Momiji Maple

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 481

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2562 02:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 4
แบบอักษร

 

 

::::มหาวิทยาลัย xxx::::

 

“เกม!!”โอมวิ่งอย่างกระหืดกระหอบเข้ามาหาเกมอย่างรีบร้อยก่อนที่จะหยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย

 

“อ้าว?โอม…มาไงเนี่ย?”เกมหันไปมองพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นแต่อีกฝ่ายกลับยืนหอบอยู่อย่างนั้นพร้อมกับรอยยิ้ม

 

“โอย~…เหนื่อย”โอมพูดไปหายใจหอบไป

 

“ก็รีบวิ่งมาขนาดนี้ก็เหนื่อยน่ะสิ”เกมพูดก่อนหัวเราะคนตรงหน้า แอลมองทั้งคู่สนทนากันก่อนที่เธอจะทักทายโอมขึ้น

 

“หวัดดีโอม”แอลทักทายก่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

“หวัดดีแอล…อัฐกำลังเดินมานู่นแน่ะ”โอมทักทายกลับก่อนชี้นิ้วไปยังอัฐที่กำลังเดินเข้ามา

 

“แล้วทำไมไม่มาพร้อมอัฐ จะรีบมาก่อนทำไม?”เกมพูดก่อนที่จะมองอัฐที่กำลังเดินเข้ามา

 

“ก็เกมเป็นแฟนนี่ ก็ต้องรีบมารับสิ เนอะ”โอมพูดพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่าย เกมยิ้มตอบให้กับความน่ารักของโอมเล็กน้อยพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

 

แอลจ้องมองทั้งคู่ด้วยสีหน้านิ่ง ก่อนที่จะเดินเข้าไปควงแขนของอัฐที่เดินเข้ามาถึงพอดีพร้อมกับเขย่งตัวจุ๊บแก้มของอัฐทันที

 

“มอร์นิ่งค่ะ”แอลทักทายอัฐราวกับจะยั่วให้อีกฝ่ายหึงการกระทำของเธอ แต่ก็เป็นไปอย่างที่เธอต้องการ เกมจ้องมองการกระทำของแอลด้วยสีหน้าที่ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด โอมจ้องมองสีหน้าของเกมก่อนหันมองคู่ของแอลกับอัฐที่กำลังสวีทกันอยู่พร้อมกับยิ้มออกมา

 

“เกมอิจฉาคู่นั้นหรอ?…ถ้าอิจฉาเดี๋ยวโอมจุ๊บแก้มเกมให้บ้างก็ได้นะ”โอมพูดพร้อมรอยยิ้ม เกมหันมองโอมก่อนที่จะหัวเราะขึ้น

 

 

“บ้าหรอ?…”เกมพูดขึ้นแกมหัวเราะ แต่อยู่ๆโอมก็ยื่นหน้าเข้ามาจุ๊บปากของเธอกระทันหันอย่างไม่ได้ตั้งตัว ทั้งอัฐและแอลต่างก็มองด้วยความตกใจรวมถึงตัวของเกมเองด้วย เกมจึงค่อยๆเดินถอยห่างออกจากโอม

 

“ทำอะไรน่ะ!”เกมเอ่ยถามขึ้นพร้อมอาการไม่พอใจเล็กน้อยพร้อมกับยกหลังขึ้นเช็ดปาก

 

“มอร์นิ่งคิสไง เกมจะได้ไม่ต้องไปอิจฉาคนอื่น”โอมพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มแต่เมื่อโอมเห็นว่าเกมนั้นไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของเขา เขาจึงหุบยิ้มลงมันที

 

“ถ้าเกมไม่ชอบเราขอโทษนะ”โอมพูดขอโทษอย่างรู้สึกผิดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับกับมือของเกม เกมมองอีกฝ่ายด้วยความสงสารก่อนที่เธอจะเม้มปากเข้าหากันและถอนหายใจออกมา

 

“อืม…ไม่เป็นไร”เกมอภัยให้กับการกระทำของโอม เพราะเธอเองก็ไม่อยากจะวีนใส่เขาในพื้นที่ที่มีคนมากๆแบบนี้

 

แอลจ้องมองการกระทำของทั้งคู่ก่อนจะบีบแขนของอัฐที่เธอกำลังเกาะอยู่แน่นจนอัฐหันมอง คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยบ่งบอกว่ากำลังเครียดและไม่พอใจกับสิ่งที่เห็น

 

อัฐมองคนที่เกาะแขนเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉยก่อนที่จะพูดชักชวนคนที่เกาะแขนอยู่นั้นได้สติ

 

“ไปกันเถอะ ปล่อยให้เกมกับโอมอยู่ด้วยกันดีกว่า”คำพูดของอัฐทำให้แอลเปลี่ยนสีหน้าที่เคร่งเครียดมาเป็นยิ้มรับเขาแทน

 

“ค่ะ”แอลแสร้งยิ้มให้อัฐต่อหน้าคนอื่นๆก่อนที่จะเดินควงแขนอัฐไป ซึ่งอัฐเองก็ยกมือขึ้นโอบไหล่ของอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้

 

เกมได้แต่มองตามหลังแอลที่เดินควงอัฐไปด้วยความรู้สึกแปลกๆในใจ ความรู้สึกของเธอมันบอกว่าการกระทำที่แอลทำกับอัฐเหมือนกับว่ารักมากมายนั้น มันช่างดูย้อนแย้งซะเหลือเกิน

 

//// //// //// //// //// //// //// /////

 

แอลกับอัฐเดินไปด้วยกันอย่างไม่มีอะใครพูดอะไรออกมา ระยะทางที่ทั้งสองคนเดินไปนั้นมีแต่ความเงียบปกคลุมจนเสียงของอัฐพูดขึ้นแทรกผ่านความเงียบขึ้นมา

 

“จะทำแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่?…”อัฐเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ดูนิ่ง แอลก้มหน้าลงนิ่งก่อนพูดขอโทษอีกฝ่ายออกไป

 

“ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องลำบากไปด้วย”แอลพูดพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอเอ่อรอบดวงตาคู่สวย อัฐมองแอลก่อนที่จะถอนหายใจออกมาพร้อมกับยกมือโยกหัวอีกฝ่ายมากอดปลอบ

 

“ไม่เอาน่ะ อย่าคิดมาก เราเป็นเพื่อนกัน เธอเป็นตัวช่วยของฉัน ส่วนฉันก็เป็นตัวช่วยของเธอ”อัฐพูดราวกับจะปลอบใจอีกฝ่าย แอบพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

 

“อืม…ขอบใจ แล้วแฟนแกล่ะเป็นไงบ้าง? แล้วเขาไม่หึงฉันกับแกหรอ?”แอลเอ่ยถามขึ้น

 

“ก็ยังคบกันดี แต่ไม่ได้เปิดเผยอะไร แฟนฉันเขาก็กลัวคนอื่นจะมองฉันไม่ดี เพราะนอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าฉันไม่ได้ชอบผู้หญิง”อัฐพูดขึ้น แอลหันมองอีกฝ่ายก่อนก้มหน้ายิ้มเศร้าๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นเราคงไม่ต่างกัน จะต่างกันก็ตรงที่คนของแกเขารักแก แต่ของฉัน…ไม่”แอลพูดอย่างตัดพ้อตัวเอง

 

“เฮ้ย!…อย่าร้องสิ แม่แกฝากฉันให้ช่วยดูแลแกนะ แกนี่ตอนเด็กๆไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย ตอนเด็กดูเข้มแข็งเป็นผู้นำของน้องๆ แล้วนี่อะไร?…พอออกมาเจอโลกภายนอกหน่อย จิตใจอ่อนไหวง่ายจัง รู้สึกตอนนั้นเรายังแก้ผ้าวิ่งเล่นอยู่เลยมั้ง”อัฐพูดแซวอีกฝ่ายแกมหัวเราะขึ้นเมื่อคิดถึงตอนเด็กๆสมัยที่เขาและแอลเป็นเด็ก home school

 

แอลฟังอีกฝ่ายก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“บ้าหรอ…เรื่องตอนเด็กก็ตอนเด็กสิ มาพูดตอนโตมันน่าอายนะ”แอลพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาไปหัวเราะไป อัฐขยี้หัวแอลเบาๆก่อนยิ้มออกมา โดยที่ทั้งสองไม่รู้ว่าเกมกำลังจ้องมองอยู่

 

เกมจ้องมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเศร้าเล็กน้อย เธอเห็นแอลหัวเราะกับอัฐอย่างมีความสุขแล้วรู้สึกอิจฉา ในใจนั้นคิดว่าทำไมแอลถึงไม่เคยระบายความทุกข์ใจออกมากับเธอบ้าง เธออยากจะกอดปลอบ อยากจะเช็ดน้ำตาให้แอล เธออยากที่จะทำหน้าที่นั้นแทนที่อัฐซะเหลือเกิน แต่ตอนนี้ก็ทำได้แค่เพียงยืนดู

 

“เห็นแอลเงียบๆแบบนั้น พอเวลาอยู่กับอัฐสองคนก็โอเคอยู่นะ…เกมดูสิ โอมพึ่งเคยเห็นอัฐหัวเราะครั้งแรกนี่แหละ พอเขาอยู่ด้วยกันแล้วดูเหมือนกับว่าเขาสองคนสบายใจยังไงก็ไม่รู้เนอะ”โอมพูดขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นโอบไหล่ของเกม

 

“อืม…คงงั้นมั้ง”เกมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่งแต่ในใจของเธอกลับหวั่นไหวเมื่อเห็นแอลนี้นแสดงอาการมีความสุขทุกครั้งเมื่ออยู่กับอัฐ

 

“โอม~…”เกมเรียกคนข้างๆทั้งๆที่สายตายังคงจ้องมองแอลอยู่

 

“หืม?”โอมขานรับก่อนที่จะฟังเกมพูดออกมา

 

“โอมว่า แอลกับอัฐเป็นยังไงบ้าง?”เกมเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้ความคิดเห็นจากคนภายนอก

 

“อืม~…ก็ดีเข้ากันดีนะ เจ้าหญิงหิมะกับเจ้าชายน้ำแข็ง”โอมพูดขึ้น คำพูดของโอมทำให้เกมขมวดคิ้วมองด้วยความแปลกใจ

 

“แล้วทำไมถึงเรียกแบบนั้นล่ะ?”เกมเอ่ยถามขึ้น

 

“อ้าว!…ใครๆเขาก็เรียกกันนะ ดูทั้งสองคนแบบเย็นชาๆ หยิ่งๆ เหมือนกับว่าทั้งคู่สร้างกำแพงสูงๆไว้กันตัวเองกับคนอื่นเสมอเลย โดยเฉพาะเเอล โอมว่าแอลมีความลับในชีวิตเยอะมาก ส่วนอัฐก็ไม่ค่อยยิ้มออกมาให้ใครเห็นนักหรอก จะเห็นอัฐยิ้มก็ตอนที่อยู่กับแอลเท่านั้นแหละ”โอมพูดไปยิ้มไป แต่เกมกับถอนหายใจออกมา

 

“โอมจะบอกว่า แอลกับอัฐมักจะมีความสุขเวลาอยู่ด้วยกันหรอ?”

 

“ก็น่าจะใช่นะ เพราะที่โอมเห็น เวลาที่เขาอยู่ด้วยกันมันดูเหมือนไม่มีกำแพงกั้นเลยนะ เหมือนเขารู้เรื่องของกันและกันหมดเลย”เมื่อได้ฟังโอมพูดก็ทำให้เกมถึงกับนิ่งเงียบไป เธอนิ่งอยู่ในภวังค์แห่งความคิดอยู่พักใหญ่จนกระทั่งโอมถามขึ้น

 

“ว่าแต่…เกมถามทำไมหรอ?”

 

“ไม่มีอะไรหรอก แต่อยากรู้เท่านั้น เกมก็เป็นเพื่อนสนิทแอล แต่เกมรู้สึกว่าแอลยังมีกำแพงกั้นกับเกมอยู่เลย”เกมพูดออกมาก่อนแสร้งยิ้มเล็กๆให้โอม

 

“คิดมากไปรึเปล่า”โอมพูดจนเกมถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

 

“งั้นมั้ง เกมคงคิดมากไปเองแหละ”เกมตอบอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินออกจากพื้นที่นั้นไป แต่ในใจกลับคิดว้าวุ่นแต่เรื่องของแอล

 

//// //// //// ///// //// //// //// //// ////

 

ทุกคนต่างนั่งเรียนกันในคาบเรียน แต่ดูเหมือนกับว่าเกมจะกระวนกระวายใจและหันมองแอลอยู่บ่อยครั้งจนอัฐกันมอง

 

“แก~…”อัฐเรียกแอลให้ดูเกมที่ยังคงจ้องมองแอลอยู่ แต่แอลกลับนั่งนิ่งก่อนที่จะตอบออกไป

 

“ถ้าแกยังไม่หยุดเรียกฉัน ฉันจะไม่คุยกับแกด้วย”แอลพูดจนอัฐต้องหันกลับไปนั่งเรียนอย่างเดิม

 

//// //// //// //// //// //// //// //// ////

 

หลังเลิกเรียน

 

เกมรีบเดินตามแอลออกมาอย่างรีบร้อนเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปซะก่อน

 

“แอล!!…แอลรอด้วย!”เกมวิ่งตามก่อนที่จะหยุดวิ่งเมื่อแอลหันมามองเธอด้วยสีหน้าที่ดูเย็นชา

 

“แอล~…กลับกันเลยไม๊?”เกมถามขึ้น แอลเหลือบมองอัฐก่อนที่จะหันมาตอบอีกฝ่าย

 

“เรามีธุระต้องไปกับอัฐ ถ้าอย่างนั้นเกมกลับไปก่อนเลย…นี่กุญแจรถ”แอลพูดพร้อมกับยื่นกุญแจรถให้เกมก่อนที่จะเดินควงแขนอัฐพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสดใสทันที

 

เกมจ้องมองด้วยท่าทางที่ไม่พอใจเท่าไหร่นักเมื่อเห็นว่สแอลกำลังเดินควงอัฐขึ้นรถอย่างกระหนุงกระหนิง เกมกำกุญแจรถแน่นก่อนที่จะเดินขึ้นรถทันที

 

เมื่อแอลเดินมาจากเกมไกลพอสมควรสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นซึมลงอย่างเห็นได้ชัด

 

“ถ้าจะลำบากใจขนาดนี้ก็กลับไปหาเกมดีกว่าไม๊?”อัฐพูดเตือนสติอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วงความรู้สึกแต่อีกฝ่ายนั้นยืนนิ่งคิดก่อนที่จะตอบเธอออกมา

 

“ไม่เอา”แอลตอบอีกฝ่ายด้วยคำสั้นๆ อัฐจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งก่อนที่จะเคารพในการตัดสินใจของอีกฝ่ายก่อนเดินขึ้นรถไป

 

___________________

London เมะหน้าหวาน ฮ่าๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น