มายเวิลด์

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านกันนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกแรงสนับสนุน ทุกคอมเม้นต์ และทุกการกดไลค์ค่ะ #มายเวิลด์ 🙏

ชื่อตอน : Chapter 4

คำค้น : #แก๊งค์จตุรธาตุ #ผู้ชายสายโหด #เพลิงกัลป์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 08:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4
แบบอักษร

Chapter 4 

-ถ้าฉันเป็นคนวาด เธอต้องเป็นกระดาษ-  

ตอนนี้ผมนั่งกินข้าวเช้าอยู่ที่บ้านของตัวเองครับ จริงๆผมกะไว้ว่าจะพักผ่อนอยู่บ้านสักวัน แต่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองควรจะรีบสอนแพรดาวให้จบไวๆ เพราะยิ่งยัยนั่นอยู่ใกล้ผม ยัยนั่นก็จะเป็นอันตราย.. 

"ไอ้พอร์ช.."  

"ครับนาย?"  

"ไม่มีไร" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ ยิ่งผมส่งคนไปตามเฝ้าแพรดาว ศัตรูของผมก็จะรู้สึกว่าแพรดาวสำคัญกับผม แต่ถ้าไม่ตามไปเฝ้า ผมก็กลัวยัยนั่นจะซวยเพราะผม เห้อออออ  

[Praedao]  

[Pg:วันนี้ทุ่มครึ่งเจอกันที่ห้อง 703]  

[praedao:ได้]  

แล้วผมก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที ก่อนจะตักข้าวกินต่อ จริงๆ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีความสามารถติวให้แพรดาวผ่านวิชานี้ไปได้หรือเปล่า..แต่จะพยายามละกันนะ  

"นายดูมีเรื่องให้คิดตลอดเวลาเลยนะครับ"  

"เออ เอาหัวออกจากหัวไม่ได้สักที" ผมเอ่ยตอบไป แล้วนั่งกินข้าวต่อทันที เห้ออออ  

17.00 น. 

ตู๊ดด ตู๊ดด ตู๊ดดด  

~ไอ้ภาดา~  

"ว่าไงมึง?"  

[ไอ้เพลิงกัลป์มึงมาที่โรงพยาบาลตอนนี้ที!!]  

"มีอะไร?" ผมเอ่ยขึ้นสั้นไป ทำไมต้องดูร้อนรนด้วย  

[ไอ้วาโยถูกดักยิงว่ะ อาการสาหัส]  

"ใครทำ!!" ผมเอ่ยถามเสียงดังลั่น  

[ยังไม่แน่ใจ มึงรีบมาก่อนได้ไหมวะ?]  

"เออ กูกำลังรีบ!!" ผมเอ่ยขึ้น แล้วลุกออกไปจากบ้านทันที ผมวิ่งไปขึ้นรถคันหรูของตัวเอง ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายทางของผมคือที่โรงพยาบาล มึงอย่าเป็นอะไรนะเว้ยยย  

โรงพยาบาล.. 

ผมกำลังวิ่งมาที่ห้องฉุกเฉิน และเมื่อผมมาถึงก็เห็นไอ้ไอดินกับไอ้ภาดายืนหน้าเครียดอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ผมก็เลยเอ่ยถามขึ้นทันที  

"มันเป็นไงบ้างวะ?"  

"เมื่อกี้มันหัวใจหยุดเต้น.."  

"ใครทำ.." ผมเอ่ยถามขึ้นเบาๆ ไม่ใช่สิ.. ไอ้วาโยมันต้องรอดไง มันจะมาทิ้งพวกผมไปง่ายๆแบบนี้ไม่ได้  

"กูให้คนไปสืบแล้ว คนที่ทำคือไอ้ฟีนิกซ์"  

"กูจะไปฆ่ามัน!!!"  

"เดี๋ยวไอ้เพลิงกัลป์ มึงอยู่รอดูไอ้วาโยก่อนได้ไหมวะ?" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยขึ้นบอกผม  

"........." ผมเงียบ แล้วมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยแววตาอ่านยาก ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมา กูไม่เอามันไว้แน่ไอ้วาโย.. 

23.00 น. 

แอดดดดดด. 

เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินดังขึ้น หลังจากที่ปิดเงียบมานาน ผมไม่รู้เลยว่าไอ้วาโยเป็นยังไงบ้าง..เห้อออ มึงดวงแข็งไม่ใช่หรอ แค่นี้เองห้ามป๊อดด  

"เพื่อนผมเป็นยังไงบ้างครับ?"  

"คนเจ็บถูกยิงโดนจุดสำคัญ ทำให้มีผลกระทบกระเทือนต่อเส้นประสาท แล้วคนเจ็บก็ถูกรถชนจนได้รับความกระทบกระเทือนของสมอง ถ้าหากคนเจ็บไม่ฟื้นขึ้นมา หมอเกรงว่าคนเจ็บจะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา.."  

"หมอต้องช่วยเพื่อนผมสิวะ!!!"  

"หมอพยายามจนสุดความสามารถแล้ว ตอนนี้คงต้องพึ่งปาฏิหารย์ ภาวนาให้คนเจ็บฟื้นขึ้นมา.."  

"แล้วถ้าเพื่อนผมเป็นเจ้าชายนิทรา..มันจะมีโอกาสฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ครับ?"  

"หมอตอบไม่ได้หรอกครับ ขึ้นอยู่กับตัวคนเจ็บเองว่าจะพยายามมากแค่ไหน หมอจอตัวนะครับ" แล้วคุณหมอก็เดินจากไปทันที ผมกับไอ้สองหน่อก็หันมามองหน้ากัน  

"กูจะบอกลุงวศินยังไงวะ.." เสียงไอ้ไอดินเอ่ยขึ้น  

"แมร่ง.." ไอ้ภาดาเอ่ยขึ้นเบาๆ  

"กูไม่ปล่อยมันไว้แน่!!!" ผมเอ่ยขึ้น แล้วกำหมัดแน่น หลังจากที่ไอ้วาโยถูกย้ายไปห้อง VVIP ไอ้เมฆลูกน้องคนสนิทของไอ้วาโยก็พาการ์ดมาเฝ้าหน้าห้องของไอ้วาโย พวกผมก็แยกย้ายกันกลับ แต่ผมให้ไอ้พอร์ชไปตามตัวไอ้เหี้ยฟีนิกซ์มาแล้วล่ะ ถ้าผมเจอ..มันตายแน่!!!  

00.15 น. 

".........." ผมเดินมาตามทาง เพื่อจะกลับห้องตัวเอง แล้วผมก็ต้องชะงักไป เมื่อเจอกับแพรดาวที่ยืนถืออุปกรณ์วาดเขียนอยู่หน้าของผม นี่ผมลืมนัดของเธอ ลืมแบบสนิทด้วย.. 

".........." ผมก็เลยเดินไปเปิดประตูห้องทันที 

"นายไม่มีอะไรจะพูดหน่อยหรอวะเพลิงกัลป์?"  

"กลับไป"  

"ดีเนอะ คนรอมันก็รอไปสิ ฉันไลน์หานายยิกๆ นายไม่คิดจะบอกอะไรฉันเลย นายจะแกล้งฉันเพื่ออะไรวะ ฉันไม่สนุกนะเว้ยยย"  

".........."  

พรึ่บบบ  

แพรดาวเอาตัวมาขวางประตูไว้ ในตอนที่ผมกำลังจะปิดประตูห้อง อยากตายมากหรือไงวะ..ผมไม่ใช่คนที่มีความอดทนมากมายขนาดนั้นนะ แล้วยัยนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามายืนว่าผมฉอดๆแบบนี้วะห๊ะะะ  

"หวังคำขอโทษจากปากคนอย่างนาย มันคงจะไม่มีทางได้ยินสินะ"  

"ออกไป!" ผมกดเสียงต่ำ แล้วมองหน้าคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ถ้ายังดื้อ อย่าหาว่าผมใจร้ายละกัน!!  

"ฉันแค่อยากถามว่านายเต็มใจจะช่วยฉันไหม..ถ้าไม่ฉันจะไม่รบกวนนายอีก"  

"เธอเป็นคนขอร้องฉันเอง จะมาเรียกร้องอะไร!!!" ผมเอ่ยถามขึ้นเสียงดังลั่น หมดแล้วความอดทนของผมที่จะไม่ตะคอกใส่คนตรงหน้า  

"........."  

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ระหว่างเธอกับฉันไม่ได้รู้จักกัน ทำไมฉันต้องสนใจเธอขนาดนั้นวะ!!!!"  

".........." แพรดาวมองผมอย่างกลัวๆ  

"กลับไป!!!" ผมเอ่ยขึ้นเสียงดังลั่น  

พลั่กกก ปั้งงงง  

ผมผลักแพรดาวออกไปจากห้อง ก่อนจะปิดประตูห้องเสียงดัง ผมทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าประตู ก่อนจะทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด ทำไมแมร่งมีแต่เรื่องเลยว่ะ ทำไมโว้ยยยย  

ผมรู้ว่าตัวเองผิดที่ปล่อยให้แพรดาวมารอเก้อ แต่ผมไม่ได้เอาโทรศัพท์มาไง ไอ้พอร์ชเพิ่งเอามาให้ก่อนหน้านี้แป๊ปเดียว แล้วผมก็ขับรถกลับตอนโด เธอผิดแล้วที่มาเจอฉันตอนนี้.. 

โคร่มมมม โคร่มมมม เพล้งงง โคร่มมมม  

ผมเดินไปกวาดของในห้องทิ้งอย่างหงุดหงิด ผมก็แค่อยากจะระบายความรู้สึกออกมาก็เท่านั้น เพื่อนผมนอนเป็นผักอยู่ที่โรงพยาบาลเลยนะเว้ยย และตอนที่เกิดเรื่องผมแมร่งก็ไม่ได้ช่วยห่าไรเลย รู้สึกเหมือนตัวเองโคตรไร้ประโยชน์เลยว่ะ  

พลั่กกก ผลั๊วะ!!! ผลั๊วะ!!! ผลั๊วะ!!!  

"แมร่งเอ้ยยยย" ผมสถบเสียงดัง แล้วทรุดตัวลงนั่งอยู่ตรงมุมห้อง ไม่ว่ายังไงกูก็จะลากคอคนที่ทำร้ายมึงมาจัดการให้ได้ มันต้องไม่ตายดี!!!  

ผลั๊วะ!!! ผลั๊วะ!!! พลั่กกก ผลั๊วะ!!!!  

ผมต่อยผนังห้องระบายความหงุดหงิดในใจอีกครั้ง และตอนนี้มือของผมก็มีเลือดไหลออกมา ผมไม่คิดจะเช็ดมันด้วยซ้ำ เหมือนเลือดที่ไหลออกมาจะเป็นคำสัญญาจากผม คำสัญญาที่ว่าผมจะจัดการไอ้เหี้ยนั่นแทนไอ้วาโยเอง.. 

แอดดดดดด. 

"พะ..เพลิงกัลป์"  

"ออกไป!!!!"  

พรึ่บบบบ  

"นาย...."  

"เธออยากตายหรอวะแพรดาว!!!!"  

"แต่นายเจ็บ.."  

"เสือก!!!!"  

"ใช่ ฉันมันเสือกเอง" แพรดาวเอ่ยขึ้น แล้วเดินมานั่งลงข้างๆผม ก่อนจะจับมือผมไปดูทันที จากนั้นแพรดาวก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาพันมือให้ผม  

หมับบบบ  

"ออกไป!!!!"  

"ฉันเจ็บนะเพลิงกัลป์!!"  

"เจ็บก็ออกไปสิโว้ยยย"  

"ฉันก็แค่ช่วยนาย เหมือนที่นายเคยช่วยฉันไว้ไง"  

"ไม่ต้องการ!!!"  

"แต่ฉันจะทำ!!"  

"แพรดาว..เธอลืมหรือเปล่าว่าตัวเองเป็นผู้หญิง แล้วเธอก็กำลังอยู่ในห้องกับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักสองต่อสองนะ เธอเอาอะไรมามั่นใจว่าฉันจะเป็นคนดี แล้วปล่อยเธอกลับง่ายๆ"  

".........." คนตรงหน้าผมก็เม้มปากแน่นทันที ผมก็เลยเขยิบตัวไปหาแพรดาว ก่อนจะรวบเอวของคนตัวเล็กเอาไว้อย่างรวดเร็ว แพรดาวก็มองผมด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ  

"ฉันกำลังหงุดหงิดอยู่เลย เธอช่วยให้ฉันหายหงุดหงิดหน่อยได้ไหมหืมมม" ผมเอ่ยขึ้น แล้วยื่นหน้าไปหาแพรดาวทันที ผมมองริมฝีปากของคนตรงหน้าด้วยสายตาหื่นๆ ผมไม่ใช่คนดี.. 

พลั่กกกก  

"ไอ้บ้า!!!" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้นว่าผม หลังจากที่ผลักผมออกห่าง ในตอนที่ผมกำลังจะจูบเธอ  

"เธอมาอ่อยฉันถึงห้องเลยนะแพรดาวววว"  

เพี๊ยะ!!!  

"ฉันไม่น่าใจดีกับนายเลย!!!" แพรดาวเอ่ยขึ้น แล้ววิ่งออกไปจากห้องผมทันที ผมก็ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเอง มือหนักเหมือนกันนี่หว่าา  

วันต่อมา.. 

ตอนนี้ผมอยู่ที่ผับ F_Element ซึ่งพวกผมสามคนมีนัดคุยกันเรื่องไอ้ฟีนิกซ์นั่นแหละ แต่ตอนนี้แทนที่ไอ้สองหน่อจะสนใจเรื่องไอ้ฟีนิกซ์ พวกมันดันมาสนใจรอยมือผมซะงั้น.. 

"บนหน้ามึง รอยมือใคร?"  

"กูซุ่มซ่าม เดินชนขอบประตู ไม่ใช่รอยมือ"  

"ไอ้เพลิงกัลป์ เห็นกูเป็นเด็กสองขวบหรือไง?"  

"ยุ่งเรื่องกูจังวะ สนใจเรื่องไอ้เหี้ยฟีนิกซ์ก่อน"  

"มึงยอมให้ผู้หญิงตบหน้า แสดงว่าต้องมีซัมติง"  

"ขี้เสือกว่ะ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"หรือไม่จริง?" ไอ้ภาดาเอ่ยถามผม พร้อมกับเลิกคิ้วมองรอคำตอบจากปากของผม ไม่มีโว้ยยย  

"ไม่มี"  

"ไม่มีอะไร?" ไอ้ไอดินเอ่ยถามขึ้น  

"ไม่มีอะไรที่พวกมึงต้องเสือกต่อแล้ว โฟกัสเรื่องไอ้เหี้ยฟีนิกซ์ดิวะ" ผมเอ่ยขึ้นเอือมๆ  

"มึงนี่นะ อารมณ์ร้อน แล้วดูมือมึงดิ" ไอ้ภาดาเอ่ย  

"ช่างแมร่งงง" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ไอ้พอร์ช มึงรู้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?"  

"คือว่าเรื่องนี้.."  

"........." ผมหันไปมองแรงไอ้พอร์ชทันที  

"มีสิวะ มันต้องมีเว้ยย" ไอ้ไอดินเอ่ยขึ้น  

"หยุดเสือกก่อนเถอะวุ้ยย" ผมเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญ  

"ก็ได้ๆ อย่าให้รู้นะว่าคนไหน..กูจะแซวเช้า แซวบ่าย แซวค่ำ เอาให้มึงเสียอาการไปเลย"  

"คอวอยอ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"เอาล่ะๆ จากที่ให้คนไปสืบดู กูว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลังอีกว่ะ ไอ้ฟีนิกซ์แมร่งจะทำคนเดียว แล้วทำขนาดนี้เลยหรอวะ?"  

"มึงก็รู้ว่าไอ้ฟีนิกซ์แมร่งไม่ลงรอยกับไอ้วาโยมาตั้งนานแล้วไหม ทั้งเรื่องเรียน เรื่องสาว เรื่องอื่นอีกบลาๆ" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยขึ้นยาวเหยียด  

"กูว่าถ้าได้ตัวไอ้เหี้ยนั่นมา ก็คงรู้" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ประเด็นคือมันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"  

"เหมือนเตรียมการมาอย่างดี" ผมเอ่ยขึ้น  

"เรื่องเบื้องหลัง มันเริ่มชัดแล้วนะ" ไอ้ภาดาเอ่ยขึ้น  

"ตอนนี้กูให้คนสั่งตรวจคนเข้าออกในประเทศ ยังไม่เจอตัวนะ" ไอ้ไอดินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ  

"แสดงว่ามันอยู่ในประเทศนี่แหละ อย่าให้กูเจอนะมึง.." ผมเอ่ยขึ้นอย่างแค้นใจ  

"มึงก็ใจเย็นๆหน่อย เมื่อวานฟาดงวงฟาดงากับของในห้องไปเท่าไหร่"  

"กูเตรียมฟาดงวงฟาดงาใส่ไอ้เหี้ยนั่นมากกว่าของในห้องอีก" ผมเอ่ยขึ้นอย่างแค้นใจ  

"เห้อออ เมื่อไหร่มึงจะเลิกอารมณ์ร้อนสักที"  

"มึงจะให้กูใจเย็นได้ไงวะ ถ้าไอ้วาโยมันไม่ฟื้นขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ!!!" ผมเอ่ยถามขึ้นเสียงดังลั่น  

"กูไม่ได้ให้มึงไม่ทำอะไรเลย แต่มึงต้องมีสติด้วย จะใช้อารมณ์อย่างเดียวไม่ได้"  

"ถ้ากูเจอไอ้เหี้ยนั่น มันต้องตาย!!!" ผมเอ่ยขึ้น แล้วเดินออกไปอย่างหัวเสีย เรื่องอื่นก็พอใจเย็นได้นะ แต่ยกเว้นเรื่องของผมว่ะ  

"ไอ้เพลิงกัลป์!!!" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยเรียกผมเสียงดัง  

สวนสาธารณะ.. 

"นายครับ นี่ก็เย็นมากแล้วนะครับ"  

"กูอยากอยู่ที่นี่ต่อว่ะ"  

"แต่นายยังไม่กินอะไรเลยนะครับ"  

"ช่างเถอะ วันเดียวกูไม่ตายหรอก"  

"นายครับ..กินอะไรหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมไปซื้อมาให้" ผมก็มองภาพตรงหน้าต่อ ไอ้พอร์ชก็เลยเดินออกไปซื้อของ ตอนนี้มึงจะอยู่ที่ไหนวะไอ้วาโย..ทำไมมึงไม่รีบฟื้นขึ้นมา กูไม่ได้ยินเสียงมึง แล้วรู้สึกแปลกๆ หรือมึงจะเป็นวิญญาณที่กลับเข้าร่างตัวเองไม่ได้ ไร้สาระว่ะ..  

".........."  

"มาอ่อยฉันหรอ?" ผมเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นแพรดาวที่กำลังจะวิ่งผ่านหน้าผมไปกวนๆ  

"สกปรก!!"  

"อะไร?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"ความคิดนายอะสกปรก ฉันมาวิ่งออกกำลังกาย ไม่เห็นหรือไง?" แพรดาวเอ่ยถามขึ้น  

"เห็นว่าเธอมาอ่อยฉันมากกว่า"  

"ถ้ารู้ว่าต้องมาเจอนาย ฉันไม่มาหรอก"  

"หึๆ ไม่อยากเจอฉันแล้วหรอ..วันก่อนยังอ้อนวอนฉันอยู่เลยนะ เปลี่ยนใจง่ายจริงๆ นี่ใจคนหรือสีกิ้งก่า" ผมเอ่ยถามไปอย่างกวนประสาท  

"เอ๊ะนายนี่!!" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้น  

"เรื่องที่ให้ช่วย ถ้ายังอยากให้ช่วยอยู่เจอกันทุ่มนึง" ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบนิ่งๆ  

"นายคิดว่าฉันจะเอาตัวเองไปเสี่ยงกับนายหรอ?"  

"ตอนนี้เธอก็เสี่ยงอยู่นะ มายืนคุยกับฉันสองคนตรงนี้อะ" ผมเอ่ยขึ้น แล้วยิ้มที่มุมปาก  

".........."  

"ฉันรอที่ห้องนะ ถ้าคิดถึงก็มาหาได้" ผมเอ่ยขึ้น แล้วยิ้มที่มุมปากอย่างยียวน ก่อนจะเดินผ่านแพรดาวไปทันที  

"ไอ้!!!" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้นอย่างโมโห  

10 นาทีต่อมา.. 

"นายครับ กินอะไรรองท้องหน่อยครับ"  

"อืม" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วรับถุงเซเว่นมาถือไว้  

"ผมว่ายิ่งนานทำแบบนี้ เธอก็ยิ่งไม่ชอบหน้านายนะครับ" เสียงไอ้พอร์ชเอ่ยขึ้นบอกผม  

"ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ..ฉันไม่ควรมีความรักด้วยซ้ำ ศัตรูมีเป็นแสน ใครจะอยากมาเป็นแฟนฉันวะ?"  

"แต่ผมกลัวใจนายน่ะสิครับ"  

"กลัวทำไมวะ.." ผมเอ่ยถามออกไป กลัวไปตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง ผมว่ามันไปไกลแล้วนะ.. 

"หรือผมกลัวช้าไปแล้ว?"  

".........."  

"นายครับ.." เสียงไอ้พอร์ชเอ่ยเรียกผม  

"กลับเถอะ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วเหลือบไปมองแพรดาวอีกครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นรถไป  

19.00 น. 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!!  

เสียงเคาะประตูห้องผมดังขึ้น ในตอนที่ผมกำลังจะเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จไง ว่าแต่...ใครมาหาผมวะหรือว่าจะเป็นไอ้พอร์ช มันมีเรื่องด่วนอะไรงั้นหรอ..ผมก็เลยเดินออกไปจากห้องน้ำ ในสภาพที่พันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวไอ้รอบเอว ตามตัวผมก็มีหยดน้ำเกาะนิดๆ เซ็กซี่ป่ะล่าาา 55555  

แอดดดดดด. 

"😲"  

"หึๆ ทำหน้าอะไรของเธอ?" ผมเอ่ยถามคนตรงหน้าที่ทำหน้าเหวอๆ เมื่อผมเปิดประตู แล้วสายตาของแพรดาวก็เลื่อนไปสำรวจผมอย่างอึ้งๆ หึ!!  

"กรี๊ดดด ทุเรศลูกตา" ช้าไปมั้งแม่คุณเอ้ยยย  

"แหมมมม เมื่อกี้มองเหมือนจะกินฉันเข้าไปแล้วนะ ตอนนี้มาทำเป็นปิดตา" ผมเอ่ยขึ้นอย่างกวนๆ  

"ไอ้!!!"  

"อะไร..จะยืนคุยกับฉันตรงนี้หรอ?"  

"........." แพรดาวทำหน้าคิดหนักทันที  

"เห็นแบบนี้ ฉันก็หวงตัวอยู่นะ" ผมเอ่ยขึ้น ถ้ามีคนเดินผ่านมาคงไม่ดีเท่าไหร่หรอกมั้งงง  

"แล้วทำไมไม่แต่งตัวดีๆเล่าา"  

"ใครจะคิดว่าเธอจะคิดถึงฉันขึ้นมาจริงๆล่ะ"  

"ฉันไม่ได้คิดถึงนายนะ!!" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้น  

"กรี๊ดดดด แกๆ หุ่นแซ่บมากกก" เดี๋ยววววว  

"นั่นสิ รอยสักบนแผลงอกนี่กร้าวใจมากฮือออ" โว้ะะะ มีคนผ่านมาเจอจริงๆด้วย  

พรึ่บบบ หมับบบ  

"เมียหวง ห้ามมองนะ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วดึงแพรดาวมากอดเอาไว้ จริงๆก็จะใช้แพรดาวบังสายตาของคนพวกนั่นเฉยๆ ไม่ได้แอบฉวยโอกาสเลยย  

"อร๊ายยย ฉันอยากสมัครเป็นเมียน้อย" เสียงผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้น แล้วยกมือปิดปากตัวเอง  

"อยากเป็นเมียค่าาา" นี่ก็อีกคนเห้อออ  

ปั้งงงงงง พลั่กกก 

ผมปิดประตูอย่างรวดเร็ว แล้วคนในอ้อมแขนก็ผลักผมออกอย่างรวดเร็วทันที หึๆ หน้าแดงไปของคนตรงหน้า มันทำให้ผมรู้สึกสนุกแฮะ.. 

"ทำบ้าอะไรของนายเนี่ยยย" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้น  

"ก็บอกไปแล้วว่าฉันหวงตัว" ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ  

"แต่ฉันไม่ใช่เมียนายนะ!!"  

"อยากเป็นไหมล่ะ?" ผมเอ่ยถามอย่างยียวน  

"ไม่!!!"  

"คิดนิดนึง ก่อนตอบก็ได้" ผมเอ่ยขึ้นเอือมๆ  

"โว้ยย รีบไปแต่งตัวเลยนะ" แพรดาวเอ่ยโวยทันที  

"ทำไมหรอ..เธอกลัวตัวเองเผลอปล้ำฉันงั้นหรอ?" ผมเอ่ยถามขึ้น แล้วยิ้มกวนประสาท  

"ไม่!! บอกว่ามันทุเรศลูกตาไง"  

"หุ่นฉันก็แซ่บอยู่นาาาา" ผมเอ่ยขึ้นบอกแพรดาว  

"เพลิงกัลป์!!!"  

"หึๆ รอแป๊ปละกัน" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วก็เดินเข้าห้องนอนตัวเองไปทันที ปกติผมเป็นคนหวงห้องนะ แต่ก็อย่างที่บอกกับคนนี้ แมร่งพิเศษกว่าทุกคนว่ะ..ตบหน้าผมได้นี่ก็โคตรพิเศษแล้วเหอะ 5555 

10 นาทีต่อมา.. 

"นี่นายแต่งตัวปกติแล้วหรือไงห๊ะะ"  

"ก็ใช่ไง" ผมเอ่ยขึ้นตอบไปสั้นๆ นี่ปกติสุดแล้ววว  

"ทำไมไม่ใส่เสื้อ?"  

"ปกติของฉันก็ไม่ใส่" ผมเอ่ยตอบ ปกติผมจะใส่กางเกงขายาวตัวเดียวนอนอะ ผมขี้ร้อนไง.. 

"โว้ะะะ" แพรดาวสถบอย่างไม่พอใจ  

"จริงๆก็อ่อยเธอกลับไง เธออุตส่าห์มาอ่อยฉันถึงห้อง ไม่ยอมน้อยหน้าหรอกนะ" ผมเอ่ยขึ้นกวนๆ  

"ไอ้!!!"  

"พร้อมยัง..จะเริ่มเลยไหม?" ผมเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเดินไปหาแพรดาว แล้วผมก็โน้มตัวไปหาแพรดาวช้าๆ  

"นะ..นาย" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้นอย่างติดๆขัดๆ  

"เตรียมตัวมาดียังหืมมม" ผมเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับกระซิบข้างหูของแพรดาว  

"เอ่อ..."  

"อุปกรณ์ครบนี่ เตรียมตัวมาดี" ผมเอ่ยขึ้น หลังจากที่เอื้อมตัวไปหยิบอุปกรณ์ที่วางอยู่ข้างๆแพรดาวมาดู คิดว่าผมจะทำอะไรงั้นหรอ..55555  

"........." 

"งงอะไรวะ?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"ปะ..เปล่า" แพรดาวเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"หึๆ งั้นขั้นตอนแรก เธอลองวาดรูป แล้วก็แรเงาให้ดูหน่อยสิ" ผมเอ่ยขึ้น แล้วยื่นอุปกรณ์ให้คนตัวเล็กกว่า ก่อนจะนั่งลงข้างๆแพรดาว  

"นายจะมานั่งเบียดฉันทำไมอะ?"  

"ฉันจะได้รู้ไงว่าเธอต้องแก้ตรงไหนบ้าง?" ผมเอ่ย 

"มันใกล้ไป" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้นบอกผม  

"แต่นี่ฉันว่าไกลไปนะ" ผมเอ่ยขึ้นแย้งทันที  

"เอ๊ะ! ใกล้กว่านี้นายก็ต้องให้ฉันนั่งตักแล้วนะ"  

"เนี่ยย ขี้อ่อยว่ะ" ผมเอ่ยขึ้น แล้วยิ้มที่มุมปาก  

"ฉันไม่ได้อ่อยโว้ยยย"  

"แต่ฉันชอบ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก  

"ห๊ะะะ" แพรดาวก็เอ่ยขึ้นอย่างตกใจ  

"ชอบความคิดเธอไง" ผมเอ่ยขึ้นบอกแพรดาว แล้วก็ยกแพรดาวมากนั่งบนตักตัวเองอย่างรวดเร็ว  

หมับบบ พรึ่บบบ  

"ปล่อยฉันนะ!!" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้น แล้วขืนตัวออกห่างผม แต่ผมก็รวบเอวแพรดาวเอาไว้  

"อยู่นิ่งๆดิ ถ้าเธอดิ้น แล้วลูกชายฉันตื่น เธอต้องรับผิดชอบนะ" ผมเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง  

"ไอ้!!!"  

"วาดรูปไป" ผมเอ่ยขึ้นบอกแพรดาวสั้นๆ  

"นั่งเหมือนเมื่อกี้ก็ได้" แพรดาวเอ่ยขึ้นบอกผม  

"ไม่นั่ง" ผมเอ่ยบอกสั้นๆ  

"แต่ฉันอ้วนนะ เดี๋ยวนายหนัก"  

"สบายมาก" ผมเอ่ยบอกแพรดาว อย่าพยายามหาข้ออ้างเลย ผมไม่ยอมปล่อยหรอกนะ หึๆ  

"โว้ยยยย"  

"วาดรูปไปดิ ถ้ายังไม่เริ่ม ฉันวาดแทนนะ.." ผมเอ่ย 

"........." แพรดาวก็ชะงักไปทันที  

"แต่เธอต้องยอมเป็นกระดาษให้ฉันวาด..."  

"ไอ้!!!" หึๆ น่ารักจังวะ.. 

"........" ผมยิ้มที่มุมปาก เมื่อเห็นท่าทีฟึดฟัดของแพรดาว แล้วสุดท้ายแพรดาวก็ยอมวาดรูปลงบนกระดาษ ผมก็มองนิ้วของแพรดาวที่กำลังจับดินสอวาดรูปนิ่งๆ แค่ปลายนิ้วที่จับดินสอก็ทำผมเผลอยิ้มแล้วอะ ไอ้บ้าเอ้ยยยย  

"........"  

"เธอมีแฟนไหมวะ?"  

"อะไรของนะ..นาย" คนตัวเล็กหายใจสะดุดไป เมื่อหันมามองหน้าผม แล้วตอนนี้หน้าของผมกับแพรดาวห่างกันไม่กี่เซน.. 

"แค่อยากรู้"  

"มะ..ไม่มี" แพรดาวหันไปมองภาพวาดตามเดิม แล้วเอ่ยตอบผมเสียงสั่น แต่คงไม่สั่นเท่าใจผมหรอกมั้ง  

"อืม" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ ส่วนแพรดาวก็วาดรูปต่อทันที  

".........." ผมมองมือของแพรดาวที่กำลังแรเงาภาพตึกอยู่ ผมเอื้อมมือไปจับมือของแพรดาว คนตัวเล็กก็สะดุ้งนิดๆ  

"เธอต้องดูแหล่งกำเนิดแสงด้วย ตรงไหนที่อยู่ห่างมากก็แรเงาให้เข้มๆ ภาพมันจะดูเหมือนจริงมากขึ้น" ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือคนตัวเล็กกว่าไปแรเงาภาพช้าๆ มือนุ่มดีเนอะ.. 

".........."  

"แล้วก็ใช้ดินสอเกลี่ยเงาเพื่อทำให้ภาพดูกลมกลืนนุ่มนวลขึ้นแบบนี้" ผมเอ่ยขึ้น แล้วเอื้อมมือไปหยิบดินสอเกลี่ยเงามาเกลี่ยเงาบนภาพนั้นช้าๆ แพรดาวก็ตั้งใจดูนะ  

"..........."  

"แล้วขั้นสุดท้าย ก็เติมเงาตกเพื่อให้ดูสมจริงมากขึ้น" ผมเอ่ยขึ้น แล้วหยิบดินสอจากมือของแพรดาวไปเติมเงาบริเวณทีเงาตกทันที  

"..........."  

"เป็นไง พอได้ไหม?"  

"มันก็ดูยากอยู่ดี น้ำหนักมือฉันมันไม่เท่ากันไง บางที่ก็เข้มไป บางที่ก็อ่อนไป" แพรดาวเอ่ยขึ้น  

"งั้นเธอลองวางมือบนกระดาษเบาๆ แล้วก็แรเงาแบบไม่ยกมือขึ้นไหมล่ะ?" ผมเอ่ยขึ้นถาม  

"จะพยายามฝึกดู" แพรดาวเอ่ยขึ้นบอกผม  

"งั้นพอแค่นี้นะ"  

"อืม" แล้วแพรดาวก็ลุกออกไปจากตักผมอย่างรวดเร็ว นั่นไง..รอโอกาสมานานแล้วสินะ  

".........."  

"งั้นฉันกลับก่อนนะ" เสียงแพรดาวเอ่ยขึ้นบอกผม  

"เดี๋ยวสิ ช่วยฉันก่อน" ผมเอ่ยบอกแพรดาวสั้นๆ  

"อะไร?"  

"เหน็บกินเนี่ยย" ผมเอ่ยตอบไปสั้นๆ  

"55555 สมน้ำหน้าา ขอให้สนุกน้าาา" แพดาวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยบอกผมสั้นๆ แล้วฉีกยิ้มสดใสให้ผม จากนั้นแพรดาวก็เดินออกไปจากห้องผมทันที  

"แพรดาว!!" ผมก็เอ่ยเรียกแพรดาวสั้นๆ ให้มันได้แบบนี้สิ ไม่ช่วยผมไม่พอ ยังมาสมน้ำหน้าผมอีก ทำไมเป็นคนแบบนี้วะเนี่ยยยย ผมอุตส่าห์ช่วยสอนนะ ไม่คิดจะช่วยผมสักนิดเลยหรอ.. แล้วแมร่ง..ไอ้ท่าทางเมื่อกี้ จะน่ารักไปไหนวุ้ยยยย  

"..........."  

"แมร่ง..ใจโคตรฟู" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของแพรดาวเมื่อกี้ เป็นเอามากนะมึงไอ้เพลิงกัลป์เอ้ยยย  

#อ่านจบแล้วคอมเม้นต์มาคุยกันเด้อออ ❤️ 

ความคิดเห็น