winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2562 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

“เจ้าก็น่ารักดีนะ ดาวล้อมเดือน”

ภารกิจชีวิตผ่านไปอีกหนึ่งวัน ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว มีดวงจันทร์ขึ้นมารับหน้าที่ส่องแสงแทน เบธขึ้นมาอยู่บนห้องนอน โลกส่วนตัวใบเล็ก ๆ ที่ตอนนี้มีสมาชิกใหม่เป็นต้นไม้มีหนาม ระเบียงที่มีไว้ตากผ้า เล่นกีตาร์ ดูดาว ตอนนี้ก็เลยมีหน้าที่ไว้ยืนดูต้นไม้อีกหนึ่งอย่าง

“หวังว่าสีเขียวๆ ของเจ้า จะทำให้ข้าสดชื่นมากขึ้นนะ”

เบธคุยกับแคคตัสน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง เดินไปที่ชั้นหนังสือเล็กๆ รู้สึกว่าอยากจะหยิบหนังสือเพลง มานั่งดีดกีตาร์ให้เพื่อนหน้าหนามฟังเสียหน่อย

“หืม เล่มนี้ลืมคืนเหรอเนี่ย”

แต่เบธก็บังเอิญไปเจอ หนังสือเล่มหนึ่งที่ถูกวางแอบๆ เอาไว้ พอพลิกไปดูปกใน ก็พบว่า เลยวันที่จะต้องคืนมาเป็นอาทิตย์แล้ว

“ก็ไม่มีเตือนกันเลยนะคะ คุณฝนต้นเมษา”

เบธส่ายหน้า เมื่อนึกถึงคุณบรรณารักษ์ลึกลับ แล้วตามด้วยอมยิ้ม ก่อนจะเปิดหนังสือไปตรงที่เบธเอาไม้บรรทัดบาง ๆ เสียบเอาไว้ จริง ๆ แล้ว ยังอ่านเล่มนี้ไม่จบด้วยซ้ำ

‘ความรักไม่เคยได้ดั่งใจ ยิ่งเราหงุดหงิดกับมันเมื่อไหร่ ให้เตรียมใจเอาไว้ ว่ามันจะขัดใจเรามากขึ้นกว่านี้’  

ยังไม่ทันจะได้รู้สึกอะไรกับตัวหนังสืออย่างเต็มที่ เสียงมือถือก็ขัดจังหวะขึ้นมาก่อน

ครืดๆ

เบธหยิบมือถือมาดู หน้าจอปรากฎชื่อ มัสยา เพื่อนสมัยมัธยมปลาย ที่เป็นเพื่อนคนละกลุ่มแก๊ง แต่ก็เป็นเพื่อนมัธยมคนเดียวที่ยังคงติดต่อกับเบธ โดยที่เบธเองก็ยังงงๆ ว่า ทำไมทั้งเบธ และมัส ถึงพยายามช่วยกันรักษาความสัมพันธ์นี้เอาไว้ มัสกลายเป็นคนที่รู้เรื่องราวในชีวิตของเบธเยอะที่สุด นอกจากนั้น ก็ยังเป็นคนที่ทำให้เบธ รู้จักกับโดรน และเป็นผู้หญิงอีกหนึ่งคนที่เบธ รักและเป็นห่วงมากที่สุด

“ฮัลโหล เบธ ทำอะไรอยู่เหรอ”

“กำลังอ่านหนังสือ มัสล่ะ ทำอะไร”

“อ่านให้ฟังหน่อยสิ ไม่งั้นมัสไม่เชื่อ ว่าเบธอ่านจริงๆ” ปลายสายหัวเราะ

“ในหนังสือบอกว่า ความรักไม่เคยได้ดั่งใจ ยิ่งเราหงุดหงิดกับมันเมื่อไหร่ ให้เตรียมใจเอาไว้ ว่ามันจะขัดใจเรามากขึ้นกว่านี้

“เชื่อแล้วว่าอ่านจริง หนังสือน่ารักซะด้วย”

“มัสกินข้าวแล้วยัง กินกับอะไร”

“เรียบร้อยแล้ว มัสกินไข่ดาวลูกเขย”

“ไข่ดาวลูกเขยอีกแล้ว ไม่เบื่อหรือไง” เบธอมยิ้ม

“ไม่เลย”

“มั่นคงดีจังนะ มัสยาน้อย”

“เบธ คือ เรื่องพีร์น่ะ มัสไปสืบมาให้แล้วนะ ได้เรื่องมานิดหน่อย เลยจะโทรมาบอก”

“เดี๋ยวนะ มัสสืบเอง หรือให้ลูกน้องพ่อไปสืบให้”

“ลูกน้องพ่อ แล้วก็ มัสด้วย ช่วยๆ กัน”

“มัส เบธบอกแล้วไง ว่าไม่ให้มัสลงไปทำเอง ถ้ามัสเป็นอะไรไป แล้วเบธจะทำยังไง” เบธพูดไปขมวดคิ้วไป เสียงดุขึ้นนิดหน่อย

“มัสไม่เป็นอะไรหรอก เก่งจะตาย” มัสหัวเราะ เพื่อให้เบธผ่อนคลายขึ้น แต่ก็ไม่ได้ผล

“มัส เชื่อเบธได้มั้ย” เบธยังเสียงเข้มอยู่

“แฮร่ เอ่อ คือ มัสได้ข่าวมาว่า แก๊งค้ายาที่พีร์ไปพัวพันด้วย ตอนนี้ บางส่วนของพวกมันวิ่งยา อยู่ละแวกบ้านเบธ”

“หืม แถวบ้านเบธเหรอ”

“ใช่ มันก็ดีกับเบธ ที่จะสืบเรื่องนี้ต่อ แต่มันก็อันตรายกับเบธเหมือนกัน เบธต้องระวังนะ”

“ขอบคุณมัสมากๆ นะ แต่พอแล้วนะ มัสอย่าไปยุ่งกับพวกมันอีก”

“อาทิตย์นี้มีแข่งโดรนนะ มัสจัดแข่งเอง มีเงินรางวัลนิดหน่อย ถ้าสนใจ เจอกันที่สนามนะ”

“เบธสนใจ แล้วเจอกันนะ”

“ฝันดีนะเบธ”

“ฝันดีเหมือนกันนะมัส”

เบธกดวางมือถือ นึกถึงหน้าหวาน ๆ เรียบร้อย ๆ ของมัสยา จากนั้นก็ถอนหายใจยาว แม้เธอจะฉลาด มีไหวพริบดี ฝีมือการเล่นโดรนระดับประเทศ แถมยังมีลูกน้องของพ่อคอยดูแลอีกเป็นโขยง แน่นั่น ไม่ได้ทำให้เบธเป็นห่วงเพื่อนคนนี้น้อยลง

แล้วถ้าเธอต้องเป็นอันตราย เพียงเพราะอยากจะช่วยเรื่องกัญญพีร์ เบธคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต แต่ความดื้อของเธอ เบธก็ไม่เคยทัดทานได้สักที

ก๊อกๆ ๆ ๆ

“ไม่ได้ล็อคค่า น้องเมธคนสวย”

แค่ได้ยินเสียงฝีเท้าและจังหวะเคาะประตู เบธก็รู้ได้ทันทีว่า ผู้มาเยือนคือ ไอ้ตัวแสบ ขี้อ้อนนั่นเอง

“ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอคะพี่เบธ มัวคิดถึงใครอยู่เหรอคะ”

“แซวจังเลยนะ ไอ้ตัวยุ่ง ตัวเองก็ยังไม่อาบเหมือนกัน คิดถึงหนุ่มทีไหนอยู่ล่ะ หืม” เบธปิดหนังสือในมือ ที่เปิดค้างไว้ตลอดการคุยกับมัสยาโดยไม่รู้ตัว แล้วเนียนๆ เดินเอาไปเก็บที่ชั้น ก่อนที่จะโดนน้องสาวสุดที่รักแซวไปมากกว่านี้

เมธขึ้นไปนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนขอบเบธ แล้วเอามือตบเตียงเรียกเบธให้ขึ้นไปนั่งคุยกัน เหมือนจะมีเรื่องบางอย่างมาปรึกษา

“พี่เบธ ปีนี้เมธทำเกรดได้ดี ดีจนกระทั่งอาจารย์เรียกให้ไปสมัครทุน ซึ่งเค้าจะส่งให้เราเรียนจบตรี เสร็จแล้วต้องไปต่อโทกับเอกที่เมืองนอกอะพี่ เมธควรจะเอา หรือไม่เอาดี”

“ถ้าจะเอา เพราะอะไร แล้วถ้าจะไม่เอาน่ะ เพราะอะไร”

“ถ้าจะเอา เพราะอยากแบ่งเบาภาระพี่เบธ จะได้ไม่ต้องเอาเงินเดือนมาให้เมธ ส่วนที่จะไม่เอาน่ะ เพราะเมธกลัวการไปต่างประเทศ กลัวคิดถึงพี่เบธ คิดถึงป้าแป้ว น้าปราง”

เบธอมยิ้ม แล้วก็มองหน้าน้อง

“เรื่องจะช่วยแบ่งเบาภาระพี่น่ะ ไม่ต้องคิดเลย น้องสาวพี่คนเดียว พี่ดูแลได้ ถ้าเมธอยากได้ทุนนี้ พี่อยากให้เมธอยากได้ เพราะมันเป็นความฝัน เป็นความชอบที่อยากจะเรียนเยอะๆ อยากไปให้สุดในสิ่งที่สนใจ แล้วอะไรเหล่านี้ มันคือตัวตน คือชีวิต มันทำให้เมธรู้สึกมีชีวิตชีวา ถ้าเมธรู้สึกแบบนี้ เมธจะไม่กลัวอะไรเลย”

“อืม เอาจริงๆ เมธยังมองอนาคตตัวเองไม่ออกเลยอะพี่เบธ เมธเลือกเรียนเกี่ยวกับต้นไม้ เพราะรู้สึกว่า อยู่กับต้นไม้แล้วมันเย็น แค่นั้นเลย ไม่ได้คิดว่าจะไปทำงานอะไร เหมือนเป็นคนไม่มีความฝันคนนึง”

“พี่คิดออกละ”

เบธลุกไปที่ชั้นหนังสือ แล้วหยิบหนังสือเล่มที่แอบเอาไปวางเมื่อสักครู่มายื่นให้น้องสาว

“เรื่องทุน หยุดคิดไว้ก่อนนะ เอาเล่มนี้ไปอ่านก่อน”

“ชีวิต ความรัก ความฝันและวันของหัวใจ” เมธอ่านชื่อหนังสือ

“มันเป็นหนังสือออกแนวปรัชญา สร้างแรงบันดาลใจ พี่คิดว่า เมธควรจะทำความรู้จักตัวเองก่อน ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร อะไรที่ทำให้เมธรู้สึกว่า ชีวิตมีความหมาย จนอยากจะตื่นแต่เช้าทุกวัน”

“แล้วเบธก็จะรู้เองใช่มั้ย ว่าจะเอาทุนหรือเปล่า”

“ใช่แล้ว”

เมธพยักหน้าเข้าใจ แล้วก็เปิดหนังสือดูคร่าวๆ

“อ้าว พี่เบธ นี่มันเลยกำหนดวันส่งคืนแล้วไม่ใช่เหรอ พี่เอาไปคืนก่อนไหม แล้วค่อยยืมมาใหม่”

“ค่าปรับไม่กี่บาท พี่จ่ายได้ เรื่องน้องสาวพี่ สำคัญมาเป็นอันดับหนึ่ง”

“มาให้เมธกอดหน่อย” เมธวางหนังสือ แล้วอ้าแขนกว้างๆ

“กอดทุกวันไม่เบื่อหรือไง” เบธว่าไปแบบนั้น แล้วก็ดึงแก้วตาดวงใจเข้ามากอด

สองคนกอดกันแน่นๆ ทั้งรักทั้งมันเขี้ยว

“เดี๋ยวอีกหน่อยมีแฟน เมธก็ไม่กอดพี่แล้ว พี่รู้หรอกน่า”

“ถึงเมธพี่แฟน เมธก็จะกอดพี่เบธทุกวันเหมือนเดิม”

“แล้วถ้าพี่มีแฟนล่ะ แฟนพี่จะหวงพี่หรือเปล่าน้า ถ้าแฟนพี่ไม่ให้เมธกอด จะทำยังไง”

“ถ้าแฟนพี่เบธเป็นพี่แก้วตา รับรอง จะไม่มีปัญหาเรื่องนี้แน่ๆ”

นั่งอ้อนพี่สาวได้สักพัก สาวน้อยเมธนภาก็ขอตัวไปทบทวนบทเรียน แต่ก่อนไปก็มีนัดแนะอะไรบางอย่าง

“เอ้อ พี่เบธ อาทิตย์นี้ไปงานประกวดไม้ดอกไม้ประดับเป็นเพื่อนเมธหน่อยน้า เมธต้องไปถ่ายรูปทำรายงานส่งอาจารย์”

“วันอาทิตย์เหรอ พี่ว่าจะไปแข่งโดรน”

“ขอครึ่งวันได้มั้ย นะนะ เนี่ย พี่แก้วตาก็เอาต้นไม้ไปประกวดด้วย ไปให้กำลังใจเค้ากันนะ”

“อ่า เดี๋ยวพี่ดูก่อนนะว่า จะได้แข่งตอนกี่โมง”

“เย่ๆ ๆ ๆ พี่เบธน่ารักที่สุดเลย”

“รู้นะว่าดีใจเรื่องอะไร”

เมธนภาฉีกยิ้มจนเห็นฟันหน้าครบทั้งแผง แล้วก็เดินออกไปอย่างอารมณ์ดี เบธสายหัวแล้วก็ขำให้กับความพยายามที่จะเป็นแม่สื่อแม่ชักให้เบธกับแก้วตาขวัญ อันที่จริงแม่ค้าขายต้นไม้คนนี้ก็น่ารักดี และถ้าเบธจะทำให้เธอมีกำลังใจในการประกวดต้นไม้ เบธก็ยินดีไปด้วยความเต็มใจอยู่แล้ว แต่อีกใจก็นึกถึงเพื่อนสนิท เจ้าของสนามโดรนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เธอคนนั้นก็คงดีใจที่เบธไปเยือนเหมือนกัน

เบธหยิบโดรนที่ประกอบขึ้นด้วยตัวเองไว้บินเล่นแก้เซ็ง บางทีก็เอาไปใช้ถ่ายรูปเล่น ออกมาจากลิ้นชักข้างหัวเตียง นอนหงายลงบนที่นอน แล้วบังคับโดรนตัวจิ๋วขึ้นๆ ลงๆ เอียงซ้ายเอียงขวา วนไปวนมาอยู่ในห้องนอน บินไปบินมา เจ้าโดรนก็ถูกบังคับให้บินไปวนอยู่รอบๆ กระถางแคคตัส แล้วเบธก็กดให้มันถ่ายรูป จากนั้นก็ส่งภาพเข้ามือถือ โดยที่ก็บอกตัวเองไม่ได้ว่า จะเก็บไว้ทำไม

นอนกลิ้งต่ออีกสองสามที เบธก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน แต่ก่อนจะหลับตาลงนอน ก็ส่งข้อความไปถามมัสยาเรื่องเวลาการแข่งขัน เพื่อจะได้นัดแนะกับน้องสาว

เบธ: มัส จัดตารางแข่งหรือยัง เบธขอตารางแข่งหน่อย

มัส: ยังเลยเบธ แต่เดี๋ยวมัสจัดให้ตอนนี้ก็ได้ เบธจะแข่งเรซซิ่ง หรือ ไฟท์ติ้ง

เบธ: อันไหนเสร็จเร็วกว่า พอดีเบธมีธุระกับน้องสาว ต้องรีบไป

มัส: ไฟท์ติ้งเร็วกว่านะ เพราะคนแข่งน้อย ไม่ต้องรอเตรียมสนามด้วย

เบธ: โอเค เอาไฟท์ติ้ง

มัส: เริ่มแข่ง 9:00 น. ถ้าได้ชิงชนะเลิศ ก็ไม่น่าเกิน 11:30 น.

เบธ : โอเคคับผม

มัส : เป็นผู้หญิง ทำไมพูดคับล่ะ

เบธ : ไม่พูดก็ได้ค่ะ โอเคมั้ยคะ

มัส : ดีมากค่ะ

เบธ: ฝันดีอีกทีนะคะ เบธนอนนะคะ

มัส : ฝันดีทุกทีที่นอนนะคะเบธ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น