คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5: ระเบิดอารมณ์ [5]

ชื่อตอน : บทที่ 5: ระเบิดอารมณ์ [5]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2562 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5: ระเบิดอารมณ์ [5]
แบบอักษร

 

เจ้จอยหัวเราะเสียงเล็กเสียงน้อย ก็เพราะว่าเวลาที่ผ่านมาเฟื่องลดาเลือกเฉพาะมุมดีๆ ของเขาเล่าให้ตนเองฟัง 

‘ถ้าเขาว่างก็ชวนมาด้วยกันนะ เจ้อยากเจอตัวจริงเห็นแค่ในรูปที่หล่อนส่งมากับตามบทสัมภาษณ์ในนิตยสาร ก็น้ำเดินจะแย่แล้ว’ 

“หนูจะลองชวน แต่ไม่รับปากนะคะเพราะคุณภพเขางานยุ่ง งานเลี้ยงเยอะอาจจะไม่ได้ไป” 

‘เรื่องนั้นเจ้รู้อยู่แล้วแหละ คนระดับนั้นจะมากินหมูกระทะข้างทางร้านเจ้ได้ยังไง ไว้เจอกันนะ เจ้ไม่กวนละพักผ่อนเถอะ’ 

เฟื่องลดาวางโทรศัพท์ลง รอยยิ้มค่อยๆ หายกลับมาเศร้าโศกตามเดิม เสียใจที่สุดท้ายหล่อนก็ยังเป็นคนเดิมทำนิสัยเดิม เก็บกด ปิดปากเงียบ ไม่ยอมเล่าความจริงให้ใครฟังว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตนเองต้องเจออะไรบ้าง 

ไม่รู้จะพูดทำไม พูดไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น 

  

วันต่อมา เฟื่องลดาตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกตั้งแต่ตีห้ามาอาบน้ำแต่งตัวและเก็บกระเป๋าเตรียมเดินทางไปหัวหิน กายอรชรค่อนข้างผอมบางน้ำหนักหล่อนลงเยอะมากจากเกือบห้าสิบสองเหลือสี่สิบหก เกิดจากความเครียด นอนน้อย กินน้อย นอนดึกตื่นเช้าทำงานเสริมและอ่านหนังสือหนัก สภาพแบบนี้ถ้าเจ้จอยเห็นเข้าคงจะตกใจ เพราะล่าสุดที่เจอกันตอนหลังคลอดหล่อนตัวอวบมีน้ำมีนวลกว่านี้มาก สาเหตุที่เฟื่องลดาไม่ค่อยติดต่อเจ้จอย ส่วนหนึ่งเพราะหล่อนกลัวถูกเกลียดเรื่องทิ้งลูก แต่เจ้ไม่เกลียดคงเพราะ… เอยขอไว้ 

เฟื่องลดาลงรองพื้นหนักมือมากกว่าทุกวัน เขียนคิ้ว ทาปากเล็กน้อยก่อนจะลงไปช่วยงานในครัวเหมือนอย่างทุกเช้า ทว่าระหว่างทางเดินก็ตกใจที่เห็นคุณนายแขไขกำลังนั่งจิบชากับลูกชาย 

“คุณแข กลับมาตั้งแต่ตอนไหนเหรอคะ” 

“เมื่อกี้นี้เอง เก็บกระเป๋าเสร็จหรือยัง เธอต้องไปให้ถึงก่อนเที่ยงนะ” ท่านวางแก้วชาลงปรายสายตามามอง เปลี่ยนเรื่องคุยราวกับไม่ต้องการจะพูดถึงเรื่องร้ายแรงที่เกิดขึ้นเมื่อวาน 

“เก็บเรียบร้อยแล้วค่ะ เฟื่องจะไปกับรถตู้บริษัท” มีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่เฟื่องลดาแอบมองรณภพ ทว่าใบหน้าเขายังเคร่งขรึม วางมาด และไม่ยอมปรายสายตามามองหล่อนเลยแม้แต่น้อย 

เฟื่องลดาก้มหน้ามองลงต่ำซ่อนหยาดน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลรินเสียใจที่ลูกกำลังเอื้อมมือมาทางนี้แต่กลับไม่กล้าเข้าไปกอด เห็น แต่ต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นว่าเขากีดกันตนเองกับลูก 

“แต่เลขาฉันบอกว่าจัดที่นั่งกับจำนวนรถครบคนแล้วไม่ใช่เหรอ ได้โทรถามหรือยัง” 

“ยังเลยค่ะ ไว้เฟื่องจะโทรถามนะคะ” 

“ไม่ต้องโทรหรอก ฉันโทรถามแล้วถึงรู้ว่ารถเต็มแล้วยังไงล่ะ” ท่านมองแววตาตำหนิก่อนจะหันมามองลูกชาย 

“วันนี้ภพจะไปดูที่ดินแถวนั้นไม่ใช่เหรอ ให้เฟื่องเขาติดรถไปด้วยหน่อยสิ หรือรถเต็มแล้วเพราะชวนสาวๆ ไปด้วย” 

“เปล่าครับ ผมไปคนเดียว แต่ก็ไม่ได้อยากให้ใครบางคนติดรถไปด้วย แค่เจอกันในบ้านไม่กี่นาทียังสะอิดสะเอียน อย่าให้ถึงขั้นร่วมทางกันหลายๆ ชั่วโมงเลย ผมทำใจไม่ได้” อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักคอยจับมือป้อมๆ ไว้เพื่อไม่ให้ตาหนูหันหน้าไปจ๊ะเอ๋หรือเรียกแม่ให้เข้ามาอุ้ม ตาหนูกัปตันงอแง ดื้อทำเสียงจะร้องหาแม่ให้ได้ 

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแข เฟื่องไปเองได้ หัวหินใกล้แค่นี้เองมีรถไปเยอะแยะค่ะ” 

“พูดง่ายเหมือนไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ทั้งที่ฉันมอบหมายงานในส่วนของฉันให้เธอดูแล” 

แล้วท่านจะให้ทำยังไง รถบริษัทเต็ม ลูกชายท่านก็ไม่ยอมให้ติดรถไปด้วย เฟื่องลดาเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจในน้ำเสียงและเสี้ยวสายตาไม่พอใจจากท่านจึงขอตัวไปช่วยแม่บ้านทำอาหาร 

เฟื่องลดาใจลอย เครียด คิดมากเรื่องงานแล้วก็เรื่องเมื่อวาน 

“โอ๊ย…” ร้อนจี๋ หล่อนตกใจรีบสะบัดมืออกมาเพราะป้านงค์ก็ยกหม้อข้าวต้มมาเฉียดหลังมือ 

“โทษที ไม่ทันมอง” ป้าแกหันหลังให้เดินถือหม้ออาหารออกไปนอกครัว หลังมือบริเวณที่โดนของร้อนแดงเป็นวงล้อมขึ้นมาแทบจะในทันที เฟื่องลดาเจ็บมากจำเป็นต้องวางมือจากมีดยกขึ้นมามอง 

“เจ็บไหมคะคุณเฟื่อง ยมว่าไปพักเถอะนะคะยมทำต่อเอง” 

“ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เจ็บมาก พี่ช่วยทำจะเร็วกว่า” 

“แต่ผิวแดงมากเลยนะคะ อย่างน้อยก็ไปหายาทาก็ดี ยมไปดูในตู้ยาคุณท่านให้นะคะ” ว่าจบเด็กยมก็รีบวิ่งออกไปจากห้องครัวไม่ฟังคำทัดทาน เฟื่องลดายิ้ม ดีใจที่อย่างน้อยก็รู้ว่ายมไม่ได้เกลียดตน 

“หลอดนี้เป็นเจลทาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก คุณเฟื่องเก็บใส่กระเป๋าไปทำงานด้วยนะคะ ยังมีอีกหลายหลอดยังไม่ได้แกะ” 

“จ้ะ ขอบใจมากนะจ๊ะ เราทำอาหารต่อเถอะจะได้ยกออกไป” ยังไม่ทันจบคำก็เห็นป้านงค์เดินเข้ามาทำหน้าทำตาใส่ เร่งให้ทำอาหาร พอทำเสร็จก็เข้ามาแย่งตักใส่จานถือเอาหน้าออกไปเสิร์ฟให้เจ้านาย 

“ป้าแกก็นิสัยแบบนี้ คุณเฟื่องอย่าไปใส่ใจเลย เห็นว่ามีคุณภพเข้าข้างก็ไม่เคยกลัวอะไร ยมเองก็โดนด่าทุกวัน” 

“ยมเข้ามาทำงานในนี้ได้ยังไงเหรอ” 

“ยมมากับแม่ค่ะ แม่ทำงานให้คุณท่านมาก่อนแต่ท่านเสีย ยมรอหลังเรียนจบก็ตั้งใจจะกลับไปอยู่บ้าน ไปหางานทำแถวนั้น” 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น