย่ามาปากดี จะโดนเด้งยังไม่รู้ตัวอีก" เหอะ.. 

"หึ!! ถ้ากูกลัว กูไม่อยู่มาถึงปีสี่หรอก" ผมเอ่ยตอกกลับเสียงดัง ถ้าผมอ่อนขนาดนั้น ใครจะมากลัวผม.. 

"ปากมึงนี่มันดีจริงๆนะ"  

"ตีนกูก็ดี ถ้ามึงอยากลอง นัดใส่เดี่ยวหลังไมค์ได้"  

"ไอ้เพลิงกัลป์" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยเรียกผม  

"ได้เสมอ เดี๋ยวมึงเจอกู"  

"หึ!! กูจะรอ" ผมเอ่ยขึ้นบอกคนตรงหน้านิ่งๆ แล้วผู้ชายกับลูกสมุนอีกสามคนก็เดินจากไป แมร่งงง  

"มึงนี่นะ กูบอกให้เพลาๆบ้างไง" ไอ้ภาดาเอ่ยขึ้นบ่น 

"พวกมึงก็ดูปากมันดิ" ผมเอ่ยขึ้นเซ็งๆ 

"ถ้าไอ้วาโยอยู่ กูจะให้มันลากมึงไปด่า"  

"หึๆ รีบฟื้นมาด่ากูเหอะ" ผมเอ่ยขึ้นบอกเสียงเรียบ 

"พี่เพลิงกัลป์ครับ"  

"ว่า?" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ตอนบ่ายโมง อาจารย์ธีระพงษ์ให้ไปพบที่ห้องวิชาการครับ"  

"อืม" ผมพยักหน้ารับ แล้วเดินไปซื้อข้าวทันที  

"กูว่าไอ้เอสเจมันเล่นมึงแล้วแหละ" ไอ้ไอดินเอ่ยขึ้นบอกผม แล้วทำหน้าเครียด  

"เดี๋ยวพวกกูไปด้วย" ไอ้ภาดาเอ่ยขึ้น  

"ไม่ต้อง" ผมเอ่ยห้ามทันที  

"แต่ว่ามึง ถ้ามึงโดนเด้งตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ"  

"ใช่ จะจบแล้วนะเว้ยย" ไอ้ภาดาเอ่ย 

"เออน่าา" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วเดินไปซื้อข้าวทันที เรื่องนี้ผมโดนบ่อยแล้ว แต่จะให้ทำไงล่ะ..ผมหลบหลีกการปะทะไม่ได้ ก็ตามนั้นล่ะครับ.. 

10 นาทีต่อมา.. 

"นี่ไอ้เพลิงกัลป์ ถ้ามึงโดนเด้งจริงๆล่ะวะ?"  

"ไปเก็บของเก่าขายไง" ผมเอ่ยตอบไอ้โฟร์ทไปสั้นๆ  

"เห้อออ เอาความเป็นห่วงกูคืนมา" ไอ้โฟร์ทถอนหายใจ แล้วมองบนเซ็งๆ  

"555555 เออน่าาา กูไม่ไปไหนหรอก" ผมเอ่ยบอก  

"ให้มันจริง มึงต้องจบพร้อมกูนะเว้ยย"  

"เออๆ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"เอ่อ..พะ..พี่เพลิงกัลป์คะ?"  

"ว่า?" ผมเอ่ยถามขึ้นงงๆ ใครอีกวะเนี่ยยย  

"นาวชอบพี่ค่ะ นาวขอจีบพี่ได้ไหมคะ?"  

"แคร่กๆ แคร่กๆ" เสียงแพรดาวสำลักน้ำ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของน้องคนนั้น น้องใจกล้ามาก็ไปแล้วนะเว้ยยยย  

"จีบฉัน..ไม่กลัวฉันหรือไง?" ผมเอ่ยถามขึ้น ใครๆก็กลัวผมกันทั้งนั้น เห้ออออ  

"กะ..กลัวค่ะ แต่ชอบมากกว่า -////-"  

".........." ผมเงียบไปทันที  

"พี่เพลิงกัลป์ อนุญาตให้นาวจีบนะคะ"  

"ชอบฉันตรงไหนวะ?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"ทุกอย่างที่เป็นพี่นั่นแหละ ชอบมานานแล้วด้วย" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นตอบผมพร้อมรอยยิ้ม ปกติผมไม่เคยเจอผู้หญิงน่ารักๆมาขอจีบไง ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงเลยว่ะ.. 

"โทษทีนะน้อง พอดีคนนี้ผัวพี่อะ" เสียงไอ้โฟร์ทเอ่ย 

"ไม่จริง พี่ชอบพี่ชายของพี่คนนั้นนี่"  

"สัสสส รู้ลึกชิบหาย" ไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้น  

"แล้วถ้าพี่บอกว่าคนนี้ผัวพี่ล่ะ จะเชื่อไหมหืมม?" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น แล้วส่งยิ้มให้น้องผู้หญิงคนนั้นทันที ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินมายืนข้างๆผม แล้วเอามือมากอดคอผม   

"แต่เมื่อวานพี่เพลิงกัลป์ยังลงรูปในไอจีว่าโสดอยู่เลยนะ"  

"นี่ก็อ่อยเก่ง น่าตีจริงๆ" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยว่าผม  

"มาได้ไงอะ?" ผมเอ่ยถามขึ้น แม้จะงงๆอยู่ แต่ก็ตามน้ำไปก่อนละกัน อยากรู้ด้วยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่ เห้ออออ  

"ก็คิดถึงไง พาไปซื้อข้าวหน่อยสิ"  

"ได้" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ชัดนะคะน้อง" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วเดินมากอดแขนผม ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับผม  

"..........."  

"เห้อออออ" ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจเสียงดัง หลังจากที่ผมพาเดินหลบมุมออกมาจากโรงอาหาร  

"เธอเป็นใคร?"  

"มีคนบอกให้ฉันมาช่วยนาย"  

"ใคร?" ผมเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ  

"เออน่าา ฉันชื่อ 'เดือนอ้าย' นะ เรียนนิเทศฯ ปี 4" 

"ฉันไม่เคยรู้จักเธอ" ผมเอ่ยขึ้น ผมไม่เจอหน้าด้วยซ้ำ เป็นใคร มาจากไหนเนี่ยยย 

"เถอะน่าา ฉันมาช่วยไม่ดีหรือไง?"  

"............"  

"นายปฏิเสธผู้หญิงน่ารักไม่เป็น กลัวผู้หญิงเสียใจถูกไหมล่ะ?" ผู้หญิงคนนี้รู้ได้ไงกันนน  

"เธอรู้ได้ไง?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"มีคนบอกมา"  

"คนที่เธอพูดถึงนี่ใครวะ?"  

"ไว้ฉันว่าง แล้วจะบอกละกัน ฉันไปซ้อมละครก่อนนะ" อะไรวะเนี่ยยยย  

"อ้าววว"  

"ไว้เจอกัน" แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกไปทันที ผมก็เลยเดินกลับมาที่โต๊ะ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  

"เมียมึงล่ะ?" เสียงไอ้ภาดาเอ่ยถามขึ้น  

"อ่ออ ยัยนั่นมีธุระด่วน"  

"ยังไงวะ?" ไอ้ไอดินเอ่ยถามบ้าง  

"ก็ตามนั้นแหละ" ผมเอ่ยตอบไปเสียงเรียบ  

"มึงไปรู้จักได้ไง?"  

"แดกข้าวก่อนไหม กูต้องไปหาอาจารย์ต่อนะ"  

"ได้ ไอ้เพลิงกัลป์ เดี๋ยวมึงเจอกู" ไอ้ไอดินเอ่ยขึ้น  

"อันนี้เราให้ กินเยอะๆน้าาา" เสียงไอ้โอเชี่ยนเอ่ยขึ้น  

"ขอบคุณ แต่แค่นี้เราก็กินไม่หมดแล้ว"  

"ไม่ต้องกลัวอ้วนนะ"  

"เปล่าสักหน่อยยย" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้น แล้วตักข้าวกินต่อทันที ผมก็นั่งกินข้าวไปเงียบๆ  

หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ผมก็ขอแยกตัวไปที่ห้องวิชาการทันที จะโดนอะไรอีกวะรอบนี้ เห้อออ เดาใจอาจารย์ไม่ถูกเลย  

"สวัสดีครับ" ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้คนอาวุโสกว่าตรงหน้าทันที เห้อออ  

"เชิญนั่งๆ" เสียงอาจารย์เอ่ยขึ้นบอกผม  

"อาจารย์เรียกผมมา มีเรื่องอะไรหรอครับ?"  

"ก็คือจริงๆวันนี้เธอควรจะรู้ไว้ว่าเธอถูกพักการเรียนหนึ่งเดือน"  

"ครับ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ ผมไม่คิดจะใช้อำนาจข่มหรอกนะ เพราะผมคิดว่าเวลาหนึ่งเดือนที่ผมพักการเรียน จะทำให้ผมจัดการเรื่องไอ้ฟีนิกซ์ได้ง่ายขึ้น ว่างั้นไหม... 

"แต่ถ้าเธอยอมลงแข่งวาดรูปให้อาจารย์ หนึ่งเดือนที่ถูกพักการเรียน จะเปลี่ยนเป็นการหยุดฝึกซ้อมพิเศษ แล้วตลอดหนึ่งเดือนเธอก็ตามเก็บงานจากเพื่อนมาส่งเรื่อยๆ"  

"ผมดูมีทางเลือกเยอะนะครับ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"เอาจริงไหม..อาจารย์รู้ว่าเรื่องพักการเรียนมันเป็นเรื่องเล็กน้อยของเธอ แต่อาจารย์อยากให้เธอลงแข่งรายการนี้จริงๆนะ" อาจารย์เอ่ยขึ้นบอกผม  

"ครับ ผมจะลงแข่ง"  

"ดี สะดวกนัดฝึกที่ไหนล่ะ?" เสียงอาจารย์เอ่ยถาม 

"ผมขอฝึกเองได้ไหมครับ" ผมเอ่ยต่อรอง  

"ได้ๆ แค่เธอลงแข่งอาจารย์ก็ดีใจแล้ว เอาเป็นว่าเดี๋ยวอาจารย์ส่งรายละเอียดให้อีกที"  

"ได้ครับ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ มันก็คงไม่แย่อะไรมากหรอก ผมคิดงั้นนะ. 

"แล้วก็เรื่องนี้จะถูกเก็บเป็นความลับนะ"  

"ครับ ผมก็ไม่อยากบอกใครอยู่แล้ว"  

"ไว้คุยกันนะ" อาจารย์เอ่ยขึ้น  

"สวัสดีครับ" แล้วผมก็เดินออกไปจากห้องวิชาการทันที ไอ้เอสเจนี่มันกัดไม่ปล่อยจริงๆแฮะ..สงสัยผมต้องจัดการมันหนักๆแล้วว่ะ  

"ไอ้เพลิงกัลป์.."  

"เป็นไงบ้างวะมึง?" ไอ้ไอดินเอ่ยถามขึ้น 

"ถูกพักการเรียนเดือนหนึ่ง"  

"สัสสส กูจะให้ป๊ามาจัดการ" ไอ้ภาดาเอ่ยขึ้นบ้าง 

"ไม่ต้องๆ ไว้ค่อยคุยนะ" ผมเอ่ยขึ้น แล้วเดิจากไปทันที ผมกลับมาที่คอนโดของตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้าาา  

ตู๊ดด ตู๊ดด ตู๊ดดด  

~ไม่รู้จัก~  

"........."  

[ฮัลโหล..เพลิงกัลป์ป่ะ?] เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นสั้นๆ แล้วใครโทรมาวะเนี่ยยย  

"ใคร?" ผมเอ่ยถามสั้นๆ  

[ฉันเดือนอ้ายไง มารับที่คณะหน่อยสิ จะได้คุยเรื่องที่นายสงสัยด้วย]  

"........" ผมเงียบไปทันที  

[จริงสิ นายไม่ให้ใครขึ้นรถนาย นอกจากครอบครัวกับเพื่อนสนิท ฉันไปหานายก็ได้ที่ไหนดี?]  

"ไม่ต้องๆ เดี๋ยวให้คนไปรับละกัน มันดึกแล้วนี่"  

[โอเค] แล้วผมก็โทรหาไอ้พอร์ชทันที ผมจะให้มันไปรับเดือนอ้ายไงล่ะ พอสั่งไอ้พอร์ชเสร็จ ผมก็ลงมาข้างล่างคอนโด เพื่อมานั่งกินข้าวร้านป้าหน้าคอนโดเหมือนทุกวัน  

ร้านป้าหน้าคอนโด... 

"นั่งด้วยสิ"  

"อืม" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วเมินหน้าหนีแพรดาว  

"โฟร์ทบอกว่านายโดนพักการเรียน"  

"แล้ว?" ผมเอ่ยถามขึ้น ทั้งๆที่ไม่ได้มองหน้าแพรดาวสักนิด ผมมันไม่มีสิทธิ์เท่าไอ้โอเชี่ยนหรอกว่ะ  

"ฉัน..."  

"มันไม่ใช่เรื่องของเธอไหมอะ ฉันก็แค่คนที่ช่วยเธอติวก็เท่านั้นป่ะ?" ผมเอ่ยถามกลับ  

"ขอโทษที่ยุ่งละกัน"  

"กินข้าวไปดิ" ผมเอ่ยบอกแพรดาวสั้นๆ  

"แล้วทำไมนายไม่กิน?" แพรดาวเอ่ยถามผม  

"ฉัน...." ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ  

"รอนานไหมอะ?" เสียงเดือนอ้ายเอ่ยถามขึ้น  

"อ๋อ..โทษที พอดีคิดว่ามันว่าง" แพรดาวเอ่ยขึ้น แล้วหยิบจานข้าวตัวเองขึ้น ก่อนจะเดินไปนั่งหลบมุม เห้ออออ รู้สึกเศร้าชิบหาย...  

"ทำไมอยู่ข้างนอก นายเย็นชากับเธอจังวะ?"  

"แล้วเธอรู้ได้ไงว่าตอนไหนฉันไม่เย็นชา"  

"ก็ตอนอยู่ในห้องด้วยกันสองคนไง นายฉวยโอกาสกับเธอบ่อยออก ชอบเขาทำไมไม่พูดไปหืมมม"  

"เธอรู้ได้ไง?"  

"มีคนบอกมา ไม่สิ..เรียกว่าวิญญาณเร่ร่อนดีกว่า"  

".........." ผมเงียบไปทันที  

"อย่ามาเถียงฉันนะ เงียบปากไปเลย" ห๊าาา 

"ฉันยังไม่พูดอะไรเลยนะ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ เป็นงง.. 

"เอ่อ..ก็เรื่องนี้แหละ" เดือนอ้ายเอ่ยขึ้น  

"เธอกินอะไรไหม?" 

"เอาข้าวไข่ข้นกะเพรากุ้งกับข้าวกุ้งกระเทียมพริกไทยค่ะ" เสียงเดือนอ้ายเอ่ยขึ้น  

".........."  

"อย่ามองฉันแบบนั้นสิ"  

"เธอรู้เรื่องฉันเยอะจัง" ผมเอ่ยขึ้น แล้วมองหน้าเธอ 

"ฉันรู้ที่ไหนล่ะ เพื่อนนายต่างหาก"  

"เพื่อนฉัน?" ผมเอ่ยถามงงๆ ไม่เข้าใจว่ะ.. 

"ก็ไอ้ข้าวไข่ข้นกะเพรากุ้งเมนูโปรดของใครล่ะ?"  

"เธอตลกหรอวะ?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"เปล่า..ฉันไม่รู้จะพูดยังไงให้นายเชื่อเหมือนกัน คือฉันเห็นวิญญาณของเพื่อนนาย"  

"!!!!"  

"ฉันว่าแล้วนายต้องไม่เชื่อ ฉันบอกนายแล้วไงว่าให้ฉันเข้าหาไอดินกับภาดายังง่ายกว่าอีก ทำไมไม่เชื่อออ" เสียงเดือนอ้ายเอ่ยขึ้น  

"........."  

"ยังจะมาเถียงอีก เห็นหน้าเขาไหมเนี่ยย"  

"เธอบอกว่าเธอเห็นวิญญาณมัน แล้ว..หมายความว่าไง มันตายแล้วงี้หรอ?" ผมเอ่ยถามขึ้น 

"ไม่ใช่ๆ เหมือนแบบเขาแค่เข้าร่างไม่ได้เฉยๆ"  

"..........." มันก็แย่เหมือนเดิมไหมวะ ทำไมต้องเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นกับมันด้วย โคตรแย่เลย.. 

"เขาบอกว่านายอย่าเพิ่งคิดมากเลย เดี๋ยวก็มีทางช่วยเขาเองแหละ"  

"เป็นวิญญาณแล้วอ่านใจคนได้ด้วยหรอวะ?"  

"เขาบอกว่าเขาเป็นเพื่อนนายมาตั้งกี่ปีแล้ว อีกอย่างในใจนายตอนนี้ก็มีแต่คนที่เพิ่งเดินออกไปไหม อ่านไปจะเจออะไรอย่างอื่นอีกหรอ?"  

"สัสสส" ผมเอ่ยขึ้นว่าไอ้วาโยสั้นๆ  

"เขาหัวเราะ แล้วก็ฉีกยิ้มให้นาย"  

"มันแย่มากเลยใช่ไหมวะไอ้วาโย กูไม่ปล่อยให้คนที่ทำร้ายมึงรอดแน่ กูจะฆ่ามันเอง" ผมเอ่ยขึ้นบอก  

"เขาบอกว่าได้ไง เดี๋ยวเขาจัดการเอง"  

"แล้ว..มึงจะฟื้นเมื่อไหร่วะ?" ผมเอ่ยถามกลับไป  

".........."  

"จะให้กูต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ไม่มีมึงแมร่งโคตรเงียบเลยนะเว้ยยย" ผมเอ่ยขึ้นบอกเสียงเครียด ถึงเรื่องแบบนี้มันจะไม่น่าเชื่อ แต่ยัยนี่จะมาโกหกผมทำไมล่ะเนาะ อีกอย่างแมร่งรู้เรื่องผมดีเหลือเกิน  

"..........."  

"อย่างน้อย..ก็ให้กูได้เอาคืนให้มึง"  

"นายก็อารมณ์ร้อนเหมือนเดิม ขนาดมีความรักนะเนี่ยยย" เสียงเดือนอ้ายเอ่ยขึ้นบอกผม  

"มันคนละเรื่องกันไหมล่ะ?" ผมเอ่ยถามกลับ  

"ไม่เห็นต้องดุเลย"  

".........."  

"ว่าที่เมียบ้านนายสิ ใครจะยอมเป็น" หือออ  

"หึ!! ก่อนมึงจะริคิดมีเมีย เข้าร่างให้ได้ก่อนไหม?" ผมเอ่ยขึ้น แล้วยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ  

"เขาบอกว่า..ก่อนนายจะริคิดมีเมีย เลิกอารมณ์ร้อนก่อนไหม.. สงสารว่าที่เมียนายอะ"  

"ไอ้สัสวาโย!!" ผมเอ่ยขึ้น มึงมาใส่เดี่ยวกับกูมาาา 

"ชู่ววว เบาๆสิวุ้ยยย" เสียงเดือนอ้ายเอ่ยขึ้น  

"อาหารมาแล้วจ้าา"  

"ขอบคุณค่ะ" แล้วเดือนอ้ายก็พนมมือ ก่อนจะเลื่อนจานไปตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ เมนูข้าวไข่ข้นกะเพรากุ้งของไอ้วาโย อาหารที่มันแมร่งโคตรชอบกินที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด ผมไม่เคยเห็นมันจะชอบกินอย่างอื่นเลย จะมีอะไรที่มันอยากกินไปกว่านี้ไหมวะ?  

"เรียกทำไม?" เสียงเดือนอ้ายเอ่ยขึ้นงงๆ  

"........" ผมก็มองเธองงๆ  

"ตอบคำถามของเพลิงกัลป์ด้วยชื่อฉันเนี่ยนะ?"  

"มึงแมร่ง..555555" ผมเอ่ยขึ้น แล้วหัวเราะเบาๆ  

"อะไร..นายคิดหรือถามอะไร?"  

"เปล่านี่ กินข้าวสิ" ผมเอ่ยขึ้นยิ้มๆ แล้วตักข้าวในจานตัวเองกินยิ้มๆ ขนาดมันเป็นวิญญาณ แมร่งยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมเลยว่ะ ยอมแล้วววว 55555  

หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ผมก็ให้คนไปส่งเดือนอ้าย แล้วผมก็เดินกลับห้องตัวเอง ไม่คิดว่าผมจะต้องมาเดินกลับพร้อมแพรดาวด้วยแฮะ.. 

"..........."  

"ถ้าฉันถามนาย..มันจะดูยุ่งอีกไหมวะ?" เสียงคนที่เงียบอยู่นานเอ่ยถามขึ้น  

"จะถามเรื่อง?" ผมเอ่ยถามออกไปสั้นๆ  

"กับผู้หญิงคนนั้น คบกันจริงหรอ?"  

".........." ผมเงียบไปทันที จะว่ายังไงดีล่ะ.. 

"โอเค มันชัดแล้ว แต่ฉันไม่เชื่อเองแหละ"  

"เธอจะสนใจเรื่องฉันทำไมวะ..ในเมื่อเธอไม่ได้ชอบฉัน แล้วระหว่างฉันกับเธอจำเป็นต้องรู้จักกันขนาดนั้นเลยหรอ?" ผมเอ่ยถามออกไปทันที  

".........." แพรดาวก็เมินหน้าหนีผม 

"เออคืนนี้ฉันว่างสองทุ่มนะ"  

"อืม" แล้วแพรดาวก็เดินผ่านผมไป จากนั้นผมก็เดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยใจ เหนื่อยกับตัวเองนี่แหละ ไม่รู้ว่าแมร่งจะปล่อยแพรดาวไป หรือผมควรจะรั้งเธอไว้กับผมดี คือมัันขัดมากเลยนะว่าผมแมร่งรู้สึกกับยัยนั่น แต่ผมก็ต้องเซฟใจตัวเองด้วย ผมไม่รู้ว่ายัยนั่นคิดยังไง ผมไม่รู้ว่ายัยนั่นกับไอ้โอเชี่ยนนี่ยังไง ผมแมร่งไม่รู้อะไรสักอย่าง เห้อออออ  

#อ่านจบแล้วคอมเม้นต์มาคุยกันด้วยเด้อออ ❤️ 

ความคิดเห็น