facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เริ่มแผนการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2562 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มแผนการ
แบบอักษร

เวลา 5 โมงเย็น

ผมกลับมาถึงบ้านเพราะออกไปรับสายใจที่เนอสเซอรี่ในเมือง กลับมาถึงก็เห็นทุกคนวุ่นวายกันโดยเฉพาะพี่กฤษที่ยังอยู่ไม่กลับ

“นี่พี่ยังไม่กลับอีกหรอ...?”

“จะกลับได้ไง คุณมนไม่รู้หายไปไหนตั้งแต่เที่ยงแล้ว นี่ฉันโทรไปหาก็ไม่มีคนรับสาย ไม่รู้คนมนเป็นอะไรหรือเปล่า...?”

“เดี๋ยวเธอก็กลับมาเองมั้งพี่...”

“แต่นี่มันหลายชั่วโมงแล้วนะ ฉันเป็นห่วงว่ะให้คนออกตามหาทั่วไร่ก็ไม่เจอ...”

ผมมองหน้าพี่กฤษก็เริ่มรู้สึกกังวล จึงจะรีบขับรถออกไปแต่ก็

“คุณมน...”

เธอก็เดินสวนเข้ามาพอดีพร้อมกับคนงาน ที่ออกไปตามหาเธอ

“คุณมนหายไปไหนมาครับ ผมโทรไปตั้งหลายสายคุณมนก็ไม่รับ...?”

“มนไปเดินเล่นในไร่มานะคะ ขอโทษนะคะที่มนไม่ได้รับโทรศัพท์คุณกฤษ มัวแต่เดินเพลินไปหน่อย...”

ผมหันไปมองหน้าเธออย่างอึ้งๆที่เธอตอบออกไปแบบนั้น

“แล้วทำไมถึงได้มอมแมมแบบนี้ละจ่ะ...น้าก็คิดว่าไปหลงอยู่ในป่าที่ไหนสะอีก ให้คนออกตามหาจนทั่ว...”

เธอหันมามองหน้าผมด้วยสายตาโกรธๆ

“มนขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง...”

“ไม่เป็นไรครับ คุณมนกลับมาก็ดีแล้ว...”

แม่ผมเดินเข้าไปพยุงเธอให้เดินมานั่งที่เก้าอี้ แต่อยู่ๆเธอก็เซเหมือนจะเป็นลม

“หนูมน...”

“มนรู้สึกเวียนหัวนะคะ คงจะเดินตากแดดนานไปหน่อย...”

“งั้นมานั่งตรงนี้ก่อนจ่ะ เดี๋ยวน้าให้คนเอายาลมมาให้...”

แต่ไม่ทันแล้วเธอเป็นลมล้มพับไปกับพื้นแล้วจนทุกคนตกใจ ช่วยกันดูแลยกใหญ่ด้วยความเป็นห่วง

 

เวลา 2 ทุ่ม

ฉันแกล้งหลับนอนเล่นไปเรื่อยๆในห้องนอนบ้านของเขา

ก็อก ก็อก ก็อก

“คุณฟื้นแล้วหรอคะ...?”

แม่บ้านของที่นี่เดินเข้ามาพร้อมถาดข้าวต้มกับยาที่เอามาให้ฉัน จริงๆฉันไม่ได้เป็นลมจริงๆหรอกฉันแกล้งเพื่อให้เขารู้สึกผิด แต่ไหนละเขานี่ยังไม่เห็นหัวเลย

“คุณทานข้าวต้มแล้วก็ทานยาแล้วก็นอนพักนะคะ...”

“ขอบคุณค่ะ....”

ฉันทานข้าวต้มเสร็จก็ทานยาแล้วก็ล้มตัวลงนอนพักคิดถึงเรื่องเมื่อตอนบ่าย ที่เขาทิ้งฉันไว้กลางทาง ฉันต้องเดินอยู่ท่ามกลางแสงแดดทั้งหิวทั้งร้อนแต่มันก็คุ้มนะที่ฉันได้นอนค้างที่นี่

“ฉันจะทำให้คุณหลงรักฉันให้มากๆแล้วฉันก็จะทำให้คุณได้เจ็บปวดอย่างที่พี่ณะเจอ...”

ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเพราะได้ยินเหมือนเสียงคนเดินอยู่หน้าห้อง ฉันรีบลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องแล้วเปิดแง้มเพื่อดูว่าใคร

“คุณสิน...”

ฉันรีบปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในห้องนอนคิดอะไรขึ้นได้ ก็รีบถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนหมดแล้วใช้ผ้าขนหนูพันตัวเองไว้ วิ่งเข้าไปในห้องน้ำเอาน้ำลูบตัวเองหมาดๆแล้วเอาหัวจุ่มน้ำให้เปียกเหมือนตัวเองเพิ่งผ่านการอาบน้ำมา แล้วรีบเดินออกไปจากห้องนอน

“นี่คุณ...”

“ว๊าย...”

ฉันเดินออกมาเจอเขาที่นั่งอยู่ที่ระเบียงด้านหน้า ฉันทำทีเป็นตกใจที่เจอเขา

“คุณแต่งตัวบ้าอะไรเนี๊ย แล้วออกมาจากห้องทำไมแบบนี้...?”

“เอ่อ...คือ มนเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วก็ลืมไปว่าเสื้อผ้ามนไม่มี มันเหม็นมากเลยอะคุณ มนก็เลยจะหาพี่แม่บ้านเพื่อขอยืมชุดเขาสักชุดนะ...”

“ผมว่าคุณไปรอที่ห้องก่อนเถอะ แต่งตัวออกมาแบบนี้ไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไง...?”

“มนไม่ได้แก้ผ้าสักหน่อย ทำไมต้องอายด้วย...ตอนมนอยู่เมืองนอกนะ มนแก้ผ้าอาบแดดยังเคยมาแล้วเลย...”

“แต่ที่นี่มันเมืองไทย ไม่ใช่เมืองนอก กลับเข้าห้องไปได้แล้ว...”

ฉันจ้องหน้าเขาอยากจะดูนักว่าจะทนได้แค่ไหน ฉันเดินเข้าไปใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ

“คุณจะทำอะไร...?”

เขาเดินถอยห่างฉันช้าๆ

“คุณทำให้มนเป็นลม คุณเป็นต้นเหตุคุณต้องรับผิดชอบ...”

“รับผิดชอบอะไร ทำไมผมต้องทำด้วย...?”

“จะให้มนบอกแม่คุณไหมว่าคุณเป็นคนเอามนไปทิ้งกลางป่าจนทำให้มนเป็นลม แม่คุณต้องไม่ยอมแน่ๆ”

“...”

ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเขา

“คุณต้องไปหาเสื้อผ้ามาให้ฉันใส่ ถ้าคุณไม่ทำฉันจะเข้าไปค้นเอาเสื้อผ้าคุณในห้องเอง...”

“อะไรนะ...?”

“คุณจะให้ฉันไปเอาเสื้อผ้าในห้องคุณ หรือคุณจะไปหาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ฉันใส่...เลือกเอา?”

เขามองหน้าฉันนิ่งๆ

“คุณกลับไปรอที่ห้อง เดี๋ยวผมเอาชุดผมไปให้...”

“เค...อย่าช้านะคะ ฉันไม่อยากนั่งแก้ผ้ารอเสื้อผ้าจากคุณจนเปื่อย...”

เขาเดินหนีไปอย่างมีสีหน้าหงุดหงิด ฉันยิ้มอย่างสะใจแล้วก็เดินไปที่ห้องตัวเอง รอเขาเอาชุดมาให้

ก็อก ก็อก ก็อก

ฉันยิ้มที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ฉันเดินไปเปิดประตูห้องแต่ก็ต้องตกใจ

“คุณสินให้หนูเอาชุดมาให้คุณค่ะ...”

“....” ฉันยืนอึ้งเลย นี่เขาทำแบบนี้กับฉันหรอ ฉันรับชุดมาถือไว้แล้วขอบคุณแม่บ้าน

“กำแพงคุณหนาแค่ไหน ฉันก็จะทุบมันให้พังด้วยมือของฉันเอง...”

 

เวลา 5 ทุ่ม

ก็อก ก็อก ก็อก

“คุณ...”

 

....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น