ณวดี / B.crazy'

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[FXXX IRE] CHAPTER 4: นรกมาเยือน [NC25+]

ชื่อตอน : [FXXX IRE] CHAPTER 4: นรกมาเยือน [NC25+]

คำค้น : แค้น โหด หื่น เลว ชั่ว สารเลว เหยื่อ น่าสงสาร ดาร์ก ดราม่า คาร์ล มาหยา 18+ 20+ 25+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2562 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[FXXX IRE] CHAPTER 4: นรกมาเยือน [NC25+]
แบบอักษร

CHAPTER 4: นรกมาเยือน

 

 

ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างที่บรรยายไม่ถูก เหมือนช็อคไปชั่วขณะเลยก็ว่าได้ เมื่อแสงไฟที่สว่างวาบขึ้นอย่างฉับพลันทำให้ฉันเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในตอนนี้คือใคร ยิ่งไปกว่านั้นคือด้านหลังเขามีผู้ชายร่างสูงใหญ่ใส่ชุดสูทสีดำท่าทางน่ากลัวอีกนับสิบ

...นี่มันอะไรกัน! 

ตกลงคนที่พาฉันมาที่นี่คือคุณคาร์ลเจ้าของโรงพยาบาลงั้นเหรอ แล้ว...แล้วเขาทำไปเพื่ออะไร!!?

“ฮึก!” 

ก่อนที่จะได้ถามหรือได้คำตอบอะไร ฉันก็เป็นอันต้องสะดุ้งถอยหลังแทบไม่ทัน เมื่อคุณคาร์ลขยับเท้าเข้าหาฉันอีกก้าว 

ก่อนฉันจะได้รู้อะไรอีกอย่างจากการสะดุ้งถอยหลังของตัวเอง เมื่อฉันได้ยินเสียงโซ่ดังมาจากข้อเท้า ใช่! ฉันถูกโซ่ล่ามเอาไว้ที่ข้อเท้าข้างซ้าย และฉันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมโทรมๆที่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด และภายในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆแม้แต่ชิ้นเดียว แต่อย่าว่าแต่เฟอร์นิเจอร์เลย แม้แต่หน้าต่างสักบานก็ไม่มี

“หึ ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้งๆที่เราก็เคยเจอกันแล้วเมื่อกลางวัน” คุณคาร์ลยิ้มมุมปากมองฉันอย่างเหี้ยมเกรียม และมันดูน่ากลัวจนฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว สายตาแบบนี้มันเหมือนตอนนั้น ใช่! ฉันนึกออกแล้วว่ามันเหมือนตอนนั้น ตอนที่ฉันคิดว่าฉันตาฝาด แต่ความจริงไม่เลย เขามองฉันแบบนั้นจริงๆ แล้วทำไมเขาต้องมองฉันด้วยสายตาโหดเหี้ยมแบบนั้น ฉันไม่เข้าใจ หรือว่าฉันเคยเผลอไปทำอะไรให้เจ้านายอย่างเขาไม่พอใจ

“คะ...คุณ คุณจับฉันมาทำไม ฉะ...ฉัน...ฉันไปทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ” ฉันถามสิ่งที่สงสัยออกไปตามตรงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่อาจกักเก็บความกลัวที่แทรกซึมออกมาทุกอณูกาย

“เรื่องนั้นเธอยังไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้หรอก รู้แค่ว่านับจากนี้ เธอต้องชดใช้!” เขากดเสียงต่ำบอกฉันในขณะที่ฉันยิ่งงงขึ้นเรื่อยๆ 

“ชดใช้!? ชดใช้อะไร ฉันไม่เข้าจะ...โอ๊ย!” อยู่ๆเขาก็ก้มลงมาบีบต้นแขนฉันแล้วกระชากฉันขึ้นไปหา ก่อนเขาจะหันหน้าไปหาผู้ชายใส่สูทสีดำพวกนั้นโดยที่มือหนายังไม่ปล่อยต้นแขนทั้งสองข้างของฉัน ตรงกันข้าม เขายิ่งบีบแน่นขึ้นจนฉันนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด รู้สึกเหมือนกระดูกจะแตกยังไงอย่างงั้น

“พวกมึงออกไปก่อน แล้วก็ปิดประตูด้วย ถ้ามีอะไร เดี๋ยวกูเรียกเอง”

“ครับนาย” คนพวกนั้นรับคำแล้วเดินออกไป ก่อนเสียงประตูที่ปิดลงจะทำให้ฉันสะดุ้งอีกรอบ เพราะนั่นหมายถึงในห้องนี้เหลือแต่ฉันกับเขา เขาที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดจะทำอะไร

“คุณจะทำอะไร ปะ...ปล่อยฉันนะ” ฉันพยายามจะดึงแขนกลับมาพร้อมกับร้องบอกเสียงสั่น ตอนนี้ในสมองมีแต่ความสงสัยและหวาดกลัว

“ฉันไปทำอะไรให้คุณกันแน่ ทะ...ทำไม ทำไมต้องชดใช้” เสียงฉันสั่นขึ้นเรื่อยๆ จากที่กลัวมากอยู่แล้ว มาตอนนี้ความกลัวมันเข้าครอบงำจนน้ำตาเริ่มคลอในเบ้า 

“บอกแล้วไงว่าเธอยังไม่จำเป็นต้องรู้”

“โอ๊ย!” เขาปล่อยต้นแขนฉันข้างนึงแล้วเปลี่ยนมาบีบคางฉันแทน ก่อนจะกระชากหน้าฉันเข้าไปใกล้อย่างไม่คิดออมแรง 

“แต่เธอ...” เขานิ่งไปแล้วใช้สายตาคู่เดิมจ้องฉันราวกับเพชฌฆาตที่กำลังจะลงดาบในอีกเสี้ยววินาที

“ต้อง-ชด-ใช้!” 

“โอ๊ย!” 

คราวนี้เขาดันตัวฉันจนไปกระทบกับผนังปูนที่เย็นยะเยือก สายตาคมกริบคู่นั้นยังคงจ้องหน้าฉันอย่างโกรธเกลียดและเคียดแค้น ก่อนจะค่อยๆไล่มองลงไปตามลำตัวฉันอย่างไม่น่าไว้ใจ

“คะ...คุณ คุณจะทำอะไรฉัน”

“ให้เธอชดใช้ไง!”

เขาบอกพร้อมยิ้มมุมปาก ก่อนจะใช้ลำตัวของเขายันลำตัวฉันไว้ จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อสูทสีดำของเขา ใช่ สิ่งที่เขาทำมันทำให้ฉันพอจะเดาออกว่าเหตุการณ์อะไรกำลังจะคืบคลานเข้ามา

“มะ...ไม่ ไม่นะ อย่าทำแบบนี้ ฉันกลัวแล้ว ฉันขอโทษถ้าฉันเคยไปทำอะไรให้คุณโกรธหรือว่าไม่พอใจ ฉัน...ฉันจะชดใช้ให้ ฮือ ฮึก แต่ขอร้อง อย่าใช้วิธีนี้เลย อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย” ความกลัวที่ทวีคูณจนฉุดไม่อยู่จากเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นทำให้ฉันบอกไปรัวๆด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน สองมือสั่นๆยกขึ้นมาพนมไหว้เขาอย่างร้อนรน พร้อมๆกับน้ำตาที่อยู่ๆก็ไหลเอาดื้อๆ

“เสียใจด้วยนะ แต่บังเอิญฉันอยากใช้วิธีนี้” เขาบอกเสียงเรียบ มุมปากยังคงยกยิ้ม สองมือของเขาบรรจงแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มด้านในอย่างพอใจ หลังจากที่เขาถอดเสื้อสูททิ้งไปเรียบร้อยแล้ว 

“แต่ฉันขอร้อง ฮือ ฮึก ขอร้องนะคุณคาร์ล ได้โปรด ฉันกลัวแล้ว ฮึก ฉันกลัวแล้ว”

อากัปกิริยาที่แสดงออกชัดเจนว่าเขาไม่ได้คิดจะเปลี่ยนความคิดเลยแม้แต่น้อยยิ่งทำให้ความกลัวของฉันพวยพุ่งอย่างไม่อาจหักห้าม และมันทำให้ฉันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว นอกจากพยายามยกมือไหว้ขอร้องเขาต่อไปอย่างน่าสมเพชเวทนา 

แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รับรู้และไม่สนใจมันเลย เพราะเขายังคงแกะกระดุมเสื้อก่อนจะถอดมันออกแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

“คุณคาร์ล ฮึก ขอร้อง ได้โปรด...”

“ไม่!!!” อยู่ๆเขาก็แทรกฉันด้วยเสียงตะคอกลั่น แววตาพอใจเปลี่ยนเป็นแววตาที่ลุกโชนดุดันในทันที

“ไม่ต้องพยายามร้องไห้เรียกคะแนนสงสารหรือพยายามร้องขอความเห็นใจอะไรทั้งนั้น เพราะต่อให้เธอร้องจนน้ำตาเป็นสายเลือด ฉันก็ไม่มีวันสงสารผู้หญิงที่เป็นสายเลือดของไอ้พวกเลวทรามต่ำช้าอย่างเธอ!!!”

“โอ๊ย! ฮือๆๆ” ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและความตกใจ เพราะทันทีที่คุณคาร์ลตะคอกใส่หน้าฉันด้วยประโยคที่ฉันยังไม่ทันจะเข้าใจเสร็จ เขาก็ใช้มือเขาแยกสองมือที่กำลังพนมไหว้เขาอยู่ของฉันก่อนกดมันกับผนังอย่างแรง

“คุณคาร์ล ฉันเจ็บ ฮือ ฮึก ฉันกลัวแล้ว อย่าทำอะไรฉันเลย ฮือๆๆ”

“มันสายไปแล้วที่เธอจะร้องขอ มาหยา!”

“กรี๊ด!!!” 

อยู่ๆคุณคาร์ลก็ดึงทึ้งชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนบนตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง เขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ร้าย และฉันคือเหยื่อที่มองไม่เห็นทางรอดเลย

“ฮือๆ คุณคาร์ล อย่า ฉันกลัวแล้ว อย่า อย่าทำฉัน” ฉันอ้อนวอนทั้งน้ำตาและด้วยคำพูดเดิมๆที่เปล่งออกมาอย่างสั่นระรัว ฉันรู้ว่ามันคงไม่มีผลอะไร มันไม่ได้ทำให้เขาสงสาร เพราะเขายังฉีกทึ้งเสื้อผ้าฉันอย่างบ้าคลั่งอยู่เลย แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ ฉันมองไม่เห็นทางไหนเลย มันคิดอะไรไม่ออก ตอนนี้ฉันทั้งเจ็บทั้งกลัว ในสมองดำมืดไปด้วยความสิ้นหวัง ฉันพยายามแล้วที่จะต่อต้านและขัดขืน แต่ฉันสู้แรงเขาไม่ได้เลย

แกว่ก!!!

เสียงฉีกขาดของชุดบนตัวฉันยังคงดังเข้าหูมาเรื่อยๆ ในขณะที่ฉันเองก็รู้ดีว่าสู้เขาไม่ได้ และเขาไม่มีทางใจอ่อน แต่ฉันก็ยังคงพยายามร้องขอไปพร้อมกับเอามือปกปิดและปัดป้องตามสัญชาตญาณ

“อย่า คุณคาร์ล ฮือ ฮึก ขอร้อง ได้โปรด...กรี๊ด!!!” อยู่ๆเขาก็ดึงเสื้อชั้นในของฉันแล้วปาทิ้งไปโดยที่ยังคงไม่ไยดีคำขอของฉัน

“คุณคาร์ล...”

“หุบปาก! หนวกหู! เมื่อกี้ฉันพูดไม่ชัดเหรอ การกระทำของฉันมันไม่ชัดเหรอ ว่ายังไงคืนนี้เธอก็ไม่รอด ไม่สิ ไม่ใช่แค่คืนนี้ แต่ต่อจากนี้ ทั้งชีวิตและร่างกายของเธอ มันจะอยู่ในกำมือฉัน!”

“โอ๊ย!” 

คราวนี้เขากระชากกางเกงชั้นในของฉันอย่างแรง ในขณะที่ฉันตกใจกลัวจนหายใจไม่ออก และอาการมันยิ่งทวีรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เมื่อคุณคาร์ลใช้มือนึงกดไหล่ฉันไว้ อีกมือเขาใช้มันล้วงซองสี่เหลี่ยมเล็กๆคล้ายถุงยางอนามัยออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนปลดเข็มขัดรูดซิปแล้วดึงกางเกงลงไปอยู่แค่เข่าพร้อมกันทั้งนอกทั้งใน อาวุธร้ายของเขาชูชันต่อหน้าต่อตาฉัน ก่อนขาฉันข้างที่ไม่ได้ถูกล่ามโซ่จะถูกมือที่เขาใช้ดึงกางเองจับยกขึ้นไปให้เกี่ยวเอวเขา แล้วเขาก็เอาท่อนเอ็นของเขามาถูไถไปมากับร่องที่กลางกายฉัน

“คุณคาร์ล ยะ...อย่า ฮึก อย่าทำฉันเลย อย่าทำฉัน ฉันกลัวแล้ว ขอร้อง ฮึก ฉันขอร้อง” ฉันพยายามเอามือสั่นๆของฉันไปผลักมือเขาออกเป็นพัลวัน มือข้างที่เขากำลังจับท่อนเอ็นปูดโปนมาถูไถที่กลางกายฉัน กระทั่งเขาเหลือบสายตาเหี้ยมโหดขึ้นมามองฉัน

“รู้อะไรมั้ย...” เขาบอกเสียงเรียบพลางแกะซองถุงยางแล้วสวมใส่อย่างใจเย็น “...ว่าเธอมันโคตรพูดไม่รู้เรื่อง ไม่เหนื่อยหรือไง ที่เอาแต่แหกปากพูดคำเดิมๆทั้งๆที่เธอก็รู้ ว่าพูดไปก็เท่านั้น ยังไง...ฉันก็จะยัดเยียดนรกให้กับเธอ!”

สวบบบ!!!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น