facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

BAD WARNING 5 ฉันจะจัดการเอง

ชื่อตอน : BAD WARNING 5 ฉันจะจัดการเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 70k

ความคิดเห็น : 66

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 03:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 3,200
× 0
× 0
แชร์ :
BAD WARNING 5 ฉันจะจัดการเอง
แบบอักษร

 

"ดูแลตัวเองด้วยนะคะแม่ แล้วก็อย่ารับงานจากคนอื่น..."

"โอเคๆ แม่เข้าใจแล้วจ้ะ เลิกบ่นแม่ได้แล้ว..."

"...สรุปเราเป็นแม่หรือลูกแม่กันแน่เนี่ย"

"ก็หนูเป็นห่วงแม่นี่ค่ะ"

"จ้า แม่รู้ แม่ก็เป็นห่วงลูกนะ แม่ไม่อยู่แล้วก็ดูแลตัวเองด้วย..."

"...แล้วถ้างานมันเหนื่อยเกินไป พักบ้างก็ได้นะลูก"

"ค่าาาา" ฉันก็ยิ้มตอบแม่ตัวเองกลับไป ก่อนจะเดินไปส่งท่าน

"แล้วแม่จะรีบหางานลงมาหานะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยู่ได้" ฉันบอกแม่ออกไปเพราะไม่อยากให้ท่านต้องเทียวไปเทียวมาแบบนี้ ถึงจะเป็นการนั่งเครื่องบินที่ทางบริษัทออกงบให้ก็เถอะ แต่ว่าการเดินทางมันก็เหนื่อยอยู่ดี

"จ้า ยังไงก็ดูแลตัวเอง แล้วก็พักผ่อนเยอะๆนะลูก"

"ค่าาา แม่ก็เช่นกันนะคะ"

"จ้ะ แล้วเจอกันนะ"

"ค่าาา เดินทางปลอดภัยนะคะ"

"จ้า" พูดจบ แม่ก็เดินเข้าไปด้านในโดยมีฉันยืนโบกมือมองท่านเดินเข้าไปจนลับสายตา

เห้อ แอบใจหายเหมือนกันนะเนี่ยที่ต้องอยู่คนเดียว แม้ว่ามันจะเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ฉันมาอยู่กรุงเทพ แต่ทุกครั้งที่แม่กลับ ฉันก็อดที่จะรู้สึกใจหายไม่ได้ทุกที ขณะที่ฉันกำลังยืนหงอยอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

พี่โรส

"ว่าไงค่า พี่โรส" ฉันเอ่ยทักทายปลายสายออกไปเสียงใส เพราะคนที่โทรเข้ามาก็คือพี่รหัสฉันเอง พี่โรสก็คือเพื่อนของพี่แวนดี้คนที่พาฉันไปสมัครงานร้านรูทนั่นแหละ

(อยู่ไหนเนี่ย เวลา)

"สนามบินค่าาา พอดีเวลามาส่งแม่กลับเชียงใหม่"

(อ่อ สะดวกมาหาพี่ไหม)

"ที่ไหนคะ"

(X1 พอดีวันนี้มันจัดโปรฟรีดริ๊งค์สำหรับผู้หญิงสี่คนก่อนสามทุ่ม ละทีนี้เพื่อนพี่มันติดธุระมาได้สี่ทุ่มเลย พี่เลยอยากจะให้เรามาแทนแค่เอาดริ๊งค์ได้ไหม...)

(...พี่รบกวนหน่อยนะ พอดีช่วงนี้พี่ช็อต ฮ่าๆๆ)

"อ่อ เรื่องแค่นี้เอง ได้สิคะ เดี๋ยวเวลาไปให้)

(งื้ออออ ขอบคุณมากเลยนะ น้องรหัสคนสวยของพี่)

"ฮ่าๆ เดี๋ยวถ้าถึงร้านแล้ว เวลาจะโทรไปนะคะ"

(โอเคจ้า) แล้วฉันก็กดวางสายไปเพื่อที่จะเดินทางไปยังร้านX1ตามที่พี่โรสบอก ซึ่งตอนนี้มันพึ่งจะหนึ่งทุ่มเองยังไงฉันคิดว่าฉันน่าจะไปทันอยู่นะ อีกอย่างวันนี้ค่อนข้างโชคดีที่รถไม่ค่อยติดสักเท่าไหร่

@X1CLUB

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...

ตอนนี้ฉันก็ยืนอยู่หน้าร้านX1 และกำลังจะกดโทรศัพท์หาพี่โรส แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามาทักฉัน

"อ้าวเวลา ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ" คนๆนั้นก็คือ พี่แวนดี้

"พอดีว่าพี่โรสให้เวลามาเพื่อเอาโปรดริ๊งค์ให้หน่ะค่ะ"

"ยัยนี่นี่นะ! เห็นของฟรีไม่ได้เลยจริงๆ..."

"...ไม่สงสารน้องรหัสตัวเองบ้างเลย!"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เวลาว่างพอดี แล้วก็เต็มใจด้วยค่ะ" ถ้าเทียบกับเรื่องที่พี่โรสเคยช่วยฉันไว้ เรื่องแค่นี้มันเล็กน้อยมากเลยแหละ

"เห้อ เราก็อีกคน ใจดีเหลือเกิน..." พี่แวนดี้บ่นออกมา

"...ปะ เข้าไปกับพี่ พวกมันพึ่งเข้าไปก่อนหน้าเราเมื่อกี้นี่เอง"

"ค่ะ" ฉันก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเดินตามพี่แวนดี้เข้าไป

"เวลา พี่ขอโทษ..." ทันทีที่พี่โรสเห็นฉัน พี่เขาก็พูดออกมาทันที

"คะ??" ขอโทษฉัน ขอโทษฉันเรื่องอะไร?

"พอดีเพื่อนพี่มันโดดงานมา แล้วพี่ลืมโทรบอกเรา" อ่อ แบบนี้นี่เอง

"ไม่เป็นไรค่ะ เวลาเข้าใจ" ฉันจึงส่งยิ้มให้พี่โรสออกไปอย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะชะงักไปเมื่อสายตาของฉันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังนั่งมองหน้าฉันอยู่ด้วยแววตาสั่นๆ ซึ่งใครคนนั้นก็คือ...ผู้หญิงที่ฉันเจอในห้องน้ำเมื่อตอนเย็นไงละ

"..." ฉันได้แต่ยืนนิ่งไปอย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจหันไปมองทางอื่นเพื่อเลี่ยงสายตาจากเธอ

"ไหนๆก็มาแล้ว นั่งด้วยกันก่อนสิ" พี่แวนดี้เอ่ยบอกฉันขึ้น

"เอ่อ..." จริงๆฉันก็นั่งได้นะ ถ้าไม่ติดว่า...

"นั่งด้วยกันก่อนนะ นะนะนะ น้องรหัสคนสวยของพี่ ถ้าเรากลับไปพี่รู้สึกแย่แน่เลยที่ทำให้เราต้องเหนื่อยมา แล้วก็กลับไปแบบนี้..." พี่โรสพูดออกมาอีกคนด้วยสีหน้าอ้อนวอน แน่นอนว่าฉันไม่สามารถปฏิเสธมันได้ ก็พี่เขาเคยช่วยเหลือฉันไว้นี่ แค่นั่งแปบๆพอเป็นมารยาท คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แล้วเสียงโทรศัพท์ของผู้หญิงตรงข้ามฉันก็ดังขึ้น เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

"มาถึงแล้วหรอ"

"ใช่ๆเราอยู่ที่โต๊ะแล้ว"

"เดินเข้ามาเลยก็ได้"

"โอเค" เธอกดวางสายไปก่อนจะเงยหน้ามามองหน้าฉันแววตาหวาดหวั่น

"..." ฉันจึงหลบสายตาไปอีกทาง จนกระทั่ง...เสียงใครบางคนล้มตัวลงนั่งข้างๆเธออย่างแรง ทำให้ฉันอดที่จะหันไปมองไม่ได้ แต่...ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นนี่ ผู้ชายที่นั่งข้างเธอ...ไม่ใช่ผู้ชายที่เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมเธอ

ดะ...เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่า...!!

ฉันได้แต่ทำหน้าตกตะลึงไปกับเหตุการณ์ที่ปะติดปะต่ออยู่ในสมองของตัวเอง ก่อนจะพบว่าผู้หญิงคนนั้นนั่งมองหน้าฉันอยู่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

"แหม่ ห่างไม่ได้เลยนะเดรค" เสียงพี่โรสเอ่ยทักทายผู้ชายคนนั้นขึ้น

"หึ ก็แฟนสวยขนาดนี้ ใครจะอยากห่าง" พูดจบ ผู้ชายคนนั้นก็ก้มลงหอมที่แก้มของผู้หญิงสาวคนนั้นด้วยความรักใคร่ ฉันก็ได้แต่นั่งนิ่งเบี่ยงสายตาไปทางอื่น ไม่ใช่เพราะฉันอิจฉาหรืออะไรหรอกนะ แต่เพราะฉันสงสารผู้ชายคนนั้นมากกว่า เขาดูรักผู้หญิงตรงหน้าฉันมากๆ แต่ผู้หญิงที่เขารักกลับ...

อยู่ๆฉันก็ตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไปจากตรงนี้ ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกอึดอัดกับเหตุการณ์ตรงหน้ายังไงไม่รู้ แถมยังต้องคอยหลบสายตาจากผู้หญิงตรงหน้าอีก

"เวลาขอตัวก่อนนะคะ พอดีต้องไปทำงานต่อตอนสี่ทุ่ม"

"วันนี้ลงดึกหรอเรา" พี่แวนดี้เอ่ยถามฉันขึ้น

"ใช่ค่ะ ตอนแรกจะลาแต่พี่ปอร์เช่บอกคนไม่พอเลยให้ลงสี่ทุ่มค่ะ" ฉันก็ตอบกลับไป

"อ่อ"

"งั้นเวลาขอตัวก่อนนะคะ"

"เสียดายอะ แต่ไม่เป็นไรไว้เจอกันนะน้องรหัสคนสวยของพี่" พี่โรสเอ่ยบอกฉัน ตามด้วยพี่แวนดี้

"กลับดีๆนะ"

"ค่ะ ไว้เจอกันนะคะ" พอพูดจบ ฉันก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

"อึดอัดเป็นบ้าเลย" ฉันบ่นออกมาหลังจากที่เดินมาจนถึงหน้าร้าน ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ก็ยิ่งรู้สึกสงสารผู้ชายคนนั้น โลกนี่มันโหดร้ายจริงๆ ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกปลงๆ พร้อมกับเดินออกไปเรียกรถแท็กซี่

"เดี๋ยวค่ะ" เสียงใครบางคนเอ่ยเรียกฉันไว้ ฉันจึงค่อยๆหันกลับไป ก่อนจะพบว่าคนที่เรียกฉันไว้ก็คือ ผู้หญิงคนนั้น คนที่เอาแต่มองหน้าฉันด้วยแววตาหวาดหวั่น

"พอดีฉันมีเรื่องจะคุย..." ยังไม่ทันที่ผู้หญิงคนนั้นจะพูดจบ แจ้งเตือนโทรศัพท์ฉันก็สั่นขึ้นมารัวๆ

"แปบนะคะ" ฉันเอ่ยบอกเธอออกไป ก้มลงมองแจ้งเตือนโทรศัพท์ตัวเอง

LINE (18)

(Route69 Services)

Porsche : ทุกคนมาที่ร้านด่วน!

Porsche : คุณฟีรอซให้เวลาไม่เกินสามสิบนาที

ฉันได้แต่ยืนทำหน้าตกใจกับไลน์กรุ๊ปที่ทำงานตัวเอง พี่ปอร์เช่พิมพ์มาแบบนี้แปลว่าที่ร้านต้องเกิดปัญหาอะไรสักอย่างแน่ๆ

"ขอตัวก่อนนะคะ พอดีฉันรีบ" ฉันรีบหันไปเอ่ยบอกผู้หญิงคนนั้นก่อนจะรีบวิ่งขึ้นรถแท็กซี่ทันทีด้วยความเร่งรีบ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่พยายามทักท้วงเท่าไหร่ฉันก็ไม่สนใจ ยังไงปากท้องของฉันก็ต้องสำคัญกว่าเรื่องของคนอื่น

เสียงหญิงสาวเดินมานั่งข้างชายหนุ่มบนโซฟาหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ

"เป็นอะไร" ติณณ์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่ทำสีหน้ากังวลอยู่ตลอดตั้งแต่ที่มาหาเขา จนตอนนี้เสร็จเรื่องบนเตียงไปแล้วแต่เธอก็ยังคงมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีอยู่ตลอดเวลา

"วันนี้ไอไปเจอ...ผู้หญิงคนนั้นมา"

"ผู้หญิงคนนั้น?"

"คนที่เห็นเรา...ในห้องน้ำวันนี้"

"..." ติณณ์ก็เงียบไป

"แล้วยังไง"

"เขาเป็นน้องรหัสของโรส ลูกพี่ลูกน้องเดรค..."

"....ติณณ์ ไอกลัว กลัวเขาไปบอก..."

"ไม่มีอะไรหรอก เธออย่าคิดไปเอง"

"แต่ว่า..."

"ไอมิ ฉันบอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรสิ" ติณณ์เอ่ยบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด ที่ไอมิเอาแต่วิตกกังวลไม่หยุด

"แล้วถ้าเดรครู้..."

"ฉันไม่บอก เธอไม่พูด มันจะรู้ได้ไง"

"ก็ผู้หญิงคนนั้น..." ไอมิยังคงวิตกกังวลไม่เลิก ทำให้ติณณ์ตัดสินใจพูดออกมา

"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจัดการปิดปากยัยนั่นเอง"

 

ความคิดเห็น