Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2562 03:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

หลายวันผ่านมา ตั้งแต่วันที่เราทะเลาะกันเขาก็ไม่มาให้ฉันเห็นหน้าเลยสักครั้ง แต่ก็ดีซะอีกฉันจะได้รีบหาเงินไปคืนเขาทุกบาททุกสตางค์ ส่วนเงินเดือนที่เขาให้มาทุกเดือน ฉันไม่ใช้เพราะจะเก็บไว้คืนเขาทีเดียว ก่อนหน้านี้ฉันได้ปรึกษากับขิงว่าอยากทำงาน นางจึงบอกให้กลับมาทำที่เดิม แต่ฉันปฏิเสธไป เพราะไม่อยากทำงานกลางคืนแล้ว ถึงจะได้เงินดีแต่ฉันไม่เอาแล้ว

 

"เอ่อ..พี่คะ..พี่ร้านรับสมัครพนักงานใช่ไหมคะ.." ตอนนี้ฉันกำลังเดินสมัครงานตามร้านกาแฟ เพราะเป็นงานที่ตัวเองถนัด

"จ้า..รอสักครู่นะ..เดี๋ยวไปตามเจ้าของร้านให้ค่ะ.."พี่คนที่อยู่หน้าเคาท์เตอร์บอก ก่อนจะเดินไปทางด้านหลังร้าน

"มาสมัครงานหรอครับ..อ้าวคุณมิลล์.." แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมา เขาเรียกชื่อฉันอีกด้วย ฉันจึงหันไปมองเป็นคุณเฟรมนั่นเอง โลกชั่งกลมเสียจริง

"ค่ะ..คุณเฟรม..คือเจ้าของร้านที่นี่หรอคะ.."

"ครับ..พร้อมเริ่มงานวันไหนครับ"

"รับเลยหรอคะ..ไม่ดูประวัติไม่สัมภาษณ์ก่อนหรอคะ.."

"พอดีทางร้านขาดพนักงาน..ผมจึงไม่อยากเสียเวลา และอีกอย่างผมไว้ใจคุณ.."

"พรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ.."

"ครับ..ร้านเปิดเก้าโมง..บลาๆๆ.."

คุณเฟรมเขาบอกรายละเอียดของการทำงานที่นี่ทุกอย่าง ก่อนจะขอเปิดดูเอกสารของฉัน พอพี่เขาเปิดมาดู เขาทำท่าครุ่นคิดอะไรอยู่ ก่อนจะเงยมามองหน้าของฉัน แล้วส่งคืนฉันมา

"อายุ 22 เองหรอ อย่างนั้นก็เป็นน้องสิ..ต่อไปเรียกพี่นะ..จะได้ดูสนิทกัน.."

"ค่ะ..คุณ..เอ่อ..พี่เฟรม.."

"ดีมาก..แล้วกลับยังไง..ให้พี่ไปส่งไหม.."

"ไม่เป็นไรค่ะ..พอดีมิลล์จะไปทำธุระต่อ.."จริงๆแล้วฉันไม่ได้มีธุระอะไรหรอกค่ะ แค่ไม่อยากรบกวนเขา อีกอย่างฉันไม่อยากมีปัญหากับผู้ชายคนนั้นอีก

"อ่อ..งั้นกลับดีๆนะ.."

"ค่ะ..ขอบคุนนะคะ.."

"ครับ.."

แล้วฉันก็หันหลังเดินออกมาจากร้านกาแฟ ตรงมายังป้ายรถเมย์ แล้วขึ้นรถสายที่ผ่านหน้าคอนโด

ติ้ด..แกรก

ฉันแตะคีย์การ์ดแล้วเปิดเข้าไปด้านใน แต่พอปิดประตูห้องเสร็จแล้วหันไป กลับเจอกับเขาที่นั่งอยู่ที่โซฟา ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง

"ไปไหนมา.." คำถามแรก เมื่อเห็นฉันเดินเข้าไป ฉันจึงทำเป็นไม่สนใจเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง

"กูถามทำไมไม่ตอบ.!.หูแตกหรือไง..!"เขาเดินเข้ามากระชากแขนฉัน แล้วตะคอกออกมาเสียงดัง

"..." ฉันไม่ตอบอะไร เพียงแต่มองหน้าเขานิ่ง

"จะเอาอย่างงี้ใช่ไหม..ได้.!" พูดจบเขาก็ลากฉันไปที่ห้องนอน จับฉันเหวี่ยงลงเตียง แล้วขึ้นมาคร่อมบนตัวฉัน

"โอ้ะ..คุณจะทำอะไร..ปล่อยฉันนะ.." ฉันพยายามดิ้น

"หึ..พูดได้แล้วหรอ.."

"..."

"ปล่อยฉัน.."

"ได้..ต่อเมื่อกูเสร็จ.."

หลังจากนั้นเขาก็ก้มลงมาไซ้คอฉันเป็นการกระทำที่รุนแรง ฉันได้แต่อยู่นิ่งๆให้เขากระทำตามที่เขาต้องการ น้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาช้าๆ

"มึงเป็นอะไร..ร้องไห้ทำไมมิลล์.." เมื่อเขาเห็นน้ำตาของฉัน เขาก็หยุดการกระทำนั้นทันทีก่อนจะใช้มือมาปาดน้ำตาให้ฉัน

"รีบทำต่อสิ..จนกว่าคุณจะพอใจ.." ฉันบอกเขาไปโดยไม่ได้หันไปมองหน้าเขาแม้แต่นิด

"มิลล์..โถ่เว้ย..!" เขาจึงเอ่ยชื่อฉันเบาๆ ก่อนจะลุกจากตัวฉันแล้วเดินออกจากห้องไป

ปัง..

"ฮึก..ฮือๆๆๆ..อึก.."

"ฮือๆๆๆ...ฮือๆๆ.."

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูดัง ฉันก็ปล่อยโฮออกมาทันที ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอตื่นมาอีกทีก็บ่ายสองแล้ว จึงลุกขึ้นจากที่นอนเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเดินมานั่งเล่นที่โซฟาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนมีเสียงไลน์ดังขึ้นมา

ติ้ง..ติ้ง..

Frame : มิลล์..คือพี่มีเรื่องอยากจะถามหน่อย

Milk : ว่ามาค่ะ..พี่เฟรม

Frame : เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ

Milk : ค่ะพี่

"เอ๋..มีอะไรกันนะ" ฉันครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนปิดหน้าจอโทรศัพท์วางลงที่เดิม

พอตกดึกมา ฉันก็ยังนั่งๆนอนๆอยู่เหมือนเดิมไม่ได้ออกไปไหนเลย คงจะนอนตอนเมื่อกลางวันมากไปหน่อย ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปหาผู้เป็นแม่ของฉันแม่ พอได้คุยกับแม่ทีไรฉันสบายใจขึ้นทุกที ท่านบอกกับฉันว่าตอนนี้ท่านได้เปิดร้านขายขนมหวานเล็กๆอยู่ในซอยแถวหมู่บ้าน ขายดีทุกวันบางวันก็หมดเร็วเพราะมีคนมาเหมาไป แต่ท่านว่าคนที่มาเหมาขนมแต่งตัวดูดีหน่อยไม่เหมือนคนแถวนั้นเลย และมักจะมาอาทิตย์ละสองครั้ง บางทีก็มาถามท่านแปลกๆ ถามถึงคนที่ไม่อยู่อยู่บนโลกนี้แล้วนั่นก็คือพ่อของฉันเองค่ะ ฉันเองก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน

หลังจากที่คุยกับแม่เสร็จจึงเดินไปวิ่งในเครื่องออกกำลังกายที่เป็นลู่วิ่ง เพื่อจะทำให้ตัวเองเหนื่อยแล้วหลับง่าย ฉันใช้เวลาวิ่งประมาณยี่สิบนาที ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อใหม่แล้วเข้าไปพักผ่อน

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น